บทที่ 261: การกลับมาของสหายเก่า การพบกันอีกครั้งของดาบและกระบี่

หุบเขาดั้งเดิมในเสฉวนตะวันตก เสียงลมหวีดหวิวแหลมคม

สุสานกระบี่ที่สวีเค่อเฉียงใช้เวลาสร้างนานถึงสามเดือน ตั้งอยู่ ณ ดินแดนรกร้างที่ไร้ผู้คนแห่งนี้ กระบี่หักขึ้นสนิมนับหมื่นเล่มปักเรียงรายอยู่บนโขดหิน รอบกายเต็มไปด้วยกลิ่นอายของกระบี่ที่ชวนให้ผู้พบเห็นรู้สึกหนาวสั่นไปถึงขั้วหัวใจ

สวีเค่อเฉียงกำลังนั่งยองๆ อยู่ข้างกล้องตัวหนึ่ง พลางคำรามใส่ช่างภาพว่า "ที่ฉันต้องการคือเสียงลมที่ลอดผ่านรูของกระบี่! เสียงครางโหยหวนแบบนั้นมันถึงจะชวนขนลุก! นายต้องจับเสียงนั้นมาให้ได้!"

ในตอนนั้นเอง เสียงคำรามของเครื่องยนต์ก็ดังใกล้เข้ามา รถออฟโรดคันเก่าคันหนึ่งขับโครงเครงมาจอดลงที่ริมกองถ่าย

ประตูรถเปิดออก รองเท้าคอมแบทเปื้อนโคลนคู่หนึ่งเหยียบลงบนพื้น จากนั้นชายร่างสูงใหญ่คนหนึ่งก็ก้าวลงจากรถ เขาเริ่มไว้หนวดเคราจางๆ กล้ามเนื้อบนแขนที่โผล่พ้นเสื้อออกมาดูแข็งแกร่งเป็นมัดๆ เขาดูบึกบึนขึ้นกว่าตอนถ่ายเรื่อง บันทึกเมฆาเก้าชั้นฟ้า ไปหนึ่งรอบ