บทที่ 263: ใจไม่สิ้นหวัง กระบี่จะกล้าขึ้นสนิมได้อย่างไร

บรรยากาศที่เคยเดือดพล่านจากการแสดงเมื่อครู่ พลันเยือกแข็งลงในพริบตา ทุกสายตาจับจ้องไปยังชายสองคนกลางลาน คนหนึ่งร่างสูงใหญ่เปี่ยมด้วยเจตจำนงแห่งการต่อสู้ที่ยังไม่มอดดับ อีกคนหนึ่งผอมบางจนแทบจะยืนไม่อยู่

เซี่ยหยางพยายามยันเข่าไว้ด้วยความยากลำบาก ทรวงอกกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรง เหงื่อเม็ดโตไหลหยดลงจากขมับ เขาเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับดวงตาที่ลุกโชนของเซี่ยวหรัน แล้วค่อยๆ ส่ายหัวช้าๆ

ไม่ใช่การปฏิเสธเพราะหยิ่งทระนง แต่เป็นเพราะร่างกายของเขาถึงขีดจำกัดแล้วจริงๆ

เซี่ยวหรันจ้องเขาอยู่นานหลายวินาที ก่อนจะแบกดาบโม่เตาขึ้นบ่าแล้วฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาว "ได้" "งั้นคืนนี้ดื่มกันสักแก้ว" พูดจบเขาก็หันหลังเดินจากไปอย่างเด็ดขาด ความกดดันที่เคยกดทับอยู่เหนือศีรษะของทุกคนจึงค่อยๆ มลายหายไป

ยามค่ำคืนในหุบเขา อุณหภูมิลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว ทีมงานเปิดไฟสปอร์ตไลท์ส่องสว่าง แสงสีขาวสาดกระทบลงบนสุสานกระบี่ อาบไล้กระบี่หักนับหมื่นเล่มให้ดูเหมือนถูกเคลือบด้วยชั้นน้ำค้างแข็ง