บทที่ 265: ก้าวย่างบนคมดาบ และคำเชิญจากขุนเขาและสี่ฤดู

ลมในหุบเขาช่วงเช้ามืดเริ่มอ่อนกำลังลงมากแล้ว เซี่ยหยางไม่ได้กลับเข้าเต็นท์ไปนอนชดเชย ทันทีที่ฟ้าเริ่มสาง เขาก็ปรากฏตัวขึ้นที่ลานถ่ายทำเพียงลำพัง ในมือถือกระบี่ประกอบฉากที่หักเมื่อวาน พลางทำท่าทางประกอบการอธิบายบางอย่างกับอาจารย์หยวน ผู้กำกับคิวบู๊

เซี่ยหยางยื่นด้ามกระบี่ส่งให้แล้วพูดว่า "อาจารย์หยวนครับ กระบี่เล่มนี้เบาเกินไป เมื่อวานตอนประลองกับพี่เซี่ยวหรัน ผมต้องใช้แรงแกนกลางข่มไว้อย่างหนัก เพราะตัวกระบี่เองไม่มีแรงส่งให้ผมเลย มันไม่มีน้ำหนักที่สมจริงครับ"

อาจารย์หยวนรับกระบี่ไปลองชั่งน้ำหนักดู สีหน้าเริ่มลำบากใจ "คุณเซี่ยครับ ร่างกายคุณยังไม่หายดีนะ ใช้ของประกอบฉากเบาๆ หน่อยจะได้ไม่เป็นภาระกับร่างกายมากนัก"

เซี่ยหยางส่ายหัว "สายตาของคนดูเฉียบคมมากครับ" "ดาบโม่เตาฟาดลงมาด้วยแรงมหาศาล ถ้ากระบี่ของผมรับไปแบบเบาหวิว มันจะดูปลอมทันที" เขาจึงยื่นข้อเสนอหนึ่ง "ช่วยหล่อตะกั่วไว้ข้างในตัวกระบี่ได้ไหมครับ? ไม่ต้องหนักมาก แค่ให้จุดศูนย์ถ่วงมันถ่วงลง มีน้ำหนักทิ้งตัวก็พอ"

อาจารย์หยวนมองใบหน้าซีดเซียวของเซี่ยหยางแล้วเกิดความลังเล ในอาชีพของเขามาสามสิบปี นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นนักแสดงขอเพิ่มน้ำหนักให้อาวุธของตัวเอง แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้หาเหตุผลมาแย้ง การซ้อมจัดตำแหน่งสำหรับฉากถัดไปก็เริ่มขึ้น