บทที่ 266: พรุ่งนี้... เราคงต้องบอกลากันแล้ว

ผิวน้ำในสระน้ำเย็นเยือกส่วนลึกของหุบเขาปกคลุมด้วยแผ่นน้ำแข็งบางๆ หมอกยามเช้ายังไม่ทันจางหาย ทำให้ทั่วทั้งบริเวณสระถูกห่อหุ้มด้วยแสงสีขาวสลัว เซี่ยหยางยืนอยู่ริมสระ ใต้ฝ่าเท้าคือโขดหินที่ลื่นชันด้วยตะไคร่น้ำ

เขาสวมเพียงชุดผ้าป่านบางๆ เท้าเปล่า ผมยาวรวบไว้อย่างลามกด้วยปิ่นไม้เพียงอันเดียว สวีเค่อเฉียงนั่งยองๆ อยู่หลังจอมอนิเตอร์ คิ้วขมวดมุ่น

"เซี่ยหยาง อุณหภูมิน้ำแค่ 3 องศาเซลเซียสเองนะ" เขางยหน้ามองแผ่นหลังที่ผอมบางนั้น "เราใช้สระน้ำควบคุมอุณหภูมิกับบลูสกรีนได้ หรือจะให้ตัวแสดงแทนลงน้ำไปก่อน แล้วคุณค่อยมาถ่ายโคลสอัพตอนโผล่พ้นน้ำแค่ไม่กี่ช็อตก็ได้"

เซี่ยหยางไม่หันกลับมา สายตาของเขาจับจ้องไปที่ก้นสระน้ำลึก ที่นั่นมีเศษซากกระบี่หักจมอยู่ ทีมพร็อพเพิ่งจะนำลงไปวางไว้ตามบทเมื่อวานนี้เอง

น้ำเสียงของเซี่ยหยางแผ่วเบาและเจือความแหบพร่า "เพื่อเศษกระบี่หักครึ่งเล่ม เซี่ยคันอวิ๋นยอมแลกได้แม้กระทั่งชีวิต" ความลุ่มหลงที่รั้นถึงเพียงนี้ จำเป็นต้องแสดงออกผ่านปฏิกิริยาทางร่างกายที่สมจริงที่สุด