บทที่ 269: แฟนคลับของผม ผมปกป้องเอง

ภายในขบวนรถไฟความเร็วสูงนั้นเงียบสงัด มีเพียงเสียงล้อบดกับรางดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

เซี่ยหยางเอนกายพิงหน้าต่างรถ หลับตาลง พยายามสลัดเอาความเหน็บหนาวที่ตกค้างมาจากบท 'เซี่ยคันอวิ๋น' ออกไปจากร่างกาย บนหน้าจอระบบ ข้อความ [ค่าความเข้ากันได้ของตัวละคร: เซี่ยคันอวิ๋น (92%)] ยังคงเด่นหรา ผลกระทบของการเข้าถึงบทบาทที่สูงเกินไปคือสภาวะในตอนนี้... ความรู้สึกโดดเดี่ยวที่ผลักไสผู้คนออกไปโดยสัญชาตญาณ ราวกับมีกำแพงไร้รูปที่เขาสร้างขึ้นมาล้อมรอบตัว

หญิงสาวที่นั่งเบาะข้างๆ ซึ่งมาทำงานต่างเมือง พยายามจะขอลายเซ็นอยู่หลายครั้ง แต่ทุกครั้งที่สบเข้ากับใบหน้าด้านข้างที่สงบนิ่งทว่าดูเหินห่างของเซี่ยหยาง คำพูดก็พลันติดอยู่ที่ลำคอ สุดท้ายเธอก็ไม่ได้เอ่ยปากออกไป เธอทำเพียงหยิบมือถือขึ้นมาเล่นแก้เก้อ

เซี่ยหยางดูเหมือนจะไม่รับรู้ถึงสิ่งรอบตัว เขายังคงหลับตานิ่ง นิ้วมือขยับเป็นจังหวะเบาๆ เหมือนกำลังกุมกระบี่ที่มองไม่เห็นไว้ในมือ

ซ่งอวิ๋นเจี๋ยเดินทางมารอรับที่สถานีรถไฟหลังจากได้รับสายจากเซี่ยหยาง เธอใจสั่นเล็กน้อยเมื่อเห็นเขาเดินออกมาจากชานชาลา เขาซูบลงไปหนึ่งรอบ แววตายังคงแฝงไว้ด้วยความเย็นชาและเหนื่อยล้าที่ยังไม่จางหายไป