บทที่ 51 มรสุมรูปหลุดกับกติกาใหม่

หลินเยี่ยนเดินลงจากเวที กลับมายังห้องพักด้านหลัง

ห้องที่เดิมทีเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยอย่างออกรสออกชาติพลันเงียบลงชั่วขณะเมื่อเขาปรากฏตัว

ก็คนตรงหน้าเพิ่งจะคว้าการ์ดเกรด A จากมืออาจารย์เฉินมาหมาดๆ นี่นา!

เสียงกระแนะกระแหนก่อนหน้านี้หายวับไป แทนที่ด้วยรอยยิ้มแข็งเกร็งที่พยายามปั้นแต่งขึ้นมา

น่าอึดอัดเล็กน้อย แต่ก็ต้องยิ้มสู้

"อาจารย์หลิน แสดงดีจริงๆ ครับ เมื่อกี้ผมดูอยู่ข้างล่าง ขนลุกไปหมดเลย"

"ใช่ครับ ใช่ครับ อาจารย์เฉินเต้ารานให้ A เลยนะเนี่ย นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่รายการเราเปิดซีซั่นมาเลยนะ!"

นักแสดงหลายคนที่เคยนั่งห่างเขาที่สุด ตอนนี้พากันเข้ามาห้อมล้อม พูดจาตีสนิทราวกับเป็นเพื่อนรักที่ไม่ได้เจอกันมานานปี

หลินเยี่ยนมองเจตนาของพวกเขาออก แต่ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่รักษาระยะห่างอย่างสุภาพ พร้อมพยักหน้ารับเบาๆ

ความจริงอันโหดร้ายของวงการบันเทิงถูกย่อส่วนรวมอยู่ในห้องเล็กๆ ห้องนี้ การเหยียบย่ำคนต่ำกว่าและประจบสอพลอคนสูงกว่าคือสัจธรรมที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง

เมื่อเขาอยู่ในวังวนนี้ เพื่อแลกกับเวลาชีวิตอันน้อยนิดให้อยู่รอดต่อไป เขาจำเป็นต้องเข้าใจและรับมือกับกฎเกณฑ์เหล่านี้ให้ได้

บนโซฟาตรงมุมห้อง สีหน้าของหลี่โป๋หรานมืดครึ้มจนแทบจะมีน้ำหยดออกมา

คำพูด "ผมผิดหวังมาก" ของเฉินเต้ารานและคะแนนประเมินที่เกือบจะเป็นศูนย์ เปรียบเสมือนการตบหน้าฉาดใหญ่ ทำลายศักดิ์ศรีในฐานะรุ่นพี่ของเขาจนป่นปี้

มองดูหลินเยี่ยนที่ถูกห้อมล้อมด้วยผู้คน เขาทั้งอับอายและขายหน้า

สุดท้าย เขาก็พูดประโยครักษาหน้าออกมาประโยคหนึ่ง "คลื่นลูกใหม่น่าเกรงขามจริงๆ"

พูดจบ ก็อ้างเหตุผลว่าไม่สบาย ให้ผู้จัดการส่วนตัวช่วยพยุง แล้วเดินออกจากห้องไปก่อนเวลาโดยไม่หันกลับมามอง

อายุก็ไม่ใช่น้อยๆ แล้ว จะให้มาก้มหัวขอโทษจริงๆ ก็คงทำไม่ได้

หลินเยี่ยนส่ายหน้าถอนหายใจ จากนั้นก็หาที่นั่งพักเงียบๆ ในมุมที่ไม่มีใครสังเกต

[ภารกิจชั่วคราว: เริ่มฉายแววคม]

[ภารกิจสำเร็จ]

[ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับรางวัล: พลังชีวิต +5 วัน]

เป็นไปตามคาด ครั้งนี้ไม่มีการแจ้งเตือนการแปลงค่าชื่อเสียง

สิ่งนั้นเหมือนความเมตตาที่ระบบมอบให้เป็นครั้งคราว ได้มาก็ถือว่าโชคดี แต่จะไปคาดหวังไม่ได้

เขาจะฝากความหวังไว้กับความไม่แน่นอนแบบนั้นไม่ได้

แต่ถึงอย่างนั้น เมื่อรวมเล็กผสมน้อย ตอนนี้ยอดคงเหลือเวลาชีวิตของเขาก็สะสมจนถึงระดับที่ค่อนข้างปลอดภัยแล้ว

สิ่งนี้ทำให้เส้นประสาทที่ตึงเครียดของเขาได้ผ่อนคลายลงชั่วครู่

ความรู้สึกอ่อนเพลียที่เกาะกินร่างกายมาตลอด ดูเหมือนจะจางลงไปมากเช่นกัน

อย่างน้อย เขาก็มีทุนรอนพอที่จะถ่ายรายการนี้จนจบแล้ว

……

ในขณะเดียวกัน บนโลกอินเทอร์เน็ตนอกสถานที่ถ่ายทำ

รูปถ่ายคุณภาพสูงจากทางบ้านหลายรูป ถูกปล่อยออกมาโดยแฟนคลับอย่างรวดเร็ว

ในรูป หลินเยี่ยนสวมชุดลำลองเรียบง่าย เดินลงจากรถตู้หรู มุ่งหน้าเข้าสู่ตึกสถานีโทรทัศน์

มุมกล้องที่ถ่ายช่างยอดเยี่ยม แสงเงาตกกระทบใบหน้าด้านข้างที่ผอมเพรียวของเขาอย่างพอดิบพอดี ขับเน้นโครงหน้าที่คมชัดแต่ดูเปราะบาง

แฟนคลับใส่ฟิลเตอร์ปรับโทนสีรูปให้เหมือนฟิล์มหนังเก่า ความรู้สึกเย็นชา ห่างเหิน และดูขี้โรคหน่อยๆ นั้น จุดระเบิดกลุ่มแฟนคลับ "อิ๋งซิว" ในทันที

"พระเจ้า! ทำไมนอกจอเขาก็หล่อแบบนี้! กลิ่นอายหนุ่มขี้โรคแบบนี้ ฉันรักเขาจนโงหัวไม่ขึ้นแล้ว!"

"ฝ่าบาทอิ๋งซิว ใช่พระองค์หรือเปล่าเพคะ! พระองค์เดินออกมาจากในจอใช่ไหม!"

"ช่วยด้วย เขาดูเหนื่อยมากเลย สุขภาพไม่ดีหรือเปล่า? จุดจบของอิ๋งซิวก็รันทดพอแล้ว ขอร้องล่ะ ในชีวิตจริงช่วยใจดีกับเขาหน่อยเถอะ!"

ท่ามกลางเสียงแสดงความสงสารและชื่นชม คอมเมนต์หนึ่งก็โผล่ขึ้นมาสร้างความประหลาดใจและยินดี

"สาวๆ อย่าเพิ่งรีบสงสาร สายข่าวที่เพิ่งตามไปถ่ายรูปจากกอง บันทึกเมฆาเก้าสวรรค์ แอบกระซิบมาว่า บทอวี้อู๋ซินที่หลินเยี่ยนเล่นในเรื่องนั้น รันทดกว่า โหดกว่าอิ๋งซิวอีก!"

"เชี่ย จริงดิ? อวี้อู๋ซิน? ใช่ตัวร้ายสาย 'งดงาม แข็งแกร่ง แต่น่าเวทนา' ที่ถูกฝ่ายธรรมะรุมกินโต๊ะ แล้วสุดท้ายตายด้วยกระบี่ของเพื่อนรักคนเดียวในนิยายต้นฉบับปะ?"

"ใช่ๆๆ! ฉันกำลังจะบอกเลยว่า สภาพเขาตอนนี้ อิ๋งซิวเข้าสิงที่ไหนกัน นี่มันอวี้อู๋ซินชัดๆ! ความรู้สึกเฉยเมยเหมือนมองทะลุทุกอย่างแบบนั้น เหมือนเป๊ะ!"

ชั่วขณะหนึ่ง แฟนหนัง ลำนำเกียรติยศ และแฟนนิยาย บันทึกเมฆาเก้าสวรรค์ ก็ได้มารวมตัวกันอย่างน่าอัศจรรย์ในช่องคอมเมนต์

คอมเมนต์ขอรูปหลุดอวี้อู๋ซิน ขอคนรับจ้างถ่ายรูป สอบถามคาแรกเตอร์ตัวละคร ผุดขึ้นมาไม่ขาดสาย

แฮชแท็ก #หลินเยี่ยนประเดิมรายการวาไรตี้ ไต่อันดับขึ้นไปติดท้ายตารางคำค้นหายอดนิยมอย่างเงียบๆ โดยไม่มีการโปรโมตใดๆ

ตามหลังด้วยตัวอักษรสีแดงสดว่า "ใหม่" ค่าความคาดหวังถูกดึงจนสุดปรอทในพริบตา

ช่วงพักเบรก มือถือของหลินเยี่ยนสั่นเตือน หน้าจอแสดงชื่อ "หยางชิ่น"

"รูปหลุดพวกนั้นฉันให้คนปล่อยเอง"

"กระแสตอบรับดีกว่าที่คิดไว้เยอะเลย"

พูดตามตรง หลินเยี่ยนยังไม่ได้ดูมือถือ โดยเฉพาะเวยปั๋ว เลยไม่รู้เรื่องที่หยางชิ่นพูดถึง

เธอเว้นจังหวะ แล้วเปลี่ยนเรื่อง "บทหนังเรื่องจิตเภทนั่น ฉันดูแล้ว ผู้กำกับหน้าใหม่ ทุนต่ำ บทมีความคิดสร้างสรรค์ดี แต่ความเสี่ยงสูงมาก โอกาสแป้กมีเกินเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ ถ้าเธอยืนยันจะรับ ฉันให้ฟ่านอวี๋ลงเงินทุนให้ได้"

"คุณหยางครับ" หลินเยี่ยนพิงกำแพง คิ้วขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว

"เรายังไม่ได้ตกลงร่วมงานกันอย่างเป็นทางการเลยนะ คุณเอาใจใส่ขนาดนี้ ผมชักจะกลัวแล้วสิ"

ปลายสายมีเสียงหัวเราะเบาๆ

"เหยาเหยาปลื้มเธอมาก ฉันในฐานะพี่สาว ก็ต้องปูทางให้น้องหน่อย"

หลินเยี่ยนไม่รับมุก ความเงียบคือคำตอบที่ดีที่สุด

หยางชิ่นดูเหมือนจะเดาปฏิกิริยาของเขาได้ ไม่โกรธเคือง เปลี่ยนคำพูดใหม่ "หรือเธอจะเข้าใจว่า เป็นความชื่นชมส่วนตัวของฉันที่มีต่อเธอก็ได้"

"ผมไม่คิดว่าความชื่นชมของนายทุน จะมากพอให้พวกเขาเอาเงินสดๆ มาโยนทิ้งน้ำเล่นหรอกครับ" น้ำเสียงของหลินเยี่ยนยังคงราบเรียบ

คราวนี้ หยางชิ่นเลิกอ้อมค้อมโดยสิ้นเชิง

"ก็ได้ หลินเยี่ยน ฉันพูดตรงๆ กับเธอเลยแล้วกัน"

น้ำเสียงของเธอทุ้มต่ำลง แฝงความเฉลียวฉลาดและความตรงไปตรงมาของนักธุรกิจ

"นอกจากฉันจะเป็นเจ้าของฟ่านอวี๋แล้ว ฉันยังเป็นนักลงทุน โดยเฉพาะการลงทุนที่มีความเสี่ยงสูง และเธอ คือหุ้นศักยภาพสูงตัวหนึ่งที่ฉันมองเห็นในช่วงนี้"

"การลงทุนเล็กๆ น้อยๆ ในช่วงแรกนี้ ก็แค่การหยั่งเชิง ฉันมองไปที่อนาคตของเธอ และฉันเชื่อว่า ผลตอบแทนที่เธอจะนำมาให้ฉัน มันจะเกินกว่าที่ฉันจินตนาการไว้มาก"

เหตุผลนี้ ค่อยฟังขึ้นหน่อย

หลินเยี่ยนรู้สึกว่า นี่ฟังดูน่าเชื่อถือกว่าข้ออ้างลอยๆ ก่อนหน้านี้มาก

"เรื่องร่วมงาน รอ บันทึกเมฆาเก้าสวรรค์ ฉาย แล้วดูว่าผมจะได้รางวัลหน้าใหม่หรือเปล่าค่อยว่ากัน นี่เป็นข้อตกลงของเรา" เขาไม่ยอมใจอ่อน

หยางชิ่นรับคำอย่างง่ายดาย "ได้ ฉันรอไหว และฉันคิดว่าวันนั้นคงมาถึงในไม่ช้า"

วางสาย หยางชิ่นนั่งพิงเก้าอี้หนังตัวใหญ่ในห้องทำงาน

นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเบาๆ มุมปากยกยิ้มอย่างนึกสนุก

เธอยิ่งรู้สึกชอบผู้ชายคนนี้มากขึ้นเรื่อยๆ

สุขุม ฉลาด รู้เสมอว่าตัวเองต้องการอะไร เหมือนเหยื่อที่จับยาก ซึ่งกระตุ้นสัญชาตญาณนักล่าของเธอได้อย่างดีเยี่ยม

ส่วนอีกฟากฝั่งของสาย หลินเยี่ยนเก็บมือถือใส่กระเป๋า สัญญาณเตือนภัยในใจดังระงม

อยู่ให้ห่างผู้หญิงรวยเข้าไว้ โดยเฉพาะคนที่เป็นนายทุน

ไม่อย่างนั้น จะถูกกินไม่เหลือแม้แต่กระดูก

ช่วงพักเบรกอันแสนสั้นจบลง จางเจิ้ง ผู้กำกับรายการเดินเข้ามาในห้องพักด้วยอารมณ์เบิกบาน

เขายืนอยู่ต่อหน้าทุกคน ถือสคริปต์ในมือ ประกาศด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้น่าตื่นเต้นและลึกลับ

"นักแสดงผู้ยอดเยี่ยมทุกท่าน ยินดีด้วยที่ผ่านเข้ารอบ! แต่ความท้าทายที่แท้จริง เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น ณ บัดนี้!"

เขาจงใจหยุด เว้นช่วงเพื่อดื่มด่ำกับสายตาตึงเครียดของทุกคน จากนั้นจึงประกาศกติการอบที่สองอย่างชัดถ้อยชัดคำ

"หัวข้อของรอบที่สองคือ —— ทลายคอมฟอร์ตโซน!"

"นักแสดงที่ผ่านเข้ารอบทุกคน จะถูกสุ่มจับคู่ใหม่เพื่อหาคู่แสดงคนต่อไป! และบทละครที่พวกคุณจะต้องท้าทาย จะเป็นบทที่พวกคุณทุกคนไม่ถนัดที่สุด หรือแม้กระทั่งเป็นแนวที่พวกคุณไม่เคยสัมผัสมาก่อน!"