บทที่ 52 หุ่นเชิดและการไถ่บาปของหญิงตาบอด

การแข่งขันแบบจับคู่

ข่าวนี้ทำให้ห้องพักนักแสดงวุ่นวายเป็นโจ๊กเดือดทันที

เหล่านักแสดงต่างหันไปกระซิบกระซาบกัน สีหน้าแต่ละคนเต็มไปด้วยความวิตกกังวลต่อสิ่งที่ไม่รู้

คุณภาพของคู่หู ตัดสินผลแพ้ชนะโดยตรง

พวกเขาไม่ได้รักรายการนี้ขนาดนั้น และไม่ได้หวังว่ารายการนี้จะช่วยพัฒนาฝีมืออะไรมากมาย

สิ่งที่พวกเขาต้องการคือกระแส! ยิ่งอยู่นานเท่าไหร่ กระแสก็ยิ่งเยอะเท่านั้น!

ถ้าจับคู่ได้คนที่ไม่เข้าขา การต้องออกจากรายการก็เป็นเรื่องง่ายๆ

"พระเจ้า อย่าให้จับได้ XXX เชียวนะ เขาจำบทไม่ได้ด้วยซ้ำ"

"ฉันหวังว่าจะได้อยู่กลุ่มเดียวกับรุ่นพี่ จะได้เรียนรู้อะไรบ้าง"

ท่ามกลางเสียงอื้ออึง สายตาแทบทุกคู่ต่างลอบมองไปที่หลินเยี่ยนซึ่งนั่งเงียบๆ อยู่ตรงมุมห้อง ทั้งที่ตั้งใจและไม่ได้ตั้งใจ

หลังจากการแสดงอันน่าทึ่งในรอบแรก เขาเปลี่ยนจาก "เด็กใหม่ขายหน้าตา" กลายเป็น "ตัวแบก" ที่ทุกคนอยากร่วมงานด้วยที่สุดในสายตาของทุกคน

นักแสดงหลายคนที่เคยเมินเฉยต่อเขา ตอนนี้ก็ส่งสายตาเป็นมิตรมาให้บ่อยครั้ง แถมยังพยักหน้าทักทายก่อนด้วย

หลินเยี่ยนไม่ได้แสดงท่าทีหยิ่งยโส เขาพยักหน้าตอบรับทุกสายตาที่มองมาอย่างอ่อนโยน

ทัศนคติที่ไม่ถ่อมตัวและไม่หยิ่งผยองแบบนั้น ยิ่งเพิ่มความประทับใจให้กับเขามากขึ้น

ช่วงเวลาจับฉลากเริ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

ทีมงานถือกล่องจับฉลากเดินไปหานักแสดงทีละคน

พอถึงตาหลินเยี่ยน ทั้งห้องกลั้นหายใจไปชั่วขณะ

เขาล้วงมือเข้าไป หยิบกระดาษก้อนหนึ่งออกมาคลี่ดู

ในเวลาเดียวกัน นักแสดงหญิงอีกคนหนึ่งก็ได้ฉลากของเธอแล้ว

ผู้กำกับมองหมายเลขฉลากของทั้งสองคน บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มที่มีนัยแฝง

"เอาล่ะ คู่หูคู่แรกของรอบที่สองเราถือกำเนิดขึ้นแล้ว!"

"หลินเยี่ยน และ——เย่ชิงหย่า!"

สิ้นเสียงประกาศ ผลลัพธ์ก็เรียกเสียงถอนหายใจด้วยความเสียดายดังไปทั่วห้อง

เย่ชิงหย่า

อดีตไอดอลที่เคยมีแฟนคลับนับสิบล้าน

ถึงแม้ตอนนี้จะไม่ใช่ดาราตกอับ แต่ก็ไม่เหมาะกับการแสดงอย่างยิ่ง

ฝีมือการแสดงของเธอก็โด่งดังพอๆ กับยอดผู้ติดตามนั่นแหละ —— ถูกล้อว่าเป็น "คนงามท่อนไม้" มาตลอดหลายปี นอกจากสวยแล้ว ก็ไม่มีอะไรดีสักอย่าง

ทุกคนต่างคิดว่า ครั้งนี้หลินเยี่ยนจบเห่แล้ว

การต้องแบก "แจกันดอกไม้" ที่ไร้ฝีมือการแสดงให้บินได้ ยากกว่าการเอาชนะคู่แข่งที่แข็งแกร่งเป็นร้อยเท่า

เย่ชิงหย่ายืนนิ่งอยู่กับที่ เธอมองหลินเยี่ยนที่ค่อยๆ เดินเข้ามาหา นิ้วมือสั่นระริกด้วยความประหม่า

เมื่อกี้เธอได้ดูฉากสอบสวนที่เกือบจะเข้าขั้นโรคจิตของหลินเยี่ยนจากด้านล่างเวทีจนจบ

อำนาจการควบคุมและแรงกดดันที่ผู้ชายคนนี้แสดงออกมาบนเวที ทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัวจากก้นบึ้งหัวใจ

ตอนนี้ เธอต้องมาแสดงคู่กับ "สัตว์ประหลาด" ตนนี้เหรอ?

หลินเยี่ยนเดินมาหยุดตรงหน้าเธอ ไม่ได้แสดงท่าทีรังเกียจหรือไม่พอใจใดๆ

เขาเพียงแค่มองเธอ แววตาอ่อนโยน สุภาพเรียบร้อย

"อาจารย์เย่ รอบนี้รบกวนชี้แนะด้วยนะครับ"

น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ไร้ที่ติ

เย่ชิงหย่ามองดวงตาที่ใสกระจ่างคู่นั้น แก้มของเธอแดงระเรื่อขึ้นทันที หัวใจเริ่มเต้นเร็วขึ้น

แท็ก [มหาเสน่ห์] เริ่มทำงานอย่างเงียบเชียบในเวลานี้ ช่วยบรรเทาความตื่นตระหนกของเธอลงได้ส่วนหนึ่ง

บทละครบนหน้าจอขนาดใหญ่เริ่มหมุนติ้ว และหยุดนิ่งในที่สุด

《วิมานลอย · ฉบับดัดแปลง》

ทุกคนอึ้งไป

นี่ไม่ใช่ตำนานรักอมตะเรื่องนั้น แต่เป็นฉากดัดแปลงใหม่ที่เต็มไปด้วยความเข้มข้นทางอารมณ์

ฉากหลังเป็นยุคสาธารณรัฐจีน

สายลับก๊กมินตั๋งรหัส "ไนติงเกล" กับนักร้องสาวตาบอดในไนต์คลับ

ทั้งสองเป็นคู่รักกัน แต่ก็ต่างลองเชิงกันและกัน สงสัยซึ่งกันและกัน

ความยากที่สุดอยู่ที่ นางเอกต้องแสดงเป็นคนตาบอดตลอดทั้งเรื่อง

และต้องใช้สีหน้าที่ละเอียดอ่อนที่สุด แสดงความรู้สึกที่ซับซ้อนที่มีต่อพระเอก ทั้งความรัก การพึ่งพิง และความหวาดกลัว

สำหรับเย่ชิงหย่าที่มีแววตาว่างเปล่าและสีหน้าแข็งทื่อ นี่มันระดับนรกชัดๆ

จางเจิ้งมองดูหน้าจอ สีหน้ากระหยิ่มยิ้มย่องเล็กน้อย

เขาไม่ได้มีปัญหาอะไรกับหลินเยี่ยนหรือเย่ชิงหย่า การจัดวางแบบนี้ก็เพื่อยอดคลิกล้วนๆ

ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ไม่ว่าสองคนนี้จะเข้ารอบหรือไม่ หมากกระดานนี้เขาก็ชนะใสๆ

หลินเยี่ยนถือบทที่เพิ่งพรินต์ออกมาด้วยท่าทีไม่ยี่หระ

มี [ร้อยหน้า] อยู่ในมือ เขายังพอมีโอกาสชนะในเกมนี้

……

ในห้องซ้อม บรรยากาศอึดอัดถึงขีดสุด

เย่ชิงหย่ามีปัญหาจริงๆ ตามคาด

สิ่งที่เธอเรียกว่า "แสดงเป็นคนตาบอด" ก็แค่พยายามเหลือกตาขาว ทำสายตาให้โฟกัสไม่ได้ ซึ่งดูน่ากลัวและน่าขำในเวลาเดียวกัน

การพูดบทก็ไร้อารมณ์ เหมือนท่องบทเรียนที่ไม่เกี่ยวกับตัวเอง

"อาเฉิน... คุณกลับมาแล้ว... ฉันชง... กาแฟให้คุณแล้ว..."

เธอพูดไปประโยคหนึ่ง ก็ต้องก้มดูบททีหนึ่ง ติดๆ ขัดๆ ไม่มีความต่อเนื่องเลย

ซ้อมแค่สิบนาที เทคไปเป็นสิบครั้ง

สุดท้าย เธอสติแตกไปก่อน

เย่ชิงหย่านั่งยองๆ ลงกับพื้น คอตกหมดอาลัยตายอยาก

"ขอโทษ... ขอโทษนะคะอาจารย์หลิน..."

"ฉันเล่นไม่ได้จริงๆ... ฉันจะทำให้คุณลำบากไปด้วย..."

หลินเยี่ยนมองเธอ รู้สึกผิดคาดจริงๆ

สรุปแล้วคุณหนูท่านนี้ ผ่านเข้ารอบมาถึงจุดนี้ได้ยังไง?

ทำเหมือนว่าที่ผ่านมาทั้งหมด รอแค่จะมาลากเขาตกรอบไปด้วยกันอย่างนั้นแหละ

คิดไปคิดมา หลินเยี่ยนก็คิดวิธีหนึ่งออก

เขาเดินไปที่ผนัง ปิดไฟเพดานที่สว่างจ้าในห้องซ้อม

ทั้งห้องมืดลงทันที เหลือเพียงแสงสลัวจากโคมไฟตั้งพื้นดวงเดียว

"อาจารย์เย่ครับ"

หลินเยี่ยนเปิดใช้งาน [ร้อยหน้า] อย่างเงียบเชียบ

เป้าหมายที่เขาเลียนแบบ ไม่ใช่ใครคนใดคนหนึ่ง แต่เป็นสายลับรหัส "ไนติงเกล" ในบทละคร —— เย็นชา ลึกซึ้ง และเก็บกดอารมณ์ถึงขีดสุด

ในขณะเดียวกัน ผลของ [มหาเสน่ห์] ก็ถูกเขากระตุ้นอย่างตั้งใจ เทเสน่ห์ทั้งหมดไปที่หญิงสาวที่กำลังจะสติแตกตรงหน้า

เขายื่นมือออกไป ฝ่ามือใหญ่ปิดดวงตาของเย่ชิงหย่าเบาๆ

"ในเมื่อแสดงเป็นคนตาบอดไม่ได้ ก็ทำให้มองไม่เห็นจริงๆ ไปเลย"

เย่ชิงหย่าตัวสั่นเทิ้ม

เบื้องหน้าตกอยู่ในความมืดมิดโดยสมบูรณ์

เมื่อการมองเห็นถูกพรากไป ประสาทสัมผัสอื่นกลับถูกขยายให้ชัดเจนขึ้นอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

เธอรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขาที่รดใบหน้า

ได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นอย่างมั่นคงของเขาผ่านเสื้อผ้าบางๆ

ได้กลิ่นหอมจางๆ ที่น่าหลงใหลจากตัวเขา

หลินเยี่ยนไม่พูดอะไรอีก

เขาใช้มืออีกข้าง จูงมือที่เย็นเฉียบของเธอ

จากนั้น เขาชี้นำเธอ ให้ใช้ปลายนิ้วสัมผัสลวดลายบนเสื้อผ้าของเขา สัมผัสแรงสั่นสะเทือนจากอกยามเขาพูด และสัมผัสโครงร่างเย็นเฉียบของปืนพก

เขาไม่ใช่นักแสดงหลินเยี่ยนอีกต่อไป

ในวินาทีนี้ เขาคืออาเฉิน สายลับที่ใช้ชีวิตอยู่บนคมมีดและเสี่ยงต่อการถูกเปิดโปงได้ทุกเมื่อ

ส่วนเย่ชิงหย่า ในความมืดที่เขาสร้างขึ้น ถูกบังคับให้ต้องพึ่งพาเขาเพียงคนเดียว

เขาเป็นแสงสว่างเดียวของเธอ และเป็นความกลัวที่ลึกที่สุดของเธอ

นอกห้องซ้อม นักแสดงกลุ่มอื่นเดินผ่านไปมา เห็นข้างในมืดสลัว เงียบเชียบ ก็อดวิจารณ์ไม่ได้

"พวกเขาทำอะไรกันน่ะ? ทำไมไม่เปิดไฟ?"

"สงสัยจะถอดใจแล้วมั้ง ต้องแบกแจกันอย่างเย่ชิงหย่า เทพเจ้าก็ช่วยไม่ไหวหรอก"

"หลินเยี่ยนคราวนี้ต้องโดนด่าขึ้นเทรนด์แน่ คอยดูเถอะ"

แต่ภายในห้องซ้อม สภาพของเย่ชิงหย่ากำลังเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างน่าตื่นตะลึง

เธอไม่คิดว่าจะต้องทำหน้ายังไง ไม่คิดว่าจะต้องพูดด้วยน้ำเสียงแบบไหนอีกต่อไป

เพราะเธอดูเหมือนจะ "หลงรัก" มือคู่เดียวที่จูงเธออยู่ในความมืดนี้เข้าจริงๆ

และ "กลัว" ว่าเขาจะปล่อยมือไปจริงๆ

ความกลัว ความพึ่งพิง และความรักของเธอ ในตอนนี้กลายเป็นปฏิกิริยาตอบสนองตามสัญชาตญาณที่แท้จริงที่สุด

ถ้าให้เธอขึ้นเวทีตอนนี้ เธอต้องมีพัฒนาการที่ยิ่งใหญ่แน่นอน

เพียงแต่เรื่องบทพูด อาจจะยังต้องปรับปรุงกันต่อ

เวลาซ้อมใหญ่คืออีกสามวันข้างหน้า

ก่อนจะแยกย้าย เย่ชิงหย่าลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็รั้งตัวหลินเยี่ยนไว้

"พื้นฐานการพูดบทของฉันไม่ค่อยดี ไม่ทราบว่าอาจารย์หลินพอจะช่วยติวให้หน่อยได้ไหมคะ?"

หลินเยี่ยนมองดูเวลาในมือถือ แล้วมองดูความมืดนอกหน้าต่าง คิดสักพักแล้วก็ปฏิเสธ

"ยังมีเวลาอีกสามวัน คุณไปจ้างครูสอนการแสดงมาติวส่วนตัวได้ครับ ส่วนเรื่องการเลียนแบบทางสายตา คุณฝึกตามวิธีของผมต่อไปได้เลย"

เย่ชิงหย่ายังอยากจะตื้อต่อ เธอให้คนไปสืบมาแล้วว่าหลินเยี่ยนฐานะทางบ้านธรรมดา

เสนอเงินก้อนโตให้น่าจะตกลงได้

แต่พอเธอจะอ้าปากพูด หลินเยี่ยนก็เดินจ้ำอ้าวออกจากห้องโถงไปแล้ว

ตอนที่ผู้ช่วยตามมาทีหลัง ก็เห็นเธอยืนหน้ามุ่ยจ้องมองไปที่ประตูทางออกพอดี

"บอสคะ รอไรเดอร์อยู่เหรอคะ?"

เย่ชิงหย่าทำหน้าเอือมระอา กลอกตามองบนทันที "ใครเขาทำหน้ารอไรเดอร์แบบฉันยะ?"

พอพูดเรื่องนี้ ผู้ช่วยสาวร่างท้วมก็กระตือรือร้นขึ้นมาทันที

"หนูไงคะ! เวลาหนูหิวจนตาลาย หน้ามืด ตามัว น้ำลายย้อย ตอนรอไรเดอร์ก็ทำหน้าแบบบอสเป๊ะเลยค่ะ!"