บทที่ 53 ความสามารถในการคุมเกมระดับ S

เมื่อเดินออกมาจากตึกสถานีโทรทัศน์ ลมยามค่ำคืนพัดพาความอึกทึกของเมืองใหญ่ปะทะเข้าใส่หน้า

หลินเยี่ยนยืนรอรถตู้ที่หยางชิ่นจัดเตรียมให้อยู่ริมถนน

เขาไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลย

ไม่มีผลงานย่อมไม่ควรรับรางวัล ยิ่งรับของฟรีมามากเท่าไหร่ อำนาจต่อรองบนโต๊ะเจรจาในวันหน้าก็จะยิ่งน้อยลงเท่านั้น

ต้องรีบสลัดสถานการณ์ที่เป็นรองนี้ให้เร็วที่สุด หาเวลาชีวิตให้เพียงพอ แล้วดึงอำนาจการตัดสินใจกลับมาอยู่ในมือตัวเอง

ขณะที่กำลังครุ่นคิด เงาร่างหลายร่างก็ค่อยๆ ขยับออกมาจากมุมมืดไม่ไกลนัก

เป็นเด็กสาววัยรุ่นสี่ห้าคน ในมือถือโทรศัพท์และป้ายเชียร์ เบียดเสียดกันไปมาแต่ไม่กล้าเดินเข้ามาใกล้

หลินเยี่ยนหันกลับไปมอง พวกเธอหยุดเดินทันที จ้องมองเขาด้วยความตื่นเต้น

เขาจำสายตาแบบนี้ได้... แฟนคลับ

ฝ่ายหนึ่งระมัดระวังตัว อีกฝ่ายหนึ่งเปิดเผยจริงใจ

"ขะ... ขอลายเซ็นได้ไหมคะ?"

เด็กสาวที่เป็นผู้นำรวบรวมความกล้า เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

หลินเยี่ยนนึกถึงบทความเกี่ยวกับการติดตามดาราที่เคยอ่านในเน็ต

ไอดอลออกงานแต่เช้าตรู่ พวกเธอก็อยู่

เลิกงานดึกดื่น พวกเธอก็ยังอยู่

เพียงเพื่อจะได้เห็นหน้าสักครั้ง ชูป้ายเชียร์ ให้คนคนนั้นรู้ว่า มีคนคอยสนับสนุนอยู่ข้างหลัง

เขาไม่ได้ถือตัวว่าเป็นดารา และก็ไม่ได้คิดว่าตัวเองดังอะไร

ก็แค่อาศัยบารมีจากบทบาทในภาพยนตร์ จนเป็นที่รู้จักขึ้นมาบ้างนิดหน่อย

ไม่อย่างนั้น ทำไมงานเดินสายโปรโมตหนังถึงไม่เคยเชิญเขาไปเลยตั้งแต่ต้นจนจบ

แต่แน่นอนว่า ไม่มีก็ดี เขาชอบความเงียบสงบ จะได้มีเวลาเตรียมตัวสำหรับ บันทึกเมฆาเก้าสวรรค์ มากขึ้น

"ได้ครับ"

น้ำเสียงของหลินเยี่ยนอ่อนโยนมาก

เขารับปากกาเมจิกและโปสเตอร์ที่เด็กสาวยื่นให้มา บรรจงเซ็นชื่อตัวเองลงไปอย่างตั้งใจ

"ถ่ายรูปด้วยก็ได้นะครับ"

เขาเสนอตัวก่อน เมื่อเห็นใบหน้าของพวกเธอสว่างวาบขึ้นมา ในใจกลับรู้สึกเรียบเฉย

ถ่ายรูปเสร็จ ดึกมากแล้ว

เขามองดูเสื้อผ้าบางๆ ของเด็กสาวเหล่านั้น คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

"ดึกขนาดนี้แล้ว จะกลับกันยังไงครับ?"

"พวกเราจะไปขึ้นรถไฟใต้ดินค่ะ เที่ยวสุดท้ายน่าจะยังทัน"

หลินเยี่ยนส่ายหน้า รู้สึกว่าไม่ปลอดภัย จึงตัดสินใจเรียกรถผ่านแอปในมือถือให้เลย

"ขึ้นรถเถอะครับ เดี๋ยวผมเรียกรถไปส่ง"

ท่ามกลางเสียงปฏิเสธด้วยความเกรงใจของเด็กสาวที่ตื้นตันใจจนทำตัวไม่ถูก

เขาได้ถามที่อยู่ของโรงเรียนจากหนึ่งในนั้น แล้วส่งพวกเธอขึ้นรถไปทีละคน

รถตู้มารับพอดี เขาจึงขึ้นไปนั่ง

คนขับรถมองเขาผ่านกระจกมองหลัง ทำท่าเหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ก็ไม่พูด

หลินเยี่ยนหลับตาลง เอ่ยเสียงเรียบ "ออกรถเถอะครับ"

..........

วันซ้อมใหญ่พร้อมแต่งหน้าทำผม บรรยากาศหลังเวทีดูแปลกประหลาด

เย่ชิงหย่าเปลี่ยนมาใส่กี่เพ้าสีเรียบ รวบผมหลวมๆ นั่งท่องบทเงียบๆ อยู่ที่มุมห้อง

พัฒนาการของเธอเป็นที่ประจักษ์แก่สายตา บทพูดไหลลื่นขึ้นมาก แววตาก็ไม่ว่างเปล่าเหมือนเก่า

เมื่อหลินเยี่ยนเดินออกมาจากห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า อากาศเหมือนหยุดนิ่งไปชั่วขณะ

ชุดทหารสีดำทรงเข้ารูป ขับเน้นรูปร่างของเขาให้ดูสูงโปร่ง เส้นสายไหล่และหลังดูแข็งแกร่ง

ภายใต้แสงไฟ ใบหน้านั้นดูเย็นชาและห่างเหิน กระดุมโลหะและเข็มขัดหนังสะท้อนแสงเย็นเยียบ

กลิ่นอายความหม่นหมองและกดดันของผู้มีอำนาจแผ่ซ่านออกมาปะทะใบหน้า

ใบหน้าดูตอบลงเล็กน้อย แต่กลับขึ้นกล้องอย่างพอดิบพอดี เข้ากับคำว่า "คนเลวในคราบผู้ดี" อย่างสมบูรณ์แบบ

คำคำนี้ผุดขึ้นมาในหัวของทีมงานหญิงหลายคนพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

การซ้อมใหญ่เริ่มขึ้น

เนื้อเรื่องดำเนินมาถึงตอนที่สถานะของสายลับอาเฉินกำลังจะถูกเปิดโปง เขาชักปืนออกจากเอว เล็งไปที่นักร้องสาวอาซิ่ว

"ปัง!"

เสียงปืนพร็อพดังก้องห้องซ้อม

ปฏิกิริยาของเย่ชิงหย่าเหนือความคาดหมายของทุกคน

เธอไม่ได้ถอยหลังตามบท และไม่ได้กรีดร้อง

แต่เข่าอ่อน ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น

ผิวขาวเนียน แดงระเรื่อขึ้นมาทันที

"คัต!"

ผู้กำกับจางเจิ้งตะโกนสั่งหยุดตามสัญชาตญาณ

ทีมแพทย์และผู้ช่วยรีบกรูเข้าไป

"ชิงหย่า เป็นยังไงบ้าง?"

"เร็ว เอาถุงน้ำแข็งมา!"

แต่เย่ชิงหย่ากลับยกมือห้ามไม่ให้ใครเข้ามาใกล้

เธอนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น เงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำจ้องเขม็งไปที่หลินเยี่ยน

จากนั้นก็คว้าขากางเกงเขาไว้ น้ำเสียงสั่นเครือ แฝงด้วยการขอร้องอ้อนวอนที่ดูจริงเสียจนน่าใจหาย

"ขอร้องล่ะ ต่อเถอะ..."

วินาทีนั้น เธอไม่ใช่ไอดอลเย่ชิงหย่า

เธอคืออาซิ่วที่รักผู้ชายอันตรายคนหนึ่งอย่างสุดหัวใจ และยอมสละทุกอย่างเพื่อเขา

เธออินกับบทบาทแล้ว

หรือจะพูดให้ถูกคือ ถูกกระชากให้เข้าไปอยู่ในบทบาทอย่างรุนแรง

หลินเยี่ยนหลุบตามองความพึ่งพิงและความหวาดกลัวที่ชัดเจนในแววตาของเธอ ในใจเกิดความรู้สึกซับซ้อนขึ้นมา

ความเชื่อมั่นของนักแสดง บางครั้งก็ไม่ต้องการเทคนิคซับซ้อน

ขอแค่มีคู่แสดงที่แข็งแกร่งพอ จะสร้างโลกที่สมจริงจนดิ้นไม่หลุดให้เธอได้

.......

คืนวันอัดรายการจริง ในสตูดิโอที่นั่งเต็มทุกที่

สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่เวทีขนาดมหึมา

ทุกคนต่างคาดหวังว่าเด็กใหม่ที่ชื่อหลินเยี่ยน จะสร้างปาฏิหาริย์ต่อจากรอบที่แล้วได้หรือไม่

บนที่นั่งกรรมการ เฉินเต้ารานสวมแว่นตาเร็วกว่าปกติอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน

การจดจ่ออยู่กับเวทีเป็นพิเศษของเขา ยิ่งเปิดเผยให้เห็นว่าเขาให้ความสำคัญกับการแสดงชุดนี้มากเพียงใด

ผู้กำกับอีกสองท่านที่นั่งข้างๆ ก็หยุดคุยกัน สีหน้าตั้งใจดู

ม่านเปิดขึ้น

บนเวทีคือห้องนั่งเล่นยุคสาธารณรัฐที่มืดสลัว การตกแต่งเรียบง่าย แต่ทุกจุดแฝงความอึดอัด

เก้าอี้เหล็กโดดเดี่ยวที่มุมห้อง บอกเป็นนัยว่าที่นี่ไม่ใช่แค่บ้าน แต่อาจเป็นห้องทรมาน

อาเฉินที่รับบทโดยหลินเยี่ยนนั่งอยู่บนโซฟา

เขาสวมชุดทหารสีดำ ในมือถือผ้าขาว เช็ดปืนพกบราวนิงอย่างไม่ใส่ใจ

ใบหน้าด้านข้างซ่อนอยู่ในเงา สีหน้าเย็นชา ท่าทางเช็ดปืนเนิบนาบ แต่ดูสุขุมเยือกเย็น

อาซิ่ว หญิงตาบอดที่รับบทโดยเย่ชิงหย่า เดินคลำทางออกมาจากห้องด้านใน

เธอถือแก้วกาแฟ ฝีเท้าเชื่องช้า ทุกก้าวย่างเต็มไปด้วยความระมัดระวังที่ไม่มั่นใจ

หัวใจของผู้ชมถูกบีบจนตึงเครียด

ทุกคนรู้ดีว่าเธอแสดงไม่เก่ง แต่ในตอนนี้ เธอดูเหมือนคนตาบอดจริงๆ

ในจังหวะที่เธอกำลังจะชนเข้ากับโต๊ะน้ำชาหน้าโซฟา

มือที่เช็ดปืนของหลินเยี่ยน ชะงักไปชั่วครู่เพียงครึ่งวินาทีจนแทบสังเกตไม่เห็น

ปลายเท้าในเงามืดที่แสงไฟเวทีส่องไม่ถึง เกี่ยวโต๊ะไปข้างหน้าเบาๆ

โต๊ะไม้เนื้อแข็งที่หนักอึ้ง ถูกเลื่อนเข้าไปด้านในอย่างเงียบเชียบหนึ่งนิ้ว

เพียงแค่นิ้วเดียว

ร่างกายของอาซิ่ว ก็เดินเฉียดมุมโต๊ะผ่านไปได้อย่างปลอดภัย

เธอไม่รู้เรื่องนี้เลย และยังคงเดินต่อไปข้างหน้า

รายละเอียดนี้ เร็วมากจนแทบไม่มีใครสังเกตเห็น

แต่กล้องโคลสอัปด้านข้างเวที จับภาพวินาทีนี้ไว้ได้อย่างแม่นยำ และฉายภาพขึ้นบนจอใหญ่ทั้งสองฝั่งอย่างชัดเจน

บนที่นั่งกรรมการ ประกายตาของเฉินเต้ารานวูบไหวผ่านเลนส์แว่น

นิ้วมือที่วางอยู่บนที่เท้าแขน เคาะเบาๆ หนึ่งที

นี่คือการกระทำเพื่อปกป้องโดยสัญชาตญาณของนักแสดง และเป็นการเปิดเผยอารมณ์ลึกซึ้งของตัวละคร

แสดงให้เห็นว่าจิตใจของสายลับเลือดเย็นอย่างอาเฉินไม่ได้ไร้ความรู้สึก และยังหมายความว่านักแสดงทำการบ้านมาอย่างหนักเพื่อตีความตัวละคร

กล้องตัดภาพโคลสอัปไปที่เย่ชิงหย่า

ดวงตาของเธอไร้จุดโฟกัส รูม่านตาเป็นสีเทาที่เงียบสงบ

แต่เมื่อหลินเยี่ยนเอ่ยปากพูด หูของเธอกลับขยับ และใบหน้าก็หันไปทางทิศทางของเขาโดยอัตโนมัติ

ความรักที่ระมัดระวังและเจือความถ่อมตนเพื่อเอาใจนั้น สมจริงจนทำให้ทุกคนในที่นั้นรู้สึกจุกในอก

เสียงสูดหายใจด้วยความอัดอั้นดังขึ้นในที่นั่งผู้ชม

นี่ใช่คนงามท่อนไม้ที่ชาวเน็ตล้อเลียนเรื่องการแสดงคนนั้นจริงๆ เหรอ?

พัฒนาการนี้ ราวกับเปลี่ยนกระดูกเป็นคนละคน

เนื้อเรื่องดำเนินมาถึงจุดพีค

สถานะของอาเฉินถูกเปิดโปง องค์กรมีคำสั่งสุดท้ายลงมา —— กำจัดผู้รู้เห็นทั้งหมด

รวมถึงผู้หญิงคนเดียวที่เขาเคยรักจริง

เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน

ปืนพกบราวนิงที่เช็ดจนสะอาดเอี่ยมถูกยกขึ้น ปากกระบอกปืนมืดมิด จ่อแนบหน้าผากเกลี้ยงเกลาของอาซิ่วอย่างเย็นชา

ลมหายใจของผู้ชมทั้งฮอลล์หยุดชะงักในวินาทีนี้

เหลือเพียงความเงียบสงัดของการเผชิญหน้ากันของคนสองคนบนเวที

อาซิ่วไม่หลบ

เธอไม่แสดงความหวาดกลัวออกมาเลยแม้แต่น้อย

เธอเพียงแค่ยื่นมือออกไปอย่างช้าๆ ภายใต้ปากกระบอกปืนเย็นเฉียบนั้น มือสั่นระริก คลำหา และวางทาบบนใบหน้าของอาเฉิน

ด้วยอุณหภูมิแห่งความอาลัยอาวรณ์สุดท้าย ปลายนิ้วลูบไล้ผ่านแนวสันกรามที่เกร็งแน่นของเขา สัมผัสความแข็งขึงของกล้ามเนื้อใต้ผิวหนัง

จากนั้นก็ยิ้มให้เขา

"อาเฉิน"

"มือของคุณ กำลังสั่น"