บทที่ 54 แท็กใหม่ [นักเชิดหุ่น]

คำถามย้อนกลับของอาซิ่วผิดคาดมาก

อาเฉินถึงกับมองไม่เห็นหัวใจที่แท้จริงของผู้หญิงตรงหน้า

เขาก้มลงมองผู้หญิงในอ้อมกอด ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง ขอบตาแดงระเรื่อเล็กน้อย

มือที่ถือปืนของเขา สั่นเทาอยู่จริงๆ

นั่นคือการสั่นเทาจากการระเบิดของอารมณ์ที่เขาพยายามกดข่มไว้อย่างสุดความสามารถ

จะฆ่าหรือไม่ฆ่า ศรัทธาหรือความรัก สุดท้ายก็ต้องเลือก

การเลือกคือการเดิมพัน เป็นการเดิมพันระหว่างความรู้สึกและเหตุผล

และยังเป็นการสารภาพรักที่อดกลั้นถึงขีดสุด

เขาเอ่ยปาก น้ำเสียงแหบพร่า นัยน์ตาแดงก่ำ แฝงแววขอร้องอ้อนวอนที่ยากจะสังเกตเห็น

"ผมไม่มีทางเลือก... คุณจะยกโทษให้ผม ใช่ไหม?"

ความชะงักงัน กลับเข้าสู่ความชะงักงันอีกครั้ง

ครู่ต่อมา...

"ปัง——"

เสียงปืนดังขึ้นอย่างกะทันหัน ทำลายความเงียบสงัดอันน่าอึดอัดบนเวที

หัวใจของผู้ชมทุกคนกระตุกวูบตามเสียงปืนนั้น

อาเฉินที่รับบทโดยหลินเยี่ยน ในที่สุดก็ลั่นไกจนได้

แต่ปากกระบอกปืนที่มืดมิดนั้น ในวินาทีสุดท้ายก่อนเหนี่ยวไก กลับเบี่ยงขึ้นด้านบนหนึ่งนิ้วอย่างรุนแรง

กระสุนพุ่งหวีดหวิวออกไป ทำลายแจกันลายครามบนชั้นวางด้านหลังอาซิ่วจนแตกกระจาย

เย่ชิงหย่าสะดุ้งสุดตัว

นั่นไม่ใช่ความหวาดกลัวที่แสดงออกมา แต่เป็นปฏิกิริยาตอบสนองตามสัญชาตญาณของร่างกาย

น้ำตาหยดหนึ่งไหลรินจากดวงตาที่ว่างเปล่าของเธอโดยไม่มีสัญญาณเตือน

ไม่มีเสียงร้องไห้ฟูมฟาย มีเพียงความอ่อนแรงเหมือนรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด และความรู้สึกใจสลายที่ลึกล้ำยิ่งกว่า

ท้ายที่สุด เขาก็ตัดใจทำไม่ได้

แต่กระสุนนัดนี้ ก็ได้ทำลายความหวังริบหรี่สุดท้ายในใจเธอจนหมดสิ้นเช่นกัน

หลินเยี่ยนกอดเธอแน่นในทันใด

แรงกอดนั้นมหาศาล ราวกับจะหลอมรวมหญิงสาวร่างบางคนนี้ให้เป็นหนึ่งเดียวกับเลือดเนื้อของเขา ไม่แยกจากกันอีกตลอดกาล

เขาฝังหน้าลงกับซอกคอของเธอ ไม่มีใครมองเห็นสีหน้าของเขาในตอนนี้

ผู้ชมทำได้เพียงมองเห็นเส้นเลือดปูดโปนที่ลำคอและขอบตาที่แดงก่ำของเขาผ่านภาพโคลสอัปบนหน้าจอขนาดใหญ่ด้านข้าง

ความเจ็บปวด ความสิ้นหวัง รักแต่ไม่อาจครอบครอง

อารมณ์ที่เข้มข้นรุนแรงทั้งหมด พุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุดในอ้อมกอดอันเงียบงันนี้

ไฟบนเวทีสว่างวาบขึ้น

ผู้กำกับไม่ได้สั่ง "คัต"

เพราะทุกคนยังคงจมดิ่งอยู่ในควันหลงของความรักอันแสนทรมานนี้ ถอนตัวไม่ขึ้น

เย่ชิงหย่าซบหน้าลงกับอกหลินเยี่ยน ไหล่สั่นสะท้านไม่หยุด เสียงร้องไห้ที่พยายามกลั้นไว้ระเบิดออกมาและหยุดไม่ได้

เธอจมดิ่งลงไปแล้วโดยสมบูรณ์

แยกไม่ออกว่าไหนคือละคร ไหนคือความจริง

หลินเยี่ยนรู้สึกถึงการสั่นเทาของร่างกายเธอ จึงตบหลังเธอเบาๆ เป็นจังหวะ ปลอบโยนเสียงเบา "จบแล้วครับ จบแล้ว"

"อาจารย์เย่ คุณแสดงได้ดีมากครับ"

คำว่าอาจารย์เย่สามคำ ในที่สุดก็ช่วยดึงสติสัมปชัญญะของเย่ชิงหย่ากลับมาจากความโศกเศร้าอันมหาศาลนั้นได้บ้าง

เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เริ่มนึกถึงสถานการณ์จริงตรงหน้า

ผู้เข้าแข่งขันกำลังดูอยู่ กรรมการก็อยู่ด้วย

ทั้งสองประคองกันลุกขึ้น ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กลางเวที แล้วโค้งคำนับให้กรรมการและผู้ชมอย่างสุดซึ้ง

หลังจากเงียบกริบไปหลายวินาที

เสียงปรบมือดังสนั่นหวั่นไหวก็ระเบิดขึ้นในสตูดิโอ

ครั้งนี้ เสียงปรบมือดังกว่าและยาวนานกว่ารอบที่แล้ว

ไม่ใช่แค่เพื่อการแสดงอันไร้ที่ติของหลินเยี่ยน แต่ยังเพื่อเย่ชิงหย่าที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคนบนเวที และมอบการแสดงที่น่าตื่นตะลึงให้แก่ทุกคน

ในห้องพักหลังเวที นักแสดงที่เหลือมองดูภาพบนจอมอนิเตอร์ด้วยสีหน้าซับซ้อน

"...เย่ชิงหย่า เธอทำได้ยังไง?"

"นี่ใช่คนงามท่อนไม้ที่แสดงเป็นแต่เบิกตาทำปากจู๋คนนั้นจริงๆ เหรอ?"

"หลินเยี่ยน... เขาเป็นตัวอะไรกันแน่? ถึงขั้นเทรนท่อนไม้ให้กลายเป็นแบบนี้ได้จริงๆ"

ช่วงเวลาแห่งการวิจารณ์

เฉินเต้ารานไม่ได้นั่ง เขาเลือกที่จะยืนขึ้น

นี่คือการให้เกียรติ และเป็นการยอมรับ

เขาขยับแว่น สายตาจับจ้องที่หลินเยี่ยน สีหน้าเคร่งขรึม แต่น้ำเสียงกลับแฝงความชื่นชมที่ปิดไม่มิด

"หลินเยี่ยน"

"รอบที่แล้ว ผมบอกว่าคุณเป็นนักแสดงที่ดีและโดดเด่นมากคนหนึ่ง"

"แต่วันนี้หลังจากดูฉากนี้จบ ผมขอเปลี่ยนคำวิจารณ์"

"คุณไม่ใช่แค่นักแสดงที่ดี แต่คุณเป็นคู่แสดงระดับท็อปคลาส"

สายตาของเฉินเต้ารานกวาดไปทั่วห้อง น้ำเสียงชัดเจนและหนักแน่น

"หลายคนในที่นี้อาจจะคิดว่า จุดเด่นของฉากนี้อยู่ที่เย่ชิงหย่า การเปลี่ยนแปลงของเธอน่าตกตะลึงและโดดเด่นมากพอ"

"แต่ผมจะบอกพวกคุณว่า ผิดแล้ว"

"จังหวะของฉากทั้งหมด ถูกหลินเยี่ยนควบคุมไว้อย่างอยู่หมัดตลอดเวลา เขาเปรียบเสมือนวาทยกรที่แม่นยำ ทุกจังหวะหยุด ทุกสายตา หรือแม้แต่ทุกลมหายใจ ล้วนเป็นการปูทางให้เย่ชิงหย่า เป็นการ 'ป้อน' การแสดงให้เธอ"

"เขาทำตัวเองให้เป็นจุดค้ำจุนของเย่ชิงหย่า ใช้ความแข็งแกร่งของตัวเอง ไปกระตุ้นศักยภาพของคู่ต่อสู้ ความสามารถในการคุมเกมระดับนี้ ผมไม่เคยเห็นแม้แต่ในตัวนักแสดงที่มีชื่อเสียงมานานหลายคนด้วยซ้ำ"

เมื่อได้ฟังคำวิจารณ์ของเฉินเต้าราน ทุกคนต่างพยักหน้าเห็นด้วย ไม่มีใครโง่ ใครมีฝีมือจริง ใครเป็นจุดค้ำจุนของฉาก ล้วนมองออกทั้งนั้น

จากนั้นสายตาทุกคู่ ก็หันไปโฟกัสที่เย่ชิงหย่า

ทุกคนสงสัยใคร่รู้มากกว่าว่า อดีต "หลุมดำทางการแสดง" คนนี้ เปลี่ยนแปลงตัวเองได้อย่างน่าอัศจรรย์ภายในเวลาไม่กี่วันได้อย่างไร

เย่ชิงหย่ารับไมโครโฟนมา ขอบตายังแดงอยู่

เธอเริ่มจากขอบคุณหลินเยี่ยนอีกครั้ง แล้วจึงอธิบายอย่างเขินอาย

"ความจริงแล้ว... ตั้งแต่วันแรกที่เริ่มซ้อม อาจารย์หลินก็ช่วยฉันมาตลอดค่ะ"

"เขาให้ฉันปิดไฟ ปิดตา ใช้สัญชาตญาณสัมผัสโลกของคนตาบอดโดยตรง สามวันหลังจากกลับไปบ้าน นอกจากเวลานอน ฉันใช้ชีวิตในความมืดหรือกึ่งมืดแทบจะตลอดเวลา ดูสารคดีเกี่ยวกับคนตาบอด เลียนแบบพฤติกรรมการใช้ชีวิตของพวกเขา"

"ส่วนเรื่องบทพูด อาจารย์หลินเยี่ยนก็แนะนำให้ฉันไปจ้างครูมืออาชีพมาติวเข้มค่ะ เขาบอกว่าบทพูดเราไม่เยอะ สำคัญที่นัยแฝงและอารมณ์เบื้องหลังแต่ละประโยค แล้วครูสอนบทพูดก็พาฉันฝึกซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนได้ผลลัพธ์ในวันนี้... เพราะงั้น จริงๆ แล้วต้องขอบคุณอาจารย์หลินมากจริงๆ ค่ะ"

คำพูดนี้จริงใจและซาบซึ้ง

ทว่า ผลโหวตที่ตามมากลับเหนือความคาดหมายของผู้ชมทุกคน

นอกจากเฉินเต้ารานที่ให้ระดับ S อย่างไม่ลังเลแล้ว กรรมการอีกสองท่านกลับให้คะแนนต่ำ

เหตุผลคือ แสงสว่างของหลินเยี่ยนเจิดจ้าเกินไป จนทำให้พัฒนาการของเย่ชิงหย่าดูเหมือนเป็น "สกิลติดตัว" ที่ได้มาเพราะคนอื่น หวังว่าจะได้เห็นเธอแสดงคนเดียวสักครั้ง

ตามกฎของรอบผู้ท้าชิง (Kick-off) ผู้ที่มีคะแนนรวมต่ำที่สุดจะถูกคัดออก

ในที่สุด หลินเยี่ยนก็ตกรอบไปด้วยคะแนนที่แพ้ไปเพียงเฉียดฉิว

ผลลัพธ์นี้ทำให้ผู้เข้าแข่งขันหลายคนในที่นั้นรู้สึกคาใจแทน

แต่ตัวหลินเยี่ยนเองกลับดูสงบนิ่งมาก

เขายิ้มขอบคุณกล้อง "ขอบคุณรายการที่ให้โอกาสผมครับ ผมได้เรียนรู้อะไรเยอะมากที่นี่ ถึงจะน่าเสียดายที่ต้องจากไปก่อนเวลา แต่การได้รู้จักเพื่อนนักแสดงเก่งๆ มากมาย ก็ถือว่าคุ้มค่าแล้วครับ"

ก่อนไป เขายังกอดเย่ชิงหย่าเบาๆ และบอกตามมารยาทว่าไว้มีโอกาสคงได้ร่วมงานกันอีก

นักแสดงหลังเวทีต่างพากันเข้ามาพูดจาอาลัยอาวรณ์ตามมารยาท

บรรยากาศดูอบอุ่นเป็นกันเอง ซาบซึ้งใจ

หลินเยี่ยนรักษารอยยิ้มบนหน้า แต่ในใจกลับรู้สึกเบื่อหน่าย

ก็เซ็นสัญญากันมาแล้วว่าจะมาตอนไหน จะไปตอนไหน ในบทเขียนไว้ชัดเจนหมดแล้ว

ยังจะมาแสดงละครรักใคร่ผูกพันกันขนาดนี้ ถ้าเอาความตั้งใจตรงนี้ไปใช้กับการแสดง ป่านนี้นักแสดงพวกนี้คงไม่ต้องมาดิ้นรนอยู่ในรายการนี้แล้ว

เขาคิดว่ารายการวาไรตี้แบบนี้ วันหน้าเลี่ยงได้เลี่ยงดีกว่า เปลืองอารมณ์ชะมัด

พอกลับมาถึงห้องพักหลังเวทีที่ว่างเปล่า รางวัลจากระบบก็มาถึงอย่างล่าช้า

[ภารกิจชั่วคราว: การยอมรับจากเมนเทอร์]

[ระดับภารกิจ: สำเร็จเกินคาดหมาย]

[ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับแท็กระดับหายากแบบสุ่ม: นักเชิดหุ่น (ขั้นต้น)]

ลมหายใจของหลินเยี่ยนสะดุดกึก

แท็กระดับหายาก?

สติของเขารีบดำดิ่งเข้าสู่ห้วงความคิดทันที

[แท็ก: นักเชิดหุ่น (ขั้นต้น)]

[ประเภท: หายาก · กดใช้]

[ผลลัพธ์: เปิดใช้งานหลังจากสบตากับคู่แสดงเกิน 3 วินาที สามารถชี้นำจังหวะอารมณ์ของอีกฝ่ายอย่างแนบเนียน บังคับให้อีกฝ่ายเข้าสู่สถานการณ์ที่โฮสต์กำหนดไว้]

หลินเยี่ยนอ่านคำอธิบายแท็กใหม่นี้ ความปีติยินดีพุ่งพล่านในใจ

นี่มันสกิลเทพที่สร้างมาเพื่อเขาชัดๆ!

รุกหนักกว่าการเลียนแบบติดตัวของ [ร้อยหน้า] และควบคุมได้มากกว่ารัศมีเสน่ห์ของ [มหาเสน่ห์]

ถึงครั้งนี้จะไม่มีรางวัลเวลาชีวิต แต่คุณค่าของแท็กกดใช้ระดับหายาก มีค่ามากกว่าชีวิตไม่กี่วันเยอะนัก

การอัดรายการจบลงอย่างสมบูรณ์

หลินเยี่ยนไม่รั้งรอ เก็บของเสร็จก็เตรียมตัวกลับ

พอเดินมาถึงหน้าประตู ก็ถูกเย่ชิงหย่าที่วิ่งตามมาขวางไว้

"อาจารย์หลินคะ!" เธอวิ่งจนหอบ "เรา... ขอแลกวีแชตกันได้ไหมคะ? ฉัน... หวังจริงๆ ว่าวันหน้าจะมีโอกาสได้ร่วมงานกับคุณอีก"

เธอเว้นจังหวะ เหมือนรวบรวมความกล้าเสริมว่า "หรือว่า ถ้าคุณยินดี ฉันจ้างคุณมาเป็นครูสอนการแสดงส่วนตัวให้ราคาสูงๆ เลยก็ได้นะคะ!"

หลินเยี่ยนมองดวงตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของเธออย่างจนใจ

เขาดูเหมือนคนขาดเงินเหรอ?

เขาขาดชีวิตต่างหากโว้ย! เป็นครูสอนการแสดงมันต่อชีวิตให้ไม่ได้นี่นา

สุดท้ายเขาก็ปฏิเสธไปอย่างนุ่มนวล "ขอโทษด้วยครับ ช่วงนี้ตารางงานผมอาจจะไม่ค่อยสะดวก"

ออกจากตึกสถานีโทรทัศน์ ก็ดึกดื่นแล้ว

แสงนีออนของเมืองยืดเป็นเส้นแสงมัวๆ อยู่ตรงหน้า

ขณะที่หลินเยี่ยนกำลังคิดเรื่องงานต่อไป และวิธีหาเวลาชีวิตให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น มือถือก็สั่นขึ้นมา

สายเรียกเข้าจาก เหอเจียน