บทที่ 55 เหล้าและกระบี่ในห้วงเวลาคู่ขนาน

ลมยามค่ำคืนพัดกรูเข้ามาทางคอเสื้อ หอบเอาความหนาวเหน็บเข้ามาด้วย

แต่ปลายสาย น้ำเสียงของเหอเจียนกลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่กดไว้ไม่อยู่

"หลินเยี่ยน ยุ่งอยู่ไหม? รบกวนหรือเปล่า?"

"เพิ่งออกมาครับ" หลินเยี่ยนตอบเสียงเรียบ

"เยี่ยมเลย!" เหอเจียนถอนหายใจอย่างโล่งอก "มีเรื่องหนึ่ง ฉันต้องรีบบอกนายด่วน เรื่องถ่ายภาคพิเศษของ บันทึกเมฆาเก้าสวรรค์ เคาะแล้วนะ!"

"นึกไม่ถึงเลยว่าข้อเสนอที่นายพูดเล่นๆ กับฉันตอนนั้นจะกลายเป็นจริงได้ นายมันเป็นดาวนำโชคที่ฟ้าประทานมาให้จริงๆ!"

หลินเยี่ยนพิงผนังเย็นเฉียบ ไม่ได้รู้สึกแปลกใจ

ทันทีที่รับสาย เสียงจักรกลเย็นเยียบของระบบก็ดังขึ้นในสมองของเขาแล้ว

[ภารกิจเสริม: พบกันใหม่ในยุทธภพ]

[เงื่อนไขภารกิจ: ถ่ายทำภาคพิเศษของ บันทึกเมฆาเก้าสวรรค์ ให้สำเร็จ]

[รางวัลภารกิจ: พลังชีวิต +8 วัน]

เป็นแบบนี้อีกแล้ว เหมือนการให้อาหารปลาที่ใกล้ตาย ให้แค่หยดน้ำพอประทังชีวิต ไม่ยอมให้ตายสนิท แต่ก็ไม่ให้มีชีวิตอยู่อย่างสบาย

ให้รางวัลมาแค่แปดวัน ช่างขี้งกเสียจริง

หลินเยี่ยนชาชินกับเรื่องนี้ไปเสียแล้ว

เหอเจียนยังคงพูดต่อที่ปลายสาย น้ำเสียงแฝงความจนใจ "พูดตามตรงนะ เรื่องนี้ตอนแรกไม่มีหวังหรอก พวกนายทุนในหัวมีแต่ตัวเลขกับผลตอบแทน ไม่สนใจเรื่องความรู้สึกล้วนๆ แบบนี้หรอก"

"แต่ว่า..." เขาเปลี่ยนเรื่อง น้ำเสียงตื่นเต้นขึ้นมา "ใครจะไปคิดว่า 'อิ๋งซิว' ของนาย กับ 'อวี้อู๋ซิน' ของพวกเรา ช่วงนี้กระแสในเน็ตจะแรงขนาดนี้

คลิปตัดต่อสุนทรียศาสตร์แห่งโศกนาฏกรรมของสองตัวละครนี้มีอยู่เต็มไปหมด แฟนคลับมาร้องห่มร้องไห้ใต้โพสต์บัญชีทางการทุกวัน ขอให้ บันทึกเมฆาเก้าสวรรค์ รีบประกาศวันฉาย พวกนายทุนได้กลิ่นเงิน ก็เลยยอมอนุมัติงบลงมา"

เขาเว้นจังหวะ เสียงเบาลงเล็กน้อย แฝงความขัดสน "แต่... เงินที่ให้มาก็น้อยนิดจนน่าสงสาร คาดว่าถึงตอนนั้น ฉากคงต้องเอาเศษเหลือจากกองถ่ายอื่นมาปะๆ รวมกันแก้ขัดไปก่อน"

หลินเยี่ยนตอบกลับ "ไม่เป็นไรครับ แค่บรรยากาศได้ก็พอ"

ความรู้สึกอัตคัดขัดสนแบบนี้ กลับยิ่งเข้ากับตอนจบที่เขาวาดภาพไว้ในใจมากกว่าเสียอีก

นี่เป็นดันเจี้ยนต้นทุนต่ำแต่ผลตอบแทนสูง เขาไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ

"งั้นก็ดี งั้นก็ดี" เหอเจียนเหมือนยกภูเขาออกจากอก "นายตกลงก็จัดการง่ายแล้ว แต่ว่า จริงๆ แล้ว... บทละครยังไม่นิ่งเลย"

น้ำเสียงของเขาเริ่มลังเล "ฉันหาคนเขียนบทมาหลายคน เขียนออกมาไม่ได้ดั่งใจสักคน บ้างก็พล็อตตลาดๆ อย่างฟื้นคืนชีพกลับชาติมาเกิด บ้างก็ยัดเยียดให้จบแบบแฮปปี้เอนดิ้ง ทำลายความงามของชะตากรรมโศกนาฏกรรมในภาคหลักไปจนหมด

แต่ฉันก็มีความเห็นแก่ตัว อยากจะให้คำตอบกับคนดู และให้คำตอบกับตัวเอง ให้มันสมบูรณ์แบบสักครั้ง จะเขียนเอง รสชาติก็ยังไม่ได้ ก็เลยติดแหง็กอยู่อย่างนี้ อึดอัดจะตายอยู่แล้ว"

หลินเยี่ยนเงียบไป

ในสมองของเขา ปรากฏภาพใบหน้าของเซียวหรานที่มักจมดิ่งอยู่ในบทบาทและแฝงความโศกเศร้าขึ้นมาอย่างชัดเจน

เขาจำสภาพของเซียวหรานที่กอดเขาไม่ยอมปล่อยในวันปิดกล้องได้ดี

บางทีภาคพิเศษนี้ อาจไม่ใช่แค่การให้คำตอบกับผู้ชม แต่เป็นการหาทางออกให้กับเซียวหรานด้วย

"โปรดิวเซอร์เหอครับ ผมมีความคิดหนึ่ง"

"ว่ามาสิ!" เหอเจียนดีใจทันที

"ไม่ใช่การฟื้นคืนชีพ และไม่ใช่การกลับชาติมาเกิด"

"เราลองจินตนาการถึง... ห้วงเวลาคู่ขนานที่เป็นดั่งความฝันตื่นหนึ่งดูไหมครับ"

เขาหยุดครู่หนึ่ง เพื่อให้เหอเจียนที่ปลายสายได้มีเวลาย่อยข้อมูล จากนั้นจึงค่อยๆ บรรยายภาพนั้นออกมา

"ในโลกใบนั้น ไม่มีการแบ่งแยกธรรมะและอธรรม ไม่มีบุญคุณความแค้นในยุทธภพ อวี้อู๋ซินไม่ใช่มารร้ายที่แบกรับความแค้นดั่งทะเลเลือดและผู้คนต่างหมายหัว ส่วนอวิ๋นจิงหงก็ไม่ใช่จอมยุทธ์ฝ่ายธรรมะผู้มีชื่อเสียงเกริกไกรที่ต้องแบกรับภาระของใต้หล้า"

"เขาเป็นเพียงหมอพเนจรตกอับคนหนึ่ง พอรู้เรื่องยาบ้าง มีวิชามวยวัดงูๆ ปลาๆ ว่างๆ ก็ชอบดื่มสักแก้วสองแก้ว ส่วนอีกคน เป็นมือกระบี่ตกอับเหมือนกัน เพลงกระบี่ล้ำเลิศ แต่จนกรอบจนแทบไม่มีกิน"

คำบรรยายของหลินเยี่ยน เหมือนมีมนตร์วิเศษที่ดึงคนให้เข้าไปอยู่ในภาพวาดได้ในทันที

"ในวันที่ฝนตก ณ เจียงหนาน ในโรงเตี๊ยมเล็กๆ คนสองคนมาเจอกันโดยบังเอิญ คนหนึ่งอยากดื่มเหล้าแต่พบว่าลืมพกเงินมา อีกคนบังเอิญมีเงินค่าเหล้าเหลือพอดี ทั้งสองจึงนั่งโต๊ะร่วมกัน กับแกล้มมีแค่ถั่วปากอ้าจานเดียว ดื่มเหล้าเกรดต่ำราคาถูกที่สุดหนึ่งกา"

"พวกเขาไม่รู้จักกัน ไม่รู้อดีตของอีกฝ่าย แต่กลับรู้สึกถูกชะตากันตั้งแต่แรกเห็น คุยกันตั้งแต่บทกวีไปจนถึงเรื่องตลกในยุทธภพ จากเรื่องการเมืองในราชสำนักไปจนถึงเรื่องชาวบ้านร้านตลาด ฟ้าเริ่มมืด ฝนเริ่มหยุด ทั้งสองต่างลุกขึ้น ประสานมืออำลา"

"จากนั้น แยกย้าย ต่างคนต่างลืมเลือนกันไปในยุทธภพ"

ปลายสายเงียบกริบไปนาน

หลินเยี่ยนจินตนาการออกเลยว่าสีหน้าของเหอเจียนที่ถือโทรศัพท์อยู่ตอนนี้จะทึ่มทื่อขนาดไหน

เนิ่นนาน เสียงตบต้นขาดังฉาดดังระเบิดออกมาจากลำโพง ตามมาด้วยเสียงตื่นเต้นของเหอเจียน

"ใช่! แบบนี้แหละ! นี่แหละความรู้สึกที่ต้องการ!"

"พบกันหนึ่งยิ้ม สลายสิ้นบุญคุณความแค้น... นี่แหละคือจุดจบที่แท้จริงของอวี้อู๋ซินและอวิ๋นจิงหง! นี่แหละคือความสมบูรณ์แบบที่แท้จริง!"

ความตื่นเต้นของเหอเจียนยากจะสงบลง ก่อนวางสาย เขาพูดกับหลินเยี่ยนอย่างจริงจังว่า "หลินเยี่ยน นายเนี่ยนะ... ไม่ใช่แค่แสดงเก่ง แต่นายเข้าใจละครยิ่งกว่าคนเขียนบทหลายคนซะอีก เรื่องนี้เอาตามนี้เลย! ถึงค่าตัวจะไม่สูง แต่ฉันรับประกัน จะให้อิสระในการสร้างสรรค์กับนายอย่างเต็มที่!"

หลินเยี่ยนเก็บมือถือ มองดูหน้าจอที่ค่อยๆ ดับลง

เขารู้ดีว่า เรื่องราวนี้ไม่ใช่แค่เพื่อบทละคร เพื่อแลกชีวิตแปดวัน

แต่เพื่อช่วยเซียวหรานที่ยังเดินออกมาจากตัวละครไม่ได้ ให้เขาได้วาดจุดจบที่แท้จริงเสียที

การปล่อยวาง คือการปิดม่านที่ดีที่สุด

ในช่วงเวลาสั้นๆ ไม่กี่นาทีที่เขารอรถตู้ เรื่องที่เขาเรียกรถให้แฟนคลับ แจกลายเซ็นและถ่ายรูปด้วยตัวเอง ก็เริ่มเป็นกระแสพูดคุยในกลุ่มแฟนคลับกลุ่มเล็กๆ แล้ว

[พี่เยี่ยนดีเกินไปแล้วมั้ง! เพื่อนของเพื่อนฉันอยู่ในเหตุการณ์ บอกว่าเขาไม่แค่เซ็นชื่อนะ ยังเรียกรถส่งพวกเธอกลับโรงเรียนด้วย!]

[กรี๊ด อิจฉาอะ! นี่มันไอดอลเทพบุตรชัดๆ! คนที่ฉันตามอยู่ อย่าว่าแต่เรียกรถเลย เลิกงานออกมามองหน้าพวกเราสักนิดยังไม่มี]

[คนผ่านทางรู้สึกประทับใจแฮะ หน้าตาดีแล้วยังสปอยล์แฟนคลับขนาดนี้ รักเลยๆ]

แน่นอนว่า ย่อมมีเสียงค่อนแคะกระแนะกระแหนปนมาด้วย

[เหอะ ก็เพราะไม่ดังไง ดาราเกรดต่ำถึงต้องทำตัวติดดินแบบนี้ เดี๋ยวพอดังจริง คอยดูเถอะว่าจะสนใจคนอื่นไหม]

[นั่นสิ ก็แค่วิธีตกแฟนคลับแบบเดิมๆ ไม่เห็นมีอะไรแปลก]

ย่อมมีคนออกมาโต้กลับ

[พวกองุ่นเปรี้ยวชัดๆ ดูซิว่าไอดอลพวกเธอน่ะเคยสนใจพวกเธอไหม?]

[ตกแฟนคลับแล้วไง? ไอดอลเธอเคยดูแลเธอแบบนี้ปะล่ะ?]

หลินเยี่ยนไม่ได้รับรู้เรื่องเหล่านี้เลย

เขาขึ้นรถตู้ที่มาช้ากว่ากำหนด

รถแล่นเข้าสู่กระแสจราจรของเมืองใหญ่ แสงนีออนนอกหน้าต่างส่องสว่างหลากสีสัน

หลินเยี่ยนหลับตาลง เริ่มเติมเต็มรายละเอียดเรื่องราวท่ามกลางสายฝนแห่งเจียงหนานในจินตนาการ

เขาต้องการฉากเปิดที่น่าเชื่อถือพอ และฉากจบที่ทิ้งความรู้สึกยาวนานไม่รู้จบ

หมอพเนจรในเรื่อง ควรจะมีนิสัยแบบไหน? ขี้เล่นไม่ยึดติด หรือสุขุมนุ่มลึก?

และมือกระบี่ตกอับคนนั้น ควรจะพกพาความกรำศึกแบบไหนติดตัวมา?

เรื่องราวนี้ เขาต้องเขียนตอนจบให้สมบูรณ์แบบที่สุด!