บทที่ 56 กลิ่นอายชีวิตมนุษย์

เช้าวันหนึ่งที่เงียบสงบอย่างหาได้ยาก ไร้ตารางงานมารบกวน

หลินเยี่ยนตื่นขึ้นมาท่ามกลางความเงียบงัน

เขานอนนิ่งอยู่บนเตียง ไม่ได้ลุกขึ้นทันที เพียงแค่ซึมซับความสงบสุขที่ร่างกายนี้ไม่ได้สัมผัสมานาน

เส้นประสาทที่ตึงเครียดตลอดเวลา ในที่สุดก็ได้ผ่อนคลายลงชั่วขณะ

ในสมอง ตัวเลขถอยหลังที่บ่งบอกพลังชีวิตยังคงไหลไปอย่างเงียบเชียบ

แต่ด้วยเวลาที่สะสมมาตลอดช่วงนี้ อย่างน้อยก็ไม่ต้องหวาดกลัวจนหายใจไม่ทั่วท้อง

เขาหยิบแท็บเล็ตที่วางอยู่หัวเตียงขึ้นมาอย่างสบายอารมณ์

พอเปิดปุ๊บ การแจ้งเตือนตัวอย่างตอนล่าสุดของ The Character ก็เด้งขึ้นมาในตำแหน่งที่สะดุดตาที่สุด

หลินเยี่ยนกดเข้าไป คอมเมนต์จำนวนมหาศาลก็ปกคลุมหน้าจอทันที

"เชี่ย! ตอนหน้าดุเดือดมาก! หลี่โป๋หรานหน้าเขียวปั๊ดเลย!"

"รอยยิ้มของหลินเยี่ยนนั่นหมายความว่าไง? ดูแล้วขนลุกเลย!"

"ในที่สุดก็ถึงคิวหลินเยี่ยนแล้ว! รอบท้าชิงเจอรุ่นพี่ตัวต่อตัวเลยเหรอ? เร้าใจเวอร์!"

ฝีมือการตัดต่อยังคงเฉียบคมและโหดเหี้ยมเหมือนเคย

การงัดข้อกันเงียบๆ ระหว่างเขากับหลี่โป๋หราน ถูกขยายความจนกลายเป็นการเผชิญหน้าที่เต็มไปด้วยความขัดแย้งทางอารมณ์

ตอนจบของตัวอย่าง ภาพหยุดนิ่งที่ฉากเขายื่นมือไปปิดตาเย่ชิงหย่า พร้อมเพลงประกอบที่สร้างความรู้สึกลุ้นระทึก

หลินเยี่ยนปิดวิดีโอด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

ไม่คิดว่าจะออกอากาศถึงตอนของเขาเร็วขนาดนี้ และดูจากการตัดต่อ ก็บอกได้คำเดียวว่ารายการยอมทำทุกอย่างเพื่อกระแสจริงๆ

เขากดเข้าไปดูหน้าเวยปั๋วของตัวเอง ยอดผู้ติดตามเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

จำนวนข้อความส่วนตัวและการแท็กกลายเป็น "99+" ไปนานแล้ว

ตัวเลขที่เคยไกลเกินเอื้อมเหล่านี้ ในสายตาเขาตอนนี้กลับน่าทอดถอนใจ

อืม เมื่อเทียบกับชื่อเสียงและการถูกยกย่อง ชีวิตของเขาสำคัญเป็นอันดับหนึ่ง

สิ่งเหล่านี้เป็นเพียงเครื่องมือที่เขาใช้แลกเวลาชีวิต

แม้เขาจะไม่อยากมองแฟนคลับเป็นเครื่องมือ แต่ถ้าเปลี่ยนคำพูด พวกเขาก็คือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเขา

น่าเสียดายที่เขาไม่ค่อยอยากเอาใจใคร เขาปรารถนาความสัมพันธ์ที่เท่าเทียมและเกื้อกูลกันระหว่างเขากับแฟนคลับมากกว่า

ถ้ามีโอกาส เขาคงได้บอกทุกคน แต่ไม่ใช่ตอนนี้ เพราะหยางชิ่นคงด่าเขาตายแน่

หลินเยี่ยนปิดแอปโซเชียลทั้งหมด โยนแท็บเล็ตไปที่เตียง

เขาลุกขึ้นล้างหน้าแปรงฟัน เปลี่ยนมาใส่เสื้อฮู้ดสีเทาเรียบๆ สวมหมวกแก๊ป แล้วเดินออกจากห้องพัก

วันนี้เขาไม่ได้นัดคนขับรถ แต่เรียกแท็กซี่ข้างทางเอา

"ไปหลังมหาลัยครับลุง"

วันนี้นัดกินข้าวกับหวังฮ่าว

เขาไม่ได้ใช้ชีวิตที่เป็นของตัวเองจริงๆ แบบนี้มานานมากแล้ว

ร้านปิ้งย่างร้านเดิม สภาพเหมือนเดิมเป๊ะ

พื้นมันแผล็บ เสียงคนคุยกันจอแจ

หวังฮ่าวมาจองโต๊ะมุมร้านแต่เนิ่นๆ พอเห็นเขาก็โบกมือหยอยๆ

หลินเยี่ยนเดินเข้าไป เลื่อนเก้าอี้นั่งลง

หวังฮ่าวมองเขา แต่ไม่ได้กระโจนเข้ามากอดคอเสียงดังเหมือนเมื่อก่อน

เขาเพียงแค่ถูมือไปมาอย่างประหม่า สายตาหลบเลี่ยง เหมือนกำลังเผชิญหน้ากับ "ซูเปอร์สตาร์" แปลกหน้า ด้วยความระมัดระวังและเกรงใจ

"ยะ... เยี่ยนเกอ มาแล้วเหรอ"

หลินเยี่ยนสัมผัสได้ถึงความห่างเหินกะทันหันนี้ทันที

เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่หยิบที่เปิดขวดบนโต๊ะขึ้นมาเงียบๆ งัดฝาเบียร์สองขวดออก

"ป๊อก ป๊อก" เสียงเปิดขวดดังขึ้น

เขากระแทกขวดหนึ่งลงตรงหน้าหวังฮ่าวแรงๆ จนฟองเบียร์ล้นออกมา

"เฮียเจ้าของร้านทำไมทำงี้ เซี่ยงจี้นี่ไหม้จนจะเป็นถ่านอยู่แล้ว"

เขาหยิบเซี่ยงจี้แพะย่างที่เกรียมไปหน่อยขึ้นมา บ่นด้วยน้ำเสียงและท่าทางที่พวกเขาคุ้นเคย บังคับทำลายระยะห่างระหว่างกัน

หวังฮ่าวอึ้งไป มองดูเบียร์ตรงหน้า แล้วมองสีหน้าของหลินเยี่ยนที่ไม่ต่างจากเมื่อก่อน ร่างกายก็ผ่อนคลายลง

เบียร์เย็นเจี๊ยบสองขวดไหลลงคอ แอลกอฮอล์เริ่มออกฤทธิ์

ในที่สุดหวังฮ่าวก็เริ่มเปิดปากพูด

"ไอ้เยี่ยน ฉัน..." เขาขยี้ผม สีหน้ากลัดกลุ้ม "ฉันไม่รู้จะพูดยังไงดีว่ะ"

"ช่วงนี้ในกองถ่าย คนพวกนั้น... ปฏิบัติตัวกับฉันไม่เหมือนเดิมเลย"

เขากระดกเหล้าเข้าปากอีกอึกใหญ่ อาศัยฤทธิ์แอลกอฮอล์ระบายความอัดอั้นในใจออกมา

"เมื่อก่อนพวกทีมงานแทบไม่มองหน้าฉัน เดี๋ยวนี้เจอหน้าก็ยื่นบุหรี่ให้ แถมยังมีนักแสดงตัวเล็กๆ อีกหลายคน มาเลียบๆ เคียงๆ อยากรู้จักแกผ่านฉัน อยากให้ช่วยติดต่อแกให้หน่อย"

"ฉันแม่ง..." ขอบตาหวังฮ่าวเริ่มแดง "ฉันรู้สึกทั้งหน้าบาน แต่ก็รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวตลก เป็นหมาจิ้งจอกแอบอ้างบารมีเสือ เข้าใจปะ? ฉันมันไม่มีอะไรเลย แต่พอรู้จักแก ก็เหมือนกลายเป็นคนสำคัญขึ้นมาซะงั้น"

หลินเยี่ยนนั่งฟังเงียบๆ มือค่อยๆ แกะถั่วแระญี่ปุ่นต้มเกลือใส่ปากทีละเม็ด

เขาไม่ได้พูดปลอบใจอะไร

จนกระทั่งหวังฮ่าวระบายจบ เขาถึงพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ในวงการนี้ คอนเนกชันก็คือส่วนหนึ่งของความสามารถ"

"มีลมให้ยืมก็ยืมไป ไม่เห็นน่าอายตรงไหน ขอแค่อย่าลืมว่าตัวเองเป็นใคร อยากทำอะไร ก็พอแล้ว"

คำพูดนี้ไร้อารมณ์ปรุงแต่ง แต่กลับผ่าตัดปมในใจของหวังฮ่าวออกได้อย่างแม่นยำ

หวังฮ่าวมองเพื่อนที่เปลี่ยนไปอย่างหน้ามือเป็นหลังมือภายในเวลาไม่ถึงปี

เขายังเป็นหลินเยี่ยนคนเดิม แต่ก็เหมือนมีอะไรบางอย่างเปลี่ยนไป

ทั้งที่ยังคงมีความเยือกเย็นและเข้าใจโลกเกินวัยเหมือนเดิม แต่บอกไม่ถูกว่าตรงไหนที่เปลี่ยนไป

เขาไม่พูดอะไรอีก เพียงแค่ยกขวดเหล้าขึ้น กระดกเข้าปากไปอีกอึกใหญ่

มื้อนี้กินกันจนดึกดื่น

เดินออกจากร้าน ลมเย็นยามค่ำคืนพัดมา

หวังฮ่าวเมาจนเดินเซ หลินเยี่ยนช่วยเรียกรถให้

เขายืนอยู่ใต้แสงไฟถนนเพียงลำพัง มองดูใบหน้าหนุ่มสาวที่เดินขวักไขว่ ฟังเสียงหัวเราะพูดคุยที่ดังแว่วมา

ค่ำคืนที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของชีวิตมนุษย์ปุถุชนแบบนี้ ทำให้เขารู้สึกอุ่นใจยิ่งกว่าอยู่ในงานสังคมหรูหราใต้แสงแฟลชเสียอีก

ถึงเขาจะไม่เคยไปงานสังคมหรูหราที่ว่านั่นก็เถอะ

วันรุ่งขึ้น หลินเยี่ยนไม่ได้ตื่นสาย

เขานั่งแท็กซี่ไปที่คลับสหายแห่งแสงเงา

หลายเดือนมานี้ เขาเหมือนลูกข่างที่หมุนไม่หยุด ถูกความตายไล่ล่า

การพัฒนาฝีมือการแสดง ส่วนใหญ่พึ่งพาตัวช่วยจากระบบ การตกผลึกและฝึกฝนด้วยตัวเองแทบจะเป็นศูนย์

เรื่องนี้ทำให้เขารู้สึกไม่มั่นคง

ความสามารถของระบบเป็นเพียงของนอกกาย ในฐานะนักแสดงที่เรียนจบมาโดยตรง เขารู้ดี

สิ่งที่ค้ำจุนคนทำงานศิลปะให้ไปได้ตลอดรอดฝั่ง คือความรู้ความเข้าใจในศาสตร์ศิลป์และความเคารพที่มีต่อการแสดง

ผลักประตูเหล็กหนักอึ้งบานเดิมเข้าไป ในคลับยังคงเงียบสงบเหมือนเคย

เดินผ่านโถงหน้า ลู่เจ๋อกำลังชกมวยอยู่ที่โซนฝึกซ้อมคนเดียว เหงื่อเปียกโชกเสื้อกล้าม

ได้ยินเสียงฝีเท้า เขาหยุดชะงัก เงยหน้ามอง

พอเห็นว่าเป็นหลินเยี่ยน สายตาของลู่เจ๋อก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

ว่าที่ซูเปอร์สตาร์ กับดาราตกอับ การเปลี่ยนสถานะทำให้บรรยากาศมีความกระอักกระอ่วนที่บอกไม่ถูก

"ว่างกลับมาได้ไง?" ลู่เจ๋อใช้ผ้าขนหนูเช็ดเหงื่อ น้ำเสียงบอกอารมณ์ไม่ถูก

หลินเยี่ยนวางกระเป๋าเป้ลงบนพื้น ไม่อ้อมค้อม บอกจุดประสงค์ทันที

"กลับมาซ้อมครับ ถ้าไม่ซ้อม เดี๋ยวจะเป็นแค่หุ่นเชิดกลวงๆ เอา"

ประโยคนี้ สลายความกระอักกระอ่วนที่ยังไม่ทันก่อตัวไปจนหมดสิ้น

ลู่เจ๋อยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ออกมาจากใจจริง

เขาเหวี่ยงผ้าขนหนูพาดบ่า กวักมือเรียกหลินเยี่ยน

"เอาดิ งั้นขอฉันดูหน่อยว่าซูเปอร์สตาร์ไปอยู่ข้างนอก ลืมพื้นฐานไปหมดหรือยัง"

ทั้งสองกลับมาสู่โหมดการอยู่ร่วมกันแบบเดิม

หลินเยี่ยนเริ่มจากท่ารำมวยพื้นฐานตามลู่เจ๋อ ขัดเกลาท่วงท่าทีละท่า

ผ่านไปหลายชั่วโมง เขาปวดเมื่อยไปทั้งตัว แต่กลับรู้สึกเติมเต็มอย่างที่สุด

ฝึกเสร็จ เขาไม่ได้กลับบ้าน แต่ตรงดิ่งเข้าไปในห้องสมุดใหญ่ของคลับ

บทละครหลากหลายประเภท หนังสือทฤษฎีการแสดง บันทึกของผู้กำกับ... เขาอ่านเล่มแล้วเล่มเล่า ไม่มีเป้าหมายที่ชัดเจน เพียงแค่ต้องการเติมเต็มความว่างเปล่าในใจ

หลังจากเขามาถึง ลู่เจ๋อบอกว่าถังอี้เสี่ยวรับงานละครย้อนยุคเรื่องหนึ่งไปแล้วเพื่อหาเงินเลี้ยงชีพ ตอนนี้เข้ากองไปแล้ว

ตอนนี้ นอกจากจะมีหน้าใหม่แวะเวียนมาบ้าง ก็มีแต่เขาที่เรียนอยู่ที่นี่คนเดียว

หลินเยี่ยนพยักหน้า ตบไหล่ลู่เจ๋อเบาๆ "ไม่ต้องห่วง ต่อไปเพื่อนคนนี้จะกลับมาอยู่เป็นเพื่อนแกเอง"

คำพูดเชื่อถือได้แค่ไหน หรือจะอยู่นานเท่าไหร่ไม่รู้ แต่ลู่เจ๋อเชื่อใจหลินเยี่ยน เขาเป็นคนที่ยอมสงบจิตสงบใจท่ามกลางความวุ่นวายได้จริงๆ

บ่ายวันนั้น หลินเยี่ยนกำลังจดจ่ออยู่กับนิยายกำลังภายในย้อนยุคชื่อ เคราะห์กรรมเซียนมาร ถอนหายใจให้กับชะตากรรมอันน่าเศร้าของตัวประกอบตัวหนึ่งในเรื่อง

นั่นคือนักดาบผู้มีพรสวรรค์ล้ำเลิศ ยอมสละกายให้มารร้ายกัดกินเพื่อช่วยสรรพสัตว์ แต่สุดท้ายกลับถูกผู้คนที่เขาปกป้องเข้าใจผิด และถูกตรึงกางเขนตายบนแท่นประหารเซียน

เขาหยิบปากกาขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ อยากจะเขียนอะไรสักอย่างให้ตัวละครตัวนี้

ทันใดนั้น ระบบก็มา

[ตรวจพบโฮสต์มีการสั่นพ้องกับตัวละครกำลังภายในที่มีความเข้ากันได้สูง...]

[กำลังสุ่มสร้างแท็ก...]

[ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับชิ้นส่วนแท็ก: เครื่องพ่นเลือด (ขั้นต้น)]