บทที่ 57 คำปฏิเสธกับเหยื่อล่อชิ้นใหม่

[ชิ้นส่วนแท็ก: เครื่องพ่นเลือด (ขั้นต้น)]

[ประเภท: ชิ้นส่วน]

[ผลลัพธ์: หลังจากใช้งาน โฮสต์จะสามารถควบคุมจังหวะ ปริมาณ และรูปแบบการกระอักเลือดได้อย่างสมบูรณ์แบบตามต้องการ เพื่อนำเสนอฉากกระอักเลือดที่มีคุณค่าทางสุนทรียศาสตร์และกระตุ้นอารมณ์ร่วมได้ถึงขีดสุด]

[หมายเหตุ: ทุกครั้งที่ไอออกมา ล้วนเป็นงานศิลปะที่แตกสลาย]

ปลายนิ้วของหลินเยี่ยนหยุดนิ่งอยู่บนหน้าหนังสือเนิ่นนาน

เขาเผชิญหน้ากับคำอธิบายสุดพิสดารในสมองนี้ด้วยความเงียบงัน

...นี่มันบ้าอะไรเนี่ย?

งานศิลปะที่แตกสลายอะไรกัน ระบบนี้เข้าใจสุนทรียศาสตร์แห่งโศกนาฏกรรมจริงๆ สินะ

อีกอย่าง ดูเหมือนเขาจะไม่ได้ชิ้นส่วนแท็กมานานมากแล้ว หลินเยี่ยนเริ่มสงสัยว่าคลับแห่งนี้คือเครื่องรวบรวมชิ้นส่วนแท็กหรือเปล่า

เขาปิดหนังสือ เคราะห์กรรมเซียนมาร ลง วางกลับเข้าที่เดิมอย่างเป็นระเบียบ

เครื่องพ่นเลือด

ฟังดูไม่ค่อยเป็นมงคลเท่าไหร่

สิ่งที่เขาขาดแคลนที่สุดตอนนี้คือชีวิต ไม่ใช่วิธีพ่นเลือดให้ออกมาดูดี เพราะยิ่งพ่นสวยเท่าไหร่ ก็ยิ่งดูเหมือนจะตายเร็วขึ้นเท่านั้น

แต่ในฐานะชิ้นส่วนชิ้นหนึ่ง บางทีในฉากสำคัญบางฉาก มันอาจจะมีบทบาทที่คาดไม่ถึงก็ได้

หลินเยี่ยนกดความคิดนี้ลงไป สะพายเป้ บอกลาลู่เจ๋อที่ยังคงฝึกซ้อมอย่างหนัก แล้วเดินออกจากคลับไป

กลับถึงอะพาร์ตเมนต์ เขาหยิบน้ำเย็นเจี๊ยบออกจากตู้เย็น บิดฝา แล้วกระดกเข้าปากอึกใหญ่

นั่งลงบนโซฟา เปิดดูบทภาพยนตร์ที่หยางชิ่นส่งมาให้เมื่อหลายชั่วโมงก่อน

เสียงสะท้อนจากห้วงลึก

ชื่อเรื่องฟังดูมีระดับ

หลินเยี่ยนใช้เวลาตลอดช่วงเช้า อ่านบทนี้อย่างละเอียดตั้งแต่ต้นจนจบไปสองรอบ

รอบแรก คิ้วของเขาแค่ขมวดเล็กน้อย

พอรอบสอง คิ้วของเขาขมวดจนแทบจะผูกเป็นปมตาย

บทหนังมีจุดขายที่ดีมาก จิตรกรผู้มีเจ็ดบุคลิก แต่ละบุคลิกตกเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีฆาตกรรมหนึ่งคดี ตัวเอกต้องต่อสู้กับบุคลิกเหล่านี้ในโลกจิตใต้สำนึกเพื่อหาฆาตกรตัวจริง

พล็อตแปลกใหม่ แต่แก่นเรื่องกลับกลวงเปล่าจนน่ากลัว

หักมุมเพื่อหักมุม ลึกลับเพื่อลึกลับ

แรงจูงใจในการเปลี่ยนพฤติกรรมของตัวละครไร้ตรรกะ วินาทีที่แล้วยังเป็นบุคลิกรองที่แสนดี วินาทีถัดมากลับเข้าสู่ด้านมืดโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย เพียงเพื่อปูทางไปสู่จุดพีคต่อไป

ห่วงโซ่ตรรกะของเรื่องราวยิ่งเปราะบาง เต็มไปด้วยช่องโหว่ที่ไม่สมเหตุสมผล

หลินเยี่ยนหยิบแท็บเล็ตขึ้นมา จดบันทึกข้อบกพร่องร้ายแรงของบทลงในโน้ตทีละข้อ

[1. ตัวเอกในฐานะบุคลิกหลัก ขาดความเข้าใจพื้นฐานเกี่ยวกับการกำเนิดและตรรกะพฤติกรรมของบุคลิกอื่นๆ โดยสิ้นเชิง ขัดต่อหลักจิตวิทยาทั่วไป]

[2. การกำหนดลักษณะนิสัยของเจ็ดบุคลิกแบนราบเกินไป ขาดความลึก ดูเหมือนเครื่องมือที่สร้างมาให้ครบจำนวนคนมากกว่า]

[3. การหักมุมตอนจบ ชี้เป้าฆาตกรไปที่ตัวละครชายขอบที่ไม่เคยมีการปูพื้นมาก่อน นี่คือการดูถูกสติปัญญาคนดูของคนเขียนบท]

……

เขาจดไปสิบกว่าข้อ แต่ละข้อเพียงพอที่จะตัดสินประหารชีวิตหนังเรื่องนี้ได้เลย

เขารู้ดีว่า การรับเล่นบทแบบนี้ นอกจากจะไม่ช่วยพัฒนาฝีมือการแสดงแล้ว ยังจะผลาญชื่อเสียงและความนิยมที่เขาสั่งสมมาอย่างยากลำบากจากบท "อิ๋งซิว" และรายการวาไรตี้ไปอย่างรวดเร็ว

นี่คือการเสียเวลาชีวิตโดยใช่เหตุ

ทั้งในแง่เปรียบเปรย และความหมายตามตัวอักษร

เขาไม่ลังเล กดโทรศัพท์หาหยางชิ่นทันที

ปลายสายรับอย่างรวดเร็ว น้ำเสียงของหยางชิ่นแฝงแวว... เยาะเย้ยเล็กน้อย?

"อ่านจบแล้วเหรอ? รู้สึกยังไงบ้าง? ผู้กำกับหน้าใหม่ บทมีความคิดสร้างสรรค์ดีใช่ไหม? พระเอกด้วยนะ สร้างมาเพื่อเธอโดยเฉพาะเลย"

"คุณหยางครับ ผมอ่านบทจบแล้ว"

เขาไม่ตอบคำถามหยางชิ่นตรงๆ แต่เลือกที่จะถ่ายทอดปัญหาที่เขาลิสต์ไว้ในโน้ตอย่างเป็นขั้นเป็นตอน

ไม่มีอารมณ์ส่วนตัวเจือปน เป็นเพียงการประเมินบทละครจากมุมมองของนักแสดงมืออาชีพล้วนๆ

ปลายสาย หยางชิ่นฟังอย่างเงียบๆ ไม่ขัดจังหวะ

จนกระทั่งหลินเยี่ยนพูดจบประโยคสุดท้าย เธอถึงเอ่ยปาก

ความไม่พอใจหรือการโต้เถียงที่คาดไว้ไม่เกิดขึ้น ในหูฟังกลับมีเสียงหัวเราะสดใสตอบกลับมา

"พูดจบแล้วเหรอ?"

"จบแล้วครับ"

"ดีมาก" รอยยิ้มของหยางชิ่นกว้างขึ้น "หลินเยี่ยน ยินดีด้วย เธอผ่านบททดสอบของฉันแล้ว"

หลินเยี่ยนถือโทรศัพท์ เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

บททดสอบ?

"ถ้านักแสดงคนไหนยอมรับงานบทหลวมโพรกเพรกแบบนี้เพียงเพื่อจะได้ชื่อว่าเป็นพระเอก ก็แสดงว่าเขามองการณ์ใกล้เกินไป หวังผลประโยชน์ระยะสั้น"

"คนแบบนี้อาจจะดังได้ชั่วคราว แต่ไปได้ไม่ไกลแน่ การลงทุนของฉันมองผลตอบแทนระยะยาว"

เธอเว้นจังหวะ น้ำเสียงแฝงความชื่นชมจากใจจริง

"เธอตาสว่างกว่าที่ฉันคิดไว้เสียอีก"

หลินเยี่ยนไม่พูดอะไร

ลูกไม้ของนายทุนแบบนี้ เขาชินเสียแล้ว

โยนตัวเลือกที่ดูหอมหวานลงมา แท้จริงแล้วคือกับดัก เพื่อทดสอบวิสัยทัศน์และความหนักแน่นของเป้าหมาย

เขาไม่สนการทดสอบบ้าบอนี่ เขาสนแค่ว่าตัวเองจะได้อะไรจากมัน

แต่หลินเยี่ยนก็ยังเอ่ยปากแสดงความไม่พอใจออกไป

"ถึงคุณหยางจะมีสายตาเฉียบคมและมีเงินทุนหนา แต่ในฐานะคนปกติ ผมไม่ชอบการทดสอบแบบนี้ ผมหวังว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายนะครับ"

นายทุนก็มีความคิดของนายทุน แต่หลินเยี่ยนไม่ยอมเป็นเบี้ยล่าง ความจริงใจที่พร่ำบอกแสดงออกกันแบบนี้เหรอ?

การแข็งข้อบ้างในเวลาที่เหมาะสม เป็นการแสดงจุดยืนของตัวเอง หลินเยี่ยนไม่คิดว่าตัวเองผิดตรงไหน อย่างน้อยอีกฝ่ายก็เป็นคนวิ่งเข้าหาอยากร่วมงานด้วย

งั้นก็ควรจะจริงใจมากกว่านี้สิ!

"ฉันชอบความฉลาดของเธอจริงๆ" หยางชิ่นไม่แปลกใจกับความตรงไปตรงมาของเขา กลับรู้สึกพอใจเสียอีก

"ในเมื่ออันนั้นเป็นบททดสอบ งั้นบทของจริงล่ะครับ?"

"ละครแนวนางเซียนระดับ S ที่ฟ่านอวี๋ลงทุนในปีนี้ ดุจเกล็ดน้ำค้าง"

"ทีมงานสร้างเป็นระดับท็อปของวงการ ผู้กำกับคือจางฉวนอันเจ้าของรางวัลกล้วยไม้ทองคำ เพื่อรับประกันคุณภาพของละคร การคัดเลือกนักแสดงครั้งนี้จะตัดพวกดาราขายกระแสทิ้งทั้งหมด ใช้เฉพาะนักแสดงหน้าใหม่ที่มีฝีมือหรือนักแสดงสายฝีมือที่มีศักยภาพเท่านั้น"

หลินเยี่ยนได้ยินคำว่า "ละครแนวนางเซียน" ใจก็กระตุกวูบ

แต่ทันใดนั้น เขาก็นึกถึง บันทึกเมฆาเก้าสวรรค์ ที่จนป่านนี้ยังไม่มีกำหนดฉาย

ละครเรื่องหนึ่งตั้งแต่ถ่ายทำ ตัดต่อ ยื่นขอตรวจสอบ จนถึงจัดตารางฉาย ใช้เวลานานเกินไป ตัวแปรก็เยอะ

สิ่งที่เขาต้องการที่สุดตอนนี้คือพลังชีวิตที่แลกมาได้ทันที ไม่ใช่ความฝันสวยหรูในอนาคต

ถ้ารางวัลไม่เข้ากระเป๋าทันที โปรดักชันดีแค่ไหนก็ไร้ความหมาย เพราะเขารอไม่ไหว!

ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้น เสียงจักรกลเย็นเยียบก็ระเบิดขึ้นในสมอง

[ตรวจพบภารกิจมูลค่าสูง...]

[ภารกิจหลัก: พันธสัญญาเกล็ดน้ำค้าง]

[เงื่อนไขภารกิจ: ตอบรับการถ่ายทำละครยาวแนวนางเซียน ดุจเกล็ดน้ำค้าง]

[รางวัลภารกิจ: พลังชีวิต +60 วัน]

ลมหายใจของหลินเยี่ยนหยุดชะงัก

หกสิบวัน

เขาทบทวนตัวเลขนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ที่สำคัญกว่านั้น เงื่อนไขคือ "ตอบรับ" ไม่ใช่ "ถ่ายทำเสร็จสิ้น"

หมายความว่า ขอแค่เขาพยักหน้าตกลง ชีวิตหกสิบวันนี้ก็จะโอนเข้าบัญชีทันที

นี่ไม่ใช่เหยื่อล่อแล้ว นี่มันยาวิเศษช่วยชีวิตชัดๆ

ปลายสาย เสียงของหยางชิ่นยังคงดำเนินต่อ

"แน่นอน ด้วยบารมีของเธอตอนนี้ บทพระเอกยังไม่ถึงมือเธอหรอก"

"ที่ฉันไปแย่งมาให้ คือพระรอง เทพจันทรา 'จิ่นเยว่'"

หยางชิ่นเริ่มแนะนำตัวละคร "คาแรกเตอร์ตัวนี้โดดเด่นมาก เขาเป็นเทพแท้จริงที่สูงส่งและบริสุทธิ์ที่สุดบนสวรรค์เก้าชั้นฟ้า เพราะความเข้าใจผิดจึงถูกเนรเทศลงมาจุติยังโลกมนุษย์ เผชิญความทุกข์ยากสารพัด

สุดท้าย ถูกเพื่อนสนิทและญาติมิตรที่ไว้ใจที่สุดทรยศ จนจิตใจเข้าสู่ด้านมืด ตกสู่วิถีมาร กลายเป็นบอสตัวร้ายในที่สุด"

เธอเสริมว่า "บทนี้เหมาะกับแนวทางการแสดงของเธอตอนนี้มาก ถ้าเล่นดีๆ พลังดึงดูดแฟนคลับไม่แพ้พระเอกแน่นอน แถมค่าตัวฉันก็คุยมาให้ในเรตที่น่าพอใจมากด้วย"

ถูกทรยศ เข้าสู่ด้านมืด ตกสู่วิถีมาร

เย็นชา แตกสลาย งดงามแต่แข็งแกร่งและน่าเวทนา

ทุกป้ายกำกับ เหยียบตรงจุดระเบิดความนิยมของตลาดในปัจจุบันได้อย่างแม่นยำ

หลินเยี่ยนแทบจะมองเห็นภาพพายุหมุนที่ตัวละครตัวนี้จะสร้างขึ้นหลังออกอากาศได้เลย

และพลังชีวิตหกสิบวันนั้น ก็เป็นเหตุผลที่ทำให้เขาปฏิเสธไม่ลง