บทที่ 71 อวี้อู๋ซินปรากฏกาย ชาวเน็ตกลับลำอวยยับ

ตัดบททิ้งทั้งหมด?

เย่ชิงหย่าตกใจจนทำอะไรไม่ถูก จะร้องไห้ก็ไม่ได้ จะไม่ร้องก็อัดอั้น

กว่าจะแทรกตัวเข้ามาในกองถ่ายนี้ได้ เธอต้องขอร้องอ้อนวอนคนรู้จักแทบตาย

ถ้าถูก "ส่งคืน" จริงๆ ต่อไปเธอคงไม่มีที่ยืนในวงการนักแสดงแล้ว

สีหน้าของจางฉวนอันตอนนี้ดำทะมึนราวกับหมึก เย่ชิงหย่าไม่กล้าพูดอะไรเพ้อเจ้อแม้แต่คำเดียว

ทำได้เพียงกลับไปที่รถส่วนตัวของตัวเองอย่างจนใจ

คนในกองถ่ายเห็นเหตุการณ์นี้ ย่อมอดไม่ได้ที่จะซุบซิบนินทา

"น่ากลัวเกินไปแล้ว ฉันมองผ่านจอมอนิเตอร์ยังขนลุกเลย สายตานั่น..."

"เย่ชิงหย่าก็ซวยจริงๆ ที่มาเจอสัตว์ประหลาดแบบนี้"

"นี่ไม่ใช่แค่การแสดงแล้ว นี่มันมวยคนละรุ่นชัดๆ ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมตอนนั้นโปรดิวเซอร์เหอถึงยอมหักกับนายทุนเพื่อเขา"

ท่ามกลางเสียงวิจารณ์ หลินเยี่ยนถอดชุดคลุมสีจันทร์กระจ่างออกแล้ว

เขานั่งเงียบๆ บนเก้าอี้ตรงมุมห้อง ก้มหน้าดูโทรศัพท์ ราวกับนักแสดงที่ใช้เพียงสายตากดดันคนจนสติแตกเมื่อครู่นั้น ไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับเขา

บนหน้าจอมือถือ คือหน้าโปรโมตของ บันทึกเมฆาเก้าสวรรค์ อีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะเริ่มฉายตอนแรกแล้ว

เขาไม่สนใจเสียงวิพากษ์วิจารณ์เกี่ยวกับการแสดงเมื่อครู่ แต่ทุ่มสมาธิไปที่ระบบ

[ภารกิจต่อเนื่องด่านที่ 2: การดูแคลนของพระเจ้า เสร็จสิ้น]

[การประเมินภารกิจ: ระดับ S]

[ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับชิ้นส่วนแท็กแบบสุ่ม: ความกลัวที่เป็นรูปธรรม (ติดตัว · อ่อนจาง)]

[ชิ้นส่วนแท็ก: ความกลัวที่เป็นรูปธรรม (ติดตัว · อ่อนจาง)]

[ผลลัพธ์: เมื่อสวมใส่ หากคู่แสดงเกิดอารมณ์ด้านลบที่แท้จริงต่อคุณ (เช่น อิจฉา, หวาดกลัว, เป็นศัตรู) ออร่าการแสดงของคุณจะได้รับการเสริมพลังเล็กน้อย สามารถขยายความรู้สึกด้านลบของอีกฝ่าย ทำให้เข้าถึงบทได้ยากยิ่งขึ้น]

[หมายเหตุ: คุณคือมารในใจของพวกเขา]

แท็กสายสวนกลับโดยแท้

หลินเยี่ยนปิดหน้าต่างระบบ วงการนี้มีทั้งลูกธนูลับและหอกดาบที่มองไม่เห็น เยอะกว่าที่เขาคิดไว้มาก

แท็กนี้ มาได้ถูกเวลาพอดี

สองทุ่มตรง บันทึกเมฆาเก้าสวรรค์ เริ่มออนไลน์บนแพลตฟอร์มกีวี่

ในฐานะผลงานยักษ์ใหญ่ระดับ S+ แห่งปี ทันทีที่เริ่มฉาย ผู้ชมจำนวนมหาศาลก็หลั่งไหลเข้ามา

ภาพวาดสไตล์หมึกจีนในฉากเปิดค่อยๆ คลี่ออก ดนตรีประกอบอันยิ่งใหญ่ดังขึ้น คอมเมนต์วิ่งเต็มหน้าจอทันที

[มาแล้วๆ! รอมาตั้งนาน!]

[เติมวีไอพีเรียบร้อย นั่งรอหน้าจอแล้วจ้า]

[มาเพื่อพี่เซียว! อวิ๋นจิงหงที่หนึ่งในใต้หล้า!]

เนื้อหาตอนแรกกระชับ เดินเรื่องเร็ว โดยเน้นไปที่พระเอก อวิ๋นจิงหง ที่รับบทโดยเซียวหราน

เขาในฐานะศิษย์เอกของสำนักฝ่ายธรรมะอันดับหนึ่ง ได้รับคำสั่งจากอาจารย์ให้ลงเขา เพื่อสืบสวนคดีฆ่าล้างตระกูลที่พัวพันกับวังมาร

การแสดงของเซียวหรานยังคงมาตรฐานดีเยี่ยม เขาถ่ายทอดความมุ่งมั่นของเด็กหนุ่มและความสุขุมพึ่งพาได้ของอวิ๋นจิงหงออกมาได้อย่างพอดิบพอดี

ฉากต่อสู้ที่เฉียบขาดและงดงาม เรียกเสียงชื่นชมจากคอมเมนต์ได้ล้นหลาม แฟนคลับพากันพิมพ์ "เซียวหรานลุคโบราณยืนหนึ่ง" จนแทบจะกลบความเห็นอื่นมิด

เนื้อเรื่องดำเนินมาถึงตอนท้ายของตอนที่ 1

อวิ๋นจิงหงตามเบาะแสมาถึงโรงน้ำชาในเมืองที่เจริญรุ่งเรืองแห่งหนึ่งในเจียงหนาน

ที่นี่ เขาจะได้พบกับผู้นำพันธมิตรเจ็ดสำนักฝ่ายธรรมะ ผู้อาวุโสผู้ทรงคุณธรรม เพื่อหารือเรื่องการต่อต้านวังมาร

ภายในโรงน้ำชา ผู้คนจอแจ นักเล่าเรื่องตบไม้ปลุกใจเรียกเสียงปรบมือเกรียวกราว

กล้องจับไปที่โต๊ะริมหน้าต่าง อวิ๋นจิงหงในชุดรัดกุมสีฟ้าขาว หน้าตาหล่อเหลา กำลังคารวะชายชราผมขาวหน้าเด็กด้วยท่าทีเคารพแต่แฝงความห้าวหาญของคนหนุ่ม

"ท่านผู้นำ การชุมนุมของวังมารครั้งนี้ ผู้น้อยคิดว่าต้องมีเลศนัยแน่ พวกเราจะประมาทไม่ได้เด็ดขาด"

ชายชราที่ถูกเรียกว่าท่านผู้นำลูบเครายาว ยิ้มด้วยความชื่นชม กำลังจะเอ่ยปากพูด

ทันใดนั้น

ไร้ซึ่งสัญญาณเตือน

เงาสีขาวสายหนึ่ง พาดผ่านหน้ากล้องไปอย่างรวดเร็ว

วินาทีต่อมา ดวงตาของท่านผู้นำเบิกโพลง ประกายในดวงตาดับวูบลงอย่างรวดเร็ว

เส้นเลือดสีแดงจางๆ ปรากฏขึ้นที่ลำคออันแห้งเหี่ยว

ชายชราอ้าปาก ในคอมีเสียง "ค่อกๆ" เหมือนคนสำลักเลือด แต่พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

มือที่เต็มไปด้วยริ้วรอยยกขึ้นอย่างไร้เรี่ยวแรง เหมือนพยายามจะคว้าอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ตกลงข้างตัว ร่างกายหงายหลังล้มตึง

ชั่วพริบตา ถ้วยชาถูกปัดคว่ำ น้ำชาอุ่นๆ นองเต็มโต๊ะ

ความจอแจในโรงน้ำชาหยุดชะงักทันทีเพราะการตายของชายชรา

รอยยิ้มบนหน้าอวิ๋นจิงหงแข็งค้าง

เขาไม่เห็นด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น

เขารู้สึกแค่ตาลายวูบ แล้วร่างที่ยังอุ่นๆ ซึ่งคุยหยอกล้อกับเขาเมื่อกี้ ก็กลายเป็นศพที่เย็นลงอย่างรวดเร็ว

คอมเมนต์ระเบิดลง

[เชี่ย!!!!!!!]

[????????]

[ฉันตาฝาดเหรอ? เกิดอะไรขึ้น? ท่านผู้นำตายได้ไง?]

[เมื่อกี้เงาสีขาวนั่นตัวอะไร?!]

[รีบเลย! เทพ Bilibili คนไหนช่วยสโลว์ภาพให้ดูหน่อย!]

กล้องหันขวับอย่างรวดเร็ว จับภาพไปที่ริมหน้าต่างที่เปิดอ้า

ตรงนั้น มีคนยืนอยู่

คนชุดขาว

เขาหันหลังให้ทุกคนในโรงน้ำชา หันหลังให้กล้อง ยืนอยู่บนขอบหน้าต่างแคบๆ

ชายเสื้อสีจันทร์กระจ่างพลิ้วไหวตามลมยามค่ำคืน รูปร่างผอมบางและโดดเดี่ยว

ในมือเขากำกระบี่ยาวเล่มหนึ่ง กระบี่กลับเข้าฝักแล้ว ราวกับการฟันเพียงดาบเดียวที่สะเทือนเลื่อนลั่นสังหารประมุขพันธมิตรเมื่อครู่ ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเขาเลย

เขายืนอยู่ตรงนั้น แต่กลับดูเหมือนไม่ได้อยู่ในโลกมนุษย์ เหมือนภูตผีที่เดินออกมาจากริมแม่น้ำลืมเลือน พร้อมจะล่องลอยไปกับสายลมได้ทุกเมื่อ

[!!! นั่นอวี้อู๋ซิน!!!]

[พระเจ้าช่วย... แผ่นหลังนั่น...]

[เปิดตัวโคตรเทพ! ไม่พูดสักคำ ไม่เห็นหน้าสักแอะ แต่บารมีพุ่งทะลุเพดาน!]

[ฉันอึ้งไปเลย นี่เด็กใหม่แสดงจริงเหรอ? แรงกดดันมหาศาลมาก!]

ในขณะที่ทุกคนคิดว่าเขาจะกระโดดหนีไปทันที ร่างชุดขาวนั้น กลับมีการชะงักงันเพียงเสี้ยววินาที

มือขวาที่ทิ้งลงข้างลำตัว ภายใต้การปกปิดของแขนเสื้อกว้าง... แตะสัมผัสของแข็งบางอย่างที่เอวเบาๆ จนแทบสังเกตไม่เห็น

นั่นเป็นการกระทำที่เล็กน้อยมากจนแทบจะมองข้ามได้

แต่กล้องโคลสอัป กลับจับภาพรอยยับเล็กๆ บนแขนเสื้อในวินาทีนั้นได้อย่างแม่นยำ

จากนั้น เงาสีขาวก็กระโดดหายไปในความมืดมิดยามราตรี

ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันทั่วทั้งตึก และใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและสับสนของอวิ๋นจิงหง

จบตอนที่ 1

ทันทีที่เพลงจบดังขึ้น การถกเถียงในโลกออนไลน์ก็ระเบิดเถิดเทิง

#อวี้อู๋ซินปรากฏกาย

#อวี้อู๋ซิน ตะลึงเพียงชั่วพริบตา

สองแฮชแท็กไต่อันดับขึ้นจากท้ายตารางด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ

"เชี่ย เมื่อกี้เห็นท่าทางเล็กๆ นั่นไหม? เขาแตะที่เอว พกอะไรมาหรือเปล่า? ของแทนใจ? หรืออะไร?"

"สายเก็บรายละเอียดอย่างฉันกรี๊ดสลบ! ผู้กำกับถ่ายทอดออกมาได้ดีมาก! ภาษากล้องช็อตนี้ เอาไปเลยเต็มสิบ!"

"ตั้งใจมาดูเซียวหราน แต่ดันโดนจอมมารคนนี้ตกเฉยเลย นี่ขนาดยังไม่เห็นหน้านะเนี่ย!"

"นี่สินักฆ่าของจริง! ไม่ใช่พวกทาขอบตาดำ ใส่ชุดหนังรัดรูป กลัวคนไม่รู้ว่าเป็นตัวร้าย! อวี้อู๋ซินคนนี้ เขาคือความตายที่แท้ทรู!"

"นักแสดงใหม่ชื่อหลินเยี่ยนใช่ไหม? ขอประกาศเลย ตั้งแต่วันนี้ไป ฉันเป็นคนของเขาแล้ว!"

"คอมเมนต์บนอย่าแย่ง! ตัวละครที่ทั้งสวย ทั้งเก่ง ทั้งน่าสงสารแบบนี้ มันสเปกในฝันฉันชัดๆ!"