บทที่ 70 เทพเจ้ามองเหยียด เทคเดียวอยู่

การถ่ายทำฉากแรกจัดขึ้นที่มุมหนึ่งของสตูดิโอ ฉากคือตำหนักย่อยแห่งหนึ่งในตำหนักจันทรา

ฝ่ายอุปกรณ์ประกอบฉากใช้น้ำแข็งแห้งและไฟโทนเย็นสร้างบรรยากาศที่เงียบสงบและเวิ้งว้าง

ฉากนี้คือ "ภูตดอกไม้พบเทพจันทราครั้งแรก"

เนื้อเรื่องเรียบง่าย เย่ชิงหย่าที่รับบทเป็นภูตดอกไม้น้อย "เจา ลู่" หลงทางในวังสมุทรสวรรค์ บังเอิญบุกรุกเข้าไปในสถานที่บำเพ็ญเพียรของเทพจันทราจิ่นเยว่ และถูกดึงดูดด้วยกลิ่นอายความโดดเดี่ยวที่แปลกแยกจากสวรรค์ของเขา จนเกิดความรักใคร่

นี่เป็นฉากสำคัญฉากแรกหลังจากที่เย่ชิงหย่าเข้ากองถ่าย

เธอให้ความสำคัญกับฉากนี้มาก ไม่ใช่แค่เพราะเป็นฉากเปิดตัวหลังจากใช้เงินยัดตัวเองเข้ามา แต่เพราะเธอต้องการใช้โอกาสนี้พลิกสถานการณ์บางอย่างด้วย

ในห้องแต่งตัว เย่ชิงหย่าซ้อมสายตา "ตะลึงปนเอียงอาย" หน้ากระจกซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เธอปรับสีหน้าของตัวเองไปมาหน้ากระจก

เธอเชื่อมั่นว่า หลังจากผ่านการขัดเกลาในช่วงถ่ายรายการ The Character บวกกับการติวเข้มจากครูสอนการแสดงส่วนตัว ฝีมือการแสดงของเธอพัฒนาขึ้นแบบก้าวกระโดดแล้ว

การเล่นบท "แจกันดอกไม้" สบายมากสำหรับเธอ

เธอถึงกับคำนวณในใจว่าจะทำยังไงให้ความสวยของตัวเองเปล่งประกายถึงขีดสุดหน้ากล้อง

อย่างน้อยก็พิสูจน์ให้ผู้ชมและแฟนคลับเห็นได้ว่า เธอพัฒนาแล้ว เธอไม่ได้เป็นแค่แจกัน แต่เธอรับส่งอารมณ์ได้แล้ว

บริเวณรอบนอกกองถ่าย นอกจากทีมงานแล้ว ยังมีพวกมือปืนรับจ้างถ่ายรูปที่ได้ข่าวมาดักรอกันเพียบ

บนเขา กิ่งไม้ เลนส์เทเลโฟโต้ผลุบๆ โผล่ๆ อยู่ไกลๆ เล็งมาที่ศูนย์กลางกองถ่าย

จางฉวนอันนั่งหลังจอมอนิเตอร์ ยืนยันว่าทุกฝ่ายพร้อมแล้ว ก็หยิบวอขึ้นมา

"Action!"

ในจอภาพ เย่ชิงหย่าในบทเจาลู่ ยกชายกระโปรงสีชมพูอ่อน เดินออกมาจากเงาของต้นกุ้ยฮวาอย่างระมัดระวังตามจุดที่มาร์กไว้

ใบหน้าของเธอฉายแววงุนงงและอยากรู้อยากเห็น ฝีเท้าเบาหวิวเหมือนกวางน้อยหลงเข้าแดนสวรรค์

ตามสายตาของเธอไป บนต้นกุ้ยฮวา มีร่างสีขาวนอนอยู่

คือเทพจันทราจิ่นเยว่

เขาสวมเพียงชุดคลุมยาวสีจันทร์กระจ่าง แขนเสื้อกว้างห้อยลงมาที่ปลายกิ่งไม้ ผมยาวสีดำไม่ได้รวบ ปล่อยสยายระไหล่อย่างอิสระ

เขานอนหลับตาอยู่อย่างเงียบสงบ ราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับแสงจันทร์อันเย็นเยียบรอบกาย แม้แต่ลมหายใจยังเจือไอหนาว

ฝีเท้าของเย่ชิงหย่าชะงักลง

เธอทำตามบทที่ระบุ ใบหน้าแสดงความตกตะลึงในความงาม แววตาเผยความเขินอายและความรักใคร่ของหญิงสาว

ตอนนี้แหละ

เธอเตรียมอารมณ์ทุกอย่างไว้พร้อมแล้ว รอแค่อีกฝ่ายมองเห็นเธอ เธอจะมอบสีหน้าที่ฝึกมานับครั้งไม่ถ้วนอย่างสมบูรณ์แบบให้

หลินเยี่ยนค่อยๆ ลืมตาขึ้น หันหน้ามองมาทางเธอ

ไม่ได้พูดบทใดๆ

ในวินาทีที่หันมอง ในหัวของหลินเยี่ยนมีเพียงความคิดเดียว —— ทำภารกิจให้สำเร็จ

เขาดึงความเข้าใจทั้งหมดที่มีต่อบท "จิ่นเยว่" ออกมา รวมเอาความเป็นเทพที่มองเห็นทุกสิ่งเบื้องล่างเป็นเพียงมดปลวกไว้ในดวงตาคู่เดียว

เขามองเย่ชิงหย่า

ไม่มีอารมณ์ความรู้สึกของมนุษย์ใดๆ เจือปน

ไม่มีความรังเกียจ ไม่มีความไม่พอใจ หรือแม้แต่ระลอกคลื่นอารมณ์ใดๆ

นั่นคือการพินิจพิเคราะห์ที่เฉยชาถึงขีดสุด เหมือนพระผู้สร้างมองดูฝุ่นผงเล็กจิ๋วที่ไร้ค่า

เย็นชา ว่างเปล่า ไร้อุณหภูมิ

เป็นแรงกดดันที่เหนือกว่าโดยสิ้นเชิงในระดับชั้นของสิ่งมีชีวิต

สีหน้าที่เย่ชิงหย่าเตรียมมาทั้งหมด แข็งค้างอยู่บนใบหน้าทันที

วินาทีที่สบตากับดวงตาคู่นั้น ความหนาวเหน็บเสียดกระดูกพุ่งจากฝ่าเท้าขึ้นสู่สมอง

เธอรู้สึกว่าเปลือกนอกที่เสแสร้ง แผนการทั้งหมด ความหลงตัวเอง ล้วนถูกสายตานั้นลอกออกจนหมดเปลือก ไร้ที่หลบซ่อน

เธอเหมือนกลายเป็นมดปลวกที่บุกรุกพื้นที่ต้องห้ามของเทพเจ้าจริงๆ เล็กจ้อย ต่ำต้อย และเทพตรงหน้านี้ พร้อมจะรู้สึกไม่สบอารมณ์เพราะการมีอยู่ของเธอ และบดขยี้เธอทิ้งอย่างไม่ใส่ใจได้ทุกเมื่อ

ความสั่นสะท้านจากก้นบึ้งวิญญาณ ทำให้สมองของเธอขาวโพลน

สัญชาตญาณร่างกายไวกว่าความคิด เธอถอยหลังไปก้าวหนึ่งอย่างควบคุมไม่ได้ ขาพันชายกระโปรง ร่างกายอ่อนยวบ ทรุดลงไปกองกับพื้นเย็นเฉียบอย่างทุลักทุเล

"คัต!"

เสียงตะโกนอย่างเกรี้ยวกราดของจางฉวนอันดังขึ้น

ทุกคนในกองถ่ายตะลึงงัน

แรงกดดันในวินาทีเมื่อครู่รุนแรงเกินไป แม้แต่จางฉวนอันที่อยู่หลังจอมอนิเตอร์ยังรู้สึกใจหายวาบ

เขาเห็นในจอ หลินเยี่ยนแค่เหลือบตามอง ก็ทำให้เย่ชิงหย่า นักแสดงหญิงที่เตรียมตัวมาอย่างดี กลัวจนขาอ่อนลงไปกองกับพื้น

เย่ชิงหย่านั่งอยู่กับพื้น อ้าปากค้าง แววตายังคงหลงเหลือความหวาดกลัวที่ยังไม่จางหาย

เธอหลุดจากบทโดยสิ้นเชิง ถึงขั้นไม่มีแรงจะลุกขึ้นยืน

ความโกรธของจางฉวนอันยิ่งลุกโชน

เขาตกตะลึงกับการแสดงของหลินเยี่ยนมาก การแสดงความเป็นเทพที่ดูเหมือนไม่ต้องใช้ความพยายามนั้นอัจฉริยะชัดๆ

แต่กับปฏิกิริยาที่เปราะบางของเย่ชิงหย่า เขารู้สึกไม่พอใจอย่างรุนแรง

"เย่ชิงหย่า! เธอเป็นภูตดอกไม้นะ! เธอถูกดึงดูดโดยเทพจันทรา ไม่ใช่เจอผี! เธอกลัวอะไร?"

เขาหยิบวอขึ้นมา ย้ำเสียงเย็น "เอาใหม่!"

การถ่ายทำครั้งที่สองเริ่มขึ้น

เย่ชิงหย่าเติมหน้า บังคับตัวเองให้สงบลง

แค่การแสดง เขาคือหลินเยี่ยน ไม่ใช่จิ่นเยว่

เธอเตือนตัวเองในใจซ้ำๆ

ทว่า เมื่อเธอเดินไปถึงจุดนั้นอีกครั้ง เมื่อหลินเยี่ยนหันมามองอีกครั้ง แรงกดดันนั้นก็ถาโถมเข้าใส่เธออีกครั้ง

สายตาของเธอหลบวูบตามสัญชาตญาณ ไม่กล้าสบตากับหลินเยี่ยนเลย

"คัต!"

ครั้งที่สาม

ครั้งที่สี่

ทุกครั้ง ผลลัพธ์เหมือนเดิม

ความกลัวเหมือนถูกสลักลงไปในกระดูกของเธอ กลายเป็นปฏิกิริยาตอบสนองอัตโนมัติ

ขอแค่หลินเยี่ยนกวาดตามองมา ร่างกายของเธอจะตอบสนองตามสัญชาตญาณก่อนสมองจะสั่งการ —— หนี

หลังจากเทคไปห้าครั้งติด ความมั่นใจอันน้อยนิดที่เย่ชิงหย่าเพิ่งสร้างขึ้นมา ก็พังทลายลงอย่างราบคาบ

บรรยากาศในกองถ่ายอึดอัดถึงขีดสุด

ในที่สุด หลังจากล้มเหลวครั้งที่หก เย่ชิงหย่าก็สติแตก ร้องไห้โฮออกมา

เสียงจักรกลเย็นเยียบดังขึ้นในสมองของหลินเยี่ยน

[ภารกิจต่อเนื่องด่านที่ 2: การดูแคลนของพระเจ้า เสร็จสิ้น]

[การประเมินภารกิจ: ระดับ S]

[ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับชิ้นส่วนแท็กแบบสุ่ม: ความกลัวที่เป็นรูปธรรม (ติดตัว · อ่อนจาง)]

หลินเยี่ยนละสายตากลับ แรงกดดันแห่งเทพที่น่าสะพรึงกลัวนั้นสลายไปในพริบตา

เขากลับมาเป็นคนเงียบขรึมและเฉยชาตามปกติ

เติ้งฮ่าวยืนอยู่ไม่ไกล มองเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ เหงื่อเย็นซึมเต็มแผ่นหลัง

ในที่สุดเขาก็เข้าใจอย่างลึกซึ้งว่า การกระทำเล็กๆ น้อยๆ ของกู้เฉิงนั้นน่าขำสิ้นดี

เล่นลูกไม้กับคนแบบนี้ ก็เหมือนเอาไม้ซีกไปงัดไม้ซุง

หลินเยี่ยนคนนี้ ไม่ใช่มนุษย์ปกติ เขาเป็นปีศาจ เป็นสัตว์ประหลาดที่เกิดมาเพื่ออยู่หน้ากล้องโดยเฉพาะ

เติ้งฮ่าวสูดหายใจลึก ลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าไปหาหลินเยี่ยน

"หลินเยี่ยน"

หลินเยี่ยนเงยหน้ามองอย่างสงสัย

สีหน้าของเติ้งฮ่าวดูซับซ้อน เขาเลือกคำพูดก่อนเอ่ย "เรื่องในเน็ต... ที่แฟนคลับผมพูด นายอย่าเก็บไปใส่ใจนะ นั่นไม่ใช่เจตนาของผม ผมให้พี่กู้ไปจัดการแล้ว"

หลินเยี่ยนมองเขาแล้วยิ้ม "ผมไม่ใส่ใจหรอก"

"แต่ว่า..."

"เราเป็นผู้ร่วมงานกัน และเป็นคู่แข่งกันด้วย" หลินเยี่ยนขัดจังหวะ "แสดงบทบาทของตัวเองให้ดี วัดฝีมือกันหน้ากล้อง นี่ต่างหากคือสิ่งที่นักแสดงควรทำ เรื่องอื่น ไม่สำคัญทั้งนั้น"

ทัศนคติที่เปิดเผยของเขา ทำให้ความรู้สึกผิดของเติ้งฮ่าวที่มีต่อพฤติกรรมแฟนคลับ เปลี่ยนเป็นความเคารพที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นในทันที

เติ้งฮ่าวพยักหน้าอย่างจริงจัง "ผมเข้าใจแล้ว"

พูดจบ เขาก็หันหลังเดินจากไป หลินเยี่ยนกลับมาสนใจบทละครอีกครั้ง แต่เพิ่งพลิกไปได้หน้าเดียว ทีมงานคนหนึ่งก็เดินเข้ามาอย่างระมัดระวัง

"อาจารย์หลินครับ ผู้กำกับจางเชิญไปพบหน่อยครับ"

หลินเยี่ยนปิดบท เดินไปทางจอมอนิเตอร์

เขาเห็นสีหน้าของจางฉวนอันยังคงดำทะมึน ส่วนเย่ชิงหย่ายืนอยู่ข้างๆ ตาบวมเป่ง ปากพร่ำขอโทษไม่หยุด

พอจางฉวนอันเห็นหลินเยี่ยนเดินมา คิ้วถึงได้คลายลงบ้าง

เขาชี้ไปที่จอมอนิเตอร์ที่เปิดดูย้อนหลัง พูดกับหลินเยี่ยนว่า "การแสดงเมื่อกี้ของเธอ ดี ดีมาก แต่ว่า..."

เขาเปลี่ยนเรื่อง หันไปมองเย่ชิงหย่า น้ำเสียงเข้มงวด "เธอ! สภาพแย่มาก! แค่สายตายังรับไม่ได้ ฉากคู่ต่อไปจะถ่ายยังไง?"

เย่ชิงหย่าก้มหน้าต่ำลงไปอีก

จางฉวนอันโบกมืออย่างหงุดหงิด "ช่างเถอะ วันนี้ไปถ่ายฉากอื่นก่อน เย่ชิงหย่า เธอกลับไปปรับอารมณ์ซะ! พรุ่งนี้ถ้ายังเป็นสภาพนี้อีก บทของเธอจะถูกตัดทิ้งทั้งหมด!"