บทที่ 69 สงครามแฟนคลับและความทะเยอทะยานที่ซ่อนเร้น

ควันธูปจากพิธีเปิดกล้องยังไม่ทันจางหาย ไฟสงครามในโลกออนไลน์ก็ปะทุขึ้นเสียแล้ว

ทิศทางลมในช่องคอมเมนต์ของเวยปั๋วทางการ ดุจเกล็ดน้ำค้าง เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างน่าสนใจ ภายในเวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมงหลังจากปล่อยภาพฟิตติ้ง

เริ่มแรกมีแต่คำชื่นชมในความหล่อระดับเทพของ "จิ่นเยว่" แต่ไม่นาน เสียงที่ไม่ลงรอยกันก็เริ่มผุดขึ้นมา

"ทีมงานหมายความว่ายังไง? รูปเดี่ยวพระรองยอดไลก์เยอะกว่าพระเอกอีก จะกันซีนเติ้งฮ่าวบ้านเราเหรอ?"

"ขำตาย ซื้อเทรนด์หน่อยก็คิดว่าจะดังติดลมบนแล้วเหรอ? อย่าลืมสถานะตัวเองสิว่าเป็นแค่พระรองไม้ประดับ"

"พวก 'เด็กเส้น' บางคนนี่ไม่รู้กฎเลยนะ ละครยังไม่ทันถ่ายก็รีบปล่อยข่าวข่มรัศมี กินมูมมามไปหน่อยมั้ง"

คำพูดเหล่านี้พุ่งเป้าไปที่หลินเยี่ยนอย่างแม่นยำ ทุกประโยคล้วนเป็นการเหน็บแนมอย่างเปิดเผย

กลุ่มแฟนคลับเดี่ยวของเติ้งฮ่าว ภายใต้การอนุญาตโดยนัยหรือแม้แต่การชักนำลับๆ ของกู้เฉิง เริ่มเคลื่อนไหวอย่างเป็นระบบ

เป้าหมายของพวกเธอชัดเจน คือต้องกดความรู้สึกดีๆ ที่คนทั่วไปมีต่อหลินเยี่ยนจากภาพฟิตติ้งให้จมดิน และดึงความสนใจของสังคมกลับมาที่พระเอกเติ้งฮ่าวให้ได้

ชั่วพริบตา แฮชแท็กของหลินเยี่ยนก็ถูกโจมตีด้วยบัญชีปริศนาจำนวนมาก เต็มไปด้วยคำเยาะเย้ยอย่าง "พวกชอบเพิ่มบท", "ดังเพราะการตลาด"

[กระแสหลินเยี่ยนนี่ น้ำเยอะไปไหม? แค่คนตกรอบรายการวาไรตี้ ตัวประกอบละครเว็บฟอร์มเล็ก จู่ๆ กลายเป็นเพดานความงามพีเรียดได้ไง? บอกไม่มีคนดันหลังใครจะเชื่อ?]

—— [คนเมนต์ข้างบนขี้อิจฉาจัง ยอมรับว่าคนอื่นเก่งมันยากนักเหรอ? ไปดู The Character ซะ ฝีมือหลินเยี่ยนตบพวกรุ่นพี่หน้าสั่นไปตั้งกี่คน ต้องซื้อเทรนด์ด้วยเหรอ?]

—— [ตาถ้าไม่ใช้ก็บริจาคเถอะ ความรู้สึกแตกสลายในรูปฟิตติ้งนั่น เมนเธอเลียนแบบได้ไหม? ออร่าแบบนี้มันพรสวรรค์ ไม่ใช่สิ่งที่แฟนคลับจะปั่นยอดวิวให้ได้]

—— [นี่ไม่เรียกว่ากันซีน นี่เรียกว่ามวยคนละรุ่น]

กลุ่มแฟนคลับของหลินเยี่ยนที่ผ่านสมรภูมิการตกรอบจาก The Character มาแล้ว ไม่ใช่ทรายร่วนอีกต่อไป

พวกเธอรวมตัวโต้กลับอย่างรวดเร็ว พลังการต่อสู้น่าทึ่ง

แฟนขาจรและแฟนใหม่ที่โดนตกจากความหล่อของ "เทพจันทรา" ยิ่งตรงไปตรงมา ขี้เกียจพูดมาก ปาคลิปหลินเยี่ยนเลียนแบบหลี่โป๋หรานในรายการ กับภาพเคลื่อนไหวน้ำตาหยดในสามวินาทีของอวี้อู๋ซินใส่หน้าเลย

ภาพและวิดีโอ มีน้ำหนักกว่าตัวอักษรกลวงๆ เยอะ

ทั้งสองฝ่ายเปิดศึกด่าทอกันอย่างดุเดือดในช่องคอมเมนต์เวยปั๋วทางการและบอร์ดบันเทิงต่างๆ กระแสความนิยมแทนที่จะลดกลับยิ่งพุ่งสูงขึ้น

หลินเยี่ยนไม่ใส่ใจเรื่องพวกนี้เลย

เขานั่งอยู่บนเก้าอี้พักผ่อนในกองถ่าย ถือบทละครในมือ สีหน้าจดจ่อ

ความวุ่นวายภายนอก ราวกับถูกกั้นไว้ด้วยกำแพงที่มองไม่เห็น

ไม่รู้ว่านี่นับเป็นความสนใจอีกรูปแบบหนึ่งหรือเปล่า?

ในใจเขายังแอบคิดเล่นๆ ว่า ถ้าใช้กระแสลวงโลกพวกนี้แลกเวลาชีวิตได้สักไม่กี่วัน ก็ถือว่าไม่ขาดทุน

ห้องทำงานชั้นบนสุดของฟ่านอวี๋คัลเจอร์

ผู้ช่วยของหยางชิ่นยื่นรายงานสถานการณ์ล่าสุดให้

"คุณหยางครับ ทางฝั่งหลินเยี่ยน... คอมเมนต์ด้านลบเพิ่มขึ้นเร็วมาก ทีมงานของเติ้งฮ่าวอยู่เบื้องหลังการปั่นกระแส เราต้องให้ฝ่ายพีอาร์เข้าไปจัดการไหมครับ?"

สายตาของหยางชิ่นกวาดมองแฮชแท็กด้านลบที่พุ่งขึ้นไม่หยุดบนหน้าจอ นอกจากจะไม่โกรธแล้ว กลับยกยิ้มมุมปากอย่างนึกสนุก

"จัดการ? ทำไมต้องจัดการ?"

เธอยกกาแฟบนโต๊ะขึ้นจิบเบาๆ

"ไม่ต้องสนใจ ปล่อยให้พวกเขาทะเลาะกัน ไฟยังแรงไม่พอ"

เธอเว้นจังหวะ แล้วออกคำสั่งกับผู้ช่วย "ไปติดต่อบัญชีมาร์เก็ตติ้งสักสองสามเจ้า ปล่อยบทความเปรียบเทียบ 'บุคลิกในชุดโบราณของหลินเยี่ยนกับเติ้งฮ่าว' เลือกรูปประกอบให้ดีๆ เอามุมที่มันข่มกันชัดๆ หน่อย"

ผู้ช่วยอึ้ง นี่... นี่มันราดน้ำมันเข้ากองไฟชัดๆ ไม่ใช่เหรอ?

หยางชิ่นมองทะลุความสงสัยของเธอ วางแก้วกาแฟลง แววตาเป็นประกาย

"หลินเยี่ยนตอนนี้ เหมือนหยกดิบที่ยังไม่ผ่านการแกะสลัก ข้อครหาและคำด่าทอ คือกระดาษทรายที่ใช้ขัดเกลาเขา ยิ่งขัดเกลา แสงสว่างของเขาก็จะยิ่งเจิดจรัส ฉันอยากจะรู้นักว่า เขาจะสร้างความประหลาดใจให้ฉันได้มากแค่ไหน"

สิ่งที่เธอต้องการไม่ใช่นักแสดงที่ทำตัวสงบเสงี่ยมเจียมตัว แต่เป็นดาบที่พร้อมจะสร้างกระแสได้ตลอดเวลา

ลูกไม้ตื้นๆ ของทีมงานเติ้งฮ่าว กลายเป็นส่วนหนึ่งในแผนการของเธอพอดี

เกม "เลี้ยงกู่อ" (พิษ) นี้ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น

มุมหนึ่งของกองถ่าย ขณะหลินเยี่ยนกำลังจมอยู่กับบทละคร เงาร่างหนึ่งก็ทาบทับลงตรงหน้า

เขาเงยหน้าขึ้น คือเย่ชิงหย่า

วันนี้เธอเปลี่ยนมาใส่ชุดนางฟ้าผู้รับใช้สีชมพูอ่อน แต่งหน้าประณีต ประคองขวดน้ำสองขวดด้วยท่าทีระมัดระวัง ยื่นมาให้ขวดหนึ่ง

"อาจารย์หลิน เหนื่อยหน่อยนะคะ"

เธอวางท่าทีต่ำต้อย พยายามผ่อนคลายความกระอักกระอ่วนที่มีต่อกันตั้งแต่วันเปิดกล้อง

สายตาของหลินเยี่ยนกวาดผ่านใบหน้าเธอ ไม่ได้รับน้ำขวดนั้น เพียงแค่มองเธอเรียบๆ

"ไม่เหนื่อยครับ"

สามคำสั้นๆ เต็มไปด้วยความห่างเหิน

มือของเย่ชิงหย่าแข็งค้างกลางอากาศ รอยยิ้มบนหน้าเริ่มเจื่อน

เธอสูดหายใจลึก ตัดสินใจพูดเปิดอก

"อาจารย์หลิน ฉันรู้ว่า... เรื่องรายการวาไรตี้ ทำให้คุณลำบากใจ ฉัน..."

หลินเยี่ยนขัดจังหวะเธอ

เขาปิดบทละคร เงยหน้าสบตาอีกฝ่ายตรงๆ แววตาสงบนิ่ง

"ละครของผู้กำกับจางขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวด นักแสดงทุกคนต้องเข้ากองล่วงหน้าเพื่ออ่านบทและฝึกซ้อม ตอนนี้คุณน่าจะกำลังเตรียมตัวสำหรับรอบชิงชนะเลิศของ The Character ไม่ใช่เหรอครับ?"

"รับงานซ้อน ยัดเงินเข้ากองมารับบทตัวประกอบที่ไม่สำคัญ อาจารย์เย่ นี่หรือครับคือวิธีที่คุณเคยร้องห่มร้องไห้บอกว่าอยากเป็นนักแสดงที่ดี?"

คำพูดนี้ไร้ความปรานี ฉีกหน้ากากแห่งความอ่อนโยนจอมปลอมทิ้งจนหมดสิ้น

สีหน้าของเย่ชิงหย่าเปลี่ยนไปทันที สายตาหลุกหลิก

เธอไม่คิดว่าหลินเยี่ยนจะถามตรงๆ ขนาดนี้

ทว่า ความโกรธเกรี้ยวเพราะความอับอายที่คาดว่าจะได้เห็นกลับไม่เกิดขึ้น

หลังความตื่นตระหนกชั่วครู่ เย่ชิงหย่ากลับเผยรอยยิ้มที่มีความหมายแฝง

"อาจารย์หลิน คุณพูดถูกค่ะ"

เธอยอมรับอย่างเปิดเผย "การถ่ายทำรอบชิงเลื่อนออกไปเพราะปัญหาสถานที่ และฉันรู้ดีว่ากระแสจากรายการวาไรตี้เป็นแค่ฟองสบู่ชั่วคราว คว้าไว้ไม่ได้ก็แตกสลาย

มีแต่โปรดักชันระดับ S อย่าง ดุจเกล็ดน้ำค้าง เท่านั้น ที่จะเป็นแท่นกระโดดให้ฉันยืนหยัดในวงการได้อย่างมั่นคง

ต่อให้เป็นแค่ตัวประกอบที่มีบทพูดไม่กี่ประโยค แต่ผลพลอยได้หลังละครฉาย ก็มีค่ามากกว่าแชมป์รายการวาไรตี้เยอะค่ะ"

เธอขยับเข้ามาใกล้ก้าวหนึ่ง กดเสียงต่ำลง

"จะว่าไป ทางรายการก็ยังไม่ตัดใจจากคุณนะคะ ผู้กำกับจางติดต่อฉันเป็นการส่วนตัวหลายรอบ บอกว่าขอแค่คุณพยักหน้า กติการอบคืนชีพพร้อมแก้เพื่อคุณได้ทุกเมื่อ

เขาหวังว่าเราจะได้ร่วมงานกันอีกครั้ง บนเวทีรอบชิง... เขาคิดว่า แบบนั้นยอดกระแสต้องระเบิดแน่ๆ"

หลินเยี่ยนฟังเงียบๆ ในใจกระจ่างแจ้ง

ที่แท้ก็เป็นแบบนี้

เขามองผู้หญิงที่พูดจาฉะฉานตรงหน้า จู่ๆ ก็รู้สึกขำ

"คนงามท่อนไม้" ที่เคยร้องไห้ฟูมฟายต่อหน้าเขา บอกว่าตัวเองเล่นอะไรก็ไม่ดี แท้จริงแล้วไม่ได้โง่เขลาเลย

ในทางตรงข้าม เธอตื่นรู้กว่าใคร เข้าใจกว่าใครว่าจะใช้ข้อได้เปรียบของตัวเองงัดเอาทรัพยากรที่ดีที่สุดมาได้ยังไง

ทุกย่างก้าวที่เธอเดิน เต็มไปด้วยการคำนวณที่แม่นยำ

ความ "ซื่อบื้อ" ก่อนหน้านี้ เกรงว่าคงเป็นแค่คาแรกเตอร์หนึ่งที่เธอสร้างขึ้นเพื่อเรียกความสงสารและลดการป้องกันตัวของคนรอบข้าง

ความรังเกียจผุดขึ้นในใจหลินเยี่ยน

รายการวาไรตี้มีสัญญาเรื่องเวลาชัดเจน การตกรอบเขาคาดไว้อยู่แล้ว เขาไม่พาลโกรธใคร ความเย็นชาก็เป็นเพียงผลลัพธ์ของรายการ

เพียงแต่เขารังเกียจพฤติกรรมฉวยโอกาสของเย่ชิงหย่า แต่ก็คร้านจะไปเปิดโปง

ทางใครทางมัน

ทันใดนั้น มือถือของเขาก็สั่นเบาๆ

ข้อความจากเหอเจียน

โปสเตอร์กำหนดวันฉาย บันทึกเมฆาเก้าสวรรค์ บนภาพเขียนว่า "พรุ่งนี้สองทุ่ม ฉายรอบพรีเมียร์ที่แพลตฟอร์มกีวี่"

ตามด้วยลิงก์ที่เหอเจียนส่งมา

[เหอเจียน: ไอ้หนู ดูนี่! ฉันร่วมมือกับแม่สาวหยางชิ่นนั่น จัด 'การประกวดคลิปสร้างสรรค์ระดับชาติ'! ตัดต่อวิดีโอพวกนายสองคนลงโต่วอิน ไม่ว่าจะแนวคู่จิ้นหรือแนวเนื้อเรื่อง ขอแค่ยอดวิวสูง ก็ได้รูปพร้อมลายเซ็น แถมได้สิทธิ์ร่วมงานมีตติ้งด้วย! ช็อตน้ำตาหยดในสามวินาทีของนาย ตอนนี้กลายเป็นวัตถุดิบยอดฮิตประกอบเพลง BGM ไปแล้ว! ผลการโปรโมตระเบิดเถิดเทิง!]

หลินเยี่ยนกดลิงก์เข้าไป วิดีโอสั้นนับไม่ถ้วนที่มี "อวี้อู๋ซิน" เป็นตัวเอกไหลออกมา

ฉากหันหลังกลับมาพร้อมน้ำตาในชุดแดง ถูกใส่เพลงประกอบเศร้าสร้อยหลากหลายแนว เล่นซ้ำไปซ้ำมาบนหน้าจอ เรียกน้ำตาผู้ชมได้เป็นกอบเป็นกำ

หมากตานี้ของเหอเจียน เหยียบตรงจุดลมบนของวิดีโอสั้นได้อย่างแม่นยำ และผลักดันชื่อ "หลินเยี่ยน" สู่สายตาสาธารณชนอีกครั้ง

ท่ามกลางความอึกทึก ระบบในสมองของหลินเยี่ยนแจ้งเตือนอีกครั้ง

[ภารกิจต่อเนื่องด่านที่ 2: การดูแคลนของพระเจ้า]

[เวลานับถอยหลังภารกิจ: 24:00:00]

[เงื่อนไขภารกิจ: ในฉากแรกที่เข้าคู่กับเย่ชิงหย่า ห้ามใช้บทพูด ให้ใช้เพียงสายตาทำให้ฝ่ายตรงข้ามเกิดความหวาดกลัวอย่างแท้จริง จนเทค (NG)]

[รางวัลภารกิจ: ชิ้นส่วนแท็กแบบสุ่ม 1 ชิ้น]

ต่างจากคำใบ้ก่อนหน้านี้ ครั้งนี้มีเวลาจำกัดด้วย!

หลินเยี่ยนค่อยๆ เงยหน้า สายตากลับมาจับจ้องที่เย่ชิงหย่า

เธอยังคงพร่ำพูดไม่หยุดว่ารอบคืนชีพจะสร้างผลประโยชน์ร่วมกันได้มากแค่ไหน

เขาพลันรู้สึกว่า ภารกิจนี้มาได้ถูกจังหวะจริงๆ

ในเมื่อเธออยากเกาะกระแสขนาดนี้ กระหายการ "ร่วมงาน" ขนาดนี้

งั้นก็ให้เธอได้สัมผัสด้วยตัวเองหน้ากล้องเลยแล้วกัน

ว่าความน่าเกรงขามของพระเจ้าที่แท้จริง มันเป็นยังไง