บทที่ 68 สุนทรียศาสตร์แห่งความแตกสลายและแขกที่ไม่ได้รับเชิญ

คืนนั้นเวลาสองทุ่มตรง เวยปั๋วอย่างเป็นทางการของ ดุจเกล็ดน้ำค้าง ได้ปล่อยชุดภาพฟิตติ้งเก้าช่องออกมาตรงเวลาเป๊ะ เพื่อประกาศรายชื่อนักแสดงนำอย่างเป็นทางการ

เพื่อป้องกันแฟนคลับตีกัน ทีมงานสมัยนี้ฉลาดเป็นกรด

จะทยอยปล่อยภาพตามลำดับความสำคัญของนักแสดง และแท็กชื่อนักแสดงกำกับไว้ด้วย

ส่วนที่เกี่ยวกับหลินเยี่ยน คือภาพ "เทพตกสวรรค์" ที่มีผมปรกหน้าครึ่งซีก

แคปชันมีเพียงแปดคำสั้นๆ: จันทราลับ เกล็ดน้ำค้างโปรย เทพย่อมร่วงโรย

ทันทีที่โพสต์นี้ถูกปล่อยออกไป คอมเมนต์ก็พุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว

ไม่กี่นาทีต่อมา แฮชแท็ก #หลินเยี่ยนเทพจันทรา ก็ค่อยๆ ไต่ขึ้นสู่อันดับคำค้นหายอดนิยม

ตามมาติดๆ ด้วย #ในที่สุดเทพเซียนในนิยายก็มีหน้าตา และ #รสนิยมกองถ่ายดุจเกล็ดน้ำค้าง

แน่นอนว่าไม่มีคำว่า "ระเบิด" สีแดงต่อท้ายอย่างที่คาดหวัง

การที่หลินเยี่ยนขึ้นเทรนด์ได้บ่อยครั้ง ย่อมขาดฝีมือการผลักดันของหยางชิ่นไปไม่ได้

ชาร์ตคำค้นหายอดนิยมนี้ ไม่ใช่ใครนึกอยากจะขึ้นก็ขึ้นได้ฟรีๆ

ความนิยมของเขาตอนนี้ยังไม่ถึงขั้นเป็นไวรัลทั่วบ้านทั่วเมือง การติดเทรนด์บ้างเป็นครั้งคราวแม้จะอยู่อันดับท้ายๆ ก็ช่วยให้คนคุ้นหน้าคุ้นตาได้

ผลลัพธ์ของการทำแบบนี้ได้ผลดีทีเดียว เพราะโพสต์เกี่ยวกับหลินเยี่ยนในเวยปั๋วทางการคึกคักมากจริงๆ

[ฉันตายแล้ว... ความงามแบบนี้มีอยู่จริงเหรอ? ขอยกให้เป็นเพดานความงามแห่งวงการบันเทิงจีน!]

[หน้าแบบนี้ บรรยากาศแบบนี้ คือจิ่นเยว่ในใจฉันเลย! ไม่สิ เขาดีกว่าที่ฉันจินตนาการไว้ซะอีก! ความเป็นเทพและความแตกสลายแบบนั้น เหมือนแกะออกมาจากนิยายเป๊ะ!]

[ทีมงานรู้ใจมาก! ปล่อยรูปนี้ออกมาเพราะรู้ว่าพวกเราอยากดูอะไร! ขอร้องล่ะ รีบปล่อยตัวเต็มมาเร็วๆ เถอะ!]

[ความรู้สึกที่รูปนี้สื่อออกมา... คือเทพรักมนุษย์ แต่สุดท้ายพบว่ามนุษย์ไม่คู่ควร เลยทำลายความเป็นเทพของตัวเองด้วยมือตัวเอง เทพรักทุกคน ยกเว้นตัวเอง]

[ฮือๆๆ โดนตกจนร้องไห้แล้ว...]

ไม่นาน กระแสการพูดคุยเกี่ยวกับจิ่นเยว่ของหลินเยี่ยนในเวยปั๋วทางการก็แซงหน้าพระเอกอย่างซือจิ่วไป

ฝั่งเติ้งฮ่าวเองก็คึกคักไม่แพ้กัน เพียงแต่เป็นความคึกคักที่เกิดจากแฟนคลับปั่นกันเอง

เป็นแค่การเอาชนะคะคานกัน เปรียบเทียบกันไม่ได้เลย เป็นความรุ่งเรืองจอมปลอมชัดๆ

ในห้องพักโรงแรม กู้เฉิงโกรธจนตาเหลือก

"บ้าไปแล้ว! พวกมันบ้าไปแล้ว!"

"ข่มรัศมี! นี่มันบทความข่มรัศมีชัดๆ! กองถ่ายตั้งใจจะใช้หลินเยี่ยนมาปั่นกระแส ไม่สนใจแกเลยสักนิด!"

เติ้งฮ่าวนั่งอยู่บนโซฟา มองดูหน้าจอมือถือเงียบๆ

ความจริงรูปฟิตติ้งของเขาก็หล่อเหลาเอาการ แสดงความสง่างามและสุภาพของโอรสสวรรค์ออกมาได้ดี

เพียงแต่เมื่อเทียบกับรูปที่เต็มไปด้วยเรื่องราวของหลินเยี่ยน มันดู... ธรรมดาไปหน่อยจริงๆ

พูดกันตามตรง ลุครัชทายาทของเติ้งฮ่าวก็ไม่เลว แต่พอเทียบกับหลินเยี่ยน ก็ดูจืดชืดน่าเบื่อไปเลย

ถ้าไม่มีการเปรียบเทียบก็คงไม่เจ็บปวด ตอนนี้เขากังวลแค่ว่าถ้าพระเอกเล่นสู้ไม่ได้ คงน่าอายพิลึก

"พี่กู้ พอเถอะ"

เติ้งฮ่าวหงุดหงิดใจจะตายอยู่แล้ว แต่ผู้จัดการกลับไม่มีเซนส์เอาซะเลย

"จะไม่ให้พูดได้ไง!" กู้เฉิงเจ็บใจที่เติ้งฮ่าวไม่ได้ดั่งใจ

"แกรู้ไหมว่ามีคนจากฝั่งนายทุนโทรไปหาผู้กำกับจางแล้ว! บอกใบ้ให้เพิ่มบทหลินเยี่ยน! ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป พอละครฉาย ความดีความชอบคงตกเป็นของมันหมด พระเอกอย่างแกก็เป็นแค่ตัวประกอบ!"

"ฉันติดต่อคนไว้แล้ว เดี๋ยวจะปล่อยข่าวฉาวมัน กดกระแสมันลงไปก่อน"

"ผมบอกว่า ไม่!" เติ้งฮ่าวลุกพรวดขึ้น "ถ้าเล่นสู้ไม่ได้ ก็เพราะผมไม่เก่งเอง ผมยอมรับ แต่ถ้าต้องใช้วิธีสกปรกแบบนั้น ผมยอมไม่เล่นซะดีกว่า!"

จางฉวนอันได้รับโทรศัพท์จริงๆ

หนึ่งในผู้ลงทุนบอกใบ้กลายๆ ว่า ในเมื่อบทของหลินเยี่ยนเป็นที่นิยมขนาดนี้ ทำไมไม่ตามใจคนดู เพิ่มบทให้เขาหน่อย ตอนจบก็อาจจะแก้ให้ "สมบูรณ์" ขึ้นอีกนิด

นายทุนมองที่เงิน ถ้าไม่มีใครดัง เงินย่อมเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด

จางฉวนอันก็หัวเราะเออออห่อหมกไป

วางสายปุ๊บ รอยยิ้มบนหน้าก็หายวับไปทันที

การแก้บทมั่วซั่ว คือการทำลายรากฐานของละครทั้งเรื่อง

เขารู้ดีแก่ใจ แต่ก็ต้องยอมรับว่าคำพูดของนายทุนเตือนสติเขา

หลินเยี่ยนคือดาบสองคม ใช้ดีๆ ละครจะดังระเบิด ใช้ไม่ดี แสงสว่างของเขาจะกลืนกินทั้งเรื่องไปจนหมด

ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากส่งเสริมคนเก่ง แต่เขาไม่อยากให้ผลงานของเขามีดอกไม้บานอยู่แค่ดอกเดียว เขาชื่นชมหลินเยี่ยนจริง แต่จะให้เด่นอยู่คนเดียวไม่ได้

ได้แต่ภาวนาให้เติ้งฮ่าวฮึดสู้หน่อยเถอะ

การประชุมอ่านบทครั้งที่สอง บรรยากาศแปลกไปอย่างเห็นได้ชัด

สายตาทุกคู่ลอบมองหลินเยี่ยนและเติ้งฮ่าวเป็นระยะ

ช่วงนี้เติ้งฮ่าวเครียดมากจนนอนไม่หลับ สภาพย่ำแย่

พอถึงฉากที่ต้องปะทะคารมกับจิ่นเยว่ เขาก็พลาดบ่อยครั้ง รับอารมณ์ที่หลินเยี่ยนส่งมาไม่ได้ตั้งหลายที

ช่วงพักเบรก กู้เฉิงกระซิบข้างหูเติ้งฮ่าว

"คนบางคนนะ พอมีกระแสหน่อยก็ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ พยายามแย่งซีน ไม่สนว่าจะกระทบเพื่อนร่วมงานหรือเปล่า คนแบบนี้ มันพวกหิวแสง"

หน้าเติ้งฮ่าวแดงก่ำทันที

แต่หลินเยี่ยนทำเหมือนไม่ได้ยิน ถือบทเดินตรงเข้าไปหาเติ้งฮ่าว

"ฉากนี้ ผมว่าเปลี่ยนวิธีเล่นได้นะ"

เขาไม่สนใจกู้เฉิงที่ทำหน้าบอกบุญไม่รับ สบตาเติ้งฮ่าวอย่างเปิดเผย

"ตอนนี้จิ่นเยว่ไม่ไว้ใจใครทั้งนั้น รวมถึงคุณด้วย ความหวังดีของคุณ ในสายตาเขาอาจจะเป็นการลองเชิง หรือแม้แต่ความเสแสร้ง"

"ดังนั้น คุณไม่ต้องรีบปลอบโยนเขา คุณสามารถเข้าหาเขาด้วยท่าทีพินิจพิเคราะห์และรักษาระยะห่าง แบบนี้มิติของตัวละครคุณจะชัดเจนขึ้น แรงปะทะระหว่างเราก็จะแรงขึ้นด้วย"

เขาถึงกับเสนอตัวว่า "ผมปรับจังหวะของผมให้เข้ากับการแสดงของคุณได้นะ"

เติ้งฮ่าวมองสายตาจริงใจของหลินเยี่ยน แล้วหันไปมองหน้ากู้เฉิงที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม ความหงุดหงิดและความโกรธที่อัดอั้นมานานก็ระเบิดออกมา

"กู้เฉิง หุบปากซะ!" เขาชี้ไปที่ประตูห้องประชุม "ออกไป! ผมไม่อยากเห็นหน้าพี่อีก!"

กู้เฉิงถูกเด็กในสังกัดตะคอกใส่ต่อหน้าธารกำนัล ถึงกับไปไม่เป็น

"แก..."

"ผมบอกว่า ไสหัวออกไป!" เติ้งฮ่าวตะโกนลั่น "ผมเป็นนักแสดง! ถ้าเล่นสู้ไม่ได้ก็เพราะผมห่วย ผมจะกลับไปฝึกเอง! ผมไม่ต้องการวิธีสกปรกของพี่มาช่วยให้ผมชนะ!"

ทั้งห้องเงียบกริบ

ทุกคนตกตะลึงกับเหตุการณ์ตรงหน้า

กู้เฉิงหน้าเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวขาว ท่ามกลางสายตาคนมากมาย เขารู้สึกว่าศักดิ์ศรีป่นปี้ไม่มีชิ้นดี

เขาถลึงตามองหลินเยี่ยนอย่างอาฆาตมาดร้าย แล้วกระแทกประตูเดินออกไป

พอแก้ปัญหาภายในได้ บรรยากาศในกองถ่ายก็ดีขึ้นเยอะ

เติ้งฮ่าวมาขอซ้อมบทกับหลินเยี่ยนบ่อยขึ้น ความเข้าขากันของทั้งคู่ก็เพิ่มขึ้นตามลำดับ

วันทำพิธีเปิดกล้อง ท้องฟ้าแจ่มใส

ทีมงานหลักทุกคนสวมเสื้อยืดสีแดงของกองถ่าย ยืนหน้าโต๊ะเครื่องเซ่น เตรียมจุดธูป

ขณะที่พิธีกำลังจะเริ่ม รถตู้คันหนึ่งก็มาจอดหน้ากองถ่าย

ประตูรถเปิดออก ร่างที่คุ้นเคยแต่ก็แปลกตาเดินลงมา

เย่ชิงหย่า

เธอสวมชุดเดรสสีขาวเรียบง่าย แต่งหน้าบางๆ ดูขลาดกลัวเล็กน้อย

ทีมงานฮือฮากันเบาๆ เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นรอบทิศ

"เธอมาได้ไง?"

"ได้ยินมาหรือเปล่า? ใช้เงินยัดตัวเองเข้ามาเล่นเป็นภูตดอกไม้ที่แอบรักเทพจันทรา บทเยอะด้วยนะ"

"จุ๊ๆ เส้นใหญ่น่าดู..."

เย่ชิงหย่าฝ่าสายตาผู้คน เดินตรงไปหาผู้กำกับ แล้วโค้งคำนับอย่างนอบน้อม

สายตาเธอกวาดหาคนในฝูงชน สุดท้ายมาหยุดที่หลินเยี่ยน

เขาเปลี่ยนชุดเป็นเทพจันทราแล้ว สวมชุดยาวสีจันทร์กระจ่าง ยืนนิ่งสงบอยู่ตรงนั้น

สบตากัน

แววตาของเย่ชิงหย่าซับซ้อนมาก มีทั้งความรู้สึกผิด ชื่นชม และความไม่ยินยอมพร้อมใจกับความโดดเดี่ยวที่ซ่อนลึก

ปฏิกิริยาของหลินเยี่ยนกลับเรียบเฉย

เขาเพียงแค่พยักหน้าให้เธอตามมารยาท

แววตาไร้ระลอกคลื่น ราวกับมองคนแปลกหน้าที่ไม่เกี่ยวข้องกัน

ความห่างเหินนี้ ทำให้เย่ชิงหย่าเจ็บปวดยิ่งกว่าคำตำหนิใดๆ

เธอไม่รู้ว่าหลินเยี่ยนยังโกรธเธอเรื่องรายการวาไรตี้อยู่หรือเปล่า

ตอนนั้นเอง จางฉวนอันก็ประกาศเสียงดังว่าได้ฤกษ์แล้ว

ทุกคนเรียงแถวกันเข้าไปปักธูปสามดอกลงในกระถาง

ควันสีขาวอมฟ้าลอยอ้อยอิ่ง หอบเอาความคาดหวังของทุกคนขึ้นสู่เบื้องบน

วินาทีที่ธูปถูกจุด เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นในสมองหลินเยี่ยนอีกครั้ง

[เปิดใช้งานภารกิจต่อเนื่องด่านที่ 2: การดูแคลนของพระเจ้า]

[เงื่อนไขภารกิจ: ในฉากแรกที่เข้าคู่กับเย่ชิงหย่า ห้ามใช้บทพูด ให้ใช้เพียงสายตาทำให้เธอเกิดความหวาดกลัวอย่างแท้จริงจนเทค]

[รางวัลภารกิจ: ชิ้นส่วนแท็กแบบสุ่ม 1 ชิ้น...]