บทที่ 67 หอกเงินคู่กายเด็กหนุ่ม

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา หยางชิ่นมาเยี่ยมกองถ่ายโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า

เธอนำชุดน้ำชายามบ่ายสุดหรูและของฝากกองโตมาด้วย ทีมงานทุกคนในกองถ่ายได้รับกันถ้วนหน้า เรียกได้ว่าเป็นสุดยอดเจ้านายแห่งยุคเลยทีเดียว

ไม่มีใครรู้ความหมายที่แท้จริง ปกติเจ้านายที่ไหนจะเอาอกเอาใจขนาดนี้ ยิ่งไปกว่านั้น เท่าที่พวกเขารู้ สัญญาศิลปินของหลินเยี่ยนไม่ได้สังกัดอยู่กับฟ่านอวี๋ด้วยซ้ำ

แต่เมื่อเทียบกับการคาดเดาที่จับต้องไม่ได้ ของกินในปากย่อมมีน้ำหนักในการโน้มน้าวใจมากกว่า

หยางชิ่นหาจังหวะเดินเข้าไปหาหลินเยี่ยน ปรายตามองรอยแผลเป็นที่ตกสะเก็ดแล้วบนแขนของเขา แววตาไม่มีความสงสารแม้แต่น้อย กลับเผยแววพึงพอใจออกมาจางๆ

เธอส่งสายตาให้ช่างภาพที่ติดตามมาด้านหลัง

ช่างภาพเข้าใจความหมายทันที ยกกล้องขึ้นรัวชัตเตอร์ใส่อริยาบถของหลินเยี่ยนอย่างบ้าคลั่ง ทั้งใบหน้าด้านข้างที่หล่อเหลาเปื้อนเหงื่อ และบาดแผลบนท่อนแขนเหล่านั้น

"สายตาเธอเฉียบคมมาก"

"เรื่องรอบคืนชีพของรายการ The Character เธอลองพิจารณาดูนะ ผลลัพธ์ไม่รีบร้อน เราค่อยดูราคาและความจริงใจของทางนั้นก่อน"

หยางชิ่นเปิดปากมาก็พูดด้วยลีลานักธุรกิจมือเก๋า หลินเยี่ยนคิดว่าไม่ผิดจากที่คาดไว้

เขาอ่านบทในมือไปพลาง เอ่ยปากเสียงเรียบ " บันทึกเมฆาเก้าสวรรค์ ยังไม่ออนแอร์ อวี้อู๋ซินก็ยังไม่ได้รางวัลนักแสดงหน้าใหม่ คุณหยางออกตัวแรงขนาดนี้ มั่นใจเหรอครับว่าจะไม่เสียหน้า?"

คำพูดนี้ทำเอาหยางชิ่นหัวเราะหึๆ

"หน้าตาเป็นสิ่งที่คนอื่นมอบให้ แต่หน้าตาที่ใหญ่โตแค่ไหนก็ไม่หอมหวานเท่าเงินตราหรอก เทียบกับเรื่องพวกนั้น การเซ็นสัญญาดึงเธอเข้าฟ่านอวี๋ต่างหากคือเป้าหมายของฉัน ส่วนรางวัลหน้าใหม่ ไม่ต้องรีบ ฉันจะงัดความจริงใจสูงสุดมาคุยเรื่องความร่วมมือกับเธอเอง"

พูดจบ เธอก็หันหลังเดินไปทางผู้กำกับจางฉวนอัน

มองจากไกลๆ เห็นทั้งสองคนคุยกันอย่างถูกคอ

ไม่นาน จางฉวนอันก็ทุบโต๊ะตัดสินใจ เนื่องจากตอนนี้กระแสพูดคุยเรื่องแนวพีเรียดในโลกออนไลน์กำลังสูงลิ่ว จึงเลื่อนตารางการถ่ายภาพฟิตติ้งของนักแสดงนำทุกคนมาเป็นวันพรุ่งนี้

ตีเหล็กต้องตีตอนร้อน รีบประกาศรายชื่อนักแสดงอย่างเป็นทางการ

วันรุ่งขึ้น ทุกคนในสตูดิโอถ่ายภาพต่างยุ่งจนมือเป็นระวิง

ผู้รับผิดชอบการออกแบบทรงผมและเครื่องแต่งกายในครั้งนี้ คือสไตลิสต์ระดับท็อปของวงการ ฉายา "กรรไกรสวี" นามว่า สวีเฟิง

เขาอารมณ์แปรปรวน แสวงหาความสมบูรณ์แบบ ลุคที่ผ่านมือเขา ล้วนกลายเป็นตำนานทุกราย

ในขณะนี้ สไตลิสต์มือทองท่านนี้กำลังเดินงุ่นง่านไปมาในห้องแต่งตัว บนพื้นเกลื่อนไปด้วยกระดาษร่างแบบที่ถูกขยำทิ้ง

"ไม่ใช่! ไม่ถูกสักอย่าง!"

เขาทึ้งผมอันน้อยนิดของตัวเอง ตะคอกใส่นางแบบหน้ากระจกที่เพิ่งแต่งหน้าเสร็จ

"สิ่งที่ฉันต้องการคือความเป็นเทพ! คือความเย็นชาสูงส่ง! ไม่ใช่กลิ่นอายนางฟ้าวิกตอเรียราคาถูกแบบร้านถ่ายรูปแต่งงาน! วิกพวกนี้ มงกุฎพวกนี้ มันดาษดื่นเกินไป! ดาษดื่นจนทนดูไม่ได้!"

บรรยากาศในห้องแต่งตัวกดดันถึงขีดสุด

หลินเยี่ยนถูกพาตัวเข้ามาในจังหวะนี้พอดี

กรรไกรสวีมองสำรวจเขาหัวจดเท้า แววตาช่างเลือก น้ำเสียงไม่เป็นมิตร "นายคือคนที่เล่นเป็นเทพจันทรา?"

หลินเยี่ยนพยักหน้า

"นั่งลง!" เขาออกคำสั่ง

หลินเยี่ยนนั่งลงหน้ากระจกตามคำสั่ง

กรรไกรสวีเดินวนรอบตัวเขาสองรอบ คิ้วไม่เคยคลายออกจากกัน

โครงหน้าของหลินเยี่ยนดีมาก หล่อเหลาและดูไม่เหมือนคนเดินดิน แต่ยิ่งเป็นแบบนี้ กรรไกรสวียิ่งรู้สึกว่าเครื่องประดับรุงรังพวกนั้นเป็นการลบหลู่เขา

"ความโดดเดี่ยวสูงส่งของจิ่นเยว่ ไม่ได้สร้างขึ้นจากการประโคมทองหยองครับ" หลินเยี่ยนเอ่ยปากบอกใบ้

เขาไม่ได้ตั้งใจจะอวดรู้ เพียงแต่เห็นอีกฝ่ายไม่ยอมลงมือสักที คิดว่าคงยังไม่มีไอเดียที่มั่นใจ

กรรไกรสวีชะงัก

มีแวว!

หลินเยี่ยนมองตัวเองในกระจก พูดต่อ "เขากำเนิดในความโกลาหล ไม่แปดเปื้อนทางโลก ผมคิดว่า ตัดมงกุฎและเครื่องประดับผมพวกนั้นทิ้งไปให้หมด ใช้แค่ริบบิ้นเงินเรียบๆ เส้นเดียวรวบผมก็พอ"

เขายื่นนิ้วชี้ แตะที่กลางหว่างคิ้วตัวเอง

"ตรงนี้ เติมลวดลายเทพสีเงินเส้นบางเฉียบลงไป ไม่ต้องเปิดตาทิพย์ แค่มองเห็นสรรพสัตว์ นี่คือรูปลักษณ์เริ่มแรกของเขา บริสุทธิ์ สูงส่ง แฝงความเมตตาที่มองลงมาจากเบื้องบน"

กรรไกรสวีจ้องเขาตาค้าง รู้สึกว่าน่าสนใจ

ความคิดที่เขาเสนอมา กล้าหาญ แต่กลับเจาะเข้าถึงจิตวิญญาณของตัวละครได้อย่างแม่นยำ

เงียบไปครู่ใหญ่ เขาหยิบพู่กันปลายแหลมเล็กจิ๋วออกมาจากกล่องเครื่องมือ หันไปสั่งผู้ช่วย "ทำตามที่เขาบอก"

ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา

เมื่อหลินเยี่ยนเดินออกจากห้องแต่งตัว

สตูดิโอที่จอแจพลันเงียบกริบในทันที

ทุกคนหยุดการกระทำ สายตามองไปที่จุดเดียวกัน

เขาสวมชุดคลุมยาวแขนกว้างสีจันทร์กระจ่าง ชายเสื้อปักลายเมฆด้วยดิ้นเงินเป็นลายในตัว ยามขยับกาย ราวกับมีแสงจันทร์ไหลเวียน

เส้นผมดำขลับดุจน้ำตก รวบหลวมๆ ไว้ด้านหลังด้วยริบบิ้นเงินเพียงเส้นเดียว

ลวดลายสีเงินบางเบาดุจเส้นไหมที่กลางหว่างคิ้ว ปรากฏให้เห็นวูบวาบภายใต้แสงไฟ

ความรู้สึกที่เขามอบให้ผู้คนคือ หลินเยี่ยนทั้งคนเหมือนเดินออกมาจากแสงจันทร์ในอดีตกาล ไม่เจือกลิ่นอายมนุษย์แม้แต่น้อย เย็นชาและสูงส่งจนไม่กล้าสบตา

"พระเจ้าช่วย..." ไม่รู้ใครสูดปากด้วยความตะลึง

ผู้กำกับจางฉวนอันผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที ดวงตาเป็นประกาย

ช่างภาพเหมือนโดนฉีดยากระตุ้น รัวชัตเตอร์ใส่หลินเยี่ยนไม่ยั้ง

หลินเยี่ยนไม่ต้องการคำแนะนำใดๆ เขายืนอยู่หน้ากล้องด้วยท่าทางสบายๆ บางทีก็หลุบตา บางทีก็มองไกล

"อาวุธ! เอาอาวุธของเขามา!" จางฉวนอันตะโกนอย่างตื่นเต้น

หอกยาวสีเงินปลอดตลอดด้ามถูกส่งถึงมือหลินเยี่ยน

นี่ไม่ใช่อุปกรณ์ประกอบฉากที่ใช้ตอนซ้อม แต่เป็นหอกเหล็กกล้าที่มีน้ำหนักจริง สร้างขึ้นพิเศษเพื่อการถ่ายทำ

นี่คืออาวุธที่แท้จริงของจิ่นเยว่!

วินาทีที่หลินเยี่ยนกำด้ามหอก รัศมีรอบกายก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง

ถ้าจะบอกว่าเมื่อครู่เขาคือดวงจันทร์ที่เงียบสงบ คือเทพผู้เมตตา

งั้นตอนนี้ เขาคือกระบี่ที่ออกจากฝัก คือคมมีดที่พิพากษาโลกหล้า

เขาสะบัดข้อมือ แทงหอกออกไปดุจมังกรทะยาน แสงเย็นเยียบกรีดผ่านอากาศเป็นเส้นสายสีเงิน

ปลายหอกชี้ตรงไปที่เลนส์กล้อง ในดวงตาที่เฉยชานั้น ในที่สุดก็จุดประกายจิตสังหารอันเย็นเยียบของเทพสงครามขึ้นมา

หลังจอมอนิเตอร์ ผู้กำกับจางฉวนอันลุกขึ้นยืนอีกครั้ง แววตาเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้ที่กดไม่อยู่

"ใช่เลย! แบบนี้แหละ! ความรู้สึกนี้แหละ!"

ในภาพ ชายหนุ่มชุดคลุมสีจันทร์กระจ่างถือหอกเงิน ปลายหอกชี้เฉียงลงพื้น

เขาหันหน้ามาครึ่งหนึ่ง ปอยผมสีดำถูกลมพัดปลิว บดบังดวงตาไปครึ่งข้าง

สายตาที่มองลอดผ่านช่องว่างของเส้นผมออกมานั้น ไม่มีทั้งความสูงส่งของเทพ และไม่มีทั้งการฆ่าฟันของเทพสงคราม เหลือเพียงความตายด้านและความว่างเปล่าหลังจากเผาผลาญทุกสิ่งจนมอดไหม้

นั่นคือ... ความแตกสลาย ที่เทพเจ้าเลือกเอง หลังจากได้เห็นความชั่วร้ายที่สุดในโลกหล้า

เสียงสูดปากด้วยความหนาวเหน็บดังขึ้นรอบทิศ บางคนอดใจไม่ไหวหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายเบื้องหลังและรูปภาพรัวๆ

"หล่อมาก! หล่อวัวตายควายล้ม!"

"หน้านี้คือสวรรค์สร้างมาเพื่อพีเรียดชัดๆ!"

"ฉันต้องเก็บไว้หวีดตอนละครออนแอร์ สุดจริงๆ"

"ความรู้สึกแตกสลายทะลุจอออกมาเลย นี่มันติดตัวมาแต่เกิดหรือไง?"

เสียงกระซิบกระซาบดังไม่หยุด จนกระทั่งการถ่ายภาพเดี่ยวของจิ่นเยว่จบลง

หลินเยี่ยนวางหอกยาวลง โค้งศีรษะให้ทุกคนเล็กน้อย แล้วถอยไปที่มุมห้อง

เสียงเครื่องจักรเย็นเยียบดังขึ้นในสมองอีกครั้ง

[ภารกิจต่อเนื่องด่านที่ 1: ความตะลึงในวันฟิตติ้ง เสร็จสิ้น]

[การประเมินรวม: ระดับ S]

[มอบรางวัล: พลังชีวิต +5 วัน, ชิ้นส่วนแท็ก: ออร่าแห่งความแตกสลาย (ใช้แล้วทิ้ง)]

ออร่าแห่งความแตกสลาย...

สติของหลินเยี่ยนกวาดผ่านชิ้นส่วนที่เพิ่งได้มาใหม่นี้ เป็นไอเทมประเภทใช้แล้วหมดไป ดูท่าคงต้องเก็บไว้ใช้ในจุดที่พีคที่สุดของเนื้อเรื่อง เขาต้องวางแผนดีๆ ว่าจะใช้มันยังไง