บทที่ 66 เมฆาคล้อยตื่นตะลึงและเทพจันทราปรากฏกาย

ในครรลองสายตา เขาถ่ายเทน้ำหนักลงต่ำ ร่างกายโค้งงอเล็กน้อยราวกับคันธนูที่ง้างจนสุดพร้อมจะแผลงศร

เอี้ยวตัว ปัดป้อง ปล่อยหมัด รวดเร็วและเด็ดขาด

โดยเฉพาะจังหวะที่เขาปล่อยหมัด ดูเหมือนจะได้ยินเสียงแหวกอากาศแว่วมาในอากาศเลยทีเดียว

สีหน้าของกู้เฉิงเริ่มเปลี่ยนไป

นี่ไม่ใช่ท่าดีทีเหลว

หลินเยี่ยนคนนี้ เป็นมวย

แววตาที่เดิมทีดูเกียจคร้านของอาจารย์หงพลันสว่างวาบขึ้นมาทันที

เขาเดินเข้าไปหาหลินเยี่ยน ลงมือทดสอบแรงของอีกฝ่ายด้วยตัวเอง

"ไอ้หนู! ฝีมือแบบนี้ ไม่เหมือนมือใหม่ ฝึกมานานแค่ไหน?"

"ฝึกเล่นๆ พอให้ร่างกายแข็งแรงครับ"

หลินเยี่ยนไม่ได้บอกว่าก่อนหน้านี้เขาเคยฝึกกับลู่เจ๋อที่คลับมาระยะหนึ่ง

อาจารย์หงฉีกยิ้มกว้าง เต็มไปด้วยความชื่นชม "บทของนาย ใช้กระบี่ก็น่าเสียดายแย่"

เขาหันหลังเดินไปที่ชั้นวางอาวุธ ดึงอาวุธที่มีลักษณะพิเศษชิ้นหนึ่งออกมาจากกองดาบหอกทวน

นั่นคือเชือกอ่อนความยาวประมาณสองเมตร สีขาวเงินตลอดทั้งเส้น

หัวเชือกเป็นรูปหัวมังกรประณีต ปลายเชือกติดใบมีดทรงกรวยแหลมคม

อาจารย์หงโยนเชือกเส้นนั้นให้หลินเยี่ยน

"เชือกเมฆาคล้อย นี่เป็นอาวุธอ่อน และเป็นอาวุธสังหาร ร่ายรำแล้วเหมือนเมฆคล้อย แต่ก็เหมือนอสรพิษ ควบคุมยากมาก ถ้ากะน้ำหนักมือไม่ดี คนแรกที่จะเจ็บตัวก็คือตัวเอง"

เขามองหลินเยี่ยน แววตาแฝงเชิงท้าทาย "กล้าลองไหม?"

อาวุธอ่อนต้องการทักษะจากนักแสดงสูงมาก ไม่เพียงแต่ต้องใช้พละกำลัง แต่ยังต้องการความสัมพันธ์ของร่างกายและการควบคุมที่น่าทึ่ง

หากประมาทเพียงนิดเดียว อาจถูกเชือกฟาดจนเนื้อตัวเขียวช้ำ

เขาไม่ลังเล ยื่นมือออกไปรับเชือกเมฆาคล้อยที่หนักอึ้งเส้นนั้นมา

"ผมจะลองดูครับ"

กู้เฉิงที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นดังนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะพูดจาเหน็บแนมด้วยน้ำเสียงแปลกๆ

"อาจารย์หง ต้องคิดให้ดีนะครับ อาจารย์หลินผิวพรรณบอบบาง ถ้าเกิดทำหน้าตัวเองเป็นแผล ถ่ายทำล่าช้าขึ้นมา จะตอบคำถามคุณหยางลำบากเอานะครับ"

เขายังพูดไม่ทันจบ เสียง "วูบ" เบาๆ ก็ดังขึ้น

ประกายแสงสีเงินพุ่งราวกับงูพิษออกจากรู เฉียดผ่านใบหูของเขาไปอย่างรวดเร็ว

กู้เฉิงรู้สึกถึงลมแรงวูบหนึ่งพัดผ่านหู

ตัวเขาแข็งทื่ออยู่กับที่ ไม่กล้าขยับแม้แต่นิดเดียว

"ปัง!"

เป้าฝึกซ้อมทำจากโฟมสูงเท่าคนจริงที่อยู่ด้านหลังเขา ถูกใบมีดทรงกรวยที่ปลายเชือกกระแทกเข้าอย่างแม่นยำ ระเบิดเป็นรูขนาดเท่ากำปั้นในพริบตา เศษโฟมปลิวว่อน

ทั้งสนามเงียบกริบ

ทุกคนจ้องมองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างตกตะลึง

หลินเยี่ยนสะบัดข้อมือเบาๆ เชือกเมฆาคล้อยที่พุ่งออกไปราวกับงูวิเศษ ก็ม้วนกลับมาพันรอบแขนเขาอย่างว่าง่าย

เขาหันไปมองกู้เฉิงที่หน้าซีดเผือด เหงื่อเย็นไหลพราก แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ขอโทษทีครับ ไม่ชินมือ"

กู้เฉิงยืนแข็งทื่อ เสื้อเชิ้ตด้านหลังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นในทันที

สมองของเขาขาวโพลน เหลือเพียงความหวาดกลัว

คำว่า 'ไม่ชินมือ' ที่หลุดออกมาเบาๆ เห็นได้ชัดว่าจงใจทำ

ไม่มีใครเชื่อว่านี่คือการพลาด

คนที่อยู่ในที่นี้ล้วนเป็นนักแสดง ต่างเข้าใจสัจธรรมข้อหนึ่งดี ยิ่งท่าทางดูเหมือนทำส่งๆ มากเท่าไหร่ พลังการควบคุมที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังก็ยิ่งน่ากลัวมากเท่านั้น

การเชือดไก่ให้ลิงดูครั้งนี้ แม่นยำ โหดเหี้ยม แต่ก็ไว้หน้าอีกฝ่ายอย่างพอประมาณ

ริมฝีปากของกู้เฉิงสั่นระริก ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่า ตนเองประเมินเด็กใหม่คนนี้ต่ำไปตั้งแต่แรก

นี่ไม่ใช่ลูกพลับนิ่มที่ใครจะมาบีบเล่นได้ตามใจชอบ แต่นี่คือก้อนเหล็กห่อสำลี

อาจารย์หงระเบิดประกายตาเจิดจ้า เขาเดินเข้าไป ตบไหล่หลินเยี่ยนอย่างแรง

"เยี่ยม! ไอ้หนู! มีลูกบ้าแบบนี้ บทนี้รอดแน่!"

เขาเหลือบมองกู้เฉิงที่ขวัญหนีดีฝ่อ น้ำเสียงแสดงความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง

"ที่นี่เป็นสนามฝึกซ้อม ไม่ใช่ที่ที่ผู้จัดการส่วนตัวควรจะอยู่ คนไม่เกี่ยวข้อง ออกไปให้หมด!"

กู้เฉิงทั้งโกรธทั้งกลัว เหมือนได้รับนิรโทษกรรม รีบซอยเท้าหนีออกจากที่นั่นอย่างรวดเร็ว

เติ้งฮ่าวมองแผ่นหลังที่ดูทุลักทุเลของผู้จัดการตัวเอง ในแววตาลึกๆ กลับฉายแววสะใจจางๆ

หลายวันมานี้ กู้เฉิงคอยกรอกหูเขาตลอดเวลาว่าจะต้องระวังหลินเยี่ยนยังไง ต้องชิงความได้เปรียบยังไง

คำพูดพวกนั้นทำให้เขาหงุดหงิดจะตายอยู่แล้ว

ตอนนี้ โลกสงบสุขเสียที

สายตาของเขาเบนกลับมาที่หลินเยี่ยน

อีกฝ่ายเริ่มกลับไปซ้อมต่อแล้ว ราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เชือกสีเงินเส้นนั้นพลิ้วไหวในมือเขา บางครั้งเหมือนอสรพิษแลบลิ้น บางครั้งเหมือนเมฆไหลเลื่อนลอย แฝงไว้ด้วยความงามที่ถึงแก่ชีวิต

หลายวันต่อมา สนามฝึกซ้อมกลายเป็นเวทีส่วนตัวของหลินเยี่ยน

ความยากในการควบคุมเชือกเมฆาคล้อยนั้นเกินจินตนาการ อาวุธอ่อนไร้กระดูก ต้องอาศัยแรงจากเอว หน้าท้อง และข้อมือในการควบคุมล้วนๆ

เผลอใจลอยแค่นิดเดียว เชือกเงินเส้นนั้นก็จะย้อนกลับมาทำร้ายเจ้าของอย่างไม่ปรานี

แขนและน่องของหลินเยี่ยน เต็มไปด้วยรอยแดงนับไม่ถ้วนอย่างรวดเร็ว บางจุดถึงกับมีเลือดซึมออกมา

แต่เขาไม่ปริปากบ่นสักคำ

ช่วงพักเบรก นักแสดงคนอื่นต่างบ่นอุบว่าเหนื่อยและเจ็บ เขาเพียงแค่นั่งทายาเงียบๆ แล้วลุกขึ้นซ้อมต่อ

เติ้งฮ่าวเก็บรายละเอียดทั้งหมดไว้ในสายตา

หัวใจที่ถูกห่อหุ้มด้วยแสงสีของไอดอลจนค่อนข้างฉาบฉวยของเขา ได้รับแรงกระแทกอย่างรุนแรงเป็นครั้งแรก

กู้เฉิงส่งข้อความมาทุกวันให้เขาระวังตัวและพักผ่อนให้มาก

อย่าไปหลงกล "แผนเจ็บตัวเรียกร้องความสนใจ" ของหลินเยี่ยน เขาหงุดหงิดจนไม่อยากจะตอบกลับแม้แต่คำเดียว

เติ้งฮ่าวมองตัวเองในกระจก ร่างกายเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ แต่แววตากลับมุ่งมั่นขึ้นเรื่อยๆ เขาเลือกที่จะเมินคำสั่งของผู้จัดการเป็นครั้งแรก

เขาเริ่มเลียนแบบหลินเยี่ยน ทุกครั้งที่หมดแรง เขาจะกัดฟันสู้ต่ออีกสิบนาที

ช่วงพัก เขาถือสเปรย์แก้ปวดเมื่อยนำเข้าเดินเข้าไปหาหลินเยี่ยน ยื่นให้อย่างเก้ๆ กังๆ

หลินเยี่ยนเงยหน้ามองเขา มองสเปรย์ขวดนั้น ไม่ปฏิเสธ เพียงแค่พูดเรียบๆ ว่า "ขอบใจ"

ระหว่างทั้งสองคนไม่มีบทสนทนาอะไรมากนัก แต่ความเข้าใจกันแบบลูกผู้ชายที่อธิบายยาก กำลังก่อตัวขึ้นเงียบๆ

นางเอกของเรื่องอย่าง หยางอี้ มองเห็นทุกอย่าง

เธอค้นพบว่าหลินเยี่ยนเป็นคนแปลกมาก

ในเวลาส่วนตัว เขาเงียบจนแทบไร้ตัวตน ไม่ร่วมวงเม้าท์มอยเรื่องชาวบ้าน ช่วงพักก็นั่งอ่านบทเงียบๆ ทีละครึ่งค่อนวัน ท่าทางเหมือนข้าราชการวัยเกษียณ

แต่พอเขาหยิบเชือกเมฆาคล้อยเส้นนั้นขึ้นมา บรรยากาศรอบตัวจะเปลี่ยนไปทันที

ความมุ่งมั่นและความคมกริบ ความเป็นเทพที่แผ่ออกมาจากกระดูก ช่างสะกดวิญญาณ

ครั้งหนึ่งในช่วงพัก หยางอี้ทนความสงสัยไม่ไหว เดินเข้าไปถามเขา "หลินเยี่ยน ฉันไม่เข้าใจ เราถ่ายละครแนวนางเซียน ฉากต่อสู้ก็ใช้ซีจีกับอภินิหารไม่ใช่เหรอ? ทำไมผู้กำกับต้องให้เราฝึกอาวุธยากๆ พวกนี้ด้วย?"

สายตาของหลินเยี่ยนละจากบทละคร คิดครู่หนึ่งก่อนตอบ "บางที อาจารย์หงอาจจะไม่ได้ให้เราฝึกอาวุธ แต่ให้เราฝึกหา 'รากฐาน' ของตัวละคร"

"รากฐาน?" หยางอี้งง

"จิ่นเยว่เป็นเทพ ซือจิ่วเป็นรัชทายาท พวกเขายืนอยู่บนยอดเมฆมานานเกินไป ไม่เข้าใจความทุกข์ยากของมนุษย์

บาดแผลพวกนี้ ความเจ็บปวดพวกนี้ จะดึงพวกเขากลับลงมาสู่พื้นดิน

ต้องเป็น 'คน' ให้ได้ก่อน ถึงจะแสดงความดิ้นรนและการเปลี่ยนแปลงของ 'เทพ' ออกมาได้"

เขาเว้นจังหวะ แล้วเสริมว่า "ผมเดาว่า นี่คงเป็นแค่ออเดิร์ฟ รอให้เราหา 'รากฐาน' ของตัวละครเจอ ผู้กำกับคงจะมอบอาวุธที่แท้จริงของพวกเขาให้เราเอง"

หยางอี้อึ้งไป

เธอพบว่าคนหนุ่มอายุยี่สิบต้นๆ คนนี้ มีความเข้าใจในการแสดงที่ทะลุปรุโปร่งถึงเพียงนี้เชียวหรือ