บทที่ 65 ปรมาจารย์นักวาดฝันกับคลื่นใต้น้ำที่โหมกระหน่ำ

ผู้กำกับจางเจิ้งตบโต๊ะเสียงดังปังต่อหน้าเหล่าหัวหน้าแผนกที่นั่งหน้าบอกบุญไม่รับกันเป็นแถวในห้องประชุม

เสียงก่นด่าในโลกออนไลน์ได้ท่วมท้นบัญชีเวยปั๋วทางการของรายการไปเรียบร้อยแล้ว

"จะทำหน้าเหมือนญาติเสียกันไปทำไม! ฟ้าถล่มลงมาหรือไง?"

"การโดนด่า มันเป็นเรื่องดี! แสดงว่ามีกระแส มีคนสนใจ! ปัญหาตอนนี้คือจะสุมไฟกองนี้ให้แรงขึ้นยังไง จะกินยอดเอนเกจเมนต์พวกนี้ลงท้องไปได้ยังไงต่างหาก!"

แววตาของเขาฉายแววความหัวหมอแบบนักธุรกิจ ในฐานะผู้กำกับเรียลลิตีโชว์ เขาเข้าใจดีที่สุดว่าคนดูต้องการอะไรและจะปั่นกระแสยังไง

ทุกอย่างอยู่ในแผน ไม่เบี่ยงเบนไปเท่าไหร่ ดังนั้นเขาจึงไม่ตื่นตระหนก

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ประกาศที่ถูกร้อยเรียงถ้อยคำมาอย่างประณีตก็ถูกปล่อยออกมา

ประกาศเริ่มต้นด้วยการยอมรับข้อบกพร่องของกติกาอย่าง "จริงใจ" จากนั้นก็พลิกลิ้น ประกาศเปิด "ศึกคืนชีพเพชรในตม" แบบออนไลน์เร่งด่วน เพื่อไม่ให้ฝังกลบนักแสดงที่มีพรสวรรค์คนใดไป

ผู้ชมสามารถโหวต "ค่าพลังคืนชีพ" ให้ผู้เข้าแข่งขันที่ตกรอบผ่านช่องทางทางการ ผู้ที่ได้คะแนนสูงสุดจะได้กลับมาในคืนรอบชิงชนะเลิศ เพื่อประชันฝีมือกับแชมป์บนเวที

ในประกาศไม่ได้เอ่ยชื่อหลินเยี่ยน แต่รูปประกอบกลับเป็นเงาของหลินเยี่ยนตอนกอดเย่ชิงหย่าเป็นครั้งสุดท้าย

เจตนาโจ่งแจ้งจนใครๆ ก็ดูออก

หลินเยี่ยนวางโทรศัพท์ลง หยิบถ้วยบะหมี่บนโต๊ะมาถือไว้

ศึกคืนชีพ?

ทีมงานรายการไม่เคยติดต่อเขามาเลยตั้งแต่ต้นจนจบ นี่มันไม่ต่างอะไรกับการวาดวิมานในอากาศชัดๆ

ใช้ชื่อของเขาเป็นเหยื่อล่อ รีดเค้นคุณค่าหยดสุดท้ายจากตัวเขาออกมาใช้ประโยชน์

ยังไงลูกไม้ก็คือการโยนเหยื่อล่อให้แฟนคลับเข้ามาก่อน ไม่สนว่าต้องพยายามแค่ไหน ยังไงก็ต้องการยอดกระแส

หลินเยี่ยนคือกุญแจสำคัญในการตกปลา ส่วนเรื่องจะคุยค่าตัวกับเขา...

ถ้ากระแสดีค่อยทุ่มเงินจ้าง ถ้าคุยไม่ลงตัวก็แค่สร้างข้อมูลเท็จว่ากลับมาไม่ได้ แล้วเปลี่ยนคนอื่น

อย่างมากถึงตอนนั้นก็แค่โดนด่า เพราะคำด่าก็คือกระแสนั่นแหละ!

ในใจเขาถึงกับผุดรอยยิ้มเยาะหยันขึ้นมา

ผู้กำกับจางเจิ้ง เป็นนักธุรกิจโดยกำเนิด ไม่ใช่ผู้กำกับที่แท้จริง

เขาคร้านจะใส่ใจละครปาหี่ฉากนี้

ไม่ตอบโต้ ไม่สนใจ ปล่อยให้พวกนั้นดิ้นรนกันไป

สิ่งสำคัญเร่งด่วนตอนนี้ คือการเข้าค่ายฝึกซ้อมก่อนเปิดกล้องเรื่อง ดุจเกล็ดน้ำค้าง

นี่ต่างหากคือเรื่องจริงที่เดิมพันด้วยชีวิตของเขา

เขาเทน้ำเดือดลงในถ้วยบะหมี่ กลิ่นหอมเข้มข้นลอยฟุ้งขึ้นมา

หน้าจอมือถือสว่างขึ้นอีกครั้ง เป็นข้อความจากเหอเจียน มีแค่รูปแคปหน้าจอวิดีโอยอดฮิตจากปีลีปีลี

หัวข้อคือ: 《มีดเล่มโตสะท้านฟ้า! เปิดตำนานอวิ๋นจิงหงและอวี้อู๋ซินด้วยสไตล์หนังจบแบบเศร้า 80 เรื่อง》

หลินเยี่ยนกวาดตามองยอดวิวที่น่าตกใจแวบหนึ่ง แล้วคว่ำหน้ามือถือลงกับโต๊ะ

กระแสลมๆ แล้งๆ พวกนี้ เป็นแค่ดอกไม้ประดับบนผ้าไหม

สิ่งที่เขาต้องการจริงๆ คือตัวเลขบนหน้าจอระบบที่นับถอยหลังไม่หยุด ให้กลับมามีเวลาเหลือเฟืออีกครั้ง

……

อีกด้านหนึ่ง ภายในรถตู้สีดำ บรรยากาศอึดอัดกดดัน

กู้เฉิงกำโทรศัพท์แน่น โกรธจนกัดฟันกรอด

เขาจ้องเขม็งไปที่บทความประชาสัมพันธ์ที่พวกบัญชีมาร์เก็ตติ้งปล่อยออกมาบนหน้าจอ

《เติ้งฮ่าวรังแกเด็กใหม่ในวันอ่านบท?》

《เด็กใหม่มาแรงเกินต้าน เติ้งฮ่าวรับบทไม่ไหว สถานะพระเอกสั่นคลอน!》

"รังแกกันเกินไปแล้ว! นี่มันรังแกกันเกินไปแล้วโว้ย!"

กู้เฉิงทนไม่ไหวในที่สุด ขว้างโทรศัพท์ใส่เบาะนั่งฝั่งตรงข้ามอย่างแรง

"บทความพวกนี้มันข้อมูลวงในชัดๆ ต้องเตรียมการมาก่อนแน่ๆ! ทีมงานของหลินเยี่ยน ช่างใช้วิธีสกปรกนัก!"

เติ้งฮ่าวที่นั่งอยู่ตรงข้ามกำลังหลับตาฟังเพลง ได้ยินดังนั้นก็ถอดหูฟังออกข้างหนึ่ง คิ้วขมวดมุ่น

"พี่กู้ อย่าพูดแบบนั้นเลยครับ หลินเยี่ยนเขา... เก่งจริงๆ ครับ"

ความรู้สึกที่ถูกอารมณ์ของอีกฝ่ายครอบงำจนหมดสิ้นในวันอ่านบท แม้แต่จังหวะการหายใจยังถูกชักจูง จนถึงตอนนี้ยังทำให้เขาใจหายไม่หาย

นั่นไม่ใช่แค่เรื่องเทคนิคธรรมดา แต่เป็นพรสวรรค์ต่างหากที่บันดาลให้เป็นไป

"เก่ง? เก่งแล้วจะมาเหยียบหัวนายเพื่อไต่เต้าได้งั้นเหรอ?" กู้เฉิงโกรธจนควันออกหู

"นายต่างหากที่เป็นพระเอก! บริษัททุ่มเงินกับนายไปตั้งเท่าไหร่? แล้วดูตอนนี้สิ ละครยังไม่ทันถ่าย กระแสโดนพระรองแย่งไปหมดแล้ว! นายรู้ไหมว่าบ่ายนี้ผู้กำกับจางเรียกฉันไปคุยเป็นพิเศษ พูดอ้อมๆ ว่านายฟอร์มตก!"

พอถูกจี้จุดเรื่องฝีมือการแสดง ใบหน้าของเติ้งฮ่าวก็ซีดเผือดลงไปอีก

กู้เฉิงเห็นสภาพเขาแบบนี้ ก็ยิ่งรู้สึกเจ็บใจที่เหล็กไม่ยอมเป็นกล้าเสียที

"ตั้งสติหน่อยสิ! มันอยากจะข่มรัศมีนายไม่ใช่เหรอ? ฉันไม่มีทางยอมให้มันสมหวังหรอก! ฉันติดต่อสื่อที่คุ้นเคยไว้แล้ว พรุ่งนี้จะจัดข่าวฉาวเรื่อง 'ทำตัวกร่าง' กับ 'ชีวิตส่วนตัวมั่วสวาท' ให้มันสักชุด! ฉันอยากจะรู้นักว่าไอ้ชื่อเสียงจอมปลอมที่ได้มาจากรายการวาไรตี้นั่น จะทนแรงกระแทกได้สักกี่น้ำ!"

"พอได้แล้ว!"

เติ้งฮ่าวเริ่มโมโห ปาหูฟังลงพื้นเต็มแรง

"ห้ามไปนะ"

"ห้ามใช้วิธีสกปรกพวกนั้นจัดการเขา พี่กู้ ผมไม่อยากกลายเป็นคนแบบนั้น"

เขาหยิบโทรศัพท์ที่กู้เฉิงปาทิ้งไว้บนเบาะขึ้นมา มองดูข่าวพวกนั้น ในใจรู้สึกหงุดหงิดอย่างที่สุด

เขาแค่อยากแสดงละครให้ดี แต่ทำไมคนรอบข้างทุกคน ถึงเอาแต่คิดจะใช้วิธีเละเทะพวกนั้นเพื่อเอาชนะ?

กู้เฉิงถูกตะคอกจนอึ้งไป ชั่วขณะหนึ่งถึงกับพูดไม่ออก

เขาคิดยังไงก็ไม่เข้าใจ ศิลปินในความดูแลที่ปกติหัวอ่อนว่านอนสอนง่าย ทำไมถึงมาอารมณ์เสียใส่เขาเพราะคนนอก

เขายังไม่ทันได้ลงมือทำอะไรเลย ก็โดนอีกฝ่ายยัดข้อหา "คนเจ้าเล่ห์" ใส่เสียแล้ว

ตอนนี้แม้แต่เด็กในสังกัดตัวเองก็ยังไม่เชื่อใจเขา

ความคับแค้นใจจุกอยู่ที่อก กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ในขณะเดียวกัน ณ ห้องทำงานชั้นบนสุดของฟ่านอวี๋คัลเจอร์

หยางชิ่นถือแก้วไวน์แดง ยืนอยู่หน้าหน้าต่างกระจกบานใหญ่ มองลงมายังทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเมือง

หน้าจอมือถือของเธอ แสดงข่าวที่บัญชีมาร์เก็ตติ้งเพิ่งปล่อยออกมา

เธอแกว่งไวน์ในแก้วเบาๆ มุมปากอมยิ้ม

เธอต้องการชิงลงมือก่อน ตบแมลงวันอย่างกู้เฉิงที่ชอบเล่นตุกติกข้างหลังให้ตายคาผนังตั้งแต่เนิ่นๆ

ตีหญ้าให้งูตื่น เป็นทั้งคำเตือน และการหยั่งเชิง

เธอต้องการให้ทีมงานของเติ้งฮ่าวรู้ว่า หลินเยี่ยนคือคนที่เธอหนุนหลัง

ก่อนจะแตะต้องเขา ให้ชั่งน้ำหนักตัวเองดูเสียก่อน

ส่วนตัวเติ้งฮ่าวเอง...

หยางชิ่นวางแก้วไวน์ลง

ถ้าเขาฉลาดพอ ก็ควรจะเข้าใจว่า การมีคู่แข่งที่แข็งแกร่ง มีแต่จะทำให้ละครเรื่องนี้มีคุณภาพมากขึ้น

การส่งเสริมซึ่งกันและกัน ย่อมฉลาดกว่าการเหยียบย่ำกันเอง

แน่นอน ถ้าเขามองไม่ออก ก็ไม่เป็นไร

ในโลกของนายทุน ไม่เคยขาดแผนสำรองอยู่แล้ว

........

การฝึกศิลปะการต่อสู้แบบปิดของกองถ่าย ดุจเกล็ดน้ำค้าง จัดขึ้นที่ฐานฝึกซ้อมมืออาชีพชานเมืองซึ่งไม่เปิดให้คนนอกเข้าชม

หลินเยี่ยน เติ้งฮ่าว หยางอี้ และนักแสดงนำคนอื่นๆ มากันครบทีม

ผู้รับผิดชอบการสอนคืออาจารย์หง ผู้กำกับคิวบู๊ชื่อดังในวงการ ชายวัยห้าสิบกว่า รูปร่างปราดเปรียวและเคร่งครัดเป็นพิเศษ

เขาเคยเป็นสมาชิกของทีมสตั๊นต์ตระกูลหลง และได้รับฉายาว่า "ผู้กำกับคิวบู๊ปีศาจ"

กู้เฉิงยืนกอดอกอยู่ข้างสนามฝึกซ้อม สายตาไม่เป็นมิตรจับจ้องไปที่หลินเยี่ยน

เขาอยากจะรู้นักเชียวว่าไอ้หน้าอ่อนที่ถูกอวยจนตัวลอยคนนี้ จะมีน้ำยาแค่ไหนกันเชียว

อาจารย์หงไม่พูดพร่ำทำเพลง สั่งให้ทุกคนวอร์มอัปทันที จากนั้นก็เริ่มทดสอบความยืดหยุ่นและการประสานงานของร่างกายขั้นพื้นฐาน

ชุดท่าทางหลบหลีกและเคลื่อนไหวแบบง่ายๆ มีจุดประสงค์เพื่อดูพื้นฐานของนักแสดง

เติ้งฮ่าวมีพื้นฐานจากไอดอลกรุ๊ป มีทักษะการเต้น ท่าทางที่ทำจึงดูยืดหยุ่นและสวยงาม

หยางอี้เองก็พยายามมาก ทุกท่าทางพยายามทำให้ถูกต้องตามมาตรฐาน

เมื่อถึงตาของหลินเยี่ยน สายตาทุกคู่ก็จับจ้องมาที่จุดเดียว