บทที่ 90 น้ำเน่าและชิปเดิมพัน

ทิศทางลมในโลกออนไลน์เปลี่ยนไปอย่างไร้สัญญาณเตือน

คืนก่อน ทั้งเน็ตยังคงอาลัยอาวรณ์ภาคพิเศษของอวี้อู๋ซินอย่างซาบซึ้ง แต่พอเช้าวันรุ่งขึ้น ข้อกังขาที่มีต่อหลินเยี่ยนก็แปรเปลี่ยนเป็นมหกรรมล่าแม่มดที่มีการวางแผนมาอย่างดี

เริ่มแรกเป็นแค่การพูดถึงรางวัลนกนางนวลทองคำด้วยน้ำเสียงประชดประชันในมุมอับของเว็บบอร์ดไม่กี่แห่ง

บอกใบ้ว่า ตัวประกอบละครเว็บอย่าง บันทึกเมฆาเก้าสวรรค์ มีคุณสมบัติอะไรไปแตะต้องรางวัลระดับหิ้ง

ภายในครึ่งวัน กระแสคลื่นใต้น้ำนี้ก็รวมตัวกันเป็นคลื่นยักษ์ถาโถม

แฮชแท็ก "ล็อกผลผู้เข้าชิงนกนางนวลทองคำ" ไต่อันดับขึ้นเทรนด์ร้อนด้วยความเร็วที่ผิดปกติ

ตามมาด้วยรูปแอบถ่ายมุมกล้องชวนคิดลึกที่ถูกปล่อยออกมาพร้อมกัน

รูปถ่ายเบลอๆ นอยส์เยอะ เห็นชัดว่าเป็นผลงานของเลนส์ซูมระยะไกล

รูปแรก หลินเยี่ยนลงจากรถตู้สีดำคันหนึ่ง หยางชิ่นยืนอยู่ข้างรถ ทั้งสองดูเหมือนกำลังคุยกัน

รูปที่สอง นอกเต็นท์พักผ่อนในกองถ่าย หยางชิ่นยื่นน้ำให้หลินเยี่ยน มุมกล้องทำให้ทั้งคู่ดูใกล้ชิดกันมาก ท่าทางสนิทสนม

รูปที่สาม คือหลังเลิกกองตอนดึก รถของหยางชิ่นจอดหน้าโรงแรม หลินเยี่ยนเดินผ่านไปพอดี

ดูแยกทีละรูปก็ไม่มีอะไร แต่พอเอามาวางรวมกันด้วยเจตนาแอบแฝง บวกกับพาดหัวข่าวชวนตื่นตระหนก เรื่องราวก็เปลี่ยนไปคนละทิศคนละทาง

[เจาะลึกเส้นทางสู่ความสำเร็จของเด็กใหม่แซ่ L: สาวใหญ่ไฮโซเบื้องหลังดาราอภิสิทธิ์ชน]

[ฝีมือการแสดงคือผ้าบังหน้า? สิ่งที่เขาพึ่งพาจริงๆ คืออะไร?]

บัญชีมาร์เก็ตติ้งระดับล้านฟอลโลเวอร์หลายเจ้า ราวกับได้รับคำสั่งเดียวกัน ปล่อยบทความ "แฉเบื้องลึก" เนื้อหาคล้ายคลึงกันออกมาในช่วงเวลาเดียวกัน

ในบทความไม่ระบุชื่อแซ่ ใช้คำแทนว่า "เด็กใหม่แซ่ L", "ตัวร้ายละครเทพเซียนยอดฮิต", "บอสสาวฟ่านอวี๋" แต่รูปประกอบกลับเป็นรูปหลินเยี่ยนกับหยางชิ่นแบบไม่ปิดบัง

การบอกใบ้ระหว่างบรรทัด วาดภาพให้หลินเยี่ยนเป็น "แมงดาหน้าขาว" ที่ต้องอาศัย "การเลี้ยงดู" จากนายทุนใหญ่ถึงจะไต่เต้าขึ้นมาได้

ฝีมือการแสดงที่ว่าดีก็เป็นแค่ภาพลวงตาที่ทุนนิยมสร้างขึ้น การเข้าชิงรางวัลนกนางนวลทองคำก็เป็นเพียงเดิมพันสุดท้ายของการแลกเปลี่ยนระหว่างเซ็กซ์กับอำนาจ

ช่องคอมเมนต์แตกกระเจิงในพริบตา

[ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง ว่าแล้วทำไมเด็กใหม่คนหนึ่งทรัพยากรดีจนน่าตกใจ]

[จะอ้วก นึกว่าเป็นหยกดิบ ที่แท้ก็แค่เศษแก้วที่ต้องให้คนมาขัดถึงจะเงา]

[หยางชิ่น? ลูกสาวประธานฟ่านอวี๋คนนั้นเหรอ? ตาต่ำชะมัด]

[มิน่าล่ะถึงไม่ยอมเซ็นสัญญา ที่แท้ก็หา 'แม่ยก' ได้แล้วนี่เอง มิน่าถึงไม่สนสัญญาทั่วไป]

แฟนคลับ "หิ่งห้อยของเยี่ยน" ตั้งสติได้เร็ว รีบรวมตัวกันโต้กลับข่าวลือ

พวกเธออธิบายอย่างบ้าคลั่งในช่องคอมเมนต์ แปะรูปหลินเยี่ยนตั้งใจอ่านบทในกองถ่าย ปล่อยคลิปการไต่เต้าอย่างยากลำบากในรายการ The Character เพื่อพิสูจน์ฝีมือของเขา

แต่เมื่อเผชิญหน้ากับกองทัพ IO (Information Operation) ที่จัดตั้งมาอย่างเป็นระบบ ความพยายามเหล่านี้กลับดูไร้ความหมาย

คำแก้ต่างของแฟนคลับ ถูกตีตราง่ายๆ ว่าเป็น "ติ่งสมองกลวงมาล้างพื้น"

คำอธิบายของพวกเธอ ถูกบิดเบือนว่าเป็น "ยิ่งล้างยิ่งเน่า"

จุดโจมตีของอีกฝ่ายแม่นยำและเจ้าเล่ห์ พวกเขาไม่ปฏิเสธฝีมือการแสดงของหลินเยี่ยนตรงๆ เพราะความสำเร็จของ "อวี้อู๋ซิน" และ "เฉิงเตี๋ยอี" เป็นที่ประจักษ์แก่สายตา

พวกเขาโจมตีแค่เรื่องจริยธรรม ใส่ร้ายว่าเขาใช้ทางลัด ใช้การคาดเดาที่สกปรกที่สุดมาทำลายภาพลักษณ์ต่อสาธารณชน

หลินเยี่ยนนั่งอยู่บนโซฟาในห้องพักโรงแรม เลื่อนดูหน้าจอมือถืออย่างเงียบเชียบ

ถ้อยคำหยาบคายเหล่านั้นน่าขยะแขยงจนชวนอาเจียน

สีหน้าเขาเรียบเฉย แต่แววตาค่อยๆ ดำดิ่งลง

ต้องยอมรับว่าแผนนี้โหดเหี้ยมจริงๆ

ฝีมือการแสดงพิสูจน์ได้ด้วยผลงาน แต่มลทินเรื่องส่วนตัวถ้าแปดเปื้อนแล้ว ก็เหมือนตกลงไปในบ่อโคลน ไม่ใช่ขี้ก็เหมือนขี้

เป้าหมายของอีกฝ่ายชัดเจน คือต้องการทำลายชื่อเสียงของเขาให้ป่นปี้ในช่วงเวลาสำคัญของการคัดเลือกรางวัลนกนางนวลทองคำ

แบบนี้ ต่อให้มีกรรมการชื่นชมเขา เพื่อหลีกเลี่ยงข้อครหา ก็จำต้องกาทิ้งชื่อเขาอย่างช่วยไม่ได้

ถอนฟืนใต้กระทะ ตัดรากถอนโคนกันเลยทีเดียว

ทันใดนั้น หน้าจอมือถือสว่างขึ้น ชื่อที่ปรากฏทำเอาสายตาของหลินเยี่ยนหยุดนิ่ง

หยางชิ่น

เขารับสาย ไม่พูดอะไร

ปลายสายมีเสียงสงบนิ่งตามแบบฉบับของหยางชิ่น ไม่มีแววตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ราวกับพายุในเน็ตที่พร้อมจะพลิกชีวิตดาราคนหนึ่งให้พังพินาศ เป็นเพียงฝนปรอยๆ นอกหน้าต่างสำหรับเธอ

"เห็นแล้วใช่ไหม?"

เธอเข้าประเด็นทันที ไม่มีพูดพร่ำทำเพลง

"เห็นแล้วครับ"

"มีคนไม่อยากให้เธอได้เข้าชิง และยิ่งไม่อยากเห็นฟ่านอวี๋เซ็นสัญญากับเธอ"

"วิธีการสกปรก แต่ได้ผลชะงัด"

เธอเว้นวรรค แล้วยื่นทางออกให้ทันที

"ตอนนี้ทางเลือกที่อยู่ตรงหน้าเธอมีแค่สองทาง"

"หนึ่ง เธอออกแถลงการณ์แก้ต่างแบบไม่เจ็บไม่คันด้วยตัวเอง แล้วดำเนินคดีตามกฎหมาย ส่งจดหมายทนาย แต่กว่ากระบวนการนี้จะจบ อย่างน้อยต้องใช้เวลาเดือนสองเดือน ถึงตอนนั้น รายชื่อผู้เข้าชิงนกนางนวลทองคำคงประกาศไปชาติหนึ่งแล้ว และความเป็นไปได้ที่เธอจะถูกคัดออกเพราะ 'มีข้อโต้แย้งมากเกินไป' คือเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์"

"สอง ฉันจะให้ทีมพีอาร์ของฟ่านอวี๋ลงมาจัดการ ฉันมั่นใจว่าภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง จะทำให้กระแสลบทั้งหมดหายไป หรือถึงขั้นพลิกสถานการณ์ได้ แต่สิ่งที่ต้องแลกคือ วินาทีที่ฝ่ายพีอาร์ลงมือ ป้าย 'เด็กปั้นฟ่านอวี๋' จะถูกแปะติดตัวเธออย่างถาวร คนภายนอกจะเหมาเอาว่า เธอเป็นคนของฉัน"

ห้องเงียบกริบ หลินเยี่ยนถือมือถือ เดินช้าๆ ไปที่หน้าต่างบานใหญ่จรดพื้น

นอกหน้าต่าง ทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเมือง S สว่างไสวเจิดจ้า รถราวิ่งขวักไขว่ แสงไฟนีออนกะพริบวิบวับ

เงาสะท้อนของเขาบนกระจก หลอมรวมไปกับราตรีที่รุ่งโรจน์ แต่กลับดูแปลกแยก

สมองของเขาประมวลผลและชั่งน้ำหนักอย่างรวดเร็ว

ทางเลือกแรก คือทางตัน

เขาเสียเวลารอไม่ได้ ผลของภารกิจล้มเหลวไม่ใช่แค่เสียพลังชีวิตไปไม่กี่สิบวัน

ที่สำคัญกว่าคือ หากครั้งนี้ถูกเหยียบจมดิน ภาพลักษณ์ด้านลบฝังหัวคนไปแล้ว ต่อไปอยากจะพลิกฟื้น ต้องจ่ายค่าตอบแทนแพงกว่าตอนนี้เป็นสิบเท่า

ทางเลือกที่สอง ดูเหมือนเป็นการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าด้วยยาพิษ ผูกมัดตัวเองกับหยางชิ่นและฟ่านอวี๋อย่างลึกซึ้ง

แต่... ป้ายแปะนั่นสำคัญจริงๆ เหรอ?

ตั้งแต่วินาทีแรกที่หยางชิ่นปรากฏตัวที่กองถ่าย แสดงความชื่นชมเขาอย่างไม่ปิดบัง ในสายตาคนนอก ผมก็ถูกจับมัดรวมกับเธอไปนานแล้ว

น้ำเน่าครั้งนี้ ก็แค่เอาความสัมพันธ์นี้มาเปิดเผยและใส่สีตีไข่ให้ดูน่าเกลียดเท่านั้น

ในเมื่อตกอยู่ในวงล้อมแล้ว หลบไปก็ไม่พ้น

สู้ยืมแรงคนอื่นตอกกลับไปเลยไม่ดีกว่าหรือ

คำนวณเสร็จสรรพ หลินเยี่ยนตัดสินใจเด็ดขาด

เขาพูดกับโทรศัพท์ น้ำเสียงราบเรียบไร้ระลอกคลื่น "คุณหยาง งั้นคงต้องรบกวนคุณแล้วล่ะครับ"

เขาไม่พูดว่า "ช่วยผมหน่อย" แต่พูดว่า "รบกวนคุณแล้ว"

คำต่างกันแค่นิดเดียว แต่แสดงถึงทัศนคติที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

นี่ไม่ใช่การขอร้อง แต่คือความร่วมมือ

"ผมไม่ต้องการให้ลูกไม้ไร้สาระพวกนี้ กระทบกับละคร ดุจเกล็ดน้ำค้าง และยิ่งไม่ต้องการให้... กระทบกับการชิงรางวัลของผม"

ปลายสาย หยางชิ่นดูเหมือนจะหัวเราะเบาๆ

"คนฉลาด"

"วางใจเถอะ ในเมื่อเธอเลือกที่จะเชื่อใจฉัน ฉันจะทำให้เธอเห็นว่า ทำไมฟ่านอวี๋ถึงผงาดขึ้นมาในวงการนี้ได้อย่างรวดเร็ว"

"ส่วนเรื่องเซ็นสัญญา" น้ำเสียงของหยางชิ่นแฝงความนัย "รอเธอคว้าถ้วยรางวัลมาได้ เราค่อยมาคุยกันช้าๆ ถึงตอนนั้น ชิปในมือเธอจะมีเยอะกว่านี้"

วางสาย ห้องกลับสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง

หลินเยี่ยนมองหน้าจอมือถือที่ดับลงไปแล้ว มุมปากค่อยๆ ยกขึ้นอย่างเชื่องช้า

ในเมื่อมีคนอยากเล่นเกม ก็จะเล่นด้วยให้ถึงที่สุด

เกมนี้ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น

ในเวลาเดียวกัน อีกด้านหนึ่งของเมือง S ณ สำนักงานบริษัทบันเทิงแห่งหนึ่ง ไฟเปิดสว่างไสว

หวังเผิง ผู้อำนวยการฝ่ายวางแผนกำลังชูแก้วแชมเปญ หน้าแดงก่ำด้วยความยินดี มองดูคำด่าทอหลินเยี่ยนบนหน้าจอคอมพิวเตอร์

"ทำได้สวย! ข้อมูลรอบนี้ทั้งเร็วทั้งแม่น ตีมันให้ตายคาที่! ฉันอยากจะรู้นักว่าทีมพีอาร์ฟ่านอวี๋จะล้างซวยรอบนี้ยังไง!"

นักวางแผนหนุ่มข้างๆ เสริมขึ้น "พี่หวังฉลาดมากครับ! เราไม่แตะเรื่องการแสดง กัดไม่ปล่อยแค่เรื่องนิสัยส่วนตัว เทพเจ้าก็ช่วยไม่ทัน รอให้กระแสจากคนทั่วไปพังพินาศ ทางนกนางนวลทองคำย่อมรู้เองว่าต้องเลือกยังไง"

หวังเผิงจิบแชมเปญอย่างลำพองใจ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ "เด็กใหม่ไม่มีแบ็ก ได้ดีหน่อยก็ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ คิดว่าจะขึ้นสวรรค์ได้ในก้าวเดียวเหรอ? หยางชิ่นถูกใจมัน? หึ ยัยหยางชิ่นจะเก่งแค่ไหน จะเปลี่ยนดำเป็นขาวได้เชียวเรอะ?"

เขาโบกมืออย่างมาดมั่น

"ตื่นตัวกันเข้าไว้ เติมไฟเข้าไปอีก! ฉันต้องการเห็นแฮชแท็ก 'หลินเยี่ยนไสหัวออกจากวงการ' ขึ้นท็อป 3 เทรนด์ก่อนเช้าพรุ่งนี้!"

เสียงตอบรับอย่างตื่นเต้นดังเซ็งแซ่ในออฟฟิศ

พวกเขาคิดว่าชัยชนะอยู่ในกำมือ แต่กลับไม่รู้ตัวเลยว่า ตาข่ายขนาดใหญ่ที่มองไม่เห็น กำลังกางออกเหนือหัวพวกเขาอย่างเงียบเชียบ

และพวกเขายิ่งไม่รู้ว่า คนที่พวกเขาไปกระตุกหนวดเสือ ไม่ใช่แค่เด็กใหม่ชื่อหลินเยี่ยน แต่ยังมีคนบ้าที่ไม่ชอบเล่นตามกฎอีกคนหนึ่งด้วย