บทที่ 89 ราคาของอิสรภาพ เดิมพันแห่งความทะเยอทะยาน

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านช่องว่างของผ้าม่านในโรงแรม ทอดเป็นลำแสงยาวเรียว

หลินเยี่ยนลืมตา สติยังคงงัวเงียเล็กน้อย

เขาไม่ได้ลุกขึ้นทันที แต่เรียกหน้าต่างระบบขึ้นมาในสมองตามความเคยชิน

อืม ยังเหลือพลังชีวิตอีกห้าสิบกว่าวัน แถมยังมีรางวัลแท็กอีกไม่น้อย

แถมในบัญชีธนาคารยังมีเงินฝากก้อนโตที่มากพอจะให้เขาตั้งตัวและใช้ชีวิตในโลกนี้ได้อย่างสบายๆ

ในที่สุด เขาก็ไม่ต้องเป็นคนที่ต้องดิ้นรนแทบตายเพื่อแลกกับเวลาชีวิตไม่กี่ชั่วโมงอีกต่อไปแล้ว

ตอนนี้เขามีทางเลือก และมีความมั่นใจที่จะปฏิเสธบทแย่ๆ

ความรู้สึกที่ได้กุมชะตาชีวิตตัวเองแบบนี้ ช่างแปลกใหม่และทำให้อุ่นใจ

หน้าจอมือถือสว่างขึ้น เป็นการแจ้งเตือนจากบัญชีที่ติดตามเป็นพิเศษในเวยปั๋ว

ยอดผู้ติดตามของเขา ทะลุหลักสี่ล้านคนอย่างเป็นทางการหลังจากภาคพิเศษออนแอร์เมื่อคืน

กล่องข้อความส่วนตัวและการแจ้งเตือนการแท็กหลั่งไหลเข้ามานับไม่ถ้วน เต็มไปด้วยเครื่องหมายสีแดงแสดงสถานะยังไม่ได้อ่าน

เขาเปิดดูผ่านๆ นอกจากคำบอกรักของแฟนคลับแล้ว ในกล่องข้อความยังปะปนไปด้วยคำเชิญร่วมงานสารพัดรูปแบบ

ตั้งแต่การเป็นพรีเซนเตอร์แบรนด์เล็กๆ ที่ไม่เคยได้ยินชื่อ ไปจนถึงโปรเจกต์ละครสั้นที่ฟังดูไม่น่าเชื่อถือ หรือแม้แต่การจ้างไลฟ์ขายของ

เพราะไม่มีทีมงานมืออาชีพคอยคัดกรองและตรวจสอบ ข้อมูลเหล่านี้จึงไร้ค่าสำหรับหลินเยี่ยน

ตอนนี้เขาทำได้เพียงเลือกที่จะเพิกเฉย เพราะก้าวพลาดเพียงก้าวเดียว อาจทำลายภาพลักษณ์ที่ดีที่สั่งสมมาอย่างยากลำบากจนหมดสิ้น

นี่คือข้อเสียของการทำงานคนเดียว

ดูเหมือนอิสระ แต่แท้จริงแล้วถูกขังไว้ด้วยกำแพงที่มองไม่เห็น

เรื่องยุ่งยากกว่านี้ก็ตามมาติดๆ

บัญชีมาร์เก็ตติ้งบางเจ้าเริ่มจับแพะชนแกะ เขียนบทความบอกใบ้ทำนองว่าเขา "ดังแล้วทำตัวกร่าง" และ "ไม่มีแบ็กแต่ยังทำตัวหยิ่งผยอง"

ถึงขั้นมีข่าวลือว่า ละครฟอร์มยักษ์ที่มีทีมงานคุณภาพเรื่องหนึ่งสนใจจะทาบทามเขา แต่เพราะทางเขาไม่มีคนติดต่อประสานงานที่เป็นมืออาชีพ สุดท้ายบทเลยโดนบริษัทอื่นฉกไป

อานุภาพของข่าวลือไม่เคยเป็นเรื่องล้อเล่น

ช่วงบ่าย ที่กองถ่าย ดุจเกล็ดน้ำค้าง หลินเยี่ยนมาถึงก่อนเวลา

เขานั่งอ่านบทอยู่ที่เก้าอี้พักผ่อนตรงมุมห้อง บังเอิญได้ยินเสียงทะเลาะกันดังมาจากที่ไกลๆ

เติ้งฮ่าวนั่นเอง

เขากำลังยืนหันหลังให้ทุกคน คุยโทรศัพท์กับใครบางคนอยู่

"พี่เจียง ผมรู้ว่าการจัดวางของบริษัทสำคัญ... แต่ผมชอบบทนั้นจริงๆ นะครับ เป็นหนังอาร์ต ผู้กำกับคือ..."

ปลายสายพูดอะไรบางอย่าง ไหล่ของเติ้งฮ่าวค่อยๆ ห่อเหี่ยวลง น้ำเสียงเริ่มเจือการอ้อนวอน

"แต่ว่า... บทละครไอดอลเรื่องนั้นผมดูแล้ว คาแรกเตอร์ซ้ำซาก เนื้อเรื่องก็... ผมไม่อยากเล่นบทแบบนั้นอีกแล้วครับ เรื่องดันเด็กใหม่ผมไม่มีปัญหา แต่อย่างน้อยขอให้ผมได้รับบทที่ท้าทายบ้าง..."

ครู่ต่อมา น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นยอมจำนนอย่างชัดเจน "ผมเข้าใจแล้วครับ... ครับ... ผมจะไปครับ"

วางสาย เติ้งฮ่าวยืนนิ่งอยู่ที่เดิมนานมาก กว่าจะค่อยๆ หันกลับมา

สีหน้าของเขากลับมาสงบนิ่งเหมือนปกติแล้ว

แต่ความโกรธและความไม่ยินยอมลึกๆ ในแววตา หลินเยี่ยนมองเห็นได้อย่างชัดเจน

เขานึกถึงช่วงเปิดกล้องละครเรื่องนี้ใหม่ๆ นึกถึงท่าทางวางอำนาจของผู้จัดการกู้เฉิง

นึกถึงท่าทีชี้นิ้วสั่งดาราในสังกัด และสารพัดวิธีสกปรกที่อีกฝ่ายใช้เพื่อกดหัวเขา

เขาไม่อยากเป็นเหมือนเติ้งฮ่าว ที่เป็นแค่หุ่นเชิดถูกทุนนิยมเชิดชัก

มีแต่กระแส แต่ไม่มีอิสระในการเลือกบท แม้แต่แผนอาชีพของตัวเองก็กำหนดไม่ได้

แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ยิ่งตระหนักชัดเจนว่า ในวงการนี้ถ้าไม่มีที่พึ่งพิง ก็ยากจะขยับตัว

กิ่งมะกอกที่หยางชิ่นยื่นให้ ลอยเข้ามาในหัวเขาอีกครั้ง

นั่นอาจจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด แต่ก็อาจจะเป็นกรงขังใบใหม่ก็ได้

"คิดอะไรอยู่?"

เสียงของหยางชิ่นดังขึ้นข้างหลังโดยไม่มีสัญญาณเตือน

วันนี้เธอยังคงไม่ใส่ส้นสูง มาในชุดลำลองทะมัดทะแมง เดินเข้ามาใกล้จนหลินเยี่ยนเพิ่งรู้ตัว

"เปล่าครับ" หลินเยี่ยนดึงสติกลับมา

หยางชิ่นนั่งลงข้างเขา ส่งน้ำขวดหนึ่งให้ แต่สายตามองไปทางเติ้งฮ่าวที่กำลังเติมหน้าอยู่ไกลๆ

"เห็นแล้วใช่ไหม?"

หลินเยี่ยนไม่ปฏิเสธ

"บริษัทปั้นเขาจนดัง ย่อมมีสิทธิ์กำหนดว่าเขาควรจะไปเปล่งแสงที่ไหน นี่คือการแลกเปลี่ยน ยุติธรรมดี"

"เขาไม่มีสิทธิ์เลือกเลยเหรอครับ?" หลินเยี่ยนถามกลับ

"มีสิ" หยางชิ่นยิ้ม "เมื่อไหร่ที่เขาสร้างมูลค่าให้บริษัทได้ มากกว่ากำไรที่บริษัทจะได้จากเส้นทางที่วางไว้ให้เขา เมื่อนั้นเขาถึงจะมีอำนาจต่อรอง แต่น่าเสียดาย เขายังห่างไกลนัก"

พูดจบ เธอเปลี่ยนเรื่อง หันกลับมามองหลินเยี่ยน

"แต่เธอ อาจจะเป็นข้อยกเว้นก็ได้นะ"

ระหว่างที่คุยกัน ผู้ช่วยของจางฉวนอันก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา สีหน้าตื่นเต้นปิดไม่มิด

"ผู้กำกับจาง! ข่าวดีครับ! ทางแพลตฟอร์มเพิ่งแจ้งมาว่า ดุจเกล็ดน้ำค้าง ขายลิขสิทธิ์ฉายต่างประเทศแบบ Exclusive ได้แล้ว! กำไรมหาศาลเลยครับ"

เสียงเฮดังลั่นกองถ่าย

ผู้ช่วยเสริมอีกว่า "ได้ข่าวว่า... เป็นบอสหยางใช้เส้นสายไปแลกเปลี่ยนทรัพยากรกับแพลตฟอร์มต่างประเทศหลายเจ้า ถึงดีลเงื่อนไขดีๆ แบบนี้มาได้"

สายตาทุกคู่พุ่งตรงไปที่หยางชิ่นโดยมิได้นัดหมาย

หยางชิ่นเพียงแค่โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ บอกให้ผู้ช่วยเงียบๆ ไว้

แต่หลินเยี่ยนกลับสัมผัสได้ถึงพลังอำนาจที่น่ากลัวของบริษัทฟ่านอวี๋จากเรื่องนี้ได้ชัดเจนยิ่งขึ้น

การบริหารจัดการทรัพยากรและกำแพงคอนเนกชันระดับนี้ เป็นเพดานที่เขาพยายามแทบตายด้วยตัวคนเดียวก็ไม่มีทางเอื้อมถึง

เขาตัดสินใจแล้ว

การเซ็นสัญญาเป็นเรื่องจำเป็น

แต่ต้องไม่ใช่การพึ่งพิง ต้องเป็น "ความร่วมมือ" เท่านั้น

และตอนนี้ เขาต้องการชิปที่มีน้ำหนักมากพอ เพื่อใช้คานอำนาจในการเจรจาครั้งนี้

การเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลนักแสดงหน้าใหม่ยอดเยี่ยม รางวัลนกนางนวลทองคำ คือคานงัดเพียงหนึ่งเดียวอันนั้น

ขอแค่ได้เข้าชิง เขาก็จะมีคุณสมบัติพอที่จะเพิ่มเงื่อนไขของตัวเองลงในสัญญาระดับ S ของหยางชิ่น —— เงื่อนไขที่สำหรับเด็กใหม่แล้ว ดูเหมือนเรื่องเพ้อฝัน

"อำนาจในการตัดสินใจอย่างอิสระโดยสมบูรณ์"

คืนนั้นกลับถึงโรงแรม หลินเยี่ยนไม่ได้เข้านอนทันที

เขาเปิดแอปฯ บันทึกข้อความในมือถือ พิมพ์ข้อความสองสามบรรทัดลงไปอย่างจริงจัง

นี่คือเส้นตายของเขา และเป็นสมรภูมิที่เขาวาดไว้เพื่ออนาคตของตัวเอง

1. มีสิทธิ์ Veto (ปฏิเสธ) บทละครได้ 100% บริษัทห้ามบังคับรับงาน

2. ไม่รับงานผูกมัดหรือบังคับดันเด็กใหม่ในทุกรูปแบบ

3. ไม่รับงานโฆษณาแบรนด์ตัวแทนจำหน่าย หรือแบรนด์ที่มีความเสี่ยงด้านภาพลักษณ์

4. สตูดิโอส่วนตัวมีสิทธิ์ในการบริหารจัดการอย่างอิสระ บริษัทมีส่วนร่วมแค่รับปันผล ห้ามแทรกแซงการตัดสินใจ

พิมพ์ตัวอักษรตัวสุดท้ายเสร็จ หลินเยี่ยนมองหน้าจอ ตัวเองยังรู้สึกว่ามันดูไกลเกินเอื้อม

เงื่อนไขพวกนี้ อย่าว่าแต่เด็กใหม่เลย แม้แต่ดาราระดับ A-list ก็ยังไม่แน่ว่าจะกล้าคุยกับบริษัทแบบนี้

แต่เขาจะเดิมพัน

เดิมพันกับวิสัยทัศน์ของหยางชิ่น และเดิมพันกับอนาคตของตัวเอง

ขณะกำลังครุ่นคิด หน้าจอมือถือก็เด้งแจ้งเตือนข่าวใหม่

พาดหัวข่าวเสี้ยมสุดๆ —— [วงในแฉ! รายชื่อผู้เข้าชิงนกนางนวลทองคำมีเงื่อนงำ ตัวประกอบชายละครเทพเซียนเรื่องดังอาจเป็นม้ามืด?]

กดเข้าไปดู เนื้อหาทั้งบทความไม่ได้ระบุชื่อแซ่ แต่ทุกประโยคบอกใบ้ชัดเจน

"มีรายงานว่า นักแสดงคนดังกล่าวโด่งดังอย่างรวดเร็วจากบทร้ายในละครเทพเซียนยอดฮิต กลุ่มทุนเบื้องหลังมีการเคลื่อนไหวถี่ในช่วงนี้ คาดว่ากำลังปูทางสำหรับการคัดเลือก..."

"ผู้รู้เรื่องวงในเผย แม้การแสดงจะมีจุดเด่น แต่อายุงานยังน้อย หากได้เข้าชิงจริง เกรงว่าจะหนีไม่พ้นขี้ปากชาวบ้าน..."

ช่องคอมเมนต์ด่ากันไฟแลบ

[นอกจากหลินเยี่ยนจะเป็นใครได้อีก? ชี้เป้าชัดขนาดนี้]

[ขำตาย ตัวประกอบละครเว็บหวังจะมาเทียบชั้นนกนางนวลทองคำ? นึกว่าแจกรางวัลหมูทะหรือไง?]

[ทุนลงมาเล่นเองก็แบบนี้แหละ รอ Official ประกาศหน้าหงาย]

[แต่ว่า... อวี้อู๋ซินแสดงดีจริงนะ ฉันว่าสมควรได้เข้าชิง]

[ตลกละ ไปดูละครฟอร์มยักษ์ที่ฉายปีนี้สิ รางวัลระดับนี้ฉันว่าทุนนั่นแหละเล่นตลก]

หลินเยี่ยนกวาดตามองคอมเมนต์เยาะเย้ยและคาดเดาพวกนั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย แววตาค่อยๆ เย็นชาลง

นี่แสดงว่ามีคนร้อนตัวแล้ว

ไปขัดผลประโยชน์คนอื่น ย่อมโดนแว้งกัดเป็นธรรมดา

นี่พิสูจน์ได้เป็นอย่างดีว่า ทางที่เขาเดินนั้น ถูกต้องแล้ว

เขาปิดมือถือ ไม่สนใจพายุฝนภายนอกอีก

ความอึกทึกเหล่านี้ เป็นเพียงบันไดที่เขาต้องเหยียบย่ำเพื่อขึ้นไปสู่ที่ที่สูงกว่า

ขอแค่เขายังยืนอยู่หน้ากล้อง ขอแค่เขายังสร้างผลงานที่สั่นสะเทือนใจคนได้ ใครก็โค่นเขาไม่ลง

นี่ไม่ใช่แค่เพื่อมีชีวิตรอด แต่เพื่อทำตามคำใบ้ที่ระบบให้ไว้ตั้งแต่แรก

ถ้าอยากมีชีวิตยืนยาว ก็ต้องมุ่งหน้าสู่การเป็นจักรพรรดิภาพยนตร์เท่านั้น