บทที่ 88 เหล้าขุ่นจอกนี้ปลอบประโลมชีวิต และพายุอั่งเปาของเหอเจียน

เวลาสี่ทุ่มตรง เซิร์ฟเวอร์ของแพลตฟอร์มวิดีโอกีวี่ต้องเผชิญกับความหนาแน่นอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

บัญชีผู้ใช้นับไม่ถ้วนหลั่งไหลเข้ามาในวินาทีเดียวกัน เพียงเพื่อจะดู "คลิปพิเศษท้ายเรื่อง" ของ บันทึกเมฆาเก้าสวรรค์

วงกลมโหลดหน้าจอหมุนติ้วอยู่นานหลายวินาที ภาพถึงจะปรากฏขึ้นมาในที่สุด

ไม่มีเอฟเฟกต์สะเทือนเลื่อนลั่น ไม่มีฉากสงครามเลือดนองแผ่นดิน

เปิดฉากมา คือเมืองเจียงหนานที่อบอวลไปด้วยไอหมอกและความชื้น

สายฝนโปรยปราย กระทบแผ่นหินสีเขียว จนเกิดละอองน้ำเล็กละเอียด

ในโรงเตี๊ยมเก่าคร่ำครึ แสงไฟสลัว หมอหนุ่มในชุดคลุมผ้าฝ้ายสีเทาอมฟ้า กำลังถือผ้าขี้ริ้วเก่าๆ เช็ดคราบมันบนโต๊ะไม้อย่างเชื่องช้าและตั้งใจ

เสียงแอ๊ดดังขึ้น ประตูไม้ถูกผลักเปิดออก

ชายรูปร่างสูงใหญ่เดินเข้ามา เขาสวมชุดรัดกุมที่ซักจนซีดขาว แบกกระบี่ยาวที่ห่อด้วยผ้ากระสอบไว้ด้านหลัง ร่างกายเต็มไปด้วยฝุ่นผงจากการเดินทาง ระหว่างคิ้วเจือความเหนื่อยล้าที่ขจัดไม่ออก

มือกระบี่ตกอับยืนนิ่งอยู่ที่ประตู กวาดสายตามองโรงเตี๊ยมที่ว่างเปล่า สุดท้ายหยุดสายตาอยู่ที่ร่างของหมอหนุ่มที่กำลังอุ่นเหล้าอยู่เพียงลำพังในมุมห้อง

หมอหนุ่มเงยหน้า สายตาของทั้งคู่ประสานกันกลางอากาศ

ไม่มีจิตสังหาร ไม่มีการระแวดระวัง มีเพียงความเข้าใจกันดั่งคนคุ้นเคยที่จากกันไปนานแล้วกลับมาพบกันใหม่

หมอหนุ่มพยักหน้าเล็กน้อย ชี้ไปที่ที่นั่งว่างฝั่งตรงข้าม

มือกระบี่เดินเข้าไปเงียบๆ แล้วนั่งลง

วินาทีนั้น คอมเมนต์บนหน้าจอแทบระเบิด

[เขาไม่หลบ... เขาไม่หลบ! เขายังมีชีวิตอยู่!!!]

[บ้าเอ๊ย ฉันร้องไห้หนักมาก ขอแค่มีชีวิตอยู่ก็พอ จะเป็นที่หนึ่งในใต้หล้า หรือวิถีไร้ใจบ้าบออะไรนั่น ไสหัวไปให้หมด!]

[ดูสายตาอวี้อู๋ซินสิ! ในนั้นไม่มีเล่ห์เหลี่ยมแล้ว มีแต่ความอ่อนโยน! ไหล่ของอวิ๋นจิงหงก็ผ่อนคลายลงแล้ว ในที่สุดเขาก็ไม่ต้องแบกรับภาระของฝ่ายธรรมะทั้งปวงอีกต่อไป!]

[นี่สิคือยุทธภพ! ฉันไม่สนหรอกว่าธรรมะกับอธรรมต้องอยู่คนละโลก ฉันขอแค่ให้พวกเขานั่งลงดื่มเหล้าด้วยกันดีๆ ได้ก็พอ!]

ผู้ชมมหาศาลหน้าจอ ที่วินาทีก่อนยังจมดิ่งอยู่กับความเศร้าโศกจากการตายของอวี้อู๋ซิน วินาทีต่อมากลับถูกความอบอุ่นที่ได้กลับคืนมาในโลกคู่ขนานนี้กระแทกเข้าที่หัวใจอย่างจัง

เนื้อเรื่องของภาคพิเศษนั้นเรียบง่ายมาก

ทั้งสองอุ่นเหล้า นั่งดื่มด้วยกัน

มีอันธพาลตาถั่วเข้ามาหาเรื่อง ก็ถูกทั้งสองคนร่วมมือกันจัดการอย่างรู้ใจ

ตั้งแต่ต้นจนจบ พวกเขาไม่ถามชื่อของอีกฝ่าย และไม่สืบสาวอดีตของกันและกัน

คนหนึ่งเป็นหมอ อีกคนเป็นมือกระบี่

แค่คนแปลกหน้าที่บังเอิญมาพบกัน เพียงแค่นั้น

ฝนหยุด ฟ้าสาง

มือกระบี่ลุกขึ้นขอตัวลา เมื่อเดินถึงประตู เขาถามว่า "แล้วพบกันใหม่?"

หมอหนุ่มอุ่นเหล้ากาสุดท้ายเสร็จ รินใส่จอกให้ตัวเอง หัวเราะเบาๆ แล้วตอบว่า "หนทางในยุทธภพยาวไกล หากมีวาสนาย่อมได้พบกัน"

ภาพหยุดนิ่ง จบบริบูรณ์

ช่องคอมเมนต์ถูกท่วมท้นไปด้วยข้อความมหาศาล

"ขอบคุณทีมงาน สิ่งที่ค้างคาใจฉันได้รับการปลดปล่อยแล้ว"

"นี่ไม่ใช่ภาคพิเศษ นี่มันยาช่วยชีวิตฉันชัดๆ"

"เหล้าผสมน้ำจอกนี้ ฉันขอดื่มรวดเดียวหมด แด่อวี้อู๋ซิน และแด่อวิ๋นจิงหง"

ด้วยอานิสงส์ของภาคพิเศษที่เป็นดั่งพู่กันเทพแต้มลงมานี้ ทำให้คำวิจารณ์และคะแนนของ บันทึกเมฆาเก้าสวรรค์ พลิกกลับมาพุ่งทะยานอย่างน่าอัศจรรย์

คะแนนในแอปฯ โต้วป้านที่ตกลงไปเล็กน้อยเพราะตอนจบที่โหดร้ายเกินไป พุ่งจาก 8.2 กลับขึ้นมาเป็น 8.8 ภายในชั่วข้ามคืน และยังมีแนวโน้มสูงขึ้นเรื่อยๆ

หลายวันต่อมา ณ ห้องจัดเลี้ยงชั้นบนสุดของโรงแรมห้าดาวในเมือง S ไฟเปิดสว่างไสว

งานเลี้ยงฉลองความสำเร็จของ บันทึกเมฆาเก้าสวรรค์ จัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่

เหอเจียนทุ่มทุนสร้างจริงๆ คนที่มาร่วมงานไม่ใช่แค่ทีมงานหลัก แต่ยังมีผู้บริหารแพลตฟอร์มและตัวแทนกลุ่มทุนมาร่วมงานไม่น้อย

เสื้อผ้าหรูหรา แก้วไวน์กระทบกัน บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความฟุ้งเฟ้อของโลกมายา

เหอเจียนดื่มจนหน้าแดงก่ำ ลิ้นเริ่มพันกัน

เขาถือไมโครโฟน พูดจาตื่นเต้นฟังไม่ได้ศัพท์อยู่บนเวที พูดไปพูดมา สุดท้ายก็กระชากตัวหลินเยี่ยนจากด้านล่างขึ้นไปบนเวที

แสงไฟและสายตาทุกคู่จับจ้องมาทันที

เหอเจียนจับมือหลินเยี่ยนแน่น แทบจะตะโกนใส่ไมค์ "ฉันจะบอกพวกคุณให้! ถ้าไม่มีหลินเยี่ยน ก็ไม่มีอวี้อู๋ซิน! เขาคือคน! ที่ทำให้ตัวละครตัวนี้ มีชีวิต!"

เสียงหัวเราะด้วยความเอ็นดูและเสียงปรบมือดังสนั่นทั่วงาน

"เสี่ยวเยี่ยน ต่อไปบทละครของฉัน เธอต้องช่วยดูทุกเรื่องนะ! ไม่สิ! เธอต้องมาช่วยฉันเขียน! สมองของเธอ มันเกิดมาเพื่อวงการนี้ชัดๆ!"

หลินเยี่ยนทำตัวไม่ถูกกับความกระตือรือร้นนี้ จะหัวเราะก็ไม่ได้จะร้องไห้ก็ไม่ออก ได้แต่ถือไมค์พูดขอบคุณสั้นๆ ไม่กี่ประโยค แล้วหาทางลงเวที

เมื่อสุราเวียนครบรอบสาม เหอเจียนก็ลากหลินเยี่ยนออกไปที่ระเบียงเงียบสงบด้านนอกห้องจัดเลี้ยง

ลมราตรีพัดเอากลิ่นเหล้าจางลงไปบ้าง แต่แววตาของเหอเจียนกลับสว่างจ้าขึ้น แฝงความตื่นเต้นอย่างบ้าคลั่ง

เขาขยับเข้าไปใกล้หูหลินเยี่ยน กดเสียงต่ำ ทำท่าลับๆ ล่อๆ บอกตัวเลขจำนวนหนึ่ง

"รายได้จากการฉายล่วงหน้าแบบเสียเงินของภาคพิเศษ ยอดระเบิดเถิดเทิง! ส่วนแบ่งของแพลตฟอร์มตกลงกันไว้แล้ว แต่เงินก้อนนี้ คือส่วนที่ตกลงว่าจะให้เธอตั้งแต่แรก"

มือถือในกระเป๋าเสื้อของหลินเยี่ยนสั่น

เขาหยิบออกมาดู เป็น SMS แจ้งเตือนเงินเข้าบัญชีธนาคาร

เมื่อเห็นตัวเลขศูนย์ที่ยาวเป็นหางว่าว หัวใจก็หยุดเต้นไปชั่วขณะ

เงินก้อนนี้ สำหรับเขาที่ตัวเปล่าเล่าเปลือย นับเป็นเงินมหาศาล

มันไม่ใช่แค่ค่าตัว แต่เป็นรากฐานก้อนแรกที่ทำให้เขาสามารถตั้งตัวและวางแผนอนาคตในโลกแปลกหน้านี้ได้อย่างสบายใจ

"รับไปเถอะ นี่เป็นสิ่งที่เธอสมควรได้รับ" เหอเจียนตบไหล่เขาอย่างแรง สายตาเต็มไปด้วยความชื่นชม "ไอ้หนู อนาคตเธอไกลแน่"

หลินเยี่ยนเก็บมือถือ กล่าวขอบคุณเหอเจียนอย่างจริงจัง

พอกลับเข้ามาในงานเลี้ยงที่จอแจ เซียวหรานก็ถือแก้วเหล้าเดินเข้ามาหา

วันนี้เขาอยู่ในชุดลำลอง ความหม่นหมองในแววตาก่อนหน้านี้จางหายไปจนหมดสิ้น ดูสดใสและสง่าผ่าเผย

"หลินเยี่ยน" ทั้งสองชนแก้วกัน

"ขอบคุณนะ" เซียวหรานมองเขา แววตาจริงใจ "ขอบคุณที่พาฉันเข้าถึงบทบาท และขอบคุณที่พาฉันออกมาในตอนสุดท้าย"

เขาเว้นจังหวะ นึกถึงคลิปวิดีโอที่เห็นในเน็ตเมื่อไม่กี่วันก่อน แผ่นหลังที่โค้งคำนับให้แฟนคลับหน้าอาคารสถานีโทรทัศน์

"แล้วก็ คำพูดที่นายพูดกับแฟนคลับ ฉันเห็นแล้วนะ นาย... ไม่เหมือนพวกเราจริงๆ"

น้ำเสียงของเซียวหรานเจือความสะเทือนใจและความนับถือจากใจจริง "หนทางในยุทธภพยาวไกล หวังว่าครั้งหน้า เราจะได้เจอกันในละครสักเรื่องอีกนะ"

หลินเยี่ยนยิ้มบางๆ ดื่มเหล้าในแก้วจนหมด

เขามองเงาร่างของผู้คนที่กำลังสังสรรค์กันในงานเลี้ยง

บางคนถือแก้วเหล้า เข้าไปประจบประแจงตัวแทนนายทุนอย่างสุดฤทธิ์ เพียงเพื่อขอบทตัวประกอบชายสาม

นักแสดงหญิงรุ่นใหม่กลุ่มหนึ่งจับกลุ่มคุยกัน ภายนอกดูรักกันเหมือนพี่น้อง แต่สายตาที่มองกันกลับเต็มไปด้วยคลื่นใต้น้ำ

โลกแห่งชื่อเสียงและผลประโยชน์ก็เป็นแบบนี้ จริงแท้และโหดร้าย

เขากำแก้วแก้วในมือ ยืนอยู่ท่ามกลางศูนย์กลางความอึกทึกนี้ แต่จิตใจกลับกระจ่างใส

เสียงจักรกลเย็นเยียบ ดังขึ้นในสมองอย่างไม่ถูกกาละเทศะ

[การประมวลผลความพึงพอใจของผู้ชมต่อภาคพิเศษ "ภาคยุทธภพ" เสร็จสิ้น]

[การประเมินรวม: สูงมาก]

[รางวัล: ค่าชื่อเสียงเพิ่มเติม +1,000 ความเหนียวแน่นของแฟนคลับปัจจุบันเพิ่มขึ้นอย่างมาก]

ได้แค่ค่าชื่อเสียงงั้นเหรอ? ไม่มีรางวัลที่จับต้องได้เลย?

กว่างานเลี้ยงจะเลิก ก็ดึกดื่นค่อนคืนแล้ว

หลินเยี่ยนกลับถึงห้องพักโรงแรม ถอดเสื้อคลุมทิ้งตัวลงบนเตียงนอนหนานุ่มอย่างแรง

นอกหน้าต่างคือทิวทัศน์ยามค่ำคืนที่รุ่งโรจน์ของเมือง S แสงไฟนีออนส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่ ทอดเงาวูบวาบลงบนเพดาน

เขานอนมองมันอย่างเงียบๆ เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกจริงๆ ว่า บางทีเขาอาจจะสามารถมีชีวิตรอดต่อไปในโลกใบนี้ได้จริงๆ หรือเผลอๆ อาจจะสร้างชื่อให้ตัวเองได้ด้วยซ้ำ