บทที่ 87 ความริษยาของทวยเทพ แสงไฟแห่งแดนมนุษย์

ค่ำคืนนั้น ณ รถบ้านของเติ้งฮ่าว

ที่นี่ถูกแปลงเป็นห้องประชุมอ่านบทชั่วคราว

หยางอี้นั่งขัดสมาธิอยู่บนโซฟา บทละครที่กางอยู่ตรงหน้าเต็มไปด้วยรอยขีดเขียนหลากสีสัน

เติ้งฮ่าวนั่งตัวลีบอยู่บนโซฟาเดี่ยว ทำท่าทางเกรงอกเกรงใจราวกับไม่ใช่เจ้าของที่

"ตรงนี้แหละ ฉากอารมณ์หลัง 'เผชิญหน้าบนตำหนักสวรรค์'" หยางอี้ชี้ไปที่บท "ผู้กำกับจางบอกว่า ความรู้สึกที่ฝูกวางมีต่อจิ่นเยว่ตรงนี้ ไม่ควรเป็นแค่ความรู้สึกผิด แต่ต้องซับซ้อนกว่านั้น"

เติ้งฮ่าวระแอมคอ เตรียมต่อบทตามขั้นตอน

ฉากนี้คือซือจิ่วเข้าใจผิดว่าฝูกวางกับจิ่นเยว่มีความสัมพันธ์ลึกซึ้ง ฝูกวางแก้ตัวไม่ขึ้น ส่วนจิ่นเยว่เงียบงัน

เติ้งฮ่าวสูดหายใจลึก อ่านบทของซือจิ่ว "ฝูกวาง เจ้ามองตาข้า แล้วบอกข้ามา ระหว่างเจ้ากับเขา บริสุทธิ์ใจต่อกันจริงหรือไม่?"

น้ำเสียงของเขาเจือความโกรธและความเจ็บปวดที่จงใจปรุงแต่ง

หยางอี้ต่อบท น้ำเสียงร้อนรนและจนใจ "องค์ชาย หม่อมฉันกับเทพจันทราเป็นเพียง..."

พูดยังไม่ทันจบ จู่ๆ หลินเยี่ยนก็ตวัดสายตาจ้องเขม็งไปที่หน้าของเติ้งฮ่าว

เติ้งฮ่าวหันไปมองหลินเยี่ยนโดยสัญชาตญาณ

เพียงแค่แวบเดียว เขาก็รู้สึกถึงแรงกดดันที่อธิบายไม่ถูก

เพราะในแววตาของหลินเยี่ยนไม่มีความโกรธ มีเพียงความเงียบงันดุจน้ำตายที่ลึกไร้ก้นบึ้ง ราวกับอารมณ์ที่พลุ่งพล่านทั้งหมดถูกแช่แข็งไว้

เขาเพียงแค่มองซือจิ่วอยู่อย่างนั้น แฝงความเย็นชาและเวทนาในแบบฉบับของเทพเจ้า

และทั้งหมดนี้ราวกับกำลังประกาศความจริงข้อหนึ่งว่า

เขา ซือจิ่ว ไม่คู่ควรที่จะได้ครอบครองฝูกวาง

แผ่นหลังของเติ้งฮ่าวเกร็งเขม็งในทันที

คำคาดคั้นประโยคต่อไปที่เตรียมไว้ ติดอยู่ในลำคอ พูดไม่ออก

ในตอนนี้ เขารู้สึกว่าคนที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่นักแสดงหลินเยี่ยน แต่เป็นเทพจันทราจิ่นเยว่ ผู้เฝ้ารอแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวในใจมานับหมื่นปีอย่างโดดเดี่ยวบนดวงจันทร์

หยางอี้ที่อยู่ข้างๆ ก็สัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันน่าอึดอัดนี้เช่นกัน

เธอมองสายตาของหลินเยี่ยน หัวใจเต้นเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว

ตอนแรกนึกว่าแค่มาต่อบทกันธรรมดา นึกไม่ถึงว่าหลินเยี่ยนจะเข้าถึงบทบาททันที

ไม่มีบทพูดสักคำ ใช้แค่สายตาเดียว ก็พลิกสถานะอำนาจในฉากนี้จากหน้ามือเป็นหลังมือ

"ข้า... ข้า..." เติ้งฮ่าวอ้าปาก เสียงแห้งผาก

ในที่สุดหลินเยี่ยนก็ละสายตาจากใบหน้าเขา แล้วส่ายหน้าเบาๆ

นั่นเป็นกริยาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและดูแคลน

เติ้งฮ่าวรับรู้ถึงท่าทางนั้น เขากำหมัดแน่น ผุดลุกขึ้นยืนทันที

"เจ้าจะให้ข้าพูดอีกกี่รอบ!"

ขอบตาของเติ้งฮ่าวแดงก่ำ นั่นคือความโกรธและความอับอายของผู้ที่ถูกไล่ต้อนจนมุม

พูดจบ เขาเองก็ตะลึง

บทพูดประโยคนี้ ไม่มีในบทเลย

มันคือการระเบิดอารมณ์ที่แท้จริงของซือจิ่ว ซึ่งถูกแรงกดดันที่มองไม่เห็นของหลินเยี่ยนบีบคั้นออกมาสดๆ ร้อนๆ

หยางอี้อ้าปากค้าง

เธอมองหลินเยี่ยน ในใจเกิดคลื่นลูกใหญ่

สรุปคือหลินเยี่ยนใช้วิธีการกดดันอย่างรุนแรง บีบให้ศักยภาพลึกสุดใจของคู่แสดงระเบิดออกมางั้นเหรอ

ความสามารถในการคุมเกมระดับนี้ เมื่อก่อนเธอเคยเห็นแต่ในตัวนักแสดงอาวุโสระดับท็อปที่เคยร่วมงานด้วยเท่านั้น

การถ่ายทำในวันรุ่งขึ้น กองถ่ายย้ายไปที่ "ถนนโบราณ" ของสตูดิโอ

เพื่อถ่ายทำฉากสำคัญตอนลงไปเผชิญเคราะห์กรรมในโลกมนุษย์ จางฉวนอันถึงกับเหมารถนนทั้งสาย

โคมไฟหลากรูปทรงนับหมื่นดวงถูกแขวนไว้สูงส่องสว่างถนนสายเก่า

นักแสดงประกอบในชุดโบราณเดินขวักไขว่ เสียงร้องขายของ เสียงหัวเราะหยอกล้อดังเซ็งแซ่ เต็มไปด้วยกลิ่นอายวิถีชีวิตผู้คน

ซึ่งตรงข้ามอย่างสิ้นเชิงกับฉากตำหนักสวรรค์อันเคร่งขรึมและเย็นชาที่ถ่ายทำในร่มเมื่อหลายวันก่อน

"ทุกฝ่ายเตรียมพร้อม! เตรียมถ่ายทำ!"

หน้าจอมอนิเตอร์ จางฉวนอันถ้าวอ สีหน้าตื่นเต้น

เนื้อเรื่องดำเนินมาถึงตอนที่ซือจิ่วและฝูกวางถูกส่งลงมาเผชิญเคราะห์ในโลกมนุษย์

พวกเขาสูญเสียความทรงจำทั้งหมด และมาพบกันในงานเทศกาลโคมไฟซ่างหยวนท่ามกลางผู้คนมากมาย เพราะโคมกระต่ายตัวหนึ่ง

ในกล้อง ซือจิ่วและฝูกวางเปลี่ยนมาสวมชุดผ้าฝ้ายของชาวบ้าน บนใบหน้าประดับรอยยิ้มบริสุทธิ์ไร้เดียงสา

ทั้งสองถือโคมกระต่ายที่ทำออกมาอย่างวิจิตร เดินเคียงคู่กันไปในฝูงชน สบตากันยิ้มแย้มเป็นระยะ แววตาเปี่ยมด้วยรักที่เรียบง่ายและร้อนแรง

ภาพงดงามราวกับภาพวาด

ทว่า ที่ปลายสุดของถนน ในเงามืดบนหลังคาโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง มีคนนั่งอยู่

จิ่นเยว่ในชุดคลุมยาวสีจันทร์กระจ่าง ไม่สวมมงกุฎ ผมยาวสีดำถูกลมราตรีพัดปลิวไหว

เขาดูแปลกแยกอย่างยิ่งท่ามกลางกระแสธารแห่งโลกีย์อันจอแจนี้

เขาลงมายังโลกมนุษย์พร้อมความทรงจำครบถ้วน เพื่อตามหาฝูกวาง

ท่ามกลางความวุ่นวาย สายตาของเขา ทะลุผ่านฝูงชนที่เบียดเสียด ข้ามผ่านแสงโคมไฟระยิบระยับ ตกกระทบลงบนโคมไฟกระต่ายที่แกว่งไกวนั้นอย่างแม่นยำ

นั่นคือสิ่งที่ฝูกวางทำกับมือ

กล้องจับภาพโคลสอัปที่หลินเยี่ยน

ใบหน้ายังคงเป็นสีหน้าเย็นชาไม่ข้องแวะทางโลก

แต่เมื่อเขาเห็นฝูกวางส่งยิ้มเจิดจ้าแบบนั้นให้ซือจิ่วที่เป็นมนุษย์ ปลายนิ้วที่วางอยู่บนเข่าของเขาก็สั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่

ทันใดนั้น มือข้างนั้นก็กำแน่น จิกกระเบื้องสีดำใต้ร่างจนนิ้วซีดขาว

ขอบกระเบื้องแข็งบาดปลายนิ้วจนเจ็บ

อารมณ์แปลกใหม่ที่ไม่เคยมีมาก่อน พลุ่งพล่านขึ้นมาจากก้นบึ้งหัวใจ แผดเผาไปทั่วสรรพางค์กาย

ที่แท้ นี่ก็คือความริษยา

ไม่ใช่ความโกรธเกรี้ยวโหมกระหน่ำ และไม่ใช่การตะโกนถามอย่างบ้าคลั่ง

แต่เหมือนกลืนใบมีดขึ้นสนิมลงไปเต็มคอ ในปากมีแต่กลิ่นคาวสนิมและรสหวานเอียนของเลือด แต่กลับเปล่งเสียงไม่ได้แม้แต่ครึ่งคำ

ทำได้เพียงปล่อยให้เศษมีดคมกริบเหล่านั้น กรีดแทงอวัยวะภายในจนเลือดโชก

เป็นครั้งแรกที่เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความเป็น "มนุษย์" ในตัวละครจิ่นเยว่ได้อย่างชัดเจนขนาดนี้

เมื่อเทพเจ้ามีจิตปฏิพัทธ์ แปดเปื้อนกิเลสตัณหา ก็คือจุดเริ่มต้นของหายนะที่ไม่อาจหวนคืน

"ซูม! ซูมเข้าไปอีก! จับตาจิ่นเยว่!"

จางฉวนอันหลังจอมอนิเตอร์ตื่นเต้นจนกดเสียงต่ำ สั่งช่างภาพรัวเร็ว

บนหน้าจอ ดวงตาของหลินเยี่ยนถูกขยายใหญ่

ในดวงตาคู่เดิมที่เคยมีเพียงความเย็นชาและเมตตา ค่อยๆ ปรากฏร่องรอยของความริษยา

ความสูงส่งของเทพเจ้ากำลังพังทลายลงทีละน้อย

สุดท้าย อารมณ์ทั้งหมดก็ตกตะกอน กลายเป็นสีดำทึบของความยึดติดที่ลึกไร้ก้นบึ้ง

"คัต! ผ่าน!"

เสียงของจางฉวนอันสั่นเครือ

ช่วงพักเบรก ทีมงานต่างแยกย้ายกันทำงาน

เติ้งฮ่าวนั่งพักผ่อน แต่สายตากลับหลบหลีกหลินเยี่ยนที่อยู่ไม่ไกลโดยไม่รู้ตัว

หยางอี้เดินเข้ามา ยื่นผ้าขนหนูให้ "เป็นอะไรไป? ใจลอยเชียว"

เติ้งฮ่าวเช็ดหน้า ขยับเข้าไปใกล้ กดเสียงต่ำจนแทบกระซิบ "พี่หยาง ผมพูดจริงๆ นะ พี่อย่าขำผมล่ะ"

"หืม?"

"เมื่อกี้ตอนผมอยู่ข้างล่าง แล้วเงยหน้าขึ้นไปมองแวบหนึ่ง ผมรู้สึกว่า... หลินเยี่ยนเขาเมื่อกี้ อยากฆ่าผมจริงๆ"

สายตานั้น ไม่ใช่การแสดง แต่เป็นความต้องการครอบครองและจิตสังหารที่สมจริงจนเขาขนลุกซู่

หยางอี้มองหลินเยี่ยนที่นั่งดื่มน้ำเงียบๆ กลับคืนสู่สภาพปกติอยู่ไกลๆ เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วตบไหล่เติ้งฮ่าว

ทำหน้าเหมือนเข้าใจทุกอย่าง "เดี๋ยวก็ชิน"

ในเวลาเดียวกัน เสียงแจ้งเตือนของระบบที่ห่างหายไปนานก็ดังขึ้นในสมองของหลินเยี่ยน

[ติ๊ง]

[ตรวจพบโฮสต์เกิดความรู้สึกร่วมอย่างลึกซึ้งกับตัวละคร "เทพจันทรา จิ่นเยว่" อัตราการซิงโครไนซ์เพิ่มขึ้นเป็น 75%]

[รางวัล: ค่าเสน่ห์ชั่วคราว +5 (เฉพาะช่วงถ่ายทำ)]

เลิกกองตอนค่ำ

ในกลุ่มแชต "นักแสดงจิ่วเทียน (เก้าสวรรค์)" จู่ๆ ก็มีอั่งเปาเด้งรัวๆ เต็มหน้าจอ

ฝีมือเหอเจียนนั่นเอง

"พี่น้องครับ! บันทึกเมฆาเก้าสวรรค์ ภาคพิเศษ! ยอดจองดูทะลุล้านแล้ว! แพลตฟอร์มเร่งคิวฉายด่วน! คืนนี้สี่ทุ่ม! ออนไลน์ตรงเวลา!"

"ไปดูกันให้หมด! ดูจบแล้วเขียนเรียงความความรู้สึกหลังดูมาส่งคนละแปดร้อยคำ!"

รถตู้แล่นอย่างนิ่มนวลกลับโรงแรม

หลินเยี่ยนพิงเบาะ ลบเครื่องสำอางออกหมดแล้ว เปลี่ยนกลับมาใส่เสื้อยืดสีดำเรียบง่าย

เขามองหน้าจอมือถือ แอปฯ วิดีโอกีวี่แจ้งเตือนนับถอยหลังการฉาย บันทึกเมฆาเก้าสวรรค์ · ภาคยุทธภพ ในใจพลันเกิดความคาดหวังจางๆ ขึ้นมา

ความฝันในยุทธภพของมือกระบี่และหมอพเนจรในห้วงเวลาคู่ขนานนั้น

คือของขวัญที่มอบให้ผู้ชม

และในความหมายหนึ่ง ก็เป็นของขวัญที่มอบให้ตัวเขาเองด้วย