บทที่ 86 รางวัลนกนางนวลทองคำกำลังจะมา

หลังจากทั้งสามคนหารือกันจนได้ข้อสรุป หลังมื้อดึก หยางอี้ก็เรียกรวมตัวเพื่อซ้อมบททันที

การที่นักแสดงนำร่วมมือกัน ถึงจะถ่ายทอดฉากที่ยอดเยี่ยมออกมาได้ หลินเยี่ยนเองก็เห็นด้วยกับความคิดนี้

คืนนี้ เขาใช้เวลาได้อย่างคุ้มค่าเป็นพิเศษ

วันรุ่งขึ้น บรรยากาศในกองถ่ายดูเปลี่ยนไปเล็กน้อย

หยางชิ่นปรากฏตัวอีกครั้ง วันนี้เธอสวมสูทสีขาวทะมัดทะแมง แต่ที่น่าแปลกใจคือเปลี่ยนมาสวมรองเท้าผ้าใบส้นเตี้ย

คนในกองถ่ายหลายคนเริ่มซุบซิบ นายทุนใหญ่บอสใหญ่ขนาดนี้ ยอมทิ้งงานการตัวเอง วิ่งมาหากองถ่ายทุกวัน เพื่อมาเฝ้าเด็กใหม่คนเดียว

พวกเขาเดาในใจว่า หลินเยี่ยนมีความหมายอย่างไรกับหยางชิ่นกันแน่?

เป็นบ่อเงินบ่อทองแห่งใหม่ หรือเป็นหมากตัวสำคัญในกระดานของเธอ?

หยางชิ่นพาหลินเยี่ยนตรงเข้าไปในเต็นท์พักผ่อน

"มีข่าวดี บันทึกเมฆาเก้าสวรรค์ ได้ส่งชื่อเข้าชิงรางวัล 'นกนางนวลทองคำ' ปีนี้ผ่านช่องทางพิเศษแล้ว"

หลินเยี่ยนชะงัก

รางวัลนกนางนวลทองคำ คือหนึ่งในสามรางวัลละครโทรทัศน์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประเทศ มีน้ำหนักในวงการบันเทิงมหาศาล เป็นเกียรติยศที่นักแสดงนับไม่ถ้วนใฝ่ฝัน แสดงถึงการยอมรับสูงสุดในฝีมือการแสดงและผลงาน

"ละครเพิ่งฉายจบ เวลาจะทันเหรอครับ?" หลินเยี่ยนถามอย่างสงสัย

"ระยะเวลาคัดเลือกจะปิดรับในวันสุดท้ายพอดี"

"เหอเจียนใช้เส้นสายไม่น้อย เจาะจงเสนอชื่อเธอเข้าชิงรางวัล 'นักแสดงหน้าใหม่ยอดเยี่ยม' โดยเฉพาะ"

เธอมองหลินเยี่ยน มุมปากยกขึ้น ดูเหมือนจะพอใจกับการกระทำนี้มาก

"เขาบอกว่า เรื่องที่เธอเคยท้าพนันกับฉัน ดูเหมือนกำลังจะกลายเป็นจริงแล้วนะ"

หลินเยี่ยนนึกย้อนไปถึงประโยคที่ว่า "ได้รางวัลนักแสดงหน้าใหม่ค่อยมาคุยเรื่องความร่วมมือ" ตอนนั้นเป็นแค่คำพูดเล่นๆ แต่ตอนนี้กลับมีความหมายลึกซึ้ง

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขัดจังหวะพอดี หน้าจอแสดงชื่อเหอเจียน

ปลายสาย เสียงของเหอเจียนตื่นเต้นสุดขีด

"เสี่ยวเยี่ยน! รู้เรื่องแล้วใช่ไหม! รางวัลนกนางนวลทองคำ! ถึงละครเราจะเป็นแนวเทพเซียน ซึ่งเสียเปรียบในการชิงรางวัล แต่กระแสและคำวิจารณ์ในตัวละครของเธอมันของจริง! เรามาเสี่ยงกันสักตั้ง! ต่อให้สุดท้ายไม่ได้รางวัล แค่ได้เข้าชิง ก็เป็นเกียรติประวัติในโปรไฟล์แล้ว!"

"แต่ละครของเราเพิ่งจะฉายจบ แบบนี้มันถูกกฎกติกาเหรอครับ?" หลินเยี่ยนถามข้อสงสัยในใจ

"ความกังวลของเธอไร้สาระน่า ส่งชื่อไปก่อน ระยะเวลาตัดสินมันยาวนาน รายละเอียดลึกๆ เราไปยุ่งไม่ได้หรอก สรุปคือห้ามพลาดโอกาสนี้เด็ดขาด เข้าใจไหม"

หลินเยี่ยนวางสาย แต่ในใจกลับสงบนิ่งกว่าเหอเจียนมาก

เขารู้ดีว่า เรื่องแบบนี้ลำพังแค่กระแสยังไม่พอ

บารมี คอนเนกชัน ประเภทของผลงาน ล้วนเป็นด่านที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

วินาทีต่อมา เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นในสมอง

[เปิดใช้งานภารกิจระยะยาว: จุดเริ่มต้นสู่เส้นทางจักรพรรดิภาพยนตร์]

[เป้าหมายภารกิจ: ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลนักแสดงหน้าใหม่ยอดเยี่ยม รางวัลนกนางนวลทองคำ]

[รางวัลภารกิจ: พลังชีวิต +20 วัน, ชิ้นส่วนแท็กแบบสุ่ม 1 ชิ้น]

[หมายเหตุพิเศษ: หากได้รับรางวัลชนะเลิศ รางวัลทั้งหมดจะคูณสอง]

หลินเยี่ยนพูดไม่ออก เป้าหมายภารกิจนี้มันผิดพลาดตรงไหนหรือเปล่า?

จะได้รางวัลหรือไม่ เขาเป็นคนกำหนดได้ที่ไหนกัน? เขาคิดว่าระบบน่าจะส่งภารกิจไปให้พวกกรรมการมากกว่า

แล้วทำไมชิ้นส่วนแท็กอันนี้ถึงไม่มีคำอธิบายเจาะจง มันมีความหมายอะไรแฝงอยู่หรือเปล่า?

เขาบ่นในใจ แต่สีหน้ายังคงเรียบเฉย

หลินเยี่ยนเก็บมือถือ เงยหน้ามองหยางชิ่น "คุณหยาง ดูเหมือนคุณจะคาดหวังกับการที่ผมจะได้รางวัลสูงมากเลยนะครับ?"

หยางชิ่นเลิกคิ้ว แววตาฉายความเจ้าเล่ห์

"ถ้าเธอคว้าเรื่องวัลนี้ได้ สัญญาที่เราเคยคุยกันถึงจะมีโอกาสเป็นไปได้ และฉันจะได้ไม่เสียแรงเปล่าที่วิ่งเต้นเพื่อเธอ แต่เธอกลับไม่ยอมเข้าบริษัทฉันสักที"

"แน่นอน ถ้าเธอยอมเซ็นสัญญากับฉันเร็วๆ นี้ ฉันยอมยกผลประโยชน์ให้เธออีกสองส่วน ถือเป็นความจริงใจของฉัน จะลองพิจารณาดูไหม?"

สองส่วน

สำหรับสัญญาระดับ S ของบริษัทชั้นนำ นี่เป็นข้อเสนอที่เหนือจินตนาการ

เงื่อนไขระดับนี้ เพียงพอที่จะทำให้นักแสดงหน้าใหม่ทุกคนหวั่นไหว หรือแม้แต่นักแสดงระดับ A-list หลายคนยังต้องใจเต้น

ความสงสัยในใจหลินเยี่ยนยิ่งลึกล้ำ

เดิมพันที่หยางชิ่นลงกับตัวเขา มันมากเกินไปหน่อยไหม

เธอมองเห็นอะไรกันแน่?

เด็กใหม่ที่มีแววคนหนึ่ง คุ้มค่าให้เธอทุ่มเทขนาดนี้ ยอมทุ่มทุนไม่อั้นขนาดนี้เชียวหรือ?

หลินเยี่ยนครุ่นคิด แต่ไม่ได้ถามต่อ เพียงแค่พยักหน้ายิ้มๆ

"หวังว่าทุกอย่างจะเป็นไปตามที่คุณหยางปรารถนานะครับ รายละเอียดไว้รอผมได้รางวัลหน้าใหม่ค่อยคุยกันดีกว่า"

กลับมาที่กองถ่าย ทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้ว

ฉากคือตำหนักสวรรค์ที่โอ่อ่าและน่าเกรงขาม หลังคาปูด้วยกระเบื้องเคลือบสีทอง ภายในมีเสามังกรขนาดใหญ่ ทุกรายละเอียดแสดงถึงความศักดิ์สิทธิ์และไม่ธรรมดาของแดนสวรรค์

เติ้งฮ่าวในบทโอรสสวรรค์ "ซือจิ่ว" นั่งสูงส่งอยู่บนบัลลังก์ หยางอี้ในบทเทพธิดา "ฝูกวาง" ยืนอยู่ข้างกาย

หลินเยี่ยนในบทเทพจันทรา "จิ่นเยว่" สวมชุดเทพสีจันทร์กระจ่าง ยืนโดดเดี่ยวอยู่เบื้องล่าง

"Action!"

สิ้นเสียงคำสั่งของจางฉวนอัน ภาพในจอมอนิเตอร์ก็เต็มไปด้วยแรงกดดันทันที

สายตาของซือจิ่วมองจิ่นเยว่จากที่สูง แฝงไว้ด้วยการพินิจพิเคราะห์และกดดันในแบบฉบับของรัชทายาท

"จิ่นเยว่ เสด็จพ่อสั่งให้เจ้าเฝ้าวังจันทรา เจ้ากลับละเลยหน้าที่ เจ้ารู้ความผิดหรือไม่?"

จิ่นเยว่ไม่ได้ตอบทันที

เขาค่อยๆ เงยหน้า สายตาข้ามผ่านซือจิ่วผู้สูงส่ง ไปตกอยู่ที่ฝูกวางด้านหลัง

สายตานั้น แรกเริ่มเต็มไปด้วยความรักและความอ่อนโยนที่ละลายไม่หมด นั่นคือแสงดาวเพียงดวงเดียวในใจเขาตลอดหมื่นปีแห่งความโดดเดี่ยว

แต่เมื่อสายตาของเขาสัมผัสกับสีหน้าห่างเหินและลำบากใจของฝูกวาง ความอ่อนโยนนั้นก็เย็นลงอย่างรวดเร็ว จับตัวเป็นน้ำแข็ง

เขาละสายตากลับมา มองไปที่ซือจิ่วอีกครั้ง ความอ่อนโยนในแววตาหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเงียบงันดั่งน้ำตาย และภายใต้ความเงียบงันนั้น คือคลื่นใต้น้ำแห่งความบ้าคลั่งที่กำลังปั่นป่วน

ความรักในใจเขา ณ วินาทีนี้ ถูกความเย็นชาของความเป็นจริงบดขยี้อย่างไร้ปรานี เหลือเพียงความสิ้นหวังและความไม่ยินยอมพร้อมใจ

หลินเยี่ยนสัมผัสถึงอารมณ์ของจิ่นเยว่ในใจ ส่งผ่านความซับซ้อนนั้นออกไปทางสายตา

"องค์ชาย กระหม่อมมีผิด"

ใช่เลย! ความรู้สึกนี้แหละ!

จางฉวนอันตะโกนก้องในใจ นี่แหละจิ่นเยว่ที่เขาต้องการ!

เขาไม่ได้ต้องการแค่ผู้แอบรักที่เจียมเนื้อเจียมตัว แต่ต้องการวิญญาณที่ซับซ้อนซึ่งถูกฉีกกระชากท่ามกลางความเป็นเทพ ความรัก และความสิ้นหวัง!

เติ้งฮ่าวถูกสายตาของหลินเยี่ยนกระตุ้นจนตัวสั่น แรงกดดันที่มองไม่เห็นถาโถมเข้าใส่

เขาสัมผัสได้ถึงการท้าทายภายใต้ความสงบนิ่งนั้น

สายตาของหลินเยี่ยนในตอนนี้ ทำให้เขารู้สึกถึงภัยคุกคามที่แท้จริง นั่นไม่ใช่การแสดง แต่มันคือการดูแคลนที่จิ่นเยว่มีต่อซือจิ่วจริงๆ

"ผิดที่ใด?"

เติ้งฮ่าวเน้นเสียง แสดงอำนาจแห่งราชวงศ์ออกมาเต็มที่ พยายามกดข่มแรงกดดันที่มองไม่เห็นนั้น

มุมปากของหลินเยี่ยน ยกขึ้นเล็กน้อยอย่างแผ่วเบา แฝงความเย้ยหยันอย่างไม่ตั้งใจ

"ผิดที่... ไม่ควรอาจเอื้อมไขว่คว้าแสงสว่างที่ไม่ใช่ของตน"

ประโยคนี้ ราวกับมีดแหลมคม แทงทะลุความอ่อนแอที่ซือจิ่วใช้ความหยิ่งผยองปกปิดไว้อย่างแม่นยำ

ซือจิ่วรู้ดีว่า "แสงสว่าง" ที่จิ่นเยว่พูดถึง ไม่ได้หมายถึงแค่เทพธิดาฝูกวาง แต่ยังหมายถึงความโปรดปรานจากเง็กเซียนฮ่องเต้ที่ควรจะเป็นของเขาด้วย

กล้ามเนื้อบนใบหน้าของเติ้งฮ่าวระริกไหวเล็กน้อย นั่นเป็นปฏิกิริยาความโกรธที่ระงับไม่ได้หลังจากถูกจี้ใจดำ

เมื่อวานเขาซ้อมกับหลินเยี่ยนมาแล้ว รู้ทิศทางของบท แต่พอมาอยู่หน้างานแล้วถูกพลังของหลินเยี่ยนชักจูง ปฏิกิริยาตอบสนองของเขากลับสมจริงจนน่าตกใจ

คลื่นอารมณ์ปะทุขึ้นในใจเติ้งฮ่าว เขารู้สึกถึงความไม่ยินยอมและความโกรธที่ผสมปนเปกัน อารมณ์นี้ เข้ากันได้ดีอย่างสมบูรณ์แบบกับสภาพจิตใจของซือจิ่วในตอนนี้

"บังอาจ!"

ซือจิ่วตวาดลั่น ตำหนักสวรรค์สั่นสะเทือนด้วยคลื่นแห่งอำนาจ

"คัต! ดี! ดีมาก!"

จางฉวนอันตื่นเต้นจนลุกขึ้นจากเก้าอี้ ตบต้นขาตัวเองฉาดใหญ่

"ความรู้สึกนี้แหละ! ความโกรธของซือจิ่ว ความอดกลั้นและการท้าทายของจิ่นเยว่! นี่แหละคือสภาวะที่นักแสดงนำควรจะมี!"

ช่วงพักเบรก หลินเยี่ยนเพิ่งนั่งลงดื่มน้ำ มือถือก็สั่น

ข้อความจากกลุ่ม "แก๊งสายกินดุจเกล็ดน้ำค้าง"

หยางอี้ส่งรูปแคปหน้าจอบทละครมา วงกลมด้วยปากกาสีแดงตรงฉากอารมณ์ระหว่างเธอกับซือจิ่วและจิ่นเยว่

ตามด้วยข้อความเสียง

"ฉากนี้ ผู้กำกับบอกว่าอยากเพิ่มความตึงเครียดหน่อย แต่บทมันเขียนมาเรียบไป ฉันยังจับทางไม่ได้เลย"

"คืนนี้เลิกกองเร็ว มาต่อบทที่ห้องฉันไหม?"