บทที่ 85 รวมพลแก๊งโรงอาหารรอบดึก

ทีมงานฉวยโอกาสตีเหล็กตอนร้อน ปล่อยภาพเบื้องหลังการถ่ายทำของหลินเยี่ยนและเซียวหรานออกมาหนึ่งรูป

ในภาพ ทั้งสองคนนั่งอยู่ในโรงเตี๊ยมเก่าคร่ำครึ บนโต๊ะมีเหล้าหนึ่งกา นอกหน้าต่างคือแสงจันทร์สลัวราง

กระแสการไว้อาลัยทั่วโลกออนไลน์ที่เกิดจาก "สุนทรียศาสตร์แห่งความสูญเสีย" จึงเปลี่ยนทิศทางอย่างน่าทึ่ง กลายเป็นมหกรรมรวมตัวกันทวงตอนพิเศษภาคแยกอย่างบ้าคลั่ง

ในช่วงพักกองถ่ายละคร ดุจเกล็ดน้ำค้าง

หลินเยี่ยนไถหน้าจอมือถืออ่านบทสนทนามหาศาลเกี่ยวกับอวี้อู๋ซิน ในใจเกิดความรู้สึกตื้นตันอย่างประหลาด

ตัวละครที่เขาตั้งใจทุ่มเทแสดงมาหลายเดือน ในที่สุดก็ได้วาดจุดจบที่ตราตรึงอยู่ในความทรงจำของทุกคนอย่างยิ่งใหญ่

และในตอนนั้นเอง เสียงที่คุ้นเคยและเย็นเยียบก็ดังขึ้นในสมอง

[สิ้นสุดการสวมบทบาท "อวี้อู๋ซิน"]

[ระดับอิทธิพลขั้นสุดท้าย: ระดับปรากฏการณ์]

[รางวัลสรุปผล: พลังชีวิต +30 วัน]

[ได้รับคัมภีร์ทักษะพิเศษ: "ปรมาจารย์ควบคุมสีหน้าอารมณ์ละเอียดอ่อน"]

กระแสธารแห่งพลังชีวิตอันอบอุ่นไหลบ่าเข้าสู่แขนขาและจุดชีพจร ปัดเป่าความเหนื่อยล้าจากการถ่ายทำติดต่อกันหลายวันจนหมดสิ้น

หลินเยี่ยนมองตัวเลขที่พุ่งพรวดบนแถบนับถอยหลังของชีวิต ในที่สุดก็สัมผัสได้ถึงความปลอดภัยที่ห่างหายไปนาน

เขาจมดิ่งสติลงสู่ห้วงความคิด คัมภีร์ทักษะที่ชื่อว่า ปรมาจารย์ควบคุมสีหน้าอารมณ์ละเอียดอ่อนค่อยๆ เปิดออกตรงหน้า

[ทักษะ: ปรมาจารย์ควบคุมสีหน้าอารมณ์ละเอียดอ่อน (ติดตัว/กดใช้)]

[ผลลัพธ์ติดตัว: โฮสต์สามารถอ่านสีหน้าอารมณ์ละเอียดอ่อนของผู้อื่นที่เกิดจากความผันผวนทางอารมณ์ซึ่งกินเวลาต่ำกว่า 0.5 วินาทีได้โดยสัญชาตญาณ ความแม่นยำ 70%]

[ผลลัพธ์กดใช้: โฮสต์สามารถควบคุมกล้ามเนื้อใบหน้าทุกส่วนของตนเองได้อย่างสมบูรณ์แบบ เพื่อแสดงหรือซ่อนเร้นอารมณ์ที่เฉพาะเจาะจง]

[หมายเหตุ: เมื่อคุณเรียนรู้สุดยอดแห่งการโกหก ทุกประโยคที่คุณพูด ล้วนกลายเป็นความจริงได้]

นี่มัน...

หัวใจของหลินเยี่ยนเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งที

ทักษะนี้ เหมือนสร้างมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ

ไม่ว่าจะเป็นการแสดง หรือการรับมือกับความสัมพันธ์ซับซ้อนของผู้คนในชีวิตจริง ล้วนเรียกได้ว่าเป็นอาวุธเทพ

......

เพื่อขอบคุณคำชี้แนะของหยางอี้ก่อนรอบชิงชนะเลิศ หลินเยี่ยนคิดหาวิธีขอบคุณที่ตรงไปตรงมาที่สุด

ห้องครัวของกองถ่ายยังคงเปิดไฟสว่างในยามดึก เขาขอยืมพื้นที่มุมหนึ่ง จัดการวัตถุดิบใกล้มืออย่างคล่องแคล่ว

ครึ่งชั่วโมงต่อมา อาหารที่จัดจานอย่างประณีตก็เสร็จเรียบร้อย

เส้นบุกใสแคลอรีต่ำรองพื้น เรียงรายด้วยลูกชิ้นอกไก่เนื้อขาวเด้งดึ๋ง แซมด้วยผักตามฤดูกาลลวกสีเขียวสด ราดด้วยซอสสูตรพิเศษไขมันต่ำ

"อาหารลดน้ำหนักสูตรหลิน" ชุดนี้ คือของขวัญขอบคุณที่จริงใจที่สุดที่เขาจะมอบให้ได้

ในรถบ้านของหยางอี้ เธอกำลังส่องกระจก ดึงแก้มตัวเองด้วยสีหน้าเหมือนมีความแค้นฝังลึก

ประตูรถถูกเคาะ ผู้ช่วยเปิดประตู พอเห็นหลินเยี่ยนยืนอยู่ข้างนอก สีหน้าก็แปลกใจเล็กน้อย

"หลินเยี่ยน?" หยางอี้หันกลับมา ยิ่งประหลาดใจกว่าเดิม

"อาจารย์หยาง มื้อดึกครับ" หลินเยี่ยนยื่นกล่องอาหารในมือให้

ฝากล่องเปิดออก กลิ่นหอมสดชื่นผสมกับสีสันชวนน้ำลายสอของอาหาร ปัดเป่าอากาศอึมครึมในรถบ้านหายไปในพริบตา

หยางอี้มองอาหารคลีนหน้าตาดีชุดนั้น แล้วหันกลับมามองแตงกวาจืดชืดครึ่งลูกข้างมือตัวเอง ขอบตาแทบจะร้อนผ่าว

แม่จ๋า นี่มันเทวดามาโปรดชัดๆ

"รีบเข้ามานั่งก่อน" หยางอี้รีบเคลียร์โต๊ะ เชื้อเชิญเขาอย่างกระตือรือร้น

ไม่กี่นาทีต่อมา หยางอี้นั่งเคี้ยวลูกชิ้นอกไก่อย่างมีความสุข พูดเสียงอู้อี้ในลำคอ "ฝีมือระดับนี้ ไม่ไปเปิดร้านอาหารส่วนตัวน่าเสียดายแย่"

"แค่ทำอะไรง่ายๆ ครับ" หลินเยี่ยนนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ตรงหน้ามีเพียงน้ำอุ่นแก้วเดียว

"เฉิงเตี๋ยอีในรอบชิงนั่น สุดยอดจริงๆ นะ" หยางอี้วางตะเกียบ สีหน้าจริงจังขึ้น "พูดจริงๆ ตอนแรกฉันลุ้นแทนเธอแทบตาย นึกไม่ถึงว่าเธอจะกล้าเล่น แล้วยังเล่นได้ดีขนาดนั้น"

"แค่โชคดีครับ"

"นี่ไม่ใช่โชคหรอก" หยางอี้ส่ายหน้า "ฉันดูออก เธอชอบการแสดงชนิดที่เรียกว่าเข้ากระดูกดำ คนแบบเธอ เกิดมาเพื่อกินข้าวชามนี้โดยเฉพาะ"

เธอเป็นคนพูดตรง ไม่ชอบอ้อมค้อม

การสนทนาที่บริสุทธิ์และเกี่ยวข้องกับการแสดงเพียงอย่างเดียวแบบนี้ ทำให้หลินเยี่ยนรู้สึกสบายใจมาก

หยางอี้เป็นพวกคิดแล้วทำเลย พอพูดจบ ก็หยิบมือถือขึ้นมากดรัวๆ

วินาทีต่อมา มือถือของหลินเยี่ยนก็สั่น

กลุ่มวีแชตชื่อ "แก๊งสายกินดุจเกล็ดน้ำค้าง" เด้งขึ้นมา สมาชิกในกลุ่มมีแค่สามคน: หยางอี้, หลินเยี่ยน และรูปโปรไฟล์คนแปลกหน้าอีกหนึ่งคน

จากนั้น เจ้าของรูปโปรไฟล์แปลกหน้านั้นก็ถูกหยางอี้แท็กเรียกในกลุ่ม

หยางอี้: @เติ้งฮ่าว ออกมาคารวะเทพแห่งครัวเดี๋ยวนี้

เติ้งฮ่าวที่อยู่ปลายทางหน้าจอดูเหมือนจะทำตัวไม่ถูก ผ่านไปครึ่งค่อนวันถึงโผล่มาเป็นจุดไข่ปลาหนึ่งชุด พร้อมกับสติกเกอร์เกาหัวแก้เขิน

หยางอี้ส่งรูปมื้อดึกไปให้เติ้งฮ่าวดูทันที

หยางอี้: ไม่ต้องมาทำเขิน อยากกินก็บอกมาตรงๆ คราวหน้าให้หลินเยี่ยนห่อมาเผื่อนายด้วย จะได้ไม่ต้องทนแทะใบไม้ทุกวันจนเล่นบทโอรสสวรรค์แบบไม่มีเรี่ยวแรง

เติ้งฮ่าว: ...ผมทำเพื่อความสมจริงของตัวละครต่างหาก!

คนไทป์อี หนึ่งคน กับคนไทป์ไอสองคน จึงถูกจับมัดรวมให้เริ่มสร้างปฏิสัมพันธ์กันในกลุ่มนี้

หยางอี้: เอาล่ะ เข้าเรื่อง พรุ่งนี้ฉากสำคัญ "เผชิญหน้าบนตำหนักสวรรค์" ฉันอ่านบทดูแล้วรู้สึกว่ายังมีจุดให้ขยี้ได้อีก คืนนี้พวกเราสามคนมาลองซ้อมบทกันก่อน จะได้ไม่ไปเสียเวลาคนอื่นหน้ากอง ให้ผู้กำกับจางด่าเอา

เติ้งฮ่าวตอบกลับทันที: ได้ครับ งั้นเดี๋ยวมาซ้อมที่รถบ้านผมก็ได้ครับ

หลินเยี่ยน: ไม่มีปัญหาครับ

หยางอี้: โอเคจ้า

นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เข้ากองถ่าย ที่หลินเยี่ยนถูกดึงเข้าไปอยู่ในวงสังคมเล็กๆ ของนักแสดงอย่างแท้จริง

ไม่มีผู้จัดการ ไม่มีผู้ช่วย มีเพียงเพื่อนร่วมอาชีพสามคนที่มีความต้องการด้านการแสดงเหมือนกัน

ความรู้สึกคล้ายๆ กับสมัยอยู่ที่สโมสรเริ่มกลับมาจางๆ

จากนั้นเขาก็พิมพ์ตอบรับในกลุ่มไปอย่างให้ความร่วมมือว่า: ฉากพรุ่งนี้ ผมมีไอเดียใหม่ๆ สองสามอย่าง เดี๋ยวเราค่อยถกกันในรายละเอียดนะครับ