บทที่ 84 ทะเลสีแดงปิดฉาก ทะเลเมฆาร่ำไห้

ความอึกทึกในสตูดิโอถูกกันไว้ด้านหลังประตูบานหนา

หลังการแสดงจบลง หลินเยี่ยนเดินผ่านทางเดินหลังเวทีอันยาวเหยียด แสงสว่างและเสียงผู้คนที่ทางออกราวกับเป็นโลกอีกใบ

ทันทีที่เขาก้าวเท้าออกมา แสงแฟลชระยิบระยับนับไม่ถ้วนก็สว่างวาบขึ้นอย่างบ้าคลั่ง อากาศอบอวลไปด้วยเสียงกรีดร้องของแฟนคลับที่ไม่อาจอดกลั้นได้อีกต่อไป

กล่องของขวัญและช่อดอกไม้กองพะเนินเป็นภูเขาย่อมๆ ห่ออย่างประณีต ขวางทางเดินจนแทบมิด

เด็กสาวคนหนึ่งเบียดตัวเข้ามา ในมือถือสมุดบันทึก ใบหน้าแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น

"อาจารย์หลิน! พวกเราจัดกลุ่มไปรับที่สนามบิน รายการของขวัญอยู่ที่นี่ค่ะ แล้วเรื่องระดมทุนซัพพอร์ตโปรเจกต์ต่อไปพวกเรา..."

ฝีเท้าของหลินเยี่ยนชะงัก

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยรีบก้าวเข้ามา เตรียมกันฝูงชนออกไป

แต่หลินเยี่ยนยกมือขึ้น บอกว่าไม่ต้อง

เขามองใบหน้าที่แดงก่ำเพราะความตื่นเต้นเหล่านั้น กวาดตามองร่างที่เฝ้ารอเขามาตลอด

เขารับโทรโข่งมาจากมือเด็กสาวคนนั้น อยากจะพูดคุยกับพวกเธอ

"ขอบคุณทุกคนที่มาหาผมนะครับ"

"ผมไม่รับของขวัญ รับไว้แค่ใจก็พอ ต่อไปก็ไม่ต้องระดมทุนซัพพอร์ตอะไรทั้งนั้นนะครับ"

"ผมเป็นนักแสดง การที่พวกคุณยอมสละเวลามาดูละครของผม นั่นคือกำลังใจที่ดีที่สุดแล้ว เก็บเงินไว้กับตัว ซื้อของอร่อยๆ กิน หรือซื้อของขวัญให้ครอบครัวเถอะครับ"

"ไม่ว่าจะซื้ออะไร ก็ไม่ควรเอามาใช้กับเรื่องพวกนี้ แน่นอนว่าถ้าวันหนึ่งผมได้เป็นพระเอกหนังเข้าโรง ถึงตอนนั้นค่อยซื้อตั๋วหนังเป็นการสนับสนุนผมแล้วกันนะครับ ขอบคุณครับ"

พูดจบเขาส่งโทรโข่งคืนให้เด็กสาวที่ยังอึ้งกิมกี่ โค้งคำนับให้ฝูงชนอีกครั้ง ก่อนจะรีบเดินไปที่รถตู้ภายใต้การคุ้มกันของรปภ.

เสียงเชียร์ดังกระหึ่มขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่มีความบ้าคลั่งเจือปน มีแต่ความซาบซึ้งใจ

คืนนั้น คลิปวิดีโอหนึ่งกลายเป็นไวรัลในโลกออนไลน์อย่างรวดเร็ว

ครึ่งแรกของคลิป เป็นภาพไอดอลชื่อดังคนหนึ่งที่สนามบิน บอดี้การ์ดผลักแฟนคลับอย่างหยาบคาย ส่วนตัวไอดอลใส่หูฟังเดินผ่านไปโดยไม่ปรายตามอง

ครึ่งหลัง ภาพตัดมาที่หน้าอาคารสถานีโทรทัศน์ หลินเยี่ยนรับโทรโข่งมาอย่างนุ่มนวล และพูดกับแฟนคลับอย่างจริงใจ

แผ่นหลังที่โค้งคำนับอย่างลึกซึ้งของเขา ช่างแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับแผ่นหลังที่เดินจากไปอย่างเย็นชาในตอนต้น

หัวข้อคลิปตัดต่อนี้เรียบง่ายแต่ทรงพลัง —— [ว่าด้วยเรื่องจรรยาบรรณศิลปินสำคัญแค่ไหน]

ช่องคอมเมนต์แทบระเบิด

[ถ้าไม่มีข้อเปรียบเทียบก็คงไม่เจ็บปวด จากคนผ่านทางกลายเป็นแฟนคลับแล้ว นี่สิคือสิ่งที่ไอดอลควรจะเป็น]

[เขามองแฟนคลับเป็นคนจริงๆ... ฉันร้องไห้หนักมาก เมนฉันที่ตามอยู่แทบจะอยากอยู่ห่างฉันสักแปดร้อยเมตร]

[ไม่รับของขวัญ ไม่ระดมทุน วงการบันเทิงยังมีคนเป็นๆ แบบนี้อยู่เหรอ? หลินเยี่ยนคือของดีหายากหนึ่งเดียวจริงๆ]

แฮชแท็ก "หลินเยี่ยน จรรยาบรรณศิลปิน" พุ่งทะยานขึ้นเทรนด์อย่างฉุดไม่อยู่

บ้านเบสต่างๆ ทยอยออกประกาศ ประกาศว่าบ้านแฟนไซต์ที่เกี่ยวข้องกับหลินเยี่ยนจะ "ทำด้วยใจ" ตลอดไป แค่ลงรูป ไม่หากำไร ไม่ระดมทุน

ชั่วขณะหนึ่ง ภาพลักษณ์ของหลินเยี่ยนในสายตาคนทั่วไปพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด

ระหว่างทางไปกองถ่าย ดุจเกล็ดน้ำค้าง หลินเยี่ยนมองทิวทัศน์นอกหน้าต่างด้วยสีหน้าสงบนิ่ง

เขาทำเรื่องพวกนั้น ไม่ใช่เพื่อสร้างภาพ "จรรยาบรรณดี" อะไร แต่แค่รู้สึกว่ามันควรจะเป็นแบบนั้น

ระยะห่างที่ดีที่สุดระหว่างแฟนคลับกับนักแสดง คือผลงาน

เมื่อเขาลากกระเป๋าเดินทางกลับมาถึงกองถ่าย ดุจเกล็ดน้ำค้าง สิ่งที่รอรับเขาอยู่คือใบหน้าที่ยิ้มกว้างจนเห็นฟันครบทุกซี่

"โอ้โห! 'ราชาไร้มงกุฎ' ของพวกเรากลับมาแล้ว!"

ผู้กำกับจางฉวนอันหน้าบานเป็นจานเชิง ลุกจากเก้าอี้ผู้กำกับมาต้อนรับด้วยตัวเอง ท่าทางกระตือรือร้นเหมือนคนได้ถ้วยรางวัลคือตัวเองซะงั้น

"ผู้กำกับจาง อย่าล้อผมเล่นเลยครับ ถ้วยรางวัลนั้นนับเป็นอะไรได้"

"ล้อเล่นที่ไหน! นี่มันเรื่องจริง!"

จางฉวนอันตบไหล่เขา รอยย่นบนหน้าลึกขึ้นด้วยรอยยิ้ม

"เธอไม่รู้หรอก พอคลิปการแสดงของเธอปล่อยออกไป ใต้โพสต์เวยปั๋วทางการของ ดุจเกล็ดน้ำค้าง มีแต่คนมาทวงให้รีบฉาย! ผลการโปรโมตแบบนี้ ต่อให้ฉันควักเงินแปดล้านก็ซื้อไม่ได้!"

คนในกองถ่ายยิ่งเรียกเขาว่าอาจารย์คะอาจารย์ขากันไม่หยุดปาก คนไม่รู้คงนึกว่าเข้ามาเป็นครูในโรงเรียนจริงๆ

นั่นสินะ ในวงการนี้ ความสามารถคือสกุลเงินที่แข็งแกร่งที่สุดในการแลกมาซึ่งความเคารพ

ความคึกคักในกองถ่ายยังไม่ทันจางหาย เวยปั๋วทางการของ บันทึกเมฆาเก้าสวรรค์ ก็ปล่อยตัวอย่างตอนจบออกมาตรงเวลาเป๊ะตอนสองทุ่ม

ตัวอย่างเดินเรื่องเร็วมาก ตัดสลับฉากต่อสู้ครั้งสุดท้ายกับความขัดแย้งทางอารมณ์เข้าด้วยกัน

และจุดพีคทั้งหมด ไปรวมอยู่ที่ฉากสุดท้าย

บนหน้าผาต้วนหุน พายุหิมะโหมกระหน่ำ

อวี้อู๋ซินในชุดแดง เลือดท่วมตัว แต่ในวาระสุดท้ายของชีวิต เขากลับยิ้มให้อวิ๋นจิงหงที่ถือกระบี่ยืนอยู่ตรงหน้า รอยยิ้มที่ซีดเซียวแต่ปลดปล่อย

รอยยิ้มนั้น งดงามถึงขีดสุด และแตกสลายถึงขีดสุด

ตัวอย่างหยุดลงกะทันหันตรงนี้ ทิ้งไว้เพียงเสียงบรรยายที่แผ่วเบาเลือนราง

"ชาตินี้... ไม่เสียใจ"

[ม่ายยยยยยยยยย! ขอร้องล่ะ!]

[ยิ้มแบบนี้หมายความว่าไง! อวี้อู๋ซินอย่าตายนะ!]

[เหมือนโดนมีดแทงหัวใจ คนเขียนบทคุณไม่มีหัวใจ! น้ำตาฉันไหลฟรีๆ เลย!]

ช่องคอมเมนต์ใต้ตัวอย่างคลิป ถูกน้ำตาท่วมท้นในพริบตา

คืนวันศุกร์ ตอนจบของ บันทึกเมฆาเก้าสวรรค์ ออกอากาศอย่างเป็นทางการ

ผู้ชมจำนวนมหาศาลเฝ้าหน้าจอ อารมณ์เหมือนรอรับคำพิพากษา

เนื้อเรื่องดำเนินไปตามตัวอย่าง โศกเศร้าและห้าวหาญ

อวี้อู๋ซินยอมเอาตัวเข้าแลก วางแผนล่อให้อวิ๋นจิงหงติดกับ เพื่อให้อีกฝ่ายสำเร็จวิชามรรคไร้ใจ และเพื่อปิดฉากชีวิตของตนเอง

ในจอ กระบี่ยาวของอวิ๋นจิงหงพุ่งทะยานดุจสายฟ้า แทงเข้าใส่หน้าอกของอวี้อู๋ซิน

ทุกคนคิดว่าอวี้อู๋ซินจะหลบ

แต่เขาไม่หลบ

เขากลับก้าวสวนเข้าไปหาในวินาทีที่คมกระบี่จะถึงตัว ให้ใบมีดเย็นเฉียบแทงทะลุร่างตัวเองไปตรงๆ

เวลาราวกับหยุดนิ่งในวินาทีนี้

เลือดข้นคลั่กไหลรินจากมุมปาก กลมกลืนไปกับชุดสีแดงบนร่าง

เขาใช้แรงเฮือกสุดท้าย ขยับเข้าไปใกล้หูของอวิ๋นจิงหง ลมหายใจรวยริน

บนหน้าจอ ไม่มีซับไตเติลบอกว่าเขาพูดอะไร

และเพลงประกอบละคร หิมะในแดนมนุษย์ ก็ดังขึ้นถูกจังหวะ เสียงร้องของผู้หญิงที่เย็นเยียบและโศกเศร้า ขับขานคำสั่งเสียที่ไม่ได้เอ่ยออกมานั้นแทน

"...โลกมนุษย์นี้หนาวเกินไป ข้าไม่อยู่ดูเป็นเพื่อนเจ้าแล้วนะ"

"...หากหิมะปกคลุมทั่วเส้นทาง ก็ถือเสียว่า ข้าปูทางให้เจ้าเดิน"

ท่ามกลางเสียงเพลง มือของอวี้อู๋ซินตกลงอย่างไร้เรี่ยวแรง ดวงตาปิดสนิทลงอย่างสมบูรณ์

หลังจากความเงียบงันยาวนานนับสิบวินาที คอมเมนต์ก็ถูกปกคลุมด้วยเครื่องหมาย "??????" และอีโมจิร้องไห้โฮจนเต็มหน้าจอ

[ฉันเอ๋อไปแล้ว ตายจริงดิ? ตายง่ายๆ งี้เลย?]

[คนเขียนบทออกมาให้ตบซะดีๆ!!!!!!]

[เพลงประกอบมาถูกจังหวะไปไหม ร้องไห้จนหายใจไม่ออก หลินเยี่ยนทำไมต้องเล่นดีขนาดนี้!]

#อวี้อู๋ซินตายแล้ว

#หลินเยี่ยน หลอกเอาน้ำตา

#ส่งมีดโกนให้คนเขียนบทบันทึกเมฆาเก้าสวรรค์

สามแฮชแท็กยึดครองอันดับ 1-3 ของชาร์ตคำค้นหายอดนิยมด้วยความเร็วระดับนองเลือด

ครึ่งหลังของตอน บรรยากาศความเศร้าถูกดันขึ้นสู่จุดสูงสุด

อวิ๋นจิงหงกอดศพที่ค่อยๆ เย็นลงของอวี้อู๋ซิน นั่งนิ่งท่ามกลางสายฝนกระหน่ำตลอดทั้งคืน

ฉากร้องไห้นี้ของเซียวหราน เป็นการแสดงที่เจ็บปวดรวดร้าวที่สุดตั้งแต่เขาเดบิวต์มา

เขาไม่ได้ฟูมฟาย เพียงแค่กอดคนในอ้อมแขน ร่างกายสั่นสะท้านรุนแรงเพราะความเศร้าโศกถึงขีดสุด

ความว่างเปล่าและความเจ็บปวดจากการสูญเสียสหายรู้ใจเพียงคนเดียวในโลก ราวกับวิญญาณถูกกระชากออกไปทั้งเป็น ทะลุผ่านหน้าจอ กระแทกใจผู้ชมทุกคนอย่างแม่นยำ

ผู้ชมมากมายที่เดิมทีมาดูแค่ความหล่อ ในวินาทีนี้ ได้จมดิ่งลงสู่ชะตากรรมอันน่าเศร้านี้อย่างถอนตัวไม่ขึ้น

เวยปั๋วของเหอเจียนถูกแฟนละครที่โกรธแค้นถล่มยับ

กล่องข้อความส่วนตัวเต็มไปด้วย "จดหมายเลือด" ที่ใช้ถ้อยคำรุนแรง เรียกร้องให้เขา "ชุบชีวิตอวี้อู๋ซิน" เดี๋ยวนี้

แฟนคลับสายบู๊บางคนถึงกับตัดต่อรูป รถบรรทุกขนใบมีดโกนแวววาวเต็มคัน จอดอยู่หน้าหมู่บ้านของเขา แล้วเอามาแปะรัวๆ ในช่องคอมเมนต์

เหอเจียนผู้รักตัวกลัวตายเป็นที่สุด ทนกระแสกดดันไม่ไหว รีบโพสต์เวยปั๋วกลางดึกในคืนที่กระแสเดือดถึงขีดสุด

"อย่าเพิ่ง! อย่าเพิ่งใจร้อน! วางมีดลงก่อน! มีภาคพิเศษ! ไม่ใช่แค่มี แต่เป็นภาคพิเศษหวานเจี๊ยบ! ไข่อีสเตอร์ภาคโบราณ! ขอแค่ทุกคนเรียกร้องเข้ามาเยอะๆ ทางแพลตฟอร์มกีวี่ของเราจะรีบจัดคิวฉายให้ทันที!"

โพสต์นี้ เปลี่ยนอารมณ์แฟนคลับจากเศร้าสุดขีดเป็นดีใจสุดขีดในพริบตา

[อะไรนะ? ฉันตาไม่ฝาดใช่ไหม? มีภาคพิเศษ?]

[พยุงฉันขึ้นมาที! ฉันยังไหว! โปรดิวเซอร์เหอคุณคือพระเจ้าของฉัน!]

[เดี๋ยวนี้! ทันที! รีบๆ เลย!]