บทที่ 83 ไม่บ้าคลั่งไม่อาจเป็นตำนาน

ไฟบนเวทีดับลงพร้อมกันในชั่วพริบตา กลืนกินความจอแจและความคาดหวังของผู้ชมทั้งฮอลล์ให้จมหายไปในความมืดมิด

ท่ามกลางความเงียบสงัด เสียงซอจิงหูที่แหลมสูงและโหยหวนแหวกอากาศออกมา ราวกับใบมีดกรีดลงบนผ้าไหม นำพาความโศกเศร้าที่วกวนพันลึกมาด้วย

สปอตไลต์ลำหนึ่งสาดส่องไปที่หลังม่านไข่มุกด้านข้างเวที

คนยังไม่มา เสียงมาก่อน

"แต่โบราณว่าไว้... วีรบุรุษยากจะผ่านด่านสาวงาม..."

นั่นคือประโยคขับขาน น้ำเสียงไม่สูงนัก แต่กลับทะลุทะลวงไปทั่วทั้งสตูดิโอ

ไม่เหมือนเสียงกังวานใสของชายหนุ่มทั่วไป และไม่ใช่ความอ่อนช้อยที่จงใจดัดเลียนแบบหญิงสาว เนื้อเสียงนั้นเจือไปด้วยกลิ่นอายชีวิตมนุษย์ ชุ่มโชกด้วยเลือดและน้ำตา แฝงความผันผวนของยุคสมัยที่ไม่อาจเอื้อนเอ่ย

เพียงแค่ประโยคเดียว ทั่วทั้งฮอลล์ก็ไร้ซึ่งเสียงรบกวนใดๆ

ม่านไข่มุกสั่นไหว ร่างในชุดมงกุฎหงส์ผ้าคลุมไหล่วิจิตรตระการตา ก้าวเดินด้วยฝีเท้าถี่รัวแผ่วเบา ค่อยๆ เคลื่อนกายมายังหน้าเวที

แขนเสื้อยาวสะบัดเบาๆ ปิดบังใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง ก่อนจะทิ้งตัวลงอย่างแช่มช้าตามจังหวะลูกเอื้อนต่อไปของเสียงซอ

ใบหน้าปรากฏแก่สายตา

เครื่องหน้าคมเข้ม คิ้วดั่งภูเขาไกลแต้มสีหมึก ดวงตาดั่งสายน้ำในฤดูใบไม้ร่วง

ในดวงตาคู่นั้น ไม่อาจหาความเย็นชาและโดดเดี่ยวของหลินเยี่ยนพบได้แม้แต่น้อย

ที่นั่นมีเพียงสายน้ำในฤดูใบไม้ผลิสองสาย สะท้อนเงาของคนคนหนึ่ง หลงใหล ผูกพัน แต่ ณ ส่วนลึกที่สุด กลับซ่อนความรกร้างว่างเปล่าที่ไร้ซึ่งความอาลัยในชีวิต

ผู้ชมด้านล่างเวทีกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว

ในห้องควบคุม จางเจิ้งกำหมัดแน่น จ้องเขม็งไปที่ใบหน้านั้นบนจอมอนิเตอร์หลัก

คนบ้า... ไอ้หมอนี่มันคนบ้าชัดๆ

หลินเยี่ยนทิ้งตัวตนไปจนหมดสิ้น เขาบดขยี้ตัวเองจนแหลกเหลว แล้วปั้นแต่งขึ้นมาใหม่เป็นพาหะแห่งโศกนาฏกรรมผู้นั้น

เนื้อเรื่องถูกบีบอัดอย่างกระชับที่สุดให้อยู่ในฉากไคลแม็กซ์ความยาวสิบนาที

ฉากหลังเวทีคือซากปรักหักพัง ควันไฟลอยคลุ้ง

เมื่อแขกรับเชิญที่รับบท "ป้าหวาง" ตะโกนคำว่า "ข้า... ข้าขอตัดขาดความสัมพันธ์กับเธอ" ออกมาด้วยท่าทางทุลักทุเลและตัวสั่นเทาภายใต้การบีบคั้นและวิพากษ์วิจารณ์ของฝูงชน โลกของเฉิงเตี๋ยอี ก็พังทลายลงอย่างสมบูรณ์ในวินาทีนี้

หลินเยี่ยนไม่เลือกที่จะร้องไห้ฟูมฟาย หรือตะโกนถามอย่างบ้าคลั่ง

เขาเพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น ร่างกายแข็งทื่อราวกับรูปปั้นหินที่กำลังจะผุกร่อน

แขนเสื้อยาวตกลงบนพื้นอย่างหมดแรง แปดเปื้อนฝุ่นธุลี

สายตาของเขา จากความรักและความพึ่งพาที่เคยเอ่อล้น ค่อยๆ เย็นเยียบลงทีละน้อย

นั่นคือการสูญสลายที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ราวกับวิญญาณกำลังถูกสูบออกจากร่างนี้

แสงสว่างในดวงตาดับลง เหลือเพียงความว่างเปล่าสีเทาหม่น

เขาค่อยๆ หันหน้าไปมองรุ่นพี่ที่เปลี่ยนไปจนจำเค้าเดิมไม่ได้ คนที่ยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อรักษาชีวิตรอดคนนั้น

นั่นคือป้าหวางที่เขาร้องงิ้วคู่มาทั้งชีวิต

นั่นคือราชาในฝันของเขา

บัดนี้ มงกุฎร่วงหล่น รูปทองคำแตกสลาย

มุมปากของหลินเยี่ยนขยับอย่างเชื่องช้าที่สุด คล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม

เขาค่อยๆ โน้มตัวลง เก็บกระบี่ล้ำค่าของป้าหวางเล่มนั้นขึ้นมาจากพื้น

ตัวกระบี่เย็นเฉียบ ประกายคมกล้า

ปลายนิ้วของเขาไล้ไปตามคมกระบี่เบาๆ ท่าทางอ่อนโยนราวกับกำลังลูบไล้ใบหน้าของคนรัก เต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์และการตัดสินใจอันเด็ดเดี่ยว

"ตัวข้านั้นคือชายชาตรี..."

เขาพึมพำเสียงเบา เบาจนแทบจะถูกลมพัดหายไป

ทุกคำ ราวกับเลือดที่กระอักออกมาจากลำคอ

"มิใช่สตรีโฉมงาม"

ประโยคขับขานประโยคนี้ เขาเคยท่องผิดมาเกือบครึ่งค่อนชีวิต

รุ่นพี่เคยยัดกล้องยาสูบเข้าปากเขา ตีจนเลือดกลบปาก; อาจารย์เคยทำโทษให้เขาคุกเข่ากลางหิมะ หนาวเหน็บจนตัวสั่น

แต่จนถึงวินาทีนี้ เมื่อทุกคนหันหลังให้กับการแสดง หันหลังให้กับคำสัญญา เขากลับตาสว่าง

และบ้าคลั่งไปอย่างสมบูรณ์แล้วเช่นกัน

ความสับสนวุ่นวายทั้งชีวิต ความยึดติดชั่วกัปชั่วกัลป์ ล้วนค้นพบที่พำนักสุดท้ายบนคมกระบี่เย็นเยียบเล่มนี้

บทพูดประโยคนั้นดังขึ้นบนเวทีอีกครั้ง

"ตกลงกันไว้แล้วว่าชั่วชีวิต ก็คือชั่วชีวิต ขาดไปหนึ่งวัน หนึ่งชั่วยาม หนึ่งนาที หรือแม้แต่หนึ่งวินาที ก็ไม่นับว่าเป็นชั่วชีวิต..."

กล้องจับภาพไปที่โต๊ะกรรมการอย่างแม่นยำ

เฉินเต้าราน นักแสดงอาวุโสที่นั่งอยู่ตรงกลาง โน้มตัวมาข้างหน้าจนสุดตัว แว่นตาเลื่อนหลุดจากดั้งจมูกเขาก็ยังไม่รู้ตัว

ริมฝีปากของเขาเผยอค้าง ในดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงที่ไม่อาจบรรยายเป็นคำพูด

หลี่กั๋วเฉียง ที่นั่งอยู่ข้างๆ โปรดิวเซอร์ที่เคยคัดหลินเยี่ยนออกด้วยมือตัวเอง ตอนนี้นั่งไม่ติดเก้าอี้

ในห้องพักรวมหลังเวที บรรยากาศแข็งค้างไปนานแล้ว

เย่ชิงหย่าเอามือปิดปากแน่น แววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง

เธอมองร่างที่เปล่งประกายเจิดจรัสในจอมอนิเตอร์ ในใจเหลือเพียงความเลื่อมใสและยอมสยบ

ผู้เข้าแข่งขัน 4 คนสุดท้ายอีก 3 คนที่อยู่ข้างๆ หน้าซีดเผือด

โชคดี... โชคดีที่เขาเป็นแค่ผู้ท้าชิง ไม่ถูกนำมาจัดอันดับ...

ไม่อย่างนั้นไอ้ที่พวกเขาแสดงไปเมื่อกี้ มันก็แค่การแสดงงานโรงเรียนอนุบาลชัดๆ...

ความรู้สึกหมดหนทางสู้เพราะถูกบดขยี้อย่างยับเยิน ทำให้พวกเขาเหลือเพียงความดีใจที่รอดตายมาได้

บนเวที กระบี่ยาวปาดผ่านลำคอ

รอยเลือดที่งดงามและเศร้าสร้อย ปรากฏขึ้นดั่งคำร้องทุกข์

ชุดสีแดงหรูหรานั้นร่วงหล่นกองกับพื้น เหมือนดอกโบตั๋นที่บานสะพรั่งถึงขีดสุดแล้วร่วงโรยในพริบตา

ไฟดับมืดลง

ทั้งสตูดิโอ ตกอยู่ในความเงียบสงัดนานถึงสิบวินาที

จากนั้น คือเสียงปรบมือและเสียงกรีดร้องที่ดังกระหึ่มจนแทบจะพังหลังคา ระเบิดออกมาดั่งคลื่นยักษ์ถาโถม

ผู้ชมแถวหน้ามากมายลุกขึ้นยืนปรบมือให้กับการแสดงของหลินเยี่ยน

ไฟบนเวทีสว่างขึ้นอีกครั้ง

หลินเยี่ยนลุกขึ้นยืนแล้ว ปลดเปลื้องความโศกเศร้าของเฉิงเตี๋ยอีทิ้งไป ยืนสงบนิ่งอยู่กลางเวที

เครื่องหน้ายังแต่งแต้มสีสัน แต่แววตากลับคืนสู่ความกระจ่างใสเดิม

อันที่จริง การแสดงของหลินเยี่ยนจะเรียกว่าเป็นท่วงทำนองงิ้วปักกิ่งแท้ๆ ก็ไม่ได้ ในฐานะนักแสดงที่ไม่ใช่มืออาชีพด้านงิ้ว

เขาเข้าใจจุดหนึ่งดีว่า Farewell My Concubine แค่หยิบมาเล่นก็น่าตะลึงแล้ว แต่แก่นของรายการนี้คือการแสดง คือการตีความบทบาท

ดังนั้นเขาจึงตั้งใจใช้จุดแข็งเลี่ยงจุดอ่อน เรียนรู้มาพอประมาณ แล้วอาศัยความช่วยเหลือจากระบบ ผสมผสานท่วงทำนองงิ้วเข้ากับการขับขานแบบปกติ

การแสดงละครแบบปกติและวิชาชีพงิ้วได้รับการผสมผสานกันในระดับหนึ่ง

สิ่งนี้จะมอบความรู้สึกร่วมและความตื่นตะลึงที่เพียงพอให้กับทุกคนที่ชมการแสดงสด

แบบนี้รับประกันได้ทั้งแก่นแท้ของการแสดงในภาพยนตร์ และยังมีกลิ่นอายของงิ้ว

ไฟสว่างทั่วทั้งเวที พิธีกรเดินขึ้นมา

เฉินเต้ารานหยิบไมค์ขึ้นมา ไตร่ตรองคำพูดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปาก

"ผมขอถอนคำพูดที่ผมเคยมีอคติกับนักแสดงรุ่นใหม่ทุกคน"

"หลินเยี่ยน คุณไม่ได้กำลังแสดงเป็นเฉิงเตี๋ยอี"

"แต่คุณกำลังบอกพวกเราว่า นักแสดงคืออะไร"

"นี่คือการแสดงที่ดีที่สุด ที่ผมเคยเห็นบนเวทีไหนๆ ในประเทศนี้ตลอดสิบปีที่ผ่านมา ไม่มีที่สอง"

"ในฐานะนักแสดง คุณไม่เคยทำให้ผมผิดหวังเลยจริงๆ"

สิ้นเสียง เสียงปรบมือดังสนั่นหวั่นไหว

ผู้เข้าแข่งขัน 4 คนสุดท้ายถึงกับเบิกตากว้าง ไม่อยากจะเชื่อกับคำวิจารณ์ประโยคนี้ของเฉินเต้าราน

เมื่อมีเฉินเต้ารานเปิดหัว กรรมการท่านอื่นๆ ก็ย่อมวิจารณ์ด้วยความชื่นชมทุกประโยค

ท่ามกลางความคาดหวังของมหาชน ช่องทางโหวตเปิดขึ้น

ตัวเลขบนหน้าจอขนาดใหญ่ พุ่งทะยานด้วยความเร็วที่เรียกได้ว่าน่ากลัว

คะแนนเต็มที่รายการตั้งไว้คือ 500 คะแนน

สุดท้าย ตัวเลขหยุดอยู่ที่ —— 498

คะแนนนี้ ทำลายทุกสถิติประวัติศาสตร์ของรายการ The Character ตั้งแต่ออกอากาศมา 3 ซีซัน

แม้กติกาจะระบุว่าแขกรับเชิญผู้ท้าชิงจะไม่ถูกนำไปคิดอันดับสุดท้าย แต่เมื่อพิธีกรประกาศคะแนนนี้ด้วยเสียงสั่นเครือ ผู้ชมทั้งฮอลล์ก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกัน ตะโกนกึกก้อง

"แชมป์!"

"แชมป์!!"

"แชมป์!!!"

คลื่นเสียงดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า

สุดท้าย ผู้กำกับใหญ่จางเจิ้งต้องรีบเดินขึ้นมาจากหลังเวที

ตามขั้นตอนที่กำหนดไว้ เขาถือถ้วยรางวัลทองคำสั่งทำพิเศษ ยื่นส่งถึงมือหลินเยี่ยนด้วยตัวเอง ท่ามกลางสายตาของทุกคน

ที่ฐานของถ้วยรางวัล สลักตัวอักษรใหญ่สี่คำไว้อย่างชัดเจน —— ราชาไร้มงกุฎ

แชมป์ตัวจริงเป็นคนอื่น แต่ในวินาทีนี้ ทุกคนต่างรู้ดีแก่ใจว่า ราชาที่แท้จริง คือใคร

หลินเยี่ยนรับถ้วยรางวัลหนักอึ้งนั้นมา สีหน้าสงบนิ่ง

เขาไม่มีสุนทรพจน์ปลุกใจที่ซ้ำซากจำเจ เพียงแค่พูดผ่านไมค์เรียบๆ ว่า "ขอบคุณครับ ขอบคุณทางรายการที่ให้โอกาสนี้ และขอบคุณเพื่อนคนหนึ่งที่ให้คำแนะนำสำหรับการแสดงในรอบชิงนี้ สุดท้าย ขอบคุณเฉิงเตี๋ยอี"

ท่วงท่าที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดแต่ไม่หวั่นไหวต่อเกียรติยศหรือความอัปยศนั้น ทำให้ผู้ชมในฮอลล์และหน้าจอถ่ายทอดสดนับไม่ถ้วน ต้องยอมสยบให้เขาอีกครั้ง

ความจอแจและเสียงปรบมือในสตูดิโอค่อยๆ ห่างออกไป

ในมุมที่ไม่มีใครสังเกต เสียงจักรกลเย็นเยียบดังขึ้นในสมองของหลินเยี่ยน

[ติ๊ง]

[ภารกิจ: การหวนคืนของราชา เสร็จสิ้น]

[การประเมินรวม: SSS (ไม่บ้าคลั่ง ไม่อาจเป็นตำนาน)]

[รางวัลภารกิจ: พลังชีวิต +10 วัน]