บทที่ 82 ให้เกียรติแฟนคลับอย่างเต็มที่

วันบันทึกเทปรอบชิงชนะเลิศ ณ อาคารวิทยุและโทรทัศน์เมือง S ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี แต่ภายนอกอาคารกลับเต็มไปด้วยเสียงผู้คนจอแจ

ป้ายไฟหลากสีและธงเชียร์ถักทอเป็นทะเลแห่งความอึกทึก กวนอากาศเย็นเยียบยามเช้ามืดให้ร้อนระอุ

รถตู้สีดำค่อยๆ ชะลอจอดห่างจากทางเข้าประมาณร้อยเมตร

ภายในรถ หลินเยี่ยนสวมหมวกแก๊ปและหน้ากากอนามัย ปิดบังตัวเองมิดชิด เหลือเพียงดวงตาคู่หนึ่งที่จ้องมองทิวทัศน์นอกหน้าต่างอย่างเงียบงัน

ทว่า เมื่อสายตาของเขากวาดผ่านใจกลางลานกว้างซึ่งเป็นจุดที่ใกล้ทางเข้ามากที่สุด การเคลื่อนไหวของเขาก็ชะงักไปเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น

ป้ายไฟสีขาวนับร้อยนับพันรวมตัวกัน ส่องแสงสีขาวนวลตาที่ดูดื้อรั้นและเยือกเย็นท่ามกลางแสงแรกแห่งรุ่งอรุณ

บนป้ายไฟทุกแผ่น เขียนตัวอักษรเดียวกันด้วยความตั้งใจ —— "เยี่ยน"

ธงสีขาวโบกสะบัดท่ามกลางฝูงชน บนนั้นเขียนตัวอักษรใหญ่สี่คำว่า "นักแสดง หลินเยี่ยน"

ต่างจากเสียงกรีดร้องและการเบียดเสียดที่บ้าคลั่งรอบข้าง แฟนคลับในโซนสีขาวนั้นดูเงียบสงบเป็นพิเศษ พวกเธอเพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น ชูป้ายไฟขึ้นสูง รอคอยอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ที่มีคนมากมายขนาดนี้แล้ว

ความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูกแล่นผ่านหัวใจของหลินเยี่ยน

จากแสงไฟระยิบระยับเพียงไม่กี่จุดก่อนละคร บันทึกเมฆาเก้าสวรรค์ ออกอากาศ จนถึงทะเลโคมไฟสีขาวที่สามารถต่อกรกับระดับซูเปอร์สตาร์ได้ในวันนี้ ใช้เวลาเพียงไม่กี่เดือนสั้นๆ

คนขับรถจอดรถเทียบทางเข้าช่อง VIP อย่างนิ่มนวล

"อาจารย์หลิน ถึงแล้วครับ"

หลินเยี่ยนละสายตากลับมา แต่ไม่ได้เปิดประตูลงจากรถทันที

เขาพูดกับคนขับว่า "ไปประตูหน้าครับ"

คนขับอึ้งไป มองหลินเยี่ยนผ่านกระจกมองหลัง เขาอยากจะห้าม แต่คิดดูอีกทีก็สตาร์ตรถอีกครั้ง วนรถไปทางลานหน้าประตูหลักที่แฟนคลับรวมตัวกันอยู่

ทันทีที่ประตูรถเปิดออก สถานที่แห่งนั้นก็ระเบิดเสียงกรี๊ดทันที

"กรี๊ดดดดดดดดด หลินเยี่ยน!!"

"หลินเยี่ยนออกมาแล้ว!"

ไม่รู้ใครตะโกนขึ้นมาก่อน จากนั้นเสียงกรีดร้องหูดับตับไหม้ก็หยุดไม่อยู่

คำว่า "หลินเยี่ยน" ดังกลบทุกเสียงในบริเวณนั้นด้วยพลังที่ไม่อาจต้านทาน

แสงแฟลชสว่างวาบ เลนส์กล้องยาวเหยียดนับไม่ถ้วนเล็งไปที่ร่างที่ก้าวลงจากรถ

วันนี้เขาแต่งตัวเรียบง่าย ชุดลำลองสีดำล้วน ยิ่งขับให้ผิวขาวจัดดูโดดเด่น รูปร่างผอมบาง

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยรีบกรูเข้ามา พยายามเปิดทางให้เขา

แต่หลินเยี่ยนกลับโบกมือ บอกให้พวกเขาถอยไป ไม่ต้องทำเหมือนเจอข้าศึกขนาดนั้น

เขาถอดหน้ากากอนามัยและหมวกออก

ลานกว้างเงียบลงชั่วขณะ ก่อนจะระเบิดเสียงเชียร์ที่ดังกว่าเดิม

"หลินเยี่ยน! ดูแลตัวเองด้วยนะ!"

"อย่าเหนื่อยเกินไปนะ! หิ่งห้อยของเยี่ยน (เยี่ยนหั่วฉง) จะอยู่ข้างหลังนายตลอดไป!"

หลินเยี่ยนไม่พูดอะไร เพียงแค่หันหน้าไปทางทะเลไฟสีขาวที่สว่างไสวที่สุดนั้น แล้วโค้งคำนับเก้าสิบองศาอย่างลึกซึ้ง

ไม่มีคำพูดใด แต่มีความหมายมากกว่าคำพูดนับพันคำ

เด็กสาวแถวหน้าขอบตาแดงก่ำทันที พวกเธอเอามือปิดปากแน่น ชูป้ายไฟในมือให้สูงขึ้นไปอีก

หลินเยี่ยนยืดตัวตรง มองใบหน้าที่คุ้นเคยแต่ก็แปลกตาเหล่านั้น สายตาอ่อนโยนลง

เขาพูดกับพวกเธอเบาๆ ประโยคหนึ่ง "ขอบคุณที่มาหาผมนะครับ มาถ่ายรูปด้วยกันเถอะ"

ฝูงชนเดือดพล่านอีกครั้ง

เขากะระยะซ้ายขวา สุดท้ายก็ไปยืนอยู่หน้าทะเลไฟสีขาวนั้น

โทรศัพท์และกล้องนับไม่ถ้วนบันทึกวินาทีนี้ไว้

ในภาพ ร่างผอมบางของเขายืนอยู่ตรงกลาง ด้านหลังคือทางช้างเผือกสีขาวระยิบระยับ

ถ่ายรูปเสร็จ เขาใส่หน้ากากอนามัยกลับตามเดิม แล้วเดินเข้าอาคารไปภายใต้การคุ้มกันของรปภ.

ในทางเดินหลังเวที บรรยากาศดูเหมือนจะเปลี่ยนไป

ไม่กี่เดือนก่อน ทีมงานที่นี่มองเขาด้วยสายตาเฉยเมย

แต่ตอนนี้ ทุกคนที่เดินสวนกับเขา ไม่ว่าจะเป็นคนงานทั่วไปหรือโปรดิวเซอร์ ต่างหยุดเดินแล้วทักทายเขาว่า "สวัสดีครับอาจารย์หลิน"

ช่างเป็นความจริงที่น่ากลัว

ใจหลินเยี่ยนไร้ระลอกคลื่น เพียงแค่พยักหน้าตอบรับเล็กน้อย

เขารู้ดี คนเหล่านี้ไม่ได้เคารพเขา แต่เคารพพลังมหาศาลที่หนุนหลังเขาอยู่ พลังที่สามารถปั่นป่วนวงการบันเทิงได้ทั้งวงการ

เขาหยุดยืนหน้าป้ายห้องพักส่วนตัว

อีกฟากของทางเดิน กลุ่มคนกลุ่มหนึ่งเดินล้อมรอบคนคนหนึ่งเข้ามา

คือ หลี่กั๋วเฉียง โปรดิวเซอร์ชื่อดังที่เคยวิจารณ์เขาอย่างสาดเสียเทเสียและกดปุ่มคัดออกในวันนั้น

ฝีเท้าของหลี่กั๋วเฉียงชะงักไปอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นหลินเยี่ยน

สุดท้าย ก็ฝืนยิ้มที่ดูไม่ได้ออกมา

"เสี่ยว... เสี่ยวหลิน" หลี่กั๋วเฉียงรีบเดินเข้ามา ยื่นมือให้ก่อน วางท่าทีต่ำเตี้ยเรี่ยดิน "นึกไม่ถึงจริงๆ ว่าจะได้เจอกันเร็วขนาดนี้ ฉันบอกแล้วไงว่าหยกดิบอย่างเธอน่ะ สักวันต้องเปล่งประกายแน่!"

น้ำเสียงของเขากระตือรือร้นจนดูปลอม มือที่ยื่นค้างกลางอากาศรอคอยการตอบรับเพื่อสมานฉันท์

สายตาของหลินเยี่ยนกวาดผ่านมือนั้น

"โปรดิวเซอร์หลี่ชมเกินไปแล้วครับ"

"หยกดิบต้องการการขัดเกลาก็จริง แต่บางครั้ง ถ้าหินมันแข็งเกินไป มีดแกะสลักก็อาจจะบิ่นได้นะครับ"

สิ้นเสียง รอยยิ้มบนหน้าหลี่กั๋วเฉียงก็แข็งค้างโดยสมบูรณ์

มือที่ค้างกลางอากาศจะชักกลับก็ไม่ได้ จะค้างไว้ก็ไม่ดี น่าอึดอัดถึงขีดสุด

หลินเยี่ยนไม่มองเขาอีก ผลักประตูห้องพักส่วนตัวของตัวเองเดินเข้าไป

ภายในห้องพักรวมของผู้เข้าแข่งขัน 4 คนสุดท้าย บรรยากาศอึดอัด

จอมอนิเตอร์บนผนังถ่ายทอดสดเหตุการณ์ที่ทางเดินเมื่อครู่ให้ทุกคนในห้องเห็นจนหมดเปลือก

เย่ชิงหย่านั่งอยู่บนโซฟา มองแผ่นหลังของหลินเยี่ยนเงียบๆ อารมณ์ซับซ้อนถึงขีดสุด

เธอรู้ดีกว่าใครว่า การที่หลินเยี่ยนมาถึงจุดนี้ได้ ไม่ได้พึ่งแค่โชค

คืนนี้ พวกเธอที่ได้ชื่อว่าเป็น "4 คนสุดท้าย" ก็เป็นเพียงบันไดหินให้ราชาเหยียบขึ้นไปทวงบัลลังก์เท่านั้น

ภายในห้องแต่งตัวส่วนตัวของหลินเยี่ยน เงียบสงบ

ทางรายการเชิญช่างแต่งหน้างิ้วระดับสมบัติของชาติจากโรงละครปักกิ่งมา ชายชราวัยหกสิบกว่า

ชายชราไม่พูดอะไรสักคำ เพียงแค่พิจารณาโครงหน้าและคิ้วตาของหลินเยี่ยนอย่างละเอียด แววตาฉายความชื่นชม

"โครงหน้าของตัวพระตัวนางชั้นดี"

เขาพูดน้อย แต่มือไม้คล่องแคล่วว่องไว

รัดศีรษะ ดึงคิ้ว

ผ้าพันศีรษะถูกพันรอบหน้าผากทีละชั้น ดึงรั้งขึ้นไปอย่างแรง

ความรู้สึกดึงรั้งที่ลึกถึงกระดูก ทำให้หางตาและคิ้วของหลินเยี่ยนชี้ขึ้นทันที เพิ่มความยั่วยวนที่ดุดันขึ้นมา

คนในกระจก โครงหน้าค่อยๆ เลือนรางใต้สีน้ำมัน และค่อยๆ ชัดเจนขึ้นในอีกรูปแบบหนึ่ง

คือเฉิงเตี๋ยอี

คิ้วเรียวยาว ดวงตาหยาดเยิ้ม ริมฝีปากแต้มชาดสีแดงสด ดุจกำลังร่ำไห้และพร่ำบ่น

เมื่อปลายพู่กันตวัดเส้นสุดท้ายเสร็จ หลินเยี่ยนมองตัวเองในกระจก ค่อยๆ ยกมุมปากขึ้น

รอยยิ้มนั้น ไร้ซึ่งความเย็นชาของหลินเยี่ยน เหลือเพียงความโศกเศร้าและความงดงามอันไร้ที่สิ้นสุดของสนมยวี๋จี

ประตูห้องแต่งตัวถูกผลักเปิดเบาๆ

ผู้กำกับจางเจิ้งโผล่หน้าเข้ามา กะว่าจะมาคอนเฟิร์มคิวงาน แต่พอเห็นแผ่นหลังหน้ากระจก ทั้งร่างก็แข็งทื่อ

เขาไม่ได้เห็นหน้าด้วยซ้ำ

แค่ท่วงท่า แค่การสวมชุดลำลอง แต่ยังมองเห็นกลิ่นอายของการสะบัดแขนเสื้อและย่างก้าวที่งดงาม ก็ทำเอาเขาสูดปากด้วยความทึ่ง

จางเจิ้งรู้สึกหัวใจเต้นรัว

เขารู้ เขาเดิมพันถูกอีกแล้ว

เรตติ้งคืนนี้ ระเบิดแน่

เสียงพิธีกรจากเวทีด้านหน้าดังลอดผ่านประตูหนาเข้ามา

เสียงเชียร์ของผู้ชมดังกึกก้องระลอกแล้วระลอกเล่า

รอบชิงชนะเลิศเชิญผู้ชมจริงมาให้คะแนนในห้องส่ง

หลินเยี่ยนเปลี่ยนชุดเป็นชุดงิ้วมงกุฎหงส์ผ้าคลุมไหล่ลายเมฆอันวิจิตรซับซ้อน โดยมีทีมงานคอยช่วย

เขาหยิบกระบี่คู่หยวนยางที่เย็นเฉียบขึ้นมาจากโต๊ะเครื่องแป้ง

ยืนอยู่ในเงามืดของโซนรอขึ้นเวที โลกราวกับถูกแบ่งออกเป็นสองฝั่ง

ฝั่งหนึ่งคือเวทีที่สว่างไสวและเสียงผู้คนอึกทึก

อีกฝั่งคือตัวเขา และความมืดมิดไร้ขอบเขต

เขาหลับตา สูดหายใจลึก

เสียงจักรกลเย็นเยียบ ระเบิดดังขึ้นในสมอง

[ภารกิจ: การหวนคืนของราชา เริ่มต้นอย่างเป็นทางการ]

หลินเยี่ยนลืมตาอีกครั้ง

ในดวงตาที่ใสกระจ่างคู่นั้น ไร้ซึ่งเงาของหลินเยี่ยนอีกต่อไป

เหลือเพียงเฉิงเตี๋ยอี ผู้แยกละครกับชีวิตจริงไม่ออก ผู้ไม่บ้าคลั่งไม่อาจเป็นตำนาน บนเวทีแห่งยุคโกลาหล

เขาจับชายกระโปรงที่ประดับด้วยมุกและหยก ก้าวเดินมุ่งหน้าสู่เวทีอันสว่างไสวนั้น