บทที่ 81 ดุจฝันลวงตา หลายแผ่นดินไม่สิ้นใจ

สิ้นเสียงคำว่า "แลกเปลี่ยน" ในใจของหลินเยี่ยน กระแสข้อมูลเย็นเฉียบก็หลั่งไหลเข้าสู่สมองทันที

โลกเบื้องหน้าเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน ผนังสีขาวของห้องพักโรงแรมเลือนหายไป แทนที่ด้วยหลังเวทีที่มืดสลัวและกลิ่นฉุนของสีน้ำมัน

เขากลายเป็นอีกคนหนึ่ง กำลังมองกระจกที่เต็มไปด้วยรอยด่าง คนในกระจกมีเครื่องหน้าที่เรียวยาว รูปร่างบอบบาง

[ประสบการณ์รับชมแบบดำดิ่งเริ่มทำงาน]

[กำลังโหลดภาพยนตร์ Farewell My Concubine ...]

[มุมมองบุคคลที่หนึ่ง: เฉิงเตี๋ยอี]

เวลาและพื้นที่เริ่มพร่ามัว จิตวิญญาณของหลินเยี่ยนถูกยัดเยียดเข้าไปในร่างของเฉิงเตี๋ยอี

เขาเผชิญชีวิตทั้งชีวิตของเฉิงเตี๋ยอี ตั้งแต่ความเจ็บปวดแสนสาหัสตอนถูกแม่ตัดนิ้วที่หกทิ้ง ไปจนถึงการฝึกฝนทั้งเลือดและน้ำตาในโรงงิ้ววันแล้ววันเล่า

"ตัวข้านั้นคือชายชาตรี มิใช่สตรีโฉมงาม..."

ทุกครั้งที่ท่องบทผิด ความร้อนลวกจากกล้องยาสูบที่รุ่นพี่แทงเข้าปาก ราวกับเขาได้สัมผัสด้วยตัวเอง

ความน้อยเนื้อต่ำใจและความไม่ยินยอมที่ฝังลึกในกระดูก ความยึดติดที่มีต่อต้วนเสี่ยวโหลวผู้เป็นรุ่นพี่ กลายเป็นความรู้สึกที่จริงแท้ที่สุด

เขาติดตามเฉิงเตี๋ยอี มองดูรุ่นพี่แต่งงานกับจวี๋เซียน มองดูเขาถูกวิพากษ์วิจารณ์ มองดูเขาทรยศตัวเองต่อหน้ากองไฟ

สุดท้าย บนเวทีที่สปอตไลต์ส่องสว่างอีกครั้ง เขาชักกระบี่ของป้าหวางออกมา และร้องงิ้วฉากสุดท้ายให้ตัวเองในช่วงเวลาที่งดงามที่สุดของชีวิต

……

เมื่อหลินเยี่ยนถอนตัวออกจากโศกนาฏกรรมสุดขั้วนั้น ท้องฟ้าด้านนอกหน้าต่างก็สว่างจ้าแล้ว

เหงื่อเย็นชุ่มโชกไปทั้งตัว หัวใจบีบแน่นด้วยความเจ็บปวดจากความสิ้นหวังที่สมจริงเกินไป

เขาแยกไม่ออกว่าบนใบหน้าคือน้ำตาหรือเหงื่อ รู้เพียงว่าลำคอแห้งผากจนเจ็บ

พลังชีวิตสิบแปดชั่วโมง แลกมาด้วยชีวิตอันแสนสั้นแต่ยาวนานของเฉิงเตี๋ยอี

คุ้มค่า

เขาเปิดโทรศัพท์ หาช่องทางติดต่อทีมงานรายการ The Character แล้วส่งใบสมัครรอบชิงชนะเลิศกลับไป

ในช่องการแสดงที่ใช้ท้าชิง เขาเขียนสี่คำลงไปอย่างชัดเจน —— Farewell My Concubine

บทบาทที่แสดง: เฉิงเตี๋ยอี

ทันทีที่ข้อความถูกส่งออกไป เขาเหมือนจะได้ยินเสียงแจ้งเตือนเย็นเยียบของระบบ

[ตรวจพบโฮสต์ดำดิ่งสู่บทบาท ระดับความเข้าถึงตัวละคร 60%]

[มอบรางวัลสถานะชั่วคราว: ผู้เลอโฉมแห่งยุค (ใช้ได้เฉพาะเวทีรอบชิงชนะเลิศ)]

หลินเยี่ยนมองตัวเองในกระจก ค่อยๆ ยกยิ้มเศร้าสร้อยและงดงามขึ้นที่มุมปาก

วินาทีนั้น เขาไม่ใช่หลินเยี่ยน แต่คือสนมยวี๋จีผู้หลงทางในโลกมนุษย์

หลังเวทีรายการ The Character ผู้กำกับใหญ่จางแทบพ่นกาแฟใส่จอมอนิเตอร์

เขาขยี้ตา เช็กใบสมัครซ้ำไปมาสามรอบ ถึงจะกล้าเชื่อว่าตาไม่ได้ฝาด

"บ้าไปแล้ว... ไอ้เด็กนี่บ้าไปแล้วแน่ๆ!"

ผู้ช่วยผู้กำกับชะโงกหน้ามาดู สูดหายใจเฮือกด้วยความตกใจเช่นกัน

"ผู้กำกับจาง นี่... นี่มันเสี่ยงเกินไปนะครับ เฉิงเตี๋ยอีคือบทบาทระดับสมบัติของชาติ เป็นวิหารศักดิ์สิทธิ์ที่นักแสดงนับไม่ถ้วนไม่กล้าแตะต้อง เขาเป็นแค่เด็กใหม่วัยยี่สิบต้นๆ จะเล่นบทนี้เหรอ? ถ้าเล่นไม่ดีโดนชาวเน็ตถล่มจนต้องออกจากวงการแน่ เรา... ควรเตือนเขาหน่อยไหมครับ?"

จางเจิ้งขยี้บุหรี่ สายตาคมกริบขึ้นท่ามกลางควันบุหรี่ที่ลอยฟุ้ง

เตือน? ทำไมต้องเตือน?

ถ้าเล่นพัง ก็เป็นเรื่องตลกแห่งปี ดังแบบเสียๆ หายๆ ก็คือดัง กระแสมาเต็มแน่

ถ้าเล่นดี... นั่นจะเป็นเวทีระดับตำนานที่ถูกจารึกในประวัติศาสตร์รายการวาไรตี้

ไม่ว่าจะออกหน้าไหน สำหรับเขาที่เป็นผู้กำกับ มีแต่กำไรไม่มีขาดทุน

"อนุมัติ!" จางเจิ้งโบกมือ ตัดสินใจเด็ดขาด

"ไม่ใช่แค่อนุมัติ แต่ต้องให้ทรัพยากรที่ดีที่สุดกับเขา! ติดต่อครูจากโรงละครปักกิ่งด่วน เอาแบบระดับท็อป มาเทรนงิ้วให้เขาตลอดการฝึก แล้วก็ ปิดข่าวนี้ให้เงียบที่สุด ก่อนถ่ายทอดสดรอบชิง ห้ามใครแพร่งพรายแม้แต่ครึ่งคำ! ฉันจะมอบ 'บิ๊กเซอร์ไพรส์' ให้คนทั้งประเทศ!"

ในขณะเดียวกัน โลกภายนอกกำลังเดือดพล่านด้วยอีกเรื่องหนึ่ง

ค่าความนิยมภายในแพลตฟอร์มกีวี่ของ บันทึกเมฆาเก้าสวรรค์ ทะลุหลัก 10,000 อย่างเป็นทางการ

นี่คือละครเรื่องแรกของปีในแพลตฟอร์มกีวี่ที่ทำลายสถิติหมื่นแตกได้เร็วที่สุด

คลิปรวมฉากเด็ดช่วงท้ายของอวี้อู๋ซิน ยึดครองชาร์ตในทุกแพลตฟอร์มวิดีโออย่างบ้าคลั่ง

ยอดผู้ติดตามเวยปั๋วส่วนตัวของหลินเยี่ยน อาศัยกระแสนี้ก้าวข้ามธรณีประตูสามล้านคนอย่างเป็นทางการ และยังคงพุ่งทะยานด้วยความเร็วที่น่ากลัว

กองถ่าย ดุจเกล็ดน้ำค้าง

การปรากฏตัวของหยางชิ่น เหมือนก้อนหินที่โยนลงไปในทะเลสาบที่เงียบสงบ ก่อให้เกิดระลอกคลื่นนับพันชั้นในทันที

วันนี้เธอไม่ได้ใส่สูทหญิงแกร่งที่เป็นเอกลักษณ์ แต่เปลี่ยนมาใส่ชุดราตรียาวสีแชมเปญคัตติ้งเนี้ยบ ผมลอนยาว แต่งหน้าประณีต

เธอยังคงมาหาหลินเยี่ยน

ตอนนั้นหลินเยี่ยนกำลังขดตัวอยู่ที่มุมหนึ่ง หันหน้าเข้าหากระจกบานใหญ่ ฝึกซ้อมอะไรบางอย่าง

เขาปรับท่าทางจีบนิ้วครั้งแล้วครั้งเล่า

ฝีเท้าของหยางชิ่นชะงัก แววตาฉายความประหลาดใจแวบหนึ่ง แต่ไม่นานก็เข้าใจสาเหตุ

เธอโบกมือ ให้ผู้ช่วยรอข้างนอก ส่วนตัวเองเดินด้วยรองเท้าส้นสูงเข้าไปหาหลินเยี่ยน

เสียงกุญแจกระทบโต๊ะดังกรุ๊งกริ๊ง

กุญแจรถบ้านถูกวางลงบนโต๊ะเครื่องแป้งตรงหน้าหลินเยี่ยน

"ยินดีด้วย หมื่นแตกแล้ว"

"นี่คือรถบ้านที่บริษัทจัดให้ สเปกท็อปสุด ถือเป็นรางวัลฉลองหมื่นแตก ต่อไปพักผ่อนในกองถ่ายจะได้สะดวกขึ้น"

เธอเว้นจังหวะ สายตามองใบหน้าด้านข้างที่ซูบผอมของหลินเยี่ยน แล้วเปลี่ยนเรื่อง

"อีกอย่าง เรื่องสัญญาศิลปินหลังจากนี้ ฉันว่าเราน่าจะคุยกันล่วงหน้าได้แล้วนะ รถคันนี้ถือเป็นของขวัญพบหน้า ต่อไปทรัพยากรของเธอ ฉันจะดูให้ด้วยตัวเอง ทรัพยากรที่ดีที่สุดของฟ่านอวี๋ จะเทไปที่เธอหมด"

หลินเยี่ยนหยุดมือ

เขาหันกลับมามองหยางชิ่นอย่างสงบนิ่ง

เขารู้ดี รับกุญแจดอกนี้ ก็เท่ากับสมัครใจสวมพันธนาการของฟ่านอวี๋

อีกอย่าง ตอนนี้เขาก็มีรถตู้ประจำตำแหน่งอยู่แล้ว ส่วนรถบ้าน... เขาไม่ได้อยากได้เพิ่ม

"คุณหยาง รถแพงเกินไป ผมรับไว้ไม่ไหวครับ"

"ส่วนเรื่องสัญญา รูปแบบที่เป็นอยู่ตอนนี้ผมพอใจมากครับ ของบางอย่าง รอให้ผมยืนได้มั่นคงจริงๆ ค่อยคุยกันก็ยังไม่สาย"

รอยยิ้มบนหน้าหยางชิ่นไม่เปลี่ยน แต่แววตาลึกซึ้งขึ้น

ถูกปฏิเสธ แถมยังปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย

เธอไม่โกรธ แต่กลับเก็บกุญแจคืน แล้วหัวเราะออกมาเบาๆ

เธอชื่นชมความตื่นรู้และความทะเยอทะยานของหลินเยี่ยน

"จริงๆ ถ้าเธอเซ็นสัญญาตอนนี้ ฉันก็จะให้เงื่อนไขที่ทัดเทียมกัน สิทธิ์ในการเจรจาที่เท่าเทียม หรือแม้แต่อิสระในระดับหนึ่ง เรื่องค่าตอบแทน รับรองว่าเธอต้องพอใจแน่นอน"

หลินเยี่ยนยังคงส่ายหน้า ท่าทีแน่วแน่

เขารู้ บริษัทอาจจะดูเหมือนหยางชิ่นเป็นคนตัดสินใจ แต่พวกจิ้งจอกเฒ่าในบอร์ดบริหารไม่ใช่พวกกินมังสวิรัติ

หยางชิ่นอาจจะมีวิสัยทัศน์ มีความกล้า แต่การให้อิสระและสิทธิ์ที่ควบคุมไม่ได้กับศิลปินในสังกัดมากเกินไป ก็เท่ากับไปแย่งเงินออกจากกระเป๋าพวกเขา

ฉากหน้าอาจจะดูสามัคคีกลมเกลียว แต่ถ้าเซ็นสัญญาเมื่อไหร่ นั่นคือจุดเริ่มต้นของความยากระดับนรก

ถ้าเขาจะร่วมมือ ก็ต้องถือทุนและอำนาจการต่อรองที่มากพอไปคุยกับพวกเขาอย่างเท่าเทียม คุยเรื่องอะไร? ก็คุยเรื่องผลประโยชน์นั่นแหละ

หยางชิ่นอ่านความดื้อรั้นในตาเขาออก ยิ้มอย่างเข้าใจ

ว่าวตัวนี้ ฝึกยากกว่าที่เธอคิดแฮะ

"งั้นฉันจะรอฟังข่าวดีจากเธอนะ" เธอหันหลัง ทิ้งท้ายด้วยประโยคที่มีความหมายแฝง "อย่าทำให้ฉันผิดหวังล่ะ พ่อซูเปอร์สตาร์หลิน"

เสียงรองเท้าส้นสูงห่างออกไป

หลินเยี่ยนหันกลับมามองกระจกอีกครั้ง

........

ดึกสงัด

ในห้องพักโรงแรม มีเสียงขับร้องบทงิ้วปักกิ่งดังลอดออกมาขาดห้วง โหยหวนและเศร้าสร้อย

หลินเยี่ยนมองกระจก มองดูตัวเองที่ค่อยๆ กลายเป็นคนแปลกหน้าในนั้น

แววตาของเขา เปลี่ยนจากความเย็นชา ค่อยๆ กลายเป็นความเหม่อลอย ความขุ่นเคือง และสุดท้ายจบลงที่ความแตกสลายอันเงียบงัน

คนในกระจก กลายเป็นเฉิงเตี๋ยอีไปโดยสมบูรณ์แล้ว