บทที่ 80 ความแตกต่างสุดขั้วคือกุญแจสู่ชัยชนะ

ตารางการถ่ายทำของ ดุจเกล็ดน้ำค้าง แน่นขนัด แบ่งเป็นกอง A และกอง B ถ่ายทำพร้อมกัน คนพักได้แต่กล้องห้ามพัก

ฉากส่วนใหญ่ของหลินเยี่ยนอยู่ในกอง A จึงไม่ค่อยได้เจอกับนางเอก หยางอี้ ที่รับบท "ฝูกวาง" เท่าไหร่

ฉากของหยางอี้ช่วงนี้ไปกองอยู่ที่กอง B ถ่ายฉากสานสัมพันธ์กับพระเอกเติ้งฮ่าว

สำหรับนางเอกดาวรุ่งพุ่งแรงที่ได้รับการยอมรับในวงการคนนี้ ความรู้ที่หลินเยี่ยนมีต่อเธอจำกัดอยู่แค่การประชุมอ่านบทไม่กี่ครั้ง และการพยักหน้าทักทายเมื่อเจอกันตามทางเดิน

จนกระทั่งเสียงคุยเล่นของทีมงานลอยเข้าหู

"พี่หยางอี้เก่งมากเลยนะ ได้ยินว่าเมื่อก่อนเธอก็เดบิวต์จากรายการ The Character เหมือนกัน ตอนรอบชิงคะแนนโหวตอยู่อันดับสุดท้าย แต่อาศัยบทบาทที่ฉีกคาแรกเตอร์สุดขั้วพลิกเกมกลับมาแซงคว้าแชมป์ไปได้เฉยเลย"

ฝีเท้าของหลินเยี่ยนชะงัก

รอบชิง, พลิกเกม, แชมป์

คำเหล่านี้ร้อยเรียงกันเป็นเส้นในสมอง

สิ่งที่เขาต้องการในตอนนี้ ก็คือประสบการณ์แบบนี้แหละ

หลังเลิกกองตอนบ่าย หลินเยี่ยนรู้สึกว่าการไปเคาะประตูห้องนักแสดงหญิงที่ไม่คุ้นเคยตรงๆ ดูจะบุ่มบ่ามเกินไป

คิดครู่หนึ่ง เขาจึงเลี้ยวไปทางห้องครัวของโรงแรม

เขายืมเตาแก๊ส จุดไฟอย่างชำนาญ เทถั่วเขียวที่แช่น้ำเตรียมไว้ลงหม้อ

ระหว่างรอต้ม เขาก็ค้นโครงไก่สดจากวัตถุดิบที่เตรียมไว้ ลวกน้ำ ฉีกเนื้อ แล้วปรุงรสด้วยผักชี ถั่วลิสงป่น และพริกน้ำมันสูตรลับ คลุกเคล้าให้เข้ากันอย่างรวดเร็ว

หลินเยี่ยนตักซุปถั่วเขียวอุ่นๆ ใส่กระติกเก็บความร้อน และห่อโครงไก่ยำรสแซ่บไว้อย่างดี จากนั้นจึงหิ้วของเดินไปยังโซนรถบ้านทีมงานของหยางอี้

เขาเคาะประตูรถบ้านของหยางอี้

คนที่มาเปิดประตูคือผู้ช่วยของหยางอี้ เด็กสาวเบิกตากว้างเมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่หน้าประตู

ในรถ หยางอี้กำลังไลฟ์คุยกับแฟนคลับ หน้ายังแปะมาสก์หน้าฉ่ำวาว พอได้ยินเสียงก็หันกลับมามองส่งๆ

สีหน้าเธอไม่ต่างจากผู้ช่วยเท่าไหร่ เธอเองก็คาดไม่ถึงว่าคนที่ยืนอยู่หน้าประตูจะเป็นหลินเยี่ยน

วันนี้หลินเยี่ยนสวมชุดลำลองเรียบง่าย ในมือหิ้วกระติกเก็บความร้อนและกล่องอาหาร

ใบหน้าใต้แสงไฟอบอุ่นของรถบ้านดูอ่อนโยนขึ้นมาก ลดทอนความห่างเหินที่ปฏิเสธผู้คนในกองถ่ายลงไปโข

หยางอี้อึ้งไปเล็กน้อย ภาพจำของหลินเยี่ยนในหัวเธอ นอกจากเรื่องแสดงละครแล้ว เขาดูจะไม่สนใจกิจกรรมเข้าสังคมอื่นใดเลย

ตั้งแต่เข้ากองมา ทั้งสองคุยกันเป็นการส่วนตัวรวมกันไม่เกินสิบประโยค

"อาจารย์หยาง ขอโทษที่มารบกวนดึกๆ ครับ" น้ำเสียงของหลินเยี่ยนราบเรียบ แฝงความเกรงใจ "รอบชิงใกล้เข้ามาแล้ว ผมมีคำถามเกี่ยวกับการแข่งขันอยากจะขอคำแนะนำ บุ่มบ่ามมาหา มีของติดไม้ติดมือมาเล็กน้อยครับ"

เขายื่นของในมือให้ด้วยท่าทีจริงใจ

ผู้ช่วยสาวอึ้ง หยางอี้ก็อึ้งตาม

ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอรีบปิดมือถือ ลุกขึ้นจากที่นั่งอย่างลนลาน จะเชิญหลินเยี่ยนเข้ามานั่ง แต่พอมองเห็นหน้าตัวเองที่แปะมาสก์อยู่ แถมในรถยังรกไปด้วยเสื้อผ้าและถุงขนม

เธอทำตัวไม่ถูกชั่วขณะ ชี้ไปในรถที ชี้ตัวเองที พูดไม่เป็นภาษา

"คุณ... คือฉัน..."

หยางอี้อยากให้เขาขึ้นมา แต่ก็รู้สึกว่าสภาพดูไม่ได้ อึกอักอยู่นาน สุดท้ายก็ถอนหายใจอย่างปลงตก

"เฮ้อ ปกติฉันไม่ได้เป็นงี้นะ... คือวันนี้เลิกกองเร็ว เลยปล่อยตัวไปหน่อย"

คำแก้ตัวทุกคำดูฟังไม่ขึ้นเสียเหลือเกิน เธอเองยังขำตัวเอง เลยเลิกดิ้นรน

"ฉัน... ช่วงนี้ฉันลดน้ำหนัก ผู้จัดการไม่ให้กินอิ่มน่ะ"

หยางอี้พยายามใช้น้ำเสียงน่าสงสารกลบเกลื่อนความอาย แฝงความขมขื่นตามประสาคนในวงการ

หลินเยี่ยนมองท่าทางของเธอแล้วกลั้นขำ วางกระติกและกล่องอาหารลงบนโต๊ะพับหน้าประตูรถ

"เพิ่งทำเสร็จครับ ซุปถั่วเขียวแก้ร้อนใน ยำโครงไก่เพิ่มรสชาติ ถ้ายังไม่กินตอนนี้แช่ตู้เย็นไว้ได้ วันละมื้อ ไม่อ้วนหรอกครับ"

ยำโครงไก่หน้าตาดีมาก น้ำมันพริกสีแดงสด ผักชีเขียวขจี ถั่วลิสงป่นโรยทั่ว แค่เห็นก็น้ำลายสอ

สายตาของหยางอี้แทบจะแปะติดอยู่กับของกิน ดึงไม่ยอมออก

สุดท้าย เหตุผลก็พ่ายแพ้ให้กับความอยาก

ไม่กี่นาทีต่อมา ทั้งสองนั่งลงหน้าโต๊ะเล็กในรถบ้าน

หยางอี้สวมถุงมือพลาสติกอย่างเขินๆ

ซุปถั่วเขียวหวานเย็นชื่นใจช่วยตัดความเผ็ดร้อนของน้ำมันพริก

โครงไก่ไม่กี่ชิ้นลงท้อง บรรยากาศอึดอัดเพราะความไม่สนิทก็จางหายไปจนหมดสิ้น

หยางอี้มองหลินเยี่ยนแทะกระดูกอย่างใจเย็น แล้วอดทึ่งในใจไม่ได้

นี่มันอวี้อู๋ซินที่ไหน นี่มันเทพจันทราจิ่นเยว่ที่ไหนกัน

นี่มันน้องชายข้างบ้านที่รู้จักใช้ชีวิตชัดๆ ความแตกต่างนี้มันสุดขั้วเกินไปแล้ว

"เวทีรอบชิง ไม่เหมือนกับการถ่ายละครนะ"

กินอิ่มดื่มเสร็จ หยางอี้เช็ดมุมปาก สีหน้าจริงจังขึ้น

"คะแนนโหวตจากผู้ชมในห้องส่งมีน้ำหนักมาก พวกเขาตัดสินจากสิ่งที่เห็นตรงหน้า และถูกชักจูงอารมณ์ได้ง่าย ส่วนฝั่งกรรมการ ดูมาถึงขั้นนี้แล้ว สิ่งที่พวกเขาอยากเห็นคือเซอร์ไพรส์ คือการก้าวข้ามขีดจำกัดของนักแสดง"

เธอวางตะเกียบ มองพิจารณาหลินเยี่ยนอย่างตั้งใจ

"พูดตรงๆ นะ ภาพจำของคุณตอนนี้มันชัดเกินไป"

"คนงามโรคจิต, ความรู้สึกแตกสลาย, ตัวร้ายมาดนิ่ง... คำพวกนี้สร้างชื่อให้คุณ แต่ก็ตีกรอบคุณไว้ด้วย" หยางอี้ชี้จุดตาย "คนทั้งเน็ตรู้หมดแล้วว่าคุณเล่นบทแนวนี้ได้สบาย ถ้าคุณไปเล่นบทคล้ายๆ กันอีก ต่อให้เล่นดีแค่ไหน ก็เป็นแค่ 'ทำได้ตามมาตรฐาน' ขาดจุดพีคที่จะระเบิดเวที"

"รอบชิงถ้าคุณอยากชนะ และชนะอย่างสวยงาม คุณต้องฉีกป้ายพวกนี้ทิ้งให้หมด"

หยางอี้เอนหลังพิงโซฟา นึกย้อนถึงอะไรบางอย่าง

"เลือกมาสักบทบาท บทที่ไม่มีความเกี่ยวข้องกับภาพจำของหลินเยี่ยนในหัวทุกคนเลยยิ่งดี ยิ่งหลุดโลกยิ่งดี ต้องแสดงความแตกต่างชนิดที่ทำให้ทุกคน รวมถึงกรรมการ ขนลุกซู่ให้ได้"

เธอเสริมว่า "ตอนนั้นฉันก็อาศัยการแต่งหญิงเป็นชาย รับบทแม่ทัพหยาบกระด้างถึงคว้าแชมป์มาได้ แชมป์ซีซันต่อๆ มา ส่วนใหญ่ก็เดินตามรอยกฎที่ไม่มีใครเขียนไว้นี้แหละ ความแตกต่างสุดขั้ว คือกุญแจสู่ชัยชนะ"

ฉีกป้ายทิ้ง... ความแตกต่างสุดขั้ว...

หลินเยี่ยนหลุบตาลง ครุ่นคิด

บทบาทคลาสสิกมากมายแล่นผ่านสมอง บทชายชาตรี บทคนซื่อบื้อ บทชาวบ้านร้านตลาด... แต่เขายังรู้สึกว่า มันยังไม่พอ

แรงไม่พอ ไม่พอที่จะสร้างปรากฏการณ์สะเทือนเลื่อนลั่น

สายตาของเขากวาดผ่านทีวีเครื่องเล็กที่ฝังในรถบ้านโดยไม่ได้ตั้งใจ

หน้าจอกำลังฉายสารคดีเกี่ยวกับภาพยนตร์จีน ฉากหนึ่งแวบผ่านตา

มงกุฎหงส์ ผ้าคลุมไหล่ แขนเสื้อยาวพลิ้วไหว แผ่นหลังที่แยกไม่ออกว่าหญิงหรือชาย หันกลับมาท่ามกลางแสงเงา สายตาโศกศัลย์อาลัยอาวรณ์

วินาทีนั้น ชื่อหนึ่งกระแทกเข้ามาในสมองของหลินเยี่ยนทันที

เฉิงเตี๋ยอี

คนที่ไม่บ้าคลั่ง ก็ไม่อาจเป็นตำนาน

คนที่หนึ่งยิ้มบันดาลหมื่นวสันต์ หนึ่งร่ำไห้บันดาลหมื่นโศกศัลย์ คนที่แยกละครกับชีวิตไม่ออก คนบ้าละครผู้เลอโฉมแห่งยุค

นี่... อาจจะเป็นความแตกต่างสุดขั้วที่แท้จริง

"ผมคิดว่า... ผมรู้แล้วว่าจะเลือกอะไร"

มีตัวเลือกเร็วขนาดนี้เลยเหรอ? หยางอี้มองดวงตาที่เป็นประกายของหลินเยี่ยน

เธอมีลางสังหรณ์แรงกล้าว่า เด็กใหม่คนนี้ ครั้งนี้คงจะสร้างเรื่องใหญ่ให้สะเทือนวงการแน่ๆ

หลินเยี่ยนไม่ได้อธิบายอะไรมาก ลุกขึ้นขอตัวกลับ

"ซุปถั่วเขียวครึ่งถังที่เหลือ ฝากให้อาจารย์หยางแก้เลี่ยนนะครับ ขอบคุณมากสำหรับคำแนะนำ"

กลับถึงห้องพักโรงแรม เขาไม่ได้พักผ่อน

แต่รีบหยิบมือถือขึ้นมาค้นหาชื่อภาพยนตร์

Farewell My Concubine (หลายแผ่นดิน ไม่สิ้นใจ)

[ติ๊ง]

[ตรวจพบโฮสต์กำลังเตรียมตัวท้าทายบทบาทความยากระดับสูง ต้องการใช้พลังชีวิตเพื่อแลก "ประสบการณ์รับชมแบบดำดิ่ง" หรือไม่?]

[การแลกเปลี่ยนประสบการณ์นี้ จะช่วยวิเคราะห์ข้อมูลภาพยนตร์ในมุมมองบุคคลที่หนึ่งอย่างลึกซึ้ง ช่วยให้โฮสต์เลียนแบบและเรียนรู้ได้ดียิ่งขึ้น อัตราแลกเปลี่ยน: พลังชีวิต 1 ชั่วโมง / ความยาวภาพยนตร์ 10 นาที]

หลินเยี่ยนมองความยาวภาพยนตร์เกือบสามชั่วโมงบนหน้าจอ คำนวณราคาที่ต้องจ่าย

พลังชีวิตสิบแปดชั่วโมง

นึกไม่ถึงว่ารางวัลพิเศษของระบบก็ต้องใช้แถบเลือดแลกมาเหมือนกัน

ยังดีที่ตอนนี้เขามีทุนรอนสะสมไว้พอสมควร ไม่เดือดร้อนกับสิบแปดชั่วโมงนี้

ไม่งั้นคงได้ด่าระบบว่าทั้งขี้งกทั้งหน้าเลือดแน่ๆ

เขาบ่นในใจ แต่ไม่ได้ลังเล

ความเสี่ยงและโอกาสมักมาคู่กัน

เขาเลือกอย่างหลังเสมอ

"แลกเปลี่ยน!"