บทที่ 100 ตกใจขวัญผวา

เวลานี้ มีผู้เข้าสอบหลายคนส่งกระดาษคำตอบเดินออกมาแล้ว ญาติมิตรที่รอคอยต่างพากันเบียดเสียดไปข้างหน้า อยากดูว่าใช่คนของบ้านตนเองหรือไม่

เมื่อเห็นคนยิ่งมายิ่งหนาแน่นจนเบียดเสียดแทบก้าวขาไม่ออก ซิ่วสุ่ยก็ร้อนใจขึ้นมา ย่อตัวลงแบกเฉินเฮ่ออวี่ขึ้นหลังแล้วมุ่งหน้าแหวกทางออกไป

ชิวซานรับตะกร้าเข้าสอบมา คอยระแวดระวังเปิดทางอยู่ข้างๆ

ฉางซิงโหวก็รีบเบียดฝูงชนเข้ามาหาพวกเขาเช่นกัน โดยมีหลี่ซานเฉวียนคอยร้องตะโกนบอกทางอยู่ด้านหลังว่าขอทางหน่อย ขอทางหน่อย ไม่หยุดปาก

ครั้นเข้ามาดูใกล้ๆ เห็นเฉินเฮ่ออวี่หนวดเคราเขียวครึ้ม เบ้าตาลึกโหลลงไปเล็กน้อย ฉางซิงโหวก็ถอนหายใจด้วยความสงสารจับใจ ความคิดที่จะตีด่าลูกพลันมลายหายไปสิ้น

เวลานี้ ท้องฟ้าที่มืดครึ้มมาเนิ่นนาน ในที่สุดฝนก็เทลงมา

สายฝนที่โปรยปรายลงมาเปาะแปะทำให้ฝูงชนโกลาหลยิ่งขึ้นไปอีก ฉางซิงโหวจึงรีบพาพวกเขาเบียดฝ่ากลับไปยังรถม้า

ผู้เข้าสอบที่เดินออกจากสนามสอบมีมากขึ้นเรื่อยๆ ถนนสายใหญ่ตรงหน้าประตูถูกเบียดเสียดจนน้ำแทบไหลไม่ผ่าน รถม้าไม่อาจขยับเข้ามาใกล้ได้เลย

ยังดีที่ซิ่วสุ่ยตัวใหญ่แรงเยอะ ทุกคนจึงหลุดพ้นจากฝูงชนได้อย่างรวดเร็ว

เฉินเฮ่ออวี่รู้สึกอ่อนเพลียไปทั้งร่าง แต่ในจิตใจกลับผ่อนคลายอย่างยิ่ง การเตรียมตัวสอบอันทุกข์ทรมานร่วมหกเจ็ดเดือน ในที่สุดก็สิ้นสุดลงเสียที

พอนั่งลงบนรถม้า เขาก็กระดกชาอุ่นเข้าปากอึกๆ ถ้วยใหญ่ ถึงค่อยมีแรงฟื้นคืนมาบ้าง

ฉางซิงโหวไม่ขี่ม้าแล้ว มุดเข้ามาในรถม้าเพื่ออยู่เป็นเพื่อนลูกชาย พลางกวาดตามองเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผอมลงไปจริงๆ

เด็กหน้าตาดีถึงเพียงนี้ เหมือนเขาไม่มีผิด

เขาลอบสังเกตสีหน้าของเฉินเฮ่ออวี่อย่างระมัดระวัง เห็นว่าโดยรวมยังปกติดี ไม่มีวี่แววว่าจะสติแตกหรือเป็นบ้าแต่ประการใด

ในใจยกก้อนหินใหญ่ออกได้เสียที จึงเลือกสรรถ้อยคำแล้วเอ่ยปากถามขึ้น "ลำบากแย่เลยสิ ในสนามสอบราบรื่นดีหรือไม่"

เฉินเฮ่ออวี่ได้ยินเข้าก็ร้อง "อุ๊ย" ออกมาคำหนึ่ง วางถ้วยชาลงแล้วเลิกม่านหน้าต่างขึ้น "ชิวซาน ไปเดินดูแถวหน้าประตูทีสิว่ามีเฉลยข้อสอบขายหรือไม่"

ยามนี้การค้าอะไรก็มีทั้งนั้น รอจนการสอบสิ้นสุดทางการก็จะติดประกาศเฉลย ย่อมต้องมีคนเอามาเร่ขายเป็นแน่

ชิวซานขานรับแล้วรีบไปทันที

เฉินเฮ่ออวี่หันกลับมาเห็นบิดากำลังจ้องมองตนอย่างระแวดระวัง ก็อดหัวเราะไม่ได้ "ท่านพ่อ ท่านเองก็ลำบากแล้ว ข้าสอบได้ค่อนข้างราบรื่นดี"

เขาอดภาคภูมิใจไม่ได้ "การสอบคราวนี้ วิชาที่ข้าถนัดอย่าง 'คณิตศาสตร์' กับ 'กฎหมาย' มีสัดส่วนคะแนนสูงมาก แสดงว่าปีนี้ราชสำนักต้องการบุคลากรที่มีประสบการณ์การทำงานจริง พอสองวิชานี้คะแนนสูง หมวดคัมภีร์หลักธรรมก็มีคะแนนต่ำลง เช่นนี้ความมั่นใจที่จะสอบติดของข้าก็เพิ่มขึ้นอีกสองส่วนแล้ว"

ฉางซิงโหวได้ยินเช่นนั้นก็ตบขาฉาดด้วยความตื่นเต้น "ข้าว่าแล้วเชียว! เจ้าต้องสอบผ่านแน่! เจ้าพวกสุนัขลอบกัดพวกนั้นยังกล้าแทงว่าเจ้าจะสอบตกอีกรึ? คราวนี้แหละจะทำให้พวกมันแพ้จนไม่เหลือแม้แต่กางเกงใน! ข้าฟันกำไรเละเทะแน่!"

"แทงว่าข้าสอบตกอะไรกัน" เฉินเฮ่ออวี่ไม่เข้าใจ "ท่านพ่อ ท่านไปลงเดิมพันมาหรือ"

"อ๊ะ เปล่าๆๆ ไม่มีเรื่องเช่นนั้นเสียหน่อย" ฉางซิงโหวตกใจ ชิบหายแล้ว พลั้งปากพูดออกไปจนได้

เฉินเฮ่ออวี่เอนตัวพิงผนังรถม้าด้วยความเหนื่อยล้า หลับตาลงพักผ่อน "ข้าไม่สนหรอก ท่านพ่อชนะพนันเพราะข้า ต้องแบ่งเงินให้ข้าบ้าง"

"แม้แต่น้ำมันของพ่อเจ้า เจ้ายังกล้าขูดรีดรึ!" ฉางซิงโหวเบิกตาเสือจ้องเขม็ง

"ท่านพ่อ ตอนที่ท่านทุบตีข้า ท่านเคยบอกว่ากฎตระกูลของเราห้ามเล่นการพนันมิใช่หรือ"

เฉินเฮ่ออวี่ไม่แม้แต่จะลืมตา มิน่าเล่าเจ้าของร่างเดิมถึงชอบเล่นการพนันนัก นี่มันขื่อบนไม่ตรง ขื่อล่างย่อมเบี้ยวแท้ๆ

ฉางซิงโหวสะดุ้งตัวโยน "แค่ไม่กี่ร้อยตำลึง เอาไปเที่ยวเล่นเสียเถอะ!"

รู้อย่างนี้ไม่น่ามารับเจ้าเลย ช่างหาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ

รถม้าเคลื่อนตัวเอื่อยๆ กลับมาถึงจวนฉางซิงโหว ก็มีพ่อบ้านและหญิงรับใช้มารอรับอยู่นานแล้ว

เฉินเฮ่ออวี่กลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน แล้วนอนหลับอย่างสบายอารมณ์จนถึงพลบค่ำ ถึงถูกซูเสี่ยวนางปลุกให้ตื่นอย่างอ่อนโยน

"เจ้ายังไม่ได้ไปคารวะฮูหยินเลยนะ ตกค่ำกินข้าวเสร็จแล้วค่อยนอนต่อให้เต็มอิ่มเถิด"

เฉินเฮ่ออวี่คล้อยตามแต่โดยดี มารยาทที่พึงมีอย่างไรก็ต้องรักษาไว้

แม้เขาจะคอยระแวดระวังมารดาเลี้ยงผู้นี้ ทว่ากลับไม่ได้มีความเคียดแค้นชิงชังแต่อย่างใด ต่างคนต่างยืนอยู่คนละฝ่ายก็เท่านั้น

หากเปลี่ยนให้เขาไปอยู่ในตำแหน่งมารดาเลี้ยง จะทำใจมองดูอนุภรรยากับบุตรอนุมีอำนาจวาสนาโตวันโตคืนได้อย่างสบายใจเชียวหรือ

เกรงว่าคงทำไม่ได้เช่นกัน จิตใจของทุกคนย่อมมีความเห็นแก่ตัวอยู่ด้วยกันทั้งนั้น

สิ่งที่เขาปรารถนา ก็เพียงแค่ให้เกียรติซึ่งกันและกันอย่างสันติกับมารดาเลี้ยงและพี่น้องก็พอแล้ว

"อี๋เหนียง เหตุใดท่านต้องมาปลุกข้าด้วยตนเองเล่า ฟ้ามืดถึงเพียงนี้ จากเรือนของท่านต้องเดินข้ามสวนมา แถมฝนตกถนนลื่นเดินลำบากมิใช่หรือ" เฉินเฮ่ออวี่เอ่ยปากบ่นพึมพำไปพลางสวมเสื้อผ้าไปพลาง

ยามนี้เขาสวมบทบาทบุตรกตัญญูได้คล่องแคล่วขึ้นเรื่อยๆ คงเพื่อตอบแทนความรักความห่วงใยที่ซูเสี่ยวนางมีต่อเขากระมัง

การศึกษาที่ได้รับไม่เหมือนกัน ความคิดความอ่านก็ย่อมต่างกัน แม้ซูเสี่ยวนางจะมีความคิดเห็นมากมายที่ไม่ตรงกับเขา แต่หัวอกของคนเป็นแม่ที่รักบุตรนั้นไม่เคยเปลี่ยน

ฝูหลิงและซวงสี่ถือโคมแก้วหลิวหลีนำทางคนละดวง สองแม่ลูกเดินเลียบไปตามระเบียงทางเดินคดเคี้ยวจนมาถึงเรือนหลัก

โต๊ะอาหารกำลังถูกจัดวางอยู่จริงดังคาด ฉางซิงโหวที่นั่งตัวตรงอย่างสง่าผ่าเผยอยู่ก่อนแล้ว พลันแย้มยิ้มเต็มดวงหน้าเมื่อเห็นสองแม่ลูกเดินเข้ามา พลางเอ่ยปากกวักมือเรียก "รีบมานั่งเร็วเข้า"

ฮูหยินโหวแอบเบะปากเงียบๆ อย่างไม่ให้สุ้มเสียง

เฉินต้าหลางที่นั่งเคียงอยู่ข้างๆ กระแอมเบาๆ ทีหนึ่ง แล้วขยิบตาให้เฉินเฮ่ออวี่

ส่วนเฉินซื่อหลางยังคงตีหน้าตายเหมือนเคย สายตามองตรงไปข้างหน้าไม่วอกแวก

เฉินเฮ่ออวี่ลอบถอนหายใจในอก ความรักความเอาใจใส่ที่ท่านพ่อแสดงออกโจ่งแจ้งเกินไปเช่นนี้ ช่างเป็นภาระอันแสนหวานเสียจริง

แน่นอนว่าเขากับซูเสี่ยวนางไม่อาจนั่งลงทันทีได้ ต้องทำความเคารพคารวะฮูหยินโหวตามธรรมเนียมอย่างเคร่งครัด รอจนได้รับอนุญาตแล้วจึงค่อยนั่งลงได้

ยิ่งไปกว่านั้น ตามกฎระเบียบแล้ว ซูเสี่ยวนางในฐานะอนุภรรยา ต้องยืนปรนนิบัติอยู่ด้านข้าง คอยคีบอาหารให้ทุกคน

หลังจากฉางซิงโหวกล่าวทักทายตามมารยาทไม่กี่ประโยค ทุกคนก็เริ่มลงมือรับประทาน ต้าหลางกับซื่อหลางต่างยกจอกสุราอวยพรล่วงหน้าให้เฉินเฮ่ออวี่ผ่านการทดสอบไปได้อย่างราบรื่น มีเพียงฮูหยินโหวเท่านั้นที่วางท่าเย็นชาไม่ยินดียินร้าย ซึ่งเฉินเฮ่ออวี่ก็ไม่ได้ใส่ใจนัก

วันนี้ซูเสี่ยวนางอารมณ์ดียิ่ง นางคอยคีบกับข้าวให้ทุกคนด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส

การต้องให้ผู้อาวุโสมายืนปรนนิบัติเช่นนี้ ทำให้เฉินเฮ่ออวี่รู้สึกอึดอัดขัดเขินอยู่บ้าง ทว่ากฎเกณฑ์ไม่อาจละเมิดได้ เขาจึงทำได้เพียงสงบปากสงบคำ

แต่กลับนึกไม่ถึงว่า ฉางซิงโหวในวันนี้จะรู้สึกกระอักกระอ่วนยิ่งกว่าเขาเสียอีก

ในระหว่างมื้ออาหาร ท่านโหวแกล้งกระแอมไอเสียงดังขึ้นมาหลายหน สายตาคอยชำเลืองมองฮูหยินโหวไม่หยุด พลางเอ่ยขึ้นอย่างมีความหมายแฝงว่า "เอ้อร์หลางกับซานหลางไม่อยู่บ้าน วันนี้มีแค่พวกเราไม่กี่คน ไม่ต้องเกรงใจกันไปหรอกนะ"

เฉินเฮ่ออวี่นึกฉงนในใจ ใครเขาเกรงใจท่านกันหรือ

ทุกคนต่างพากันเหลือบมองสีหน้าของฮูหยินโหว ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากรับคำ บรรยากาศเงียบกริบลงทันตา

ฉางซิงโหวเริ่มเก้อเขินอยู่บ้าง "เอ่อ นั่น กินข้าวๆ ทุกคนก็มีมือมีไม้กันเองทั้งนั้นใช่หรือไม่ ชอบกินอะไรก็คีบเอาเองเถอะ"

เฉินเฮ่ออวี่ "..."

เดี๋ยวสิ ท่านพ่อ เหตุใดจู่ๆ ถึงกลายเป็นคนพูดมากน้ำท่วมทุ่งไปได้

ที่ว่าทุกคนมีมือมีไม้กันเองนั่นมันหมายความว่าอย่างไรกัน

ซูเสี่ยวนางคีบหมูตุ๋นน้ำแดงชิ้นหนึ่งวางลงในชามของเขา แล้วกระซิบเบาๆ "รีบกินเถอะ"

เฉินเฮ่ออวี่พลันตาสว่าง อ้อ ที่แท้ก็คือเจตนาจะบอกว่าไม่ต้องให้ซูเสี่ยวนางคอยคีบกับข้าวให้สินะ

เป็นจริงดังคาด เมื่อฉางซิงโหวไม่บรรลุเป้าหมาย จึงคิดจะอ้าปากพูดอีกคำ "ทุกคน— โอ๊ย! ใครเหยียบเท้าข้า"

เฉินเฮ่ออวี่ตกตะลึง จู่ๆ ก็สังเกตเห็นว่าซูเสี่ยวนางกำลังมองบิดาตนราวกับมองคนโง่งม ทั้งยังแอบกัดฟันกรอด ชั่วพริบตานั้นเขาก็เข้าใจได้ในทันที จึงรีบชิงเอ่ยขึ้นว่า "ท่านพ่อ ข้าไม่ทันระวัง ยืดขาไปเหยียบโดนท่านเข้า ขออภัยด้วยขอรับ"

ฉางซิงโหวหันไปมองซูเสี่ยวนางที่ยืนอยู่ข้างกาย สลับกับมองเฉินเฮ่ออวี่ที่นั่งอยู่อีกฝั่งของโต๊ะกลม ขาเจ้ามันยาวหนึ่งจั้งหรืออย่างไร

ซูเสี่ยวนางเงยหน้ามองเพดาน พยายามสะกดกลั้นความอยากยื่นมือไปข่วนหน้าเขาเอาไว้

คุณชายอีกสองคนที่เหลือต่างพร้อมใจกันแกล้งตาบอด หดคอทำตัวลีบเหมือนนกคุ่ม

ฮูหยินโหวโกรธจนต้องหลับตาลง กัดไหลบัวท่อนหนึ่งเสียงดังกร๊อบ เคี้ยวจ้วงๆ ราวกับจะระบายโทสะด้วยวิธีนี้

บรรยากาศประหลาดพิกลจนเกินไป ทำเอาเฉินเฮ่ออวี่ขนลุกซู่ไปทั้งตัว

ช่วยบอกข้าทีได้หรือไม่ หลายวันที่ข้าไม่อยู่ เกิดเรื่องอันใดขึ้นกับพวกท่านกันแน่

เขาจับจอกสุราขึ้นมาด้วยความสงสัย ยกขึ้นดื่มอึกใหญ่ รีบกินให้เสร็จแล้วเผ่นหนีไปคงจะดีที่สุด

"ซูอี๋เหนียง เจ้าก็นั่งลงเถอะ คนกำลังตั้งครรภ์แท้ๆ หากปล่อยให้เจ้าเหน็ดเหนื่อยจนเป็นอะไรไป มิใช่ว่าจะเป็นความผิดของข้าหรือไร" ฮูหยินโหวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเหน็บแนมประชดประชันตามความเคยชิน

พรวด—

เฉินเฮ่ออวี่พ่นสุราในปากกระจายราวกับนางฟ้าโปรยดอกไม้ รดใส่ฉางซิงโหวที่นั่งอยู่ตรงข้ามเต็มรัก ก่อนจะสำลักไอจนหอบหายใจตัวโยน

ซูอี๋เหนียง... ท้อง???

ฉางซิงโหวหลับตาลงแน่น รู้สึกแสบร้อนไปทั่วทั้งใบหน้า... อืม สุราพุทรานี่เอง