บทที่ 99 ออกจากสนามสอบ

วันที่สี่เดือนแปด ท้องฟ้ามืดครึ้ม อากาศอึมครึมคล้ายพายุฝนกำลังจะพัดกระหน่ำ

บรรดาญาติมิตรของผู้เข้าสอบที่รออยู่ด้านนอกต่างอดกังวลขึ้นมาไม่ได้

แม้เพิงสอบหลังน้อยในสนามสอบจะได้รับการซ่อมแซมล่วงหน้าแล้ว ทว่ากระเบื้องมุงหลังคาก็มิได้สมบูรณ์ดีนัก หากฝนตกหนักจนรั่วซึมคงไม่ดีแน่

ไม่เพียงแต่กระดาษข้อสอบจะเปียกชื้นได้ง่าย แม้แต่ตัวผู้เข้าสอบเองก็อาจจับไข้ล้มป่วยเอาได้

ในยุคสมัยนี้มิได้มียาปฏิชีวนะ เรื่องที่การเป็นไข้หวัดคร่าชีวิตผู้คนจึงเกิดขึ้นอยู่บ่อยครั้ง

สองวันมานี้ ฉางซิงโหวจะแวะมาร่วมสำรับเช้ากับซูเสี่ยวนาง เพื่อปลอบประโลมความกังวลใจของนาง

เขาหาได้เคร่งครัดเรื่องกินไม่พูดนอนไม่จา พลันมองออกไปเห็นท้องฟ้าทะมึนดำด้านนอก ก็อดขมวดคิ้วมิได้ "ขออย่าให้ฝนตกเชียว"

"ได้ยินว่าสำรับอาหารในสนามสอบรสชาติย่ำแย่นัก" ซูเสี่ยวนางเอ่ยอย่างกังวล "ปากเขาก็เลือกกิน ตั้งแต่เล็กหากอาหารที่บ้านไม่ถูกปากนิดหน่อยก็พาลโวยวายแล้ว"

"หึ เจ้าเด็กนั่นไม่โง่นี่ ใครบ้างเล่าจะไม่ชอบกินของดี? คราวนี้ดีล่ะ ให้มันไปแทะแป้งทอดแข็งๆ สักสองสามวัน ไม่ชอบกินรึ? ก็ปล่อยให้อดไปสิ"

ฉางซิงโหวแอบสะใจอยู่บ้าง บุรุษสมควรได้ลิ้มรสความลำบากเสียแต่เด็ก

ซูเสี่ยวนางเริ่มไม่พอใจ "ได้ยินว่าแป้งแห้งๆ พวกนั้นทั้งแข็งทั้งฝืดคอ เพียงแค่ยัดประทังกระเพาะไปได้ก็บุญถมถืดแล้ว หลายวันมานี้ลำบากถึงเพียงนั้นคงจะผอมแห้งไปหมด กลับมาคงต้องบำรุงให้เขาสักหน่อย"

"เจ้าบำรุงตัวเองก่อนเถิด กำลังตั้งครรภ์มีสองชีวิตแท้ๆ ไฉนยังผอมบางถึงเพียงนี้"

"ได้ยินมาว่ามีผู้เข้าสอบบางคนทนไม่ไหว สอบได้ครึ่งๆ กลางๆ ก็ถูกหามออกจากสนามสอบแล้ว ช่างน่ากลัวเหลือเกินเจ้าค่ะ"

ฉางซิงโหวพลันนึกถึงหลานชายของมหาเสนาบดีเหมยที่ถูกตีจนหน้าบวมเป็นหัวหมู ยกชามข้าวขึ้นซดโจ๊กไม่กี่อึกจนหมด "เจ้าเด็กนั่นยังคึกคักมีชีวิตชีวาดีนัก จะหามใครออกมาก่อนก็ไม่มีทางเป็นมันหรอก! ข้าสั่งให้เหล่าหลี่พาคนไปคอยเฝ้าอยู่ข้างสนามสอบแล้ว เจ้าอย่าได้กังวลเหลวไหลไปเลย"

"เจ้าค่ะ ท่านโหวรอบคอบยิ่งนัก อนุคิดกังวลไปเองแท้ๆ"

"เอาเถอะ เจ้าพักผ่อนดูแลตัวเองให้ดี เรื่องภายนอกมีข้าอยู่ เดี๋ยวข้าจะไปดูแถวสนามสอบเสียหน่อย"

ฉางซิงโหวกล่าวจบก็ผึ่งพุงอย่างภูมิฐาน ผุดลุกเดินออกไปข้างนอก

อันที่จริง ในวัยเท่านี้รูปร่างของเขานับว่ารักษาระเบียบได้ดีไม่น้อย อย่างไรเสียขุนนางฝ่ายบู๊ก็มีโอกาสได้ฝึกปรือร่างกายอยู่บ่อยครั้ง

หลงจู๊หลี่รอคอยเขาอยู่ที่เรือนหน้าเรียบร้อยแล้ว พลางค้อมกายประสานมือทำความเคารพอย่างนอบน้อม เมื่อรู้ว่านายท่านจะไปสนามสอบ จึงได้จูงม้าเตรียมพร้อมไว้แล้ว

"เหล่าหลี่ เจ้าไม่ต้องไปหรอก ให้เจ้าลูกชายของเจ้าตามข้าไปก็พอ"

"ขอรับ!" หลงจู๊หลี่ดีใจจนเนื้อเต้น บุตรชายคนเล็กของเขากับเฉินเฮ่ออวี่นับเป็นคนประเภทเดียวกัน กินดื่มเที่ยวเล่นการพนันไม่มีสิ่งใดที่มันไม่ชอบ เพียงแต่ไม่กล้าทำตัวเหลวไหลออกนอกหน้าเท่านายท่านตัวน้อยเท่านั้น

เขาเคี่ยวกำราบสั่งสอนอย่างหนักอยู่พักหนึ่ง สั่งกักบริเวณไว้ในบ้านทุกวัน กำลังกลุ้มใจอยู่พอดีว่าจะหาโอกาสส่งบุตรชายไปฝึกฝนต่อหน้าผู้คนได้อย่างไร

จึงรีบเรียกหลี่ซานเฉวียนออกมา "ปรนนิบัติท่านโหวให้ดี มือเท้าให้มันคล่องแคล่วกระฉับกระเฉงเข้าไว้"

หลี่ซานเฉวียนมีดวงตาเรียวเล็กทว่าฉายแววเฉลียวฉลาด พอแย้มยิ้มก็หยีโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยว ดูน่าเอ็นดูยิ่ง "ท่านพ่อไม่ต้องห่วงไปเลย มีคราใดบ้างที่ข้าทำงานพลาด"

หลงจู๊หลี่ลอบด่าในใจว่าไอ้ลูกกระต่าย รับคำผู้ใหญ่ยังไม่รู้จักกาลเทศะ ทว่าอยู่ต่อหน้าเจ้านายจึงไม่อาจตำหนิมันตรงๆ ได้

ฉางซิงโหวหัวเราะร่า "คนเป็นพ่อใต้หล้านี้ล้วนชอบพร่ำบ่นลูกชาย แต่ก็ไม่มีลูกชายคนไหนชอบฟังหรอก!"

หลงจู๊หลี่ฉีกยิ้มขานรับ พลันที่ฉางซิงโหวหันหลังขึ้นม้า เขาก็ยื่นเท้าไปเตะหลี่ซานเฉวียนทีหนึ่ง พลางแยกเขี้ยวขู่ฟ่อ

นายบ่าวสองคนขี่ม้ามุ่งหน้าสู่ถนนใหญ่ หลี่ซานเฉวียนที่ตามหลังมารู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง เส้นทางมันไม่ถูกต้องนี่นา!

อดทนแล้วอดทนเล่า ในที่สุดก็เอ่ยเตือน "ท่านโหวขอรับ หากพวกเราจะไปสนามสอบ ควรต้องไปทางทิศตะวันออก..."

"ไม่ไปสนามสอบ" ฉางซิงโหวตอบโดยไม่หันกลับมามอง

อ้าว ไม่ได้ไปสนามสอบหรอกหรือ?

"เจ้าโง่ ยามเซินถึงจะออกจากสนามสอบได้ ตอนนี้ยังเช้าตรู่อยู่เลย"

ฉางซิงโหวไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่

"เช่นนั้น... เช่นนั้นพวกเราจะไปที่ใดกันหรือขอรับ"

"บ่อนพนัน เจ้าเด็กนี่เล่นเป็นมิใช่รึ ไปเป็นเพื่อนข้าแทงเดิมพันสักหน่อย!"

หลี่ซานเฉวียน...

ท่านพ่อ คราวนี้ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากกลับตัวเป็นคนดีนะ!

ในแคว้นต้าหัวมีราษฎรชมชอบการเล่นพนันอยู่ไม่น้อย แม้ราชสำนักจะสั่งห้ามปรามซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็ยังหยุดยั้งมิได้

กระทั่งการสอบเคอจวี่ก็ยังกลายเป็นเป้าหมายยอดนิยมในการวางเดิมพัน ร้านรวงและโรงสุราจำนวนไม่น้อยต่างเปิดโต๊ะรับแทง

วันนี้ฉางซิงโหวเกิดครึ้มอกครึ้มใจ จึงเรียกหลี่ซานเฉวียนให้นำทางหาโต๊ะรับแทงที่น่าเชื่อถือสักสองสามแห่ง กะว่าจะวางเดิมพันเล่นสักสองสามตำลึงให้พอสนุก

ใครจะไปคาดคิด พอไปถึงที่แล้วมองดูแวบเดียว ก็โมโหจนแทบหน้าบิดจมูกเบี้ยว!

ผู้ที่เข้าสอบย่วนซื่อในเมืองซ่างจิงครานี้ หากไม่ถึงสามพันคนก็ต้องมีสองพัน รายชื่อผู้เข้าสอบมากมายปานนั้นย่อมไม่อาจปรากฏในบ่อนพนันได้ทั้งหมด

โดยทั่วไปผู้คนมักจะลงเดิมพันกับบัณฑิตหัวกะทิที่มีความรู้โดดเด่นไม่กี่คน เพื่อดูว่าผู้ใดจะคว้าอันดับหนึ่งไปครอง

ทว่าครานี้ เนื่องจากเฉินเฮ่ออวี่เสเพลหนุ่มผู้เลื่องชื่อผู้นั้นได้เข้าร่วมการสอบด้วย ข่าวนี้จึงแพร่สะพัดจนกลายเป็นที่ฮือฮาไปทั่ว

ไม่มีผู้ใดเชื่อว่าคนอย่างเขาจะอ่านตำราเข้าหัว คงเป็นเพียงคุณชายตระกูลร่ำรวยที่อยากสร้างชื่อเสียงจอมปลอมว่ารักการเรียนรู้ก็เท่านั้น

ดังนั้นทุกคนจึงพากันลงเดิมพันว่าเฉินเฮ่ออวี่จะต้องสอบตกอย่างแน่นอน อัตราต่อรองสูงถึงหนึ่งต่อสองร้อย

พวกตาหมาดูถูกคน!

ฉางซิงโหวเคืองจนหนวดกระดิกตาค้าง บุตรชายของเขาขยันหมั่นเพียรเพียงใดพวกมันหารู้ไม่!

มีหรือจะสอบไม่ติด!

เขาก่นด่าพึมพำพลางวางเดิมพันไปหลายโต๊ะ จากนั้นก็เดินฮึดฮัดมุ่งหน้าไปยังสนามสอบ

แม้จะกล่าวว่าต้องออกจากสนามสอบในยามเซิน ทว่าก็มีคนที่ทำข้อสอบได้อย่างราบรื่นและออกมาล่วงหน้าเช่นกัน

ตอนที่พวกรีบร้อนไปถึง ก็ประจวบเหมาะเห็นผู้เข้าสอบวัยกลางคนผู้หนึ่งส่งกระดาษคำตอบเดินออกจากสนามสอบพอดี

เจ้าเฒ่านี่ทำข้อสอบได้ดีถึงเพียงนี้เชียวหรือ

ฉางซิงโหวทอดมองด้วยความอิจฉา พลางกังวลถึงบุตรชายตนเองอยู่ในใจ ไม่รู้ว่าจะเขียนตอบได้สักกี่ข้อ

ยามนี้เรื่องที่บุตรชายของเขาเข้าสอบกลายเป็นเรื่องเอิกเกริกไปทั่ว หากสอบไม่ติดขึ้นมา คงได้ขายหน้าประชาชีครั้งใหญ่เป็นแน่

ตาเฒ่าจวนชิ่งชุนโหวข้างบ้านคงเป็นคนแรกที่หัวเราะเยาะเขา!

ยังมีเพื่อนร่วมราชสำนักอีกหลายคนที่ปกติไม่ถูกคอกับเขา อาเจี่ยแห่งกรมกลาโหม อาอี่แห่งกรมคลัง อาติงแห่งกรมพิธีการ...

ฉางซิงโหวซุกมือในแขนเสื้อหักนิ้วมือนับอยู่นาน รู้สึกว่าสิบนิ้วนับจนหมดแล้วก็ยังไม่พอใช้

ไม่นับไม่รู้ พอนับแล้วก็ต้องตกใจ ไฉนตนถึงมีศัตรูคู่อาฆาตมากถึงเพียงนี้

ไม่ดีเสียแล้ว รู้อย่างนี้สั่งให้ลองสอบซ้อมดูก่อนก็สิ้นเรื่อง เป็นไอ้ลูกเต่าตัวไหนกันที่เอาเรื่องนี้ไปป่าวประกาศ

บรรดาศักดิ์จวนโหวเป็นแบบสืบทอด ทว่าสามารถส่งต่อให้ได้เพียงคนเดียวเท่านั้น

ตำแหน่งขุนนางของราชวงศ์นี้มิอาจสืบทอดทางสายเลือด เหล่าบุตรชายจึงต้องพึ่งพาความสามารถของตนเองในการสอบเคอจวี่เพื่อเข้ารับราชการ

มิฉะนั้นยามที่เขาไม่อยู่แล้ว วันเวลาอันรุ่งเรืองสุขสบายของพวกเขาก็คงไม่อาจดำเนินต่อไปได้

คิดถึงตรงนี้ เขาก็อดนึกเสียใจภายหลังไม่ได้ หากในอดีตตนโบยเจ้าเด็กเวรนั่นให้บ่อยขึ้นอีกสักหน่อย ป่านนี้ก็คงสอบผ่านไปนานแล้ว!

ทันใดนั้น เขาก็เห็นผู้เข้าสอบวัยกลางคนที่เพิ่งเดินออกมาจากสนามสอบ ชูสมุดเล่มหนึ่งขึ้นพลางกรีดร้องโหยหวนอย่างบ้าคลั่ง "ตอบผิดแล้ว ตอบผิดหมดเลย!"

พูดพลางฉีกสมุดเล่มนั้นจนแหลกละเอียดแล้วโยนขึ้นไปในอากาศ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ทึ้งผมตนเองพร้อมกับร่ำไห้โวยวายลั่น "ถงเซิงผมขาว ถงเซิงผมขาวสอบไม่ผ่านแล้ว—"

เจ้าหน้าที่หลายนายพุ่งเข้ามาไล่เขาออกไปทันที "หน้าประตูสนามสอบห้ามส่งเสียงดังเอะอะ!"

ปากก็ว่าไป พลางลากตัวเขาออกไปราวกับลากสุนัขตายตัวหนึ่ง

ผู้คนที่ยืนมุงดูอยู่รอบข้างต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ โดยบอกว่าสามวันนี้มีคนเสียสติเดินออกมาหลายคนแล้ว เมื่อคืนยังมีคนเคราะห์ร้ายสุดขีดคนหนึ่งเผลอทำเทียนล้มจนเผากระดาษข้อสอบมอดไหม้

ได้ยินว่าเขาทำข้อสอบได้ราบรื่นมากและทำเสร็จหมดแล้วแท้ ๆ นึกไม่ถึงว่าจะต้องมาพังทลายลงด้วยวิธีเช่นนี้ หลังจากถูกหามออกจากสนามสอบก็กลายเป็นคนเสียสติไปแล้ว

ฉางซิงโหวสะท้านเยือก ช่างเถอะ ช่างเถอะ จะไปตีลูกทำไมกัน จะสอบได้หรือสอบตกก็ช่าง ขอแค่คนยังปกติดีก็พอแล้ว!

ทุกอาชีพล้วนมีผู้ยอดเยี่ยมทั้งนั้น ร่ำเรียนไม่ได้เรื่องก็ไปทำนาเสีย!

อะไรนะ? หากถูกคนอื่นหัวเราะเยาะแล้วเขาจะทำอย่างไรน่ะหรือ

เอาขนหมูอุดหูไว้ แกล้งทำเป็นไม่ได้ยินก็สิ้นเรื่อง

ทันใดนั้นหลี่ซานเฉวียนก็ชี้ไปข้างหน้า "ออกมาแล้ว!"

ฉางซิงโหวหันไปมอง ก็เห็นเฉินเฮ่ออวี่เดินออกมาจากประตูใหญ่จริง ๆ สีหน้าอิดโรย ขาสองข้างสั่นระริก ดูราวกับซากผีที่หมกมุ่นในกามคุณจนหมดสิ้นเรี่ยวแรง

ชิวซานกับซิ่วสุ่ยที่ผลัดกันมายืนรออยู่หน้าประตูใหญ่ตลอดสามวันกำลังวิ่งเข้าไปรับเขา