บทที่ 98 การสอบระดับย่วน

เฉินเฮ่ออวี่รอฟังคำตอบจากเหมยต่วนอย่างกระวนกระวายใจ

ใครจะคาดคิดว่าแม่หนูน้อยคนนี้จะเงยหน้าขึ้น มองเขาด้วยความประหลาดใจแวบหนึ่ง แล้วตอบอย่างฉะฉานว่า "ไม่น้อยเนื้อต่ำใจนี่ การเป็นภรรยาเอกย่อมต้องดูแลอนุและบุตรของสามีให้ดี นี่เป็นหน้าที่อยู่แล้ว"

เฉินเฮ่ออวี่ "......"

ในใจเขารู้สึกแปลกแปร่ง เดิมทีก็หวังให้นางไม่ถือสา ทว่าพอนางไม่ถือสาขึ้นมาจริงๆ เขากลับรู้สึกเปรี้ยวปร่าอึดอัดใจขึ้นมาเสียอย่างนั้น

นี่มันจิตใจที่ย้อนแย้งแบบไหนกัน

เขาอดไม่ได้ที่จะถามคำถามโง่ๆ ออกไปประโยคหนึ่ง "เจ้า... เจ้าชอบข้า หรือชอบความเป็นสามีของเจ้ากันแน่ เจ้าคิดว่าควรรักสามี ถึงได้มาชอบข้าหรือเปล่า"

เหมยต่วนกะพริบตาโตปริบๆ อย่างงุนงง พี่เฮ่อคงอ่านตำราจนทึ่มทื่อไปแล้วกระมัง นี่พูดจาวกไปวนมาอันใดกัน

"ข้าชอบท่าน ท่านก็คือสามีอย่างไรเล่า"

"ไม่ใช่ ข้าหมายความว่า... เฮ้อ แล้วเหตุใดเจ้าถึงไม่หึงหวงบ้างเลยเล่า"

"สตรีไม่อาจริษยา มามาเคยสั่งสอนไว้"

"มามาบ้าบออันใดกัน..." เฉินเฮ่ออวี่ทั้งขำทั้งขัน "หากเจ้ารักใครสักคนจริงๆ ย่อมทนไม่ได้ที่จะเห็นเขาไปอยู่กับคนอื่น มันเป็นเรื่องที่ห้ามใจไม่อยู่ต่างหาก"

"หึงหวงริษยา มิใช่ผิดหลักเจ็ดขับหรอกหรือ" เหมยต่วนถามเสียงเบา

หากพูดตามตรง ใครจะยินดีแบ่งปันสามีร่วมกับสตรีอื่นกันเล่า ซ้ำยังต้องแสร้งทำใจกว้างอีก

มารดายังสอนนางไว้ด้วยว่า ทันทีที่ตั้งครรภ์ ต้องรีบจัดหาสาวใช้ห้องข้างให้สามีโดยเร็ว สาวใช้สินเดิมครานี้นางก็คัดเลือกคนที่ว่าง่ายและหน้าตาสะสวยพามาด้วยถึงสองคน

คิดดูแล้วนางเองก็รู้สึกขมขื่นใจอยู่ไม่น้อย แต่เรื่องเช่นนี้จะยอมรับกับพี่เฮ่อได้หรือ

แนวคิดศักดินานี่ทำร้ายคนจริงๆ ทำเอาสตรีไม่กล้าแสดงความรู้สึกที่แท้จริงออกมาเลย

เฉินเฮ่ออวี่จนปัญญา และไม่อยากจะถกเถียงในตอนนี้แล้ว อย่างไรเสียวันข้างหน้ายังอีกยาวไกล ค่อยๆ ปรับค่อยๆ สอนไปก็แล้วกัน

เหมยต่วนเห็นสีหน้าเขาไม่สู้ดี ก็เกิดประหม่าขึ้นมาเล็กน้อย จึงถามต่อว่า "ท่านไม่พอใจหรือ ข้าจะดูแลเด็กทั้งสองเป็นอย่างดีจริงๆ นะ บุตรของสามีก็คือบุตรของข้า พวกเขาล้วนต้องเรียกข้าว่าท่านแม่..."

"เอาละๆ ข้ารู้แล้ว" เฉินเฮ่ออวี่ห้ามนางไว้ หากไม่ห้าม มีหวังนางคงท่อง "คุณธรรมสตรี" กับ "ข้อพึงปฏิบัติของสตรี" ให้เขาฟังเป็นแน่

แม่หนูน้อยคนนี้ตอนนี้เรียนรู้ท่าทางสามคล้อยตามสี่คุณธรรมมาเสียเต็มประดา คอยดูเถอะว่าวันหน้าพบนางอนุทั้งหลายในเรือนเข้าแล้วจะยังรักษาท่าทีเช่นนี้ไว้ได้อยู่หรือไม่!

"ข้าเป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง ไม่ได้มีความสามารถใหญ่โตอะไร ทั้งยังมีข้อเสียอยู่อีกมาก ในจวนคนก็เยอะ ต่อไปการใช้ชีวิตย่อมต้องมีเรื่องยากลำบากไม่น้อย... พวกเราอาจจะมีปากเสียง มีเรื่องขัดแย้งกันบ้าง แต่ข้าจะพยายามดูแลเจ้าและยอมอ่อนข้อให้เจ้าเสมอ วันหน้าเจ้ามีเรื่องอันใดก็ต้องเปิดอกพูดกับข้าอย่างตรงไปตรงมา ตกลงหรือไม่"

หญิงสาวที่ยังไม่ออกเรือนย่อมวาดฝันการแต่งงานไว้สวยหรูดั่งฟองสบู่สีชมพู แต่ในความเป็นจริงท้ายที่สุดล้วนต้องมีวันที่วุ่นวายยุ่งเหยิงกันทั้งนั้น ตนจึงต้องเตือนใจไว้ล่วงหน้าก่อน

"ออกเรือนเชื่อฟังสามี ข้าจะฟังท่าน" เหมยต่วนมองเขาด้วยสีหน้าเลื่อมใส ชาติตระกูลดี หน้าตาหล่อเหลา เอาอกเอาใจเก่ง ทั้งยังไม่รังเกียจชื่อเสียงของนาง เพียงเท่านี้ก็พึงพอใจยิ่งแล้ว

เฉินเฮ่ออวี่ "......"

ฟองสบู่สีชมพูนี่ชักจะลอยฟุ้งหนักขึ้นเรื่อยๆ แล้ว

คราวนี้เหมยต่วนไม่อาจกลับบ้านดึกเกินไปได้ พอนั่งต่ออีกครู่หนึ่ง เฉินเฮ่ออวี่จึงสั่งให้ซิ่วสุ่ยพานางกลับหมู่บ้านเหราเหอ

สองวันต่อมา เขาถ้าไม่ฝึกคัดอักษรก็เอาแต่นอน ไม่ค่อยได้เปิดตำราอ่านแล้ว การกอดขาพระพุทธรูปในนาทีสุดท้ายย่อมมีประโยชน์อยู่บ้าง ทว่าก็รังแต่จะทำให้คนเราตึงเครียด

ร่างเดิมนับตั้งแต่สอบติดถงเซิง ก็ถูกมารดาเลี้ยงหวาดระแวง ค่อยๆ ชักนำให้เขากินดื่มเที่ยวเล่น นอกจากฝึกคัดอักษรและแต่งกลอนอันเป็นเรื่องที่หลงคิดว่าสง่างามมีระดับแล้ว สำนักศึกษาก็แทบไม่ยอมไปเรียนดีๆ

แต่ถึงอย่างไรก็กอดตำราถูๆ ไถๆ มาจนถึงตอนนี้ พื้นฐานจึงยังคงอยู่

อีกทั้งครึ่งปีมานี้มีทั้งการท่องจำอย่างหักโหมและได้อาจารย์มีชื่อคอยชี้แนะ คิดดูแล้วขอเพียงจิตใจเขานิ่งพอ ย่อมมีความมั่นใจถึงแปดส่วน

ดังนั้นเขาจึงไม่กดดันตัวเองอีก กินอิ่มนอนหลับพักผ่อนให้เพียงพอย่อมสำคัญที่สุด

พริบตาเดียวก็ล่วงเข้าสู่วันที่สองเดือนแปด ท้องฟ้าเพิ่งจะสลัวราง ชิวซานก็เข้ามาปลุกให้เขาลุกขึ้นล้างหน้าล้างตา

ขณะที่กำลังจะกินอาหารเช้า ฉางซิงโหวกลับมาถึงเรือน!

นี่นับว่าเหนือความคาดหมายอย่างแท้จริง นอกจากคราวที่พี่ใหญ่ไปสอบจวี่เหรินและสอบติดจิ้นซื่อแล้ว ท่านพ่อแทบไม่เคยมาส่งลูกๆ ไปสอบเลยสักครั้ง

เฉินเฮ่ออวี่เชิญให้อีกฝ่ายนั่งลงกินข้าวด้วยกัน พลางมองใบหน้าที่ดูเปี่ยมล้นไปด้วยพลังชีวิตดั่งคนหนุ่มสาวของท่านพ่อด้วยความกังขาเต็มอก เหตุใดถึงได้ดูผิดปกติเช่นนี้

เขาหยั่งเชิงถาม "ท่านพ่อ ท่านคิดว่าข้าต้องสอบติดแน่ๆ หรือขอรับ"

ฉางซิงโหวชะงักไป "อา ในโลกนี้มีเรื่องอันใดแน่นอนกันเล่า สอบติดหรือไม่ติด เจ้าก็อย่าได้กดดันไป แค่ดึงเอาความรู้ที่เจ้าเรียนมาแสดงออกมาให้เต็มที่ก็พอแล้ว"

ต่อให้เจ้าสอบไม่ติดก็ไม่เป็นไร บิดาเจ้าอีกประเดี๋ยวก็จะมีลูกชายที่อ่านหนังสือเก่งอีกคนแล้ว

"แล้วเหตุใดท่านถึงได้ดีอกดีใจเพียงนี้เล่าขอรับ ดูราวกับว่าข้าคว้าคุณวุฒิซิ่วไฉมาได้แล้วอย่างนั้นแหละ" เฉินเฮ่ออวี่แปลกใจเหลือเกิน

"ข้าดีใจรึ" ฉางซิงโหวลูบหน้าตัวเอง ยังคงอย่าเพิ่งบอกเรื่องที่ซูเสี่ยวนางตั้งครรภ์กับเขาจะดีกว่า เผื่อเขาจะเสียสมาธิ

"ตั้งแต่ท่านก้าวพ้นประตูเข้ามา มุมปากก็แทบจะฉีกไปถึงใบหูอยู่แล้วขอรับ"

เฉินเฮ่ออวี่พูดไม่ออก รีบกินข้าวแล้วไปดีกว่า

สองพ่อลูกซดโจ๊กชามโตไปคนละชาม กินซาลาเปากับขนมหวานไปอีกสองสามชิ้น ก่อนจะรีบออกเดินทางมุ่งหน้าไปยังสนามสอบ

ผู้คุมสอบหลักในครั้งนี้คือข้าหลวงฝ่ายการศึกษาโจว รองเสนาบดีกรมพิธีการ เขาเปี่ยมด้วยภูมิความรู้ นิสัยเที่ยงตรง และสอบได้จิ้นซื่อจากการสอบคัดเลือกสองระดับอย่างแท้จริง

หลิวอวิ๋นฉี่ได้วิเคราะห์รสนิยมด้านสำนวนการเขียนและลักษณะการตั้งหัวข้อสอบของคนผู้นี้ให้เขาฟังไว้ก่อนแล้ว เฉินเฮ่ออวี่จึงไม่ได้ตื่นตระหนกแต่อย่างใด

เมื่อถึงยามเหม่า ด้านนอกเพิงสอบก็มีคนยืนเบียดเสียดกันเนืองแน่น ส่วนใหญ่ล้วนเป็นผู้เข้าสอบ และมีคนในครอบครัวมาส่งอยู่บ้างประปราย

เฉินเฮ่ออวี่ตามหาผู้เข้าสอบอีกสี่คนที่จะค้ำประกันร่วมกับเขาจนพบ แล้วพากันไปรอรับการตรวจค้นที่หน้าประตูเพิงสอบ

เขามองเห็นบิดาที่อยู่ไกลออกไปยังคงชะเง้อคอมองมาทางนี้จากท่ามกลางฝูงชน จึงรีบออกแรงโบกไม้โบกมือให้อีกฝ่ายอย่างเต็มที่

การตรวจตราของการสอบย่วนซื่อเข้มงวดเป็นอย่างยิ่ง ไม่เพียงแต่มือปราบของทางการจะต้องตรวจสอบรูปพรรณสัณฐานของผู้เข้าสอบ ทว่าหลินเซิงผู้ออกหนังสือค้ำประกันให้แก่ผู้เข้าสอบ ก็ยังต้องมาชี้ตัวยืนยันตัวตนกับผู้เข้าสอบด้วย

ระหว่างผู้เข้าสอบด้วยกันยังต้องชี้ตัวยืนยันและคอยจับตาดูกันเอง รวมถึงมีการค้นตัวอย่างละเอียด เพื่อป้องกันการลักลอบนำสิ่งของเข้าไปและการสวมรอยเข้าสอบแทน

เครื่องเขียนและของใช้ในตะกร้าสอบถูกรื้อค้นจนกระจัดกระจาย เสื้อผ้าต้องปลดออก รองเท้าและถุงเท้าต้องถอดออก ไม่เพียงแต่ลูบคลำไปตามตะเข็บเสื้อผ้าทุกจุด แม้แต่มวยผมก็ยังถูกรื้อสางออกเพื่อคลำตรวจรอบหนึ่ง...

โชคยังดีที่ทุกคนล้วนเป็นบุรุษด้วยกันทั้งสิ้น

เฉินเฮ่ออวี่แหงนหน้าทอดถอนใจ นึกอยากจะตะโกนออกมาดังๆ สักคำว่าช่างลบหลู่เกียรติปัญญาชนเสียจริง

ถงเซิงชราในแถวข้างๆ ยิ่งน่าเวทนากว่านั้น ด้วยความไม่รู้ว่าการสอบครั้งนี้มีคำสั่งเปลี่ยนแปลงกะทันหัน ไม่อนุญาตให้นำอาหารเข้ามาเองแต่ทางการจะเป็นผู้แจกจ่ายให้ จึงพกหมั่นโถวห่อใหญ่ติดตัวมาด้วย

เขาถูกทหารที่ตรวจค้นลากตัวออกจากแถวเพื่อตัดสิทธิ์เข้าสอบ ถงเซิงชราผู้นั้นร่ำไห้คร่ำครวญแทบขาดใจ หมอบราบอยู่กับพื้นไม่ยอมไปไหน พลางบี้หมั่นโถวให้แหลกทีละลูกเพื่อพิสูจน์ว่าข้างในไม่ได้ซุกซ่อนสิ่งใดไว้ ร้องขอความเมตตาไม่หยุดปาก

ทว่าน่าเสียดาย สุดท้ายก็ยังคงถูกขับไล่ออกจากสนามสอบไปอยู่ดี

เฉินเฮ่ออวี่หลับตาลงด้วยความสะเทือนใจระคนเวทนา ก่อนจะรีบหอบเสื้อผ้าของตนเดินเข้าไปสวมใส่ให้เรียบร้อย

ทุกคนร่วมกันกราบไหว้รูปเคารพขงจื่อและฟังข้าหลวงฝ่ายการศึกษาให้โอวาท ซึ่งก็คล้ายๆ กับการชี้แจงกฎระเบียบของสนามสอบนั่นเอง

วุ่นวายกันอยู่นาน ในที่สุดก็เริ่มค้นหาหมายเลขคอกสอบของตนเอง ต้องใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ถึงสามวันสองคืน เฉินเฮ่ออวี่ได้แต่แอบภาวนาในใจว่าอย่าได้ถูกจัดให้อยู่ในคอกเหม็นเป็นอันขาด

แต่น่าเสียดายที่ดวงของเขาไม่ได้ดีเด่นอันใด ถึงแม้จะไม่ได้อยู่ติดส้วม ทว่าก็ยังมองเห็นส้วมได้อยู่ดี

พอคิดถึงการเคี่ยวกรำฝึกฝนเป็นพิเศษที่หลิวอวิ๋นฉี่เคยติวให้ ก็รู้สึกว่าคราวนี้ยังนับว่าไม่เลว อย่างน้อยๆ ก็ไม่ได้อยู่ชิดติดกันนี่นา!

เพียงชั่วครู่ ทหารก็เริ่มแจกจ่ายกระดาษข้อสอบ สนามสอบพลันเงียบสงบลง

จะเป็นล่อหรือเป็นม้า ในที่สุดก็ถึงเวลาจูงออกมาวิ่งให้เห็นกันเสียที