บทที่ 97 เยี่ยมเยียน

เฉินเฮ่ออวี่นอนหลับเต็มอิ่ม ตื่นขึ้นมาฟ้าก็สว่างโร่แล้ว

หลิวอวิ๋นฉี่นั่งจิบชาพลางรอเขาอยู่ใต้ต้นเหอฮวนในลานเรือนแล้ว

ดอกไม้สีชมพูดอกเล็กๆ ร่วงหล่นตามสายลมเป็นระยะ ชายหนุ่มในชุดขาวสวมกวานหยก มือหนึ่งถือม้วนตำรา อีกมือโบกพัดจีบเบาๆ มองแต่ไกลดูประหนึ่งเซียนจุติที่เริ่มมีอายุแล้วอย่างไรอย่างนั้น

เมื่อเห็นเขาตื่น หลิวอวิ๋นฉี่ก็เอ่ยยิ้มๆ ขึ้นก่อนว่า "พี่เฉิน การจำลองทำข้อสอบคราวนี้ไม่เลวเลยทีเดียว หากข้าเป็นผู้คุมสอบ ย่อมต้องให้ท่านผ่านแน่นอน"

เฉินเฮ่ออวี่หาวหวอดพลางนั่งลง "การสอบเคอจวี่นี่ลำบากแท้ๆ ต้องทนทั้งหิว ทั้งทนกลิ่นเหม็น แทบจะเอาชีวิตข้าไปครึ่งค่อนแล้ว"

หลิวอวิ๋นฉี่วางพัดขนนกลง ชี้ไปที่กระดาษคำตอบแล้วหัวเราะเบาๆ "คราวนี้ท่านตอบข้อสอบได้ดี เพียงแต่ลายมือหวัดไปสักหน่อย ท่านหารู้ไม่ว่าการสอบระดับย่วนนี้ ผู้คุมสอบพิถีพิถันเรื่องลายมือเป็นพิเศษ พอถึงการสอบจริงต้องตั้งใจเขียนให้ดี ไม่ต้องถึงขั้นมังกรเหินหงส์ร่อน แต่อย่างน้อยลายมือก็ต้องเรียบร้อยเป็นระเบียบ อย่าให้ใครจับผิดได้"

"ฮ่าๆ ตอนนั้นข้าจดจ่ออยู่แต่กับการตอบให้เสร็จแล้วรีบส่งกระดาษคำตอบ ลายมือเลยหวัดไปจริงๆ"

เฉินเฮ่ออวี่ส่งยิ้มเจื่อน "อาจารย์หลิว ตอนท่านสอบระดับย่วนในตอนนั้น สภาพก็เป็นเช่นนี้หรือ"

การสอบจริงยังต้องทนรับเคราะห์เช่นนี้อีก หากมีสิ่งใดทำให้จมูกหมดความรู้สึกไปชั่วคราวได้ก็คงจะดี!

หลิวอวิ๋นฉี่ยิ้มพลางกล่าวว่า "บัณฑิตทั่วหล้าล้วนเหมือนกันทั้งนั้น ไม่ว่าท่านจะเป็นบัณฑิตยากจนหรือคุณชายตระกูลร่ำรวย อย่างไรสภาพสนามสอบก็แทบไม่ต่างกัน แต่ท่านวางใจเถิด ในสนามสอบจริงมีห้องสุขา คนที่โชคร้ายที่สุดก็คือผู้เข้าสอบที่ต้องทำข้อสอบอยู่ติดกับห้องสุขา เรียกว่า 'คอกเหม็น' หากโชคร้ายจับได้คอกเหม็นขึ้นมา..."

เฉินเฮ่ออวี่ตัวสั่นสะท้านขึ้นมา นั่งอยู่ข้างสิ่งปฏิกูลของตนเองตั้งสามวันก็แทบจะเป็นบ้าอยู่แล้ว หากต้องไปนั่งข้างสิ่งปฏิกูลของคนทั้งสนามสอบตั้งสามวันละก็...

แค่จินตนาการก็รู้สึกว่าน่ากลัวเกินไปแล้ว!

หลิวอวิ๋นฉี่ปลอบโยนเขาอยู่สองสามประโยค อย่างไรเสียโชคที่จะจับได้คอกเหม็นก็มิใช่ว่าใครๆ จะมีกันได้

เมื่อเห็นเขากระปรี้กระเปร่าขึ้นแล้ว ก็หยิบกระดาษคำตอบออกมา ชี้แนะข้อบกพร่องทีละจุด ทั้งสองคนสนทนากันไปจนกระทั่งเที่ยงวัน

หลังมื้ออาหาร หลิวอวิ๋นฉี่ก็ไปนอนพักผ่อน โดยบอกให้เขาผ่อนคลายจิตใจ ช่วงเวลาสองสามวันที่เหลือนี้เพียงแค่อุดช่องโหว่ส่วนที่ขาดตกบกพร่องไปบ้างก็พอ

โอกาสสอบติดในครั้งนี้มีสูงมาก ต่อให้ติดอันดับรั้งท้ายตาราง ก็ยังนับเป็นซิ่วไฉอย่างแท้จริง

เฉินเฮ่ออวี่นอนเอกเขนกอ่านตำราอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ใต้ต้นไม้ต่อไป ร่มเงาไม้หนาทึบ สายลมพัดโชยเอื่อย ไม่ทันรู้ตัวก็เริ่มง่วงงุนขึ้นมาอีกครา

ชั่วประเดี๋ยวตำราก็ร่วงลงพื้น นอนหลับฝันหวานไปเสียแล้ว

ในความฝันเขาเห็นเหมยต่วนมาเยี่ยมเยียนตน ทั้งยังอวยพรล่วงหน้าให้เขามีชื่อติดบนป้ายประกาศ

รอยยิ้มงดงามน่ารักชวนมองจนใจเขาคันยุบยิบ จึงยื่นมือออกไปหวังจะดึงนางเข้ามา ทว่ากลับคว้าไม่ถึงเสียที

ขณะกำลังร้อนรน ทันใดนั้นก็รู้สึกคันจมูกยิบๆ ก่อนจะจามออกมาเสียงดัง "ฮัดเช้ย!" จนสะดุ้งตื่นขึ้นมาในทันใด

ด้านข้างมีคนหลุดหัวเราะพรืดออกมา เขาลืมตาขึ้นมอง ก็พบว่าเป็นเหมยต่วนจริงๆ!

ความยินดีพลุ่งพล่านจนห้ามใจไม่อยู่ เขารวบมือน้อยๆ ของนางเอาไว้แล้วหลุดปากออกไปว่า "ที่รัก เจ้ามาได้อย่างไรกัน"

เหมยต่วนได้ยินแล้วใบหน้าก็แดงซ่าน บุรุษผู้นี้มักมีถ้อยคำแปลกประหลาดอยู่เสมอ ทว่านางกลับชอบฟังเสียอย่างนั้น

จึงเอ่ยกระซิบเสียงเบา "ข้ามาเยี่ยมท่าน แล้วก็นำของที่ต้องใช้ในสนามสอบติดมือมาให้ด้วย"

กล่าวจบก็บิดมือออกจากการเกาะกุมของเขา เปิดตะกร้าหิ้วบนโต๊ะแล้วหยิบยันต์คุ้มภัยออกมาแผ่นหนึ่ง

"เมื่อเช้าข้ากับท่านแม่ไปขอมาจากที่วัด มีของน้องชิง และมีของท่านด้วย ทว่ากระดาษทุกชนิดล้วนนำเข้าห้องสอบไม่ได้ ท่านอย่าได้ลืมเป็นอันขาด แขวนไว้ในห้องหนังสือที่เรือนก็พอ"

กฎระเบียบของห้องสอบเข้มงวดยิ่งนัก ไม่อนุญาตให้พกพากระดาษใดๆ ซุกซ่อนเข้าไป ยิ่งมีรอยหมึกตัวอักษรด้วยแล้วยิ่งไม่ต้องพูดถึง

"ข้าจำได้แล้ว" เฉินเฮ่ออวี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พลางกุมมือข้างหนึ่งของนางไว้อีกครา "ที่บ้านเป็นอย่างไรบ้าง ท่านปู่ท่านย่าของเจ้าได้หาเรื่องเจ้าหรือไม่"

อย่างไรเสียเหมยจื่อหานก็เป็นหลานชายสายตรงหัวแก้วหัวแหวนของพวกเขา การถูกเหมยต่วนฟ้องร้อง แม้สุดท้ายศาลต้าหลี่จะมิได้รับฟ้อง ทว่าคิดดูแล้วฮูหยินผู้เฒ่าเหมยคงไม่ยอมเลิกราง่ายๆ แน่

เหมยต่วนส่ายหน้า อันที่จริงพออาสะใภ้รองได้ยินข่าวเรื่องนางหมั้นหมายกับเฉินเฮ่ออวี่ก็แทบอกแตกตาย ยืนกรานว่าพวกเขาลักลอบมีสัมพันธ์กันแต่แรกและฉวยโอกาสนี้เล่นงานเหมยจื่อหาน

ท่านย่าครึ่งเชื่อครึ่งสงสัย ทว่าถูกท่านปู่ปรามเอาไว้ ทั้งยังขังอาสะใภ้รองไว้ในศาลบรรพชนเพื่อให้สำนึกตน และให้อาสะใภ้สามที่เป็นสายอนุเข้ามารับหน้าที่ดูแลจัดการเรื่องในเรือนชั่วคราว

สำหรับฮูหยินสามเหมยที่ต้องคอยดูสีหน้าเรือนสองมาโดยตลอดแล้ว เรื่องนี้ไม่ต่างอะไรกับมีซาลาเปาไส้เนื้อชิ้นโตมโหฬารหล่นทับหัว นางดีใจจนแทบจะเหาะขึ้นฟ้าได้อยู่แล้ว

ศัตรูของศัตรูก็คือมิตร ฮูหยินสามเหมยดูออกจากการแต่งงานของเหมยต่วนว่า อย่างน้อยท่านผู้เฒ่าเหมยก็ยังมิได้ทอดทิ้งเรือนใหญ่

ดังนั้นนางจึงรีบแสดงไมตรีต่อเรือนใหญ่ เดินทางไปคารวะพี่สะใภ้ใหญ่ที่เรือนบรรพบุรุษด้วยตนเอง ช่วยสะสางเรื่องการแต่งงานของเหมยต่วนจนราบรื่นเรียบร้อย นับเป็นครั้งแรกที่ได้รับความพึงพอใจจากท่านผู้เฒ่าเหมย

ขณะเดียวกัน เพื่อเป็นการตอบแทนความเอาใจใส่ที่มีต่อเรือนใหญ่ นางยังได้รับ "คำชี้แนะ" บางประการจากพี่สะใภ้ใหญ่อีกด้วย

อย่างไรเสียพี่สะใภ้ใหญ่ก็ดูแลตระกูลเหมยมานานหลายปี ความคิดเห็นย่อมเฉียบคมลึกซึ้ง ฮูหยินสามเหมยได้รับประโยชน์มิน้อย ยามนี้จึงจัดการสิ่งใดได้คล่องมือขึ้นเรื่อยๆ

ด้วยเหตุนี้ เรื่องราวทั้งหลายจึงดำเนินไปอย่างราบรื่นกว่าที่เหมยต่วนคิดไว้มากนัก

นางแย้มยิ้มจนปรากฏลักยิ้มสองข้าง "ตอนนี้ท่านอาสะใภ้สามเป็นผู้ดูแลเรือน เมื่อวานหลังมอบวันเดือนปีเกิดและเวลาตกฟากให้บ้านท่านแล้ว นางยังตั้งใจไปพบท่านแม่ของข้าที่เรือนบรรพบุรุษ เพื่อหารือเรื่องรายละเอียดพิธีน่าเจิงและสินเดิมในภายหลังด้วยเจ้าค่ะ"

ขณะพูดก็ดึงมือออกจากการเกาะกุมของเขาอีกครา แล้วหันไปรื้อค้นในตะกร้าใบนั้น "ข้ายังนำขี้ผึ้งหญ้าอ้ายไล่ยุงมาให้ท่านด้วย ข้าปรุงขึ้นมาเอง ทาตรงข้อมือกับหลังใบหูสักนิด ได้ผลดียิ่ง..."

ทว่าเฉินเฮ่ออวี่กลับไม่ยอมปล่อยให้นางดึงมือหนี สองมือใหญ่ตามไปคว้า รวบมือน้อยขาวผ่องเรียวบางคู่นั้นไว้แน่น แล้วยื่นปากเข้าไปจุมพิตหลายทีติดๆ กัน

ปากก็พึมพำบ่น "จะรีบร้อนไปไย ประเดี๋ยวค่อยหยิบ... คุยกับข้าก่อน ไม่คิดถึงข้าบ้างหรือ"

เหมยต่วนเหลือบมองไปไกลๆ แม่นมกับฮวาหลิงเอ๋อร์กำลังนั่งคุยกับชิวซานและซิ่วสุ่ยอยู่ใต้ร่มเงาระเบียงทางเดิน

นางขบฟันขาวลงบนริมฝีปากล่างเบาๆ ก่อนจะยื่นนิ้วมือสองนิ้วออกไปอย่างซุกซน บีบเข้าที่ริมฝีปากบางของเขา ใครใช้ให้ท่านจูบส่งเดชกันเล่า

เฉินเฮ่ออวี่ส่งเสียงอู้อี้ในลำคอ แกล้งประท้วงเหมือนลูกหมาตัวน้อย มือใหญ่ดึงนิ้วเรียวขาวของนางออก แล้วอ้าปากงับลงไปทันที

เด็กคนนี้ บังอาจมาเล่นซนกับสามีเจ้าหรือ

ไอ้หยา สัมผัสทั้งเปียกชื้นทั้งร้อนผ่าว...

เหมยต่วนรีบชักนิ้วกลับ แต่อีกฝ่ายกลับไม่ยอม ยื่นหน้าตามไปแกล้งทำเป็นจะงับนาง ทั้งสองก้มหน้าหัวเราะยื้อยุดกันอยู่ครู่หนึ่ง

เหมยต่วนชูนิ้วมือสีชมพูระเรื่อไปเช็ดกับเสื้อของเขา พลางยู่ปาก "น้ำลายทั้งนั้น ช่างน่าตียิ่งนัก..."

เฉินเฮ่ออวี่ดีดหน้าผากนางเบาๆ ทีหนึ่ง "ห้ามรังเกียจข้าเชียว"

มามาชราใต้ระเบียงแอบชำเลืองมองสองครา รู้สึกว่าคนคู่นี้ช่างรักใคร่กลมเกลียวยิ่งนัก ในที่สุดคุณหนูสามก็พ้นเคราะห์ผ่านทุกข์มาพบสุขเสียที

ตามธรรมเนียมแคว้นต้าหัว หากทั้งสองหมั้นหมายกันแล้ว ไปมาหาสู่กันบ้างเป็นครั้งคราวมิใช่เรื่องต้องห้าม ดังนั้นฮูหยินใหญ่เหมยจึงยอมให้เหมยต่วนมาหาเขาอย่างง่ายดาย

เหมยต่วนหัวเราะพลางหยิบของในตะกร้าออกมา "อย่าซนสิเจ้าคะ วันนี้ข้าไปไหว้พระขอพรที่วัดแต่เช้าตรู่ แล้วก็ตรงมาหาท่านเลย ประเดี๋ยวข้ายังต้องรีบกลับจวงเหราเหอก่อนประตูเมืองจะปิดอีก"

"คิดถึงข้าล่ะสิ ถึงรอมาหาวันพรุ่งนี้ไม่ไหว?"

เฉินเฮ่ออวี่มิได้ใส่ใจข้าวของเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย สายตามีเพียงนางผู้เดียว "เดือนแปดคงต้องส่งสินสอดแล้ว เทียบตามเกณฑ์ของพวกพี่ชายข้า อาจจะไม่มากมายนัก เจ้าอย่าได้รังเกียจว่าน้อยเลยนะ"

"ไม่รังเกียจหรอกเจ้าค่ะ พี่สะใภ้ทั้งหลายได้เท่าใด ข้าก็ได้เท่านั้น ทุกคนล้วนเหมือนกันหมด"

เหมยต่วนยื่นตลับเล็กๆ สองสามใบให้เขา "อันนี้ไว้ไล่ยุง ส่วนอันนี้ไว้ทารอยยุงกัด ล้วนเป็นข้าปรุงขึ้นมาเองกับมือ ใช้ได้ผลดียิ่งเจ้าค่ะ นี่เป็นสูตรเฉพาะตัว ทุกๆ ปีข้าต้องทำไว้ให้คนในบ้านตั้งมากมาย"

"ดีเลย" เฉินเฮ่ออวี่รับมา "ของสิ่งนี้ช่างเหมาะเจาะแท้ๆ วันก่อนข้าลองจำลองการทำข้อสอบในห้องสอบดู แทบจะถูกยุงหามไปกินทั้งตัวอยู่แล้ว"

เหมยต่วนหัวเราะคิกคัก "ต้องโทษข้าเองที่มิได้เอามาให้ท่านเร็วกว่านี้ ตรงนี้ยังมีถุงเท้าสามคู่กับเสื้อผ้าหน้าร้อนอีกสองชุด ท่านก็เก็บเอาไว้ด้วยเถิด สิ่งของอื่นๆ จัดเตรียมเรียบร้อยแล้วหรือไม่เจ้าคะ"

"เอกสารต่างๆ อาจารย์หลิวช่วยจัดการให้เรียบร้อยแล้ว เสื้อผ้ากับข้าวของก็เตรียมตามรายการที่ท่านทำไว้ให้"

ยามเหม่าของวันที่สองเดือนแปดต้องไปถึงสนามสอบ เอกสารและสิ่งของจำเป็นในการสอบจึงต้องตระเตรียมไว้ล่วงหน้า

"เจ้าวางใจเถิด ข้าจะตั้งใจสอบให้ติด วันหน้าจะได้หาเงินมาเลี้ยงดูเจ้า" ดวงตาของเฉินเฮ่ออวี่ทอประกายระยิบระยับ เขาลังเลไปชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยถึงเด็กทั้งสองคนขึ้นมาเป็นครั้งแรก "พอเจ้าแต่งเข้ามาแล้ว ต้องช่วยข้าดูแลพวกเด็กๆ เจ้าจะรู้สึก..."

จะรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจหรือไม่

เขาไม่กล้าเอ่ยถามออกไป

เด็กสาววัยเพียงสิบกว่าปี พอแต่งเข้าเรือนมาก็ต้องดูแลลูกที่สามีมีกับหญิงอื่น ย่อมต้องรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจอยู่บ้างกระมัง