บทที่ 96 ตั้งครรภ์

ตอนที่ฉางซิงโหวเดินออกมา พวกบ่าวหญิงก็ช่วยกันหามซูเสี่ยวนางที่หมดสติกลับมายังเรือนเล็กของนางแล้ว

หมอประจำจวนยังมาไม่ถึง

พวกสาวใช้ต่างพากันวุ่นวาย บ้างช่วยพัดวี บ้างช่วยซับเหงื่อที่ศีรษะ และช่วยปลดเสื้อตัวนอกของนางออกเพื่อให้อากาศถ่ายเท

เมื่อเห็นใบหน้าซีดขาวและชายเสื้อที่เปรอะเปื้อนของซูเสี่ยวนาง ในใจฉางซิงโหวก็พลันรู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง

เขาเดินกระวนกระวายไปมาอยู่ในห้อง พลางส่งเสียงเอ็ดถามซ้ำๆ ว่าเหตุใดหมอประจำจวนถึงยังมาไม่ถึงเสียที

ผ่านไปราวครึ่งก้านธูป ซูเสี่ยวนางค่อยๆ ฟื้นคืนสติ เมื่อเห็นสีหน้ากระวนกระวายใจของฉางซิงโหว นางจึงคลี่ยิ้มบางๆ ออกมา

นางรู้ดีว่า พอฉางซิงโหวเห็นนางได้รับความอยุติธรรม เขาย่อมช่วยพานางออกมาจากเงื้อมมือของฮูหยินโหวได้ และมอบผลประโยชน์บางอย่างเพื่อเป็นการชดเชย

แต่ภรรยาเอกอย่างไรก็คือภรรยาเอก มีเบื้องหลังมั่นคงแข็งแกร่ง จะหวังให้ฉางซิงโหวไปลงโทษฮูหยินโหวเพราะเรื่องนี้นั้นย่อมเป็นไปไม่ได้เลย

อีกอย่าง ตัวนางเองก็ไม่ใช่สตรีเพียงคนเดียวในเรือนหลังของเขา

วันนี้เขารักเจ้า พรุ่งนี้เขารักนาง หรือกระทั่งอยากจะดูแลให้ทั่วถึงทุกคน แล้วยังหลงคิดว่าตนเองเป็นบุรุษผู้เปี่ยมด้วยความรักและความชอบธรรม

ความรักของบุรุษก็คงมีเพียงเท่านี้ หากจริงจังไปก็รังแต่จะพ่ายแพ้

นางทำได้เพียงฉกฉวยความสงสารและรู้สึกผิดของเขา มาช่วงชิงผลประโยชน์ให้ตนเองและลูกให้ได้มากที่สุด เพื่อให้วันข้างหน้ามีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น

ดังนั้น ซูเสี่ยวนางจึงยิ่งแสดงท่าทีอ่อนโยน ดวงตากลมโตเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา นางยกมือขึ้นกุมมือของฉางซิงโหวไว้ "อนุไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ท่านโหวไม่ต้องเป็นห่วง"

ฉางซิงโหวเผยสีหน้ารู้สึกผิดออกมาตามคาด "สองวันนี้เจ้าต้องลำบากทนรับความอยุติธรรมแล้ว นางก็มีนิสัยเช่นนี้มาตั้งกี่ปีแล้ว... เจ้าอย่าไปปะทะตรงๆ กับนาง มีเรื่องอะไรให้รีบส่งคนไปตามข้า"

"อนุเข้าใจดีทั้งหมดเจ้าค่ะ ท่านอย่าได้ลำบากใจเลย"

"เรื่องสินสอดเจ้าก็ไม่ต้องกังวล ทุกเรื่องล้วนมีข้าอยู่ทั้งคน"

"อนุเชื่อท่านโหวเจ้าค่ะ มีท่านอยู่ อนุไม่กลัวสิ่งใดทั้งนั้น"

ขณะกำลังพูดคุย หมอประจำจวนจางก็มาถึง "ท่านโหวโปรดหลีกทางสักนิด ข้าน้อยจะตรวจชีพจรให้อี๋เหนียงขอรับ"

ฉางซิงโหวขยับออกจากหัวเตียง เพื่อให้หมอประจำจวนจางนั่งลง

เขาขมวดคิ้วกล่าวว่า "ช่วงนี้อี๋เหนียงเบื่ออาหารอยู่ตลอด ผ่ายผอมลงไปมาก เจ้าตรวจดูให้ดีๆ แล้วเทียบยาบำรุงให้หน่อย เลือกตัวยาที่ดีๆ นะ"

"ขอรับ ช่วงนี้อากาศร้อน อี๋เหนียงคงจะถึงวัยที่ระดูขาดหาย ร่างกายจึงอาจรู้สึกไม่สบายตัวอยู่บ้างเป็นธรรมดา"

หมอประจำจวนตอบอย่างนอบน้อม พลางวางสองนิ้วทาบลงบนข้อมือของซูเสี่ยวนาง

ทว่าสีหน้าของเขากลับค่อยๆ เปลี่ยนเป็นประหลาดพิกล เงียบงันไปเนิ่นนาน ก่อนจะบอกให้ซูเสี่ยวนางยื่นมืออีกข้างออกมาจับชีพจรดูอีกรอบ

เมื่อเห็นท่าทางขมวดคิ้วอ้าปากค้างตะกุกตะกักของเขา ทั้งฉางซิงโหวและซูเสี่ยวนางต่างพากันตกใจ รีบเอ่ยถามว่ามีสิ่งใดผิดปกติหรือไม่

หมอประจำจวนจางยกนิ้วทั้งสิบของตนขึ้นมา ก้มมองดูอยู่นาน จากนั้นมืออันสั่นเทาก็วางลงไปตรวจชีพจรของซูเสี่ยวนางอีกครั้ง โดยไม่สนใจคำซักถามของฉางซิงโหวแม้แต่น้อย

ทำเอาซูเสี่ยวนางตกใจจนใจแทบจะหลุดออกมาอยู่ที่ลำคอ นางคงจะอยู่ไม่ทันได้แต่งสะใภ้เข้าบ้านหรอกกระมัง

ผ่านไปอีกครู่ใหญ่ หมอประจำจวนจางถึงมั่นใจในที่สุด แล้วเอ่ยอย่างจริงจังว่า "อี๋เหนียงตั้งครรภ์แล้วขอรับ ได้สองเดือนแล้ว"

หา? อะไรนะ? นี่เป็นเรื่องจริงหรือ

คนสูงวัยสองคนที่มีอายุรวมกันกว่าเก้าสิบปี ตกใจจนแทบคางหลุด ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองเลยจริงๆ

ซูเสี่ยวนางลุกพรวดขึ้นมานั่งด้วยความประหลาดใจอย่างยิ่ง นางมิใช่หมดระดูไปแล้วหรอกหรือ เหตุใดถึงกลายเป็นการตั้งครรภ์ไปได้

ฉางซิงโหวอ้าปากค้างจนหุบไม่ลง เหลียนพัวยังไม่แก่ ข้ายังหนุ่มแน่นอยู่!

"ตั้งครรภ์จริงๆ ขอรับ อย่างน้อยก็สองเดือน แต่น่าจะยังไม่ถึงสามเดือน" หมอประจำจวนจางกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง "ขอถามหน่อยขอรับว่า อี๋เหนียงมีระดูครั้งสุดท้ายเมื่อใด"

ซูเสี่ยวนางยังคงงุนงงสับสนไปหมด จะไปจำเรื่องนี้ได้อย่างไร

มามาชราคนสนิทของนางดีใจเป็นล้นพ้น รีบกล่าวขึ้นว่า "วันที่ยี่สิบเอ็ดเจ้าค่ะ หลังจากนั้นก็ไม่มาอีกเลย"

หมอประจำจวนจางยกนิ้วขึ้นนับคำนวณ "เช่นนั้นก็ตั้งครรภ์ได้สองเดือนกับอีกเจ็ดวันแล้ว ยังไม่พ้นสามเดือนต้องระมัดระวังให้มาก อย่าได้เหน็ดเหนื่อย อีกทั้งอี๋เหนียงอายุไม่น้อยแล้ว เมื่อก่อนก็เคยแท้งมาก่อน ยิ่งต้องบำรุงดูแลร่างกายให้ดี ไม่ควรเหนื่อยกายเหนื่อยใจเป็นอันขาดขอรับ"

"อืม ย่อมเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว ย่อมเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว!"

ฉางซิงโหวดีใจจนฉีกยิ้มกว้าง พลางถูมือไปมา "จำเป็นต้องกินยาบำรุงครรภ์หรือไม่"

"เรียนท่านโหว เรื่องนั้นยังไม่จำเป็นขอรับ ตอนนี้ชีพจรครรภ์ยังคงที่ เมื่อครู่น่าจะเป็นเพราะอาการร้อนอบอ้าวชั่วคราว จึงเป็นลมหมดสติไป"

หมอประจำจวนจางกล่าวว่า "ยาล้วนมีพิษอยู่สามส่วน อย่าได้กินสะเปะสะปะเลยขอรับ ข้าน้อยจะเทียบตำรับน้ำแกงและโจ๊กแก้ร้อนในให้ บำรุงด้วยอาหารจะดีกว่า"

"ได้ๆๆ" ฉางซิงโหวสะบัดมือใหญ่ "ไปบอกเหล่าหลี่ ให้เบิกโสม รังนก และของบำรุงจากคลังมา ต่อไปนี้ให้ส่งก้อนน้ำแข็งมาคลายร้อนที่เรือนซูอี๋เหนียงทุกวัน ต้องการเท่าไรก็ให้เท่านั้น!"

"เจ้าค่ะ" มามาชราขานรับด้วยรอยยิ้มตาหยี ก่อนจะกล่าวต่อ "หมอประจำจวนจาง ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง ท่านช่วยตรวจดูขาให้อี๋เหนียงของเราหน่อยเถิด"

แม้มิกล้ากล่าวโทษฮูหยินโหวอย่างเปิดเผยโจ่งแจ้ง แต่ถึงคราวต้องหยอดน้ำมันฟ้องร้องก็ต้องทำเสียหน่อย

มามาชราเลิกขากางเกงยาวของซูอี๋เหนียงขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นเรียวขาขาวผ่องท่อนล่าง ที่หัวเข่าเขียวช้ำเป็นปื้น ดูน่ากลัวยิ่งนัก

หมอประจำจวนตกใจจนสะดุ้ง เมื่อเห็นสีหน้าของฉางซิงโหวเริ่มบึ้งตึงถมึงทึง ก็ไม่กล้าเอ่ยถามอันใดให้มากความ

เขาคัดเลือกเฉพาะยาที่สตรีมีครรภ์ใช้ได้มาแปะให้สองสามแผ่น และสั่งให้บ่าวไพร่ต้มยาต้มไว้แช่เท้าขับไอเย็น ป้องกันมิให้ทิ้งรอยโรคปวดเมื่อยเรื้อรังเอาไว้

รอจนหมอประจำจวนจางจากไปแล้ว ฉางซิงโหวก็ถอนหายใจ สีหน้าท่าทางทั้งเปี่ยมสุขทั้งปวดใจ "เมื่อครู่เจ้าบอกว่าเฮ่ออวี่ทั้งหมั้นหมายทั้งสอบย่วนซื่อ เป็นเรื่องมงคลซ้อน คิดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นมงคลสามประการมาเยือน ใครจะไปคาดคิด..."

ปีนี้เขากำลังเตรียมจัดงานเลี้ยงฉลองวันเกิดปลายปีอยู่แท้ๆ ใครจะคาดคิดเล่าว่าจะได้เป็นพ่อคนอีกรอบ?

สองปีมานี้เขาลงแรงกับพวกอนุสาวๆ สองสามคนนั้นไปมิใช่น้อย ทว่ากลับไม่มีอะไรผลิดอกออกผลสักนิด

พอนึกดูแล้ว คงเป็นเพราะฮูหยินโหวผู้ขี้ริษยานั่นแอบใช้เล่ห์เหลี่ยมลับหลังไม่ยอมให้พวกนางตั้งครรภ์กระมัง

ฮึ เสียแรงกำลังอันแข็งขันของเขาไปเปล่าๆ

ในฐานะคนที่เติบโตมาใต้กรอบความคิดศักดินาโบราณ ฉางซิงโหวก็เหมือนกับผู้คนในยุคนี้ ที่เทิดทูนการมีทายาทสืบสกุล

บุตรหลานย่อมมีมากเท่าใดยิ่งดี มิใช่ครอบครัวที่ไม่มีปัญญาเลี้ยงดูให้มีข้าวกินหรือส่งเสียร่ำเรียนเสียหน่อย

"นี่เป็นวาสนาที่ท่านโหวประทานให้แก่อนุเจ้าค่ะ" ซูอี๋เหนียงเอ่ยพลางแย้มยิ้ม แต่แล้วก็กังวลขึ้นมาเล็กน้อย "เพียงแต่อนุอายุอานามป่านนี้แล้ว ก็มิรู้ว่าร่างกายจะรับไหวหรือไม่..."

"อย่าพูดจาอัปมงคล!" ฉางซิงโหวลูบมือซูอี๋เหนียงอย่างอ่อนโยน "เจ้าจงบำรุงครรภ์อยู่ในเรือนให้ดี ต่อไปอย่าได้ก้าวเท้าออกจากเรือนเป็นอันขาด หากไม่มีเรื่องจำเป็น ให้หมอประจำจวนมาตรวจชีพจรทุกสามวัน พวกเรามิได้ขาดแคลนของบำรุงเหล่านั้นเสียหน่อย เจ้าแค่วางใจบำรุงร่างกายไปก็พอ"

"เจ้าค่ะ อนุทราบแล้ว"

เมื่อครั้งยังสาวซูอี๋เหนียงคลอดเฉินเฮ่ออวี่ หลังจากนั้นก็เคยตั้งครรภ์อีกสองครา ครั้งหนึ่งแท้งไป อีกครั้งคลอดก่อนกำหนดได้บุตรสาวมาคนหนึ่ง ทว่าเลี้ยงได้เพียงไม่กี่เดือนก็จากไป

จากนั้นมานางก็มิเคยตั้งครรภ์อีกเลย และต่อมาก็ค่อยๆ หมดความโปรดปราน แม้จะเห็นแก่หน้าเฉินเฮ่ออวี่ ฉางซิงโหวจึงมักแวะเวียนมาหา ทว่าก็ไม่ค่อยได้ค้างคืนที่นี่แล้ว

ในเดือนหก นางวิตกกังวลเรื่องการแต่งงานของเฉินเฮ่ออวี่ จึงหาหนทางเข้าใกล้ฉางซิงโหว ใครจะคาดคิดว่ากลับปลูกเมล็ดพันธุ์จนบังเกิดผลเช่นนี้ขึ้นมาได้?

"เอ๊ะ ใช่ช่วงหลายวันที่ห้องหนังสือหรือไม่... หืม?" ฉางซิงโหวหัวเราะหึๆ "ไม่รู้ว่าจะครบกำหนดคลอดเมื่อใดกัน?"

"น่าจะเป็นช่วงนั้นเจ้าค่ะ หากนับตามวันเวลาก็ตรงกัน" ซูอี๋เหนียงคิดดูแล้วเอ่ย

"เช่นนั้นดูท่า เด็กคนนี้ต่อไปต้องเป็นคนรักการเล่าเรียนแน่ๆ..." ฉางซิงโหวลูบหนวดเคราอย่างกระหยิ่มใจ อดไม่ได้ที่จะยืดอกขึ้นอย่างผึ่งผาย "บิดามันช่างเก่งกาจจริงๆ!"

"ถุย! ไม่รู้จักสำรวมเลยเจ้าค่ะ" ซูอี๋เหนียงดวงหน้าแดงระเรื่อด้วยความเอียงอาย

เรื่องไปจุดธูปอธิษฐานขอพรให้เฉินเฮ่ออวี่ที่วัดว่านอันย่อมต้องยกเลิกไป ฉางซิงโหวจึงส่งคนอื่นไปแทน

เวลานี้เฉินเฮ่ออวี่เพิ่งจะออกจากเรือนฟืน อาบน้ำชำระกายจนสะอาดสะอ้านแล้วนอนหลับปุ๋ยฟี้ๆ อยู่นั่นแล

เขายังมิติดใจรู้เลยว่าเกิดข่าวดังสะเทือนเลื่อนลั่นอันใดขึ้นในจวนโหว

และยิ่งไม่รู้เลยว่า อีกเจ็ดเดือนข้างหน้าเขาจะต้องตกกระป๋องเสียแล้ว เพราะเขาจะไม่ใช่บุตรชายคนเล็กของฉางซิงโหวอีกต่อไป