บทที่ 95 เป็นลม

ฮูหยินโหวปรายตามองฉางซิงโหว พลางเอ่ยอย่างสงบนิ่ง "ท่านโหวมาแล้วหรือ ช่างเป็นแขกที่หาตัวได้ยากจริงเชียว"

นับแต่เขาสะบัดหน้าจากไปด้วยความโกรธเมื่อหลายวันก่อน ก็ไม่เคยเหยียบย่างมายังเรือนหลังอีกเลย

ทว่าการที่ฮูหยินโหวกล้าเล่นงานซูอี๋เหนียง ย่อมคิดหาข้ออ้างเตรียมไว้แต่แรกแล้ว

"นี่ทำอะไรกันอยู่" ฉางซิงโหวสะกดน้ำเสียงลง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นเพราะเรื่องแต่งงาน จึงจงใจหาเรื่องลงกับซูอี๋เหนียง

"ช่วงนี้อากาศร้อนอบอ้าว ข้าถูกไอแดดเล่นงานจนไม่สบายตัวเหลือเกิน จึงเรียกน้องสาวไม่กี่คนมาคอยปรนนิบัติสักสองวัน"

นางเป็นถึงฮูหยินโหวผู้สูงศักดิ์ ยามล้มป่วยจะเรียกอนุภรรยามาปรนนิบัติรับใช้ ไม่ว่าผู้ใดก็ย่อมพูดไม่ได้ว่าทำเกินไป

"เหนียนซูอายุปานนี้แล้ว เรียกเจินอี๋เหนียงกับพวกสาวๆ มาแทนเถอะ"

ฉางซิงโหวเดินตรงไปนั่งยังเก้าอี้ประธาน "เหนียนซู เจ้าลุกขึ้นเถอะ ดวงชะตาเทียบกับสกุลเหมยแล้ว เป็นมงคลยิ่งยวด"

"จริงหรือเจ้าคะ" ซูอี๋เหนียงยินดีปรีดาเป็นล้นพ้น นางคาดว่าอย่างเร็วก็คงเป็นวันพรุ่งนี้ถึงจะได้นำดวงชะตาไปเทียบ ไม่นึกเลยว่าฉางซิงโหวจะจัดการได้รวดเร็วเพียงนี้

ยิ่งไปกว่านั้น ได้ยินว่าของขวัญแรกพบที่มอบให้สกุลเหมยในวันนี้ คือกำไลหยกขาวมันแพะหนึ่งคู่ ซึ่งเป็นของเก่าเก็บในสินเดิมของฮูหยินผู้เฒ่า ไม่รู้เหมือนกันว่าฉางซิงโหวไปนำออกมาได้อย่างไร ทำให้นางรู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก

"จริงสิ รีบลุกขึ้นเถอะ ต่อไปก็ถึงคราวหารือว่าเมื่อใดจะทำพิธีน่าเจิง และต้องเตรียมสินสอดแล้ว" ฉางซิงโหวเองก็เบิกบานใจเช่นกัน

"ยินดีกับน้องสาวด้วย ในที่สุดก็สมปรารถนาเสียที" ฮูหยินโหวกลอกตา พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงประชดประชัน

"ขอบพระคุณฮูหยินเจ้าค่ะ หากมิได้การอบรมสั่งสอนของท่านในยามปกติ ก็คงไม่มีวันนี้"

ซูอี๋เหนียงฝืนยันที่พักแขนของตั่งหลัวฮั่นเพื่อลุกขึ้นยืน บนกระโปรงยังมีเศษกระเบื้องแตกติดอยู่ประปราย ทำเอาฉางซิงโหวขมวดคิ้วมุ่นเป็นปม

"กลับไปเถอะ แม้เรื่องแต่งงานฮูหยินจะเป็นผู้จัดการ แต่เรื่องในเรือนเจ้าคอยดูแลมาโดยตลอด รายละเอียดบางอย่างเจ้าก็ต้องช่วยหยิบจับด้วย"

ฉางซิงโหวส่งสายตาให้ซูอี๋เหนียง ยัยทื่อเอ๊ย เวลาเหน็บแนมคนล่ะเก่งกาจนัก พอถึงคราวต้องเอาตัวรอดกลับไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย

เหตุใดถึงมีเจ้าคุกเข่าปรนนิบัติอยู่คนเดียว คนอื่นไยไม่มากันบ้างเล่า

รู้จักส่งคนไปส่งข่าวให้ข้าบ้างไม่ได้หรืออย่างไร

ซูอี๋เหนียงดีใจจนฉีกยิ้มกว้าง เมินเฉยต่อสายตาที่เขาส่งมาให้

ก่อนจะเอ่ยว่า "ท่านโหว ฮูหยินเจ้าค่ะ บัดนี้หมั้นหมายแล้ว ทั้งยังต้องสอบย่วนซื่ออีก บ่าวอยากจะขอความกรุณา อนุญาตให้บ่าวไปจุดธูปอธิษฐานขอพรที่วัดว่านอันในวันพรุ่งนี้เถิดเจ้าค่ะ"

"ย่อมได้อยู่แล้ว เดิมทีข้าก็คิดจะส่งคนไปจุดธูปไหว้พระอยู่พอดี เจ้าไปเป็นตัวแทนก็ดีเหมือนกัน"

ฉางซิงโหวคนมีเรื่องมงคลย่อมจิตใจเบิกบาน พูดจาง่ายดายยิ่ง "บอกให้เหล่าหลี่ไปที่ห้องบัญชี เบิกเงินห้าร้อยตำลึงมาให้เจ้า"

ฮูหยินโหวที่กำลังจิบน้ำชาอยู่แทบจะสำลักน้ำชาตาย ตาเบิกค้างไปทันที

นั่นต้องซื้อธูปเทียนกี่สิบเกวียนกันเล่า

เอาไปเผาวัดว่านอันให้มอดไหม้เป็นจุณยังเหลือเฟือเลยกระมัง!

อาศัยจังหวะที่นางกำลังไอโขลกจนพูดไม่ออก คราวนี้ซูอี๋เหนียงพลันหัวไวขึ้นมา นางสะกดความเจ็บที่ขาแล้วรีบย่อกายคารวะ "เจ้าค่ะ! บ่าวน้อมรับคำสั่ง!"

ใบหน้าที่เปี่ยมด้วยรอยยิ้มของนางแฝงไว้ด้วยความอ่อนโยน "ขอบพระคุณท่านโหว ขอบพระคุณฮูหยินเจ้าค่ะ"

ฉางซิงโหวโบกมือให้นางด้วยรอยยิ้ม ซูอี๋เหนียงจึงรีบออกไปรับเงินทันที

ฮูหยินโหวสีหน้าเขียวคล้ำ "ท่านช่างใจกว้างเสียจริง ลำเอียงเช่นนี้จะดีหรือ"

"ข้าก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน" ฉางซิงโหวจิบน้ำชาคำหนึ่งแล้วเอ่ยอย่างเรียบเฉย "เจ้าสามเพิ่งไหว้วานให้ข้าบริจาคเงินซื้อตำแหน่งขุนนางให้ เสียเงินของข้าไปตั้งเจ็ดพันตำลึง ฮูหยินลองว่ามาดูสิ ลำเอียงเช่นนี้ดีหรือไม่"

ฮูหยินโหวอึ้งงันไป เจ้าสามคลุกคลีอยู่ในค่ายทหารมาหลายปี นิ่งสนิทอยู่ที่เดิมมาสามปีแล้ว เป็นเพียงขุนนางขั้นหกชั้นรองเรื่อยมา เหตุใดจู่ๆ จึงมีโอกาสได้เลื่อนขั้นเล่า

นางโยนเรื่องของเฉินเฮ่ออวี่ทิ้งไปไว้หลังศีรษะทันควัน อย่างไรเสียบุตรชายแท้ๆ ของตนก็สำคัญที่สุด

จึงปั้นหน้ายิ้มเอ่ยถาม "ท่านโหว เป็นข้าที่เลอะเลือนเอง ท่านอย่าได้ถือสาหาความกับข้าเลย! เจ้าสาม..."

"เรื่องของเจ้าสามข้าจะดูตามความเหมาะสม เรื่องภายนอกล้วนเป็นบุรุษดูแล ทว่าเรื่องในบ้านล้วนอยู่ในความรับผิดชอบของเจ้า เรื่องแต่งงานเจ้าต้องทำให้เรียบร้อย" นานทีปีหนฉางซิงโหวถึงจะเคร่งขรึมจริงจังขึ้นมา

แม้เขาจะไม่ใช่บิดาที่ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน แต่หากว่ากันตามเนื้อผ้าแล้ว เขาก็ทุ่มเทให้บุตรชายทุกคนอย่างยิ่ง โดยเฉพาะเรื่องอนาคตในหน้าที่การงานและเรื่องการแต่งงานครั้งใหญ่ ย่อมต้องผ่านการกลั่นกรองจากเขาทั้งสิ้น

คราแรกเขาฟูมฟักสั่งสอนเจ้าใหญ่ด้วยความใส่ใจที่สุด บัดนี้เจ้าใหญ่ก็ทำให้เขาสบายใจที่สุดเช่นกัน

เขาได้รับความสำคัญในสำนักฮั่นหลินเป็นอย่างมาก แม้มิอาจเพ้อฝันว่าจะได้เข้าสู่คณะเสนาบดีในอนาคต แต่ก็คงเป็นขุนนางที่ดีได้อย่างมั่นคงปลอดภัย

เจ้าสองเจ้าเล่ห์ไปบ้าง ทว่าก็จัดการกิจการงานทั่วไปของตระกูลได้เป็นอย่างดี

ฉางซิงโหวไม่กังวลเลยว่าจะทำไม่ดีต่อเจ้าใหญ่ ตั้งแต่โบราณมาขุนนางกับพ่อค้าย่อมเกื้อกูลพึ่งพากัน ต่อให้ไม่มีฮูหยินโหวคอยคุมเชิง การค้าขายของเจ้าสองในวันข้างหน้าก็ขาดเจ้าใหญ่ไม่ได้อยู่ดี

เมื่อมีผลประโยชน์ผูกพัน อย่างน้อยสองพี่น้องคู่นี้ก็ไม่มีทางแตกหักกันง่ายๆ

เจ้าสามชมชอบวรยุทธ์ แม้ฝีมือสองไม้สองมือของตัวเองจะไม่เอาไหน แต่กลับชอบบรรยากาศในค่ายทหารเป็นที่สุด

ครานี้มีโอกาสได้ขยับขยายให้เขา การหาหนทางเลื่อนตำแหน่งก็นับว่าคุ้มค่ายิ่ง

ที่ทำให้เขาเป็นห่วงที่สุดก็คือเจ้าสี่กับเจ้าห้า สองคนนี้คนหนึ่งเก็บตัวกลัวผู้คนเหลือเกิน อีกคนก็หน้าหนาเข้าสังคมเก่งเกินเบอร์ ทำเอาเขาปวดหัวมาหลายปี

มองเผินๆ ประหนึ่งว่าเขาลำเอียงรักเจ้าตัวเล็กทั้งสอง ทว่าใครเล่าจะรู้ว่าเป็นเพราะเจ้าสามคนโตนั่นรู้ความดีต่างหากเขาจึงเข้าไปก้าวก่ายน้อย ส่วนเจ้าเล็กสองคนไม่ประสีประสา เขาถึงจำต้องตามเช็ดตามล้างเรื่องยุ่งเหยิงให้อยู่เรื่อย

ทว่าครึ่งปีมานี้ เมื่อเห็นความเปลี่ยนแปลงของเจ้าห้า เขาก็พลันปล่อยวางได้ ลูกหลานย่อมมีวาสนาของลูกหลาน ขอเพียงตนปูทางถอยไว้ให้พวกเขาก็พอแล้ว

การสอบย่วนซื่อแปดเก้าส่วนย่อมผ่านฉลุย การไปเป็นขุนนางเล็กๆ ขั้นแปดขั้นเก้าที่ศาลต้าหลี่ก็เป็นเรื่องที่แน่แท้ยิ่ง

เดิมทีมันก็เป็นพวกหน้าหนาไร้ยางอายและกะล่อนลื่นไหลอยู่แล้ว ยิ่งได้ตระกูลของท่านผู้เฒ่าเหมยมาเป็นบ้านพ่อตา ชีวิตย่อมเอาตัวรอดไปได้เสมอ

ส่วนเจ้าสี่ อาจารย์ฉินบอกว่าพื้นฐานของเขาแน่นหนายิ่ง ทว่าขาดความพลิกแพลงปฏิภาณ เกรงว่าจะสอบติดจวี่เหรินได้ยาก อีกอย่างนิสัยทึ่มทื่อหัวรั้นเช่นนั้นก็ไม่เหมาะจะไปเป็นขุนนาง

ฉางซิงโหวจึงตัดสินใจว่าจะแบ่งที่นาชั้นดีให้เขามากหน่อย ให้เฝ้าที่ดินเป็นคหบดีชนบท เปิดสำนักศึกษาเล็กๆ สักแห่ง ก็นับว่าเป็นตระกูลทำไร่ไถนาเคล้าตำราเรียนได้แล้ว

บุตรสาวทั้งสองคนก็แต่งออกไปได้ดี ทั้งยังมีพ่อและพี่ชายคอยหนุนหลัง คิดว่าชีวิตคงไม่ลำบากยากเข็ญ

ฉางซิงโหวจึงยิ่งรู้สึกว่าตนเองจัดการเรื่องราวในบ้านได้อย่างเรียบร้อยหมดจด จนชวนให้รู้สึกว่าไร้เรื่องค้างคาใจยิ่งนัก

ยามนี้ เขาจึงเอ่ยเกลี้ยกล่อมฮูหยินโหวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอย่างหาได้ยาก "ฝ่ามือหรือหลังมือล้วนเป็นเนื้อเหมือนกัน ลูกๆ ทุกคนข้าก็รักทั้งนั้น เจ้าลองพูดอย่างมีมโนธรรมดูสิ ว่าเจ้าใหญ่กับเจ้าสามได้ทรัพยากรของตระกูลไปมากที่สุดหรือไม่"

เจ้าใหญ่จะได้สืบทอดทรัพย์สมบัติส่วนใหญ่ ส่วนเจ้าสามก็ได้โควตาตำแหน่งเอินเมิงเพียงหนึ่งเดียวของจวนโหวไป

"เจ้าค่ะๆ ท่านโหวจัดการได้รอบคอบยิ่ง" ฮูหยินโหวเบิกบานใจจนแทบเนื้อเต้น เขาจะว่าอย่างไรนางก็ยอมคล้อยตามทั้งนั้น

"ท่านวางใจเถิดเจ้าค่ะ ข้าก็แค่พูดด้วยความโมโหไปอย่างนั้น เรื่องงานแต่งงาน ข้าจะจัดการให้อย่างเรียบร้อยงดงามแน่นอน หากให้คนภายนอกเอาไปนินทาว่าร้าย ข้าเองก็พลอยเสียหน้าไปด้วยมิใช่หรือ"

"เจ้าเข้าใจก็ดีแล้ว" ฉางซิงโหวกล่าวอย่างเนิบช้า "แล้วก็อย่าไปหาเรื่องลำบากใจให้เหนียนซูอีกล่ะ นางจะไปกะเกณฑ์อะไรได้ เรื่องการแต่งงานของลูกๆ ข้าเป็นคนตัดสินใจมาโดยตลอด เจ้าใช่ว่าจะไม่รู้"

ฮูหยินโหวสะอึกไปชั่วขณะ นางหันหน้าไปมองทางอื่นพลางส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ

จะว่าไป อายุปูนนี้แล้วยังมานั่งหึงหวงอนุภรรยาวัยสี่สิบสองปี ก็น่าขันอยู่ไม่น้อย ทว่าเรื่องพรรค์นี้กลับเกิดขึ้นจริงๆ เสียได้

"บุรุษชอบที่จะไปค้างเรือนสตรีคนไหน ก็ไม่ใช่กงการอะไรที่คนอื่นจะมาสอดปากสอดคำ"

ฉางซิงโหวจัดว่าเป็นบุรุษที่อารมณ์ดีและไม่ค่อยถือสากฎเกณฑ์เคร่งครัด ทว่าเขาก็ยังเป็นบุรุษที่เติบโตมาในยุคศักดินา จึงย่อมต่อต้านความคิดที่ภรรยาจะเข้ามาควบคุมบงการตนเองเป็นที่สุด

"เจ้าค่ะ ข้าเข้าใจแล้ว" ฮูหยินโหวรู้เส้นขอบเขตดี จึงเอ่ยถามต่อว่า "แล้วเรื่องตำแหน่งขุนนางของเจ้าสาม เป็นมาอย่างไรหรือเจ้าคะ"

"ซ่างฉีตูเว่ย" ฉางซิงโหวกล่าวด้วยความพึงพอใจ "ต้องไปประจำอยู่แถบตะวันตกเฉียงเหนือก่อนสักสองสามปีเพื่อฝึกฝนขัดเกลา พอกลับมาคราวนี้ย่อมเลื่อนขั้นได้อย่างรวดเร็ว"

เลื่อนรวดเดียวสามขั้น ฮูหยินโหวยังไม่ทันคลายจากความปีติยินดี ก็ถูกคำว่า "ไปฝึกฝนขัดเกลาที่ตะวันตกเฉียงเหนือ" ทำเอาตกใจจนสะดุ้ง "นี่มันนับเป็นงานที่ดีตรงไหนกันเจ้าคะ"

"เจ้าจะไปรู้อะไร!" ฉางซิงโหวเอ็ดเบาๆ "ยุคบ้านเมืองสงบสุขเช่นนี้ หากเขาเอาแต่ผลาญเวลาแช่อยู่ในเมืองหลวง แล้วเมื่อไหร่ปีไหนถึงจะได้เลื่อนตำแหน่งเล่า มีแต่ต้องอาศัยตอนที่ยังหนุ่มแน่นออกไปท่องโลกภายนอก สะสมประสบการณ์สักรอบ ถึงจะผงาดขึ้นมาได้ อีกทั้งขุนนางฝ่ายบู๊ก็เลื่อนขั้นได้รวดเร็ว..."

"แล้วต้องไปนานเพียงใด จะมีศึกสงครามหรือไม่เจ้าคะ" ฮูหยินโหวเอ่ยถามหน้ามุ่ย เหตุผลกลใดนางย่อมเข้าใจดีทั้งสิ้น ทว่าตัดใจไม่ลงจริงๆ

"อย่างไรก็ต้องอยู่สักสองสามปีเป็นอย่างน้อยกระมัง ชายชาตรีมีปณิธานกว้างไกล ในเมื่อคิดจะเอาดีทางบู๊แล้วยังจะกลัวการออกศึกอีกหรือ หากตอนนั้นท่านแม่ไม่เอาชีวิตเข้าขวางไว้ล่ะก็ ข้าคงไม่ต้องมานั่งผลาญวันเวลาทิ้งทั้งชีวิตอยู่ในเมืองหลวงเช่นนี้หรอก!"

ฉางซิงโหวเป็นหน่อเนื้อเพียงหนึ่งเดียวของจวนโหว จึงต้องแบกรับภาระหน้าที่อันหนักอึ้งในการสืบทอดทายาทของตระกูล

ต่อให้ชั่วชีวิตนี้เขาจะไม่ต้องทำการทำงาน เอาแต่นอนเล่นดินเล่นทรายอยู่ที่บ้าน ฮูหยินผู้เฒ่าก็ไม่มีทางส่งเขาไปเสี่ยงภัยในสนามรบอย่างเด็ดขาด

พอนึกขึ้นมาก็ชวนให้เสียดายยิ่งนัก ฉางซิงโหวลูบเคราสั้นที่คางพลางเดาะลิ้นเบาๆ

ตอนหนุ่มแน่นก็ออกไปไม่ได้ ยามแก่ชราแล้วยิ่งหมดสิทธิ์ก้าวออกไปไหน

เหลียนโพชราเสียแล้ว

ทันใดนั้นก็มีคนวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในลานเรือน พลางตะโกนเสียงดังลั่น "ท่านโหว ฮูหยิน ซูเสี่ยวนางเป็นลมหมดสติอยู่ในห้องบัญชีขอรับ!"

"อะไรนะ!" ห้วงภวังค์ความหลังของฉางซิงโหวถูกขัดจังหวะ เขาก้าวฉับๆ สองก้าวไปที่หน้าประตู "เกิดเรื่องอะไรขึ้น"

ฮูหยินโหวกลอกตา พลางเบะปาก ได้เงินก้อนโตขนาดนั้นไป คงดีใจจนเป็นลมไปน่ะสิ