บทที่ 94 กดข่ม

ซูเสี่ยวนางรื้อเอาของมีค่าก้นหีบออกมาจนหมด เพื่อเตรียมสินสอดให้เฉินเฮ่ออวี่

ตามธรรมเนียมของจวนโหว บุตรชายทุกคนยามแต่งภรรยาจะได้เงินสินสอดคนละหนึ่งพันสองร้อยตำลึง ส่วนพวกขนม สัตว์เซ่นไหว้ ผ้าพับ และเครื่องประดับจะจัดเตรียมให้อีกยี่สิบหาบ

ทว่าการแต่งภรรยาใหม่นั้นต่างออกไป จะต้องลดทอนลงมาจากเกณฑ์นี้หนึ่งขั้น เหลือเพียงราวเจ็ดถึงแปดส่วนเท่านั้น

คนทั่วไปที่แต่งภรรยาใหม่ ชาติตระกูลของฝ่ายหญิงย่อมไม่อาจเทียบภรรยาเอกคนเดิมได้ สินสอดจะลดทอนลงไปก็ถือเป็นเรื่องปกติ

แต่คราวนี้ของเฉินเฮ่ออวี่ไม่เหมือนกัน ภรรยาใหม่มีฐานะสูงส่งยิ่งกว่าภรรยาคนเดิม ทั้งยังเป็นหลานสาวสายตรงของมหาเสนาบดีเหมย สินสอดเพียงเท่านี้จึงไม่อาจนำออกไปมอบให้ได้

ซูเสี่ยวนางครุ่นคิดไปมา บุตรชายของนางก็เป็นพวกมือเติบแต่ยากจนแต่ไหนแต่ไรไม่เคยมีเงินทองติดตัว สุดท้ายคงต้องเป็นนางที่ช่วยควักเนื้อเติมส่วนที่ขาดนี้เอง

ยุคสมัยนี้นิยมส่งตัวบุตรสาวพร้อมสินเดิมก้อนโต ฝ่ายชายออกสินสอดหนึ่งพันสองร้อยตำลึง ฝ่ายหญิงก็ต้องสมทบสินเดิมกลับมาเป็นเท่าตัว

แม้สินเดิมจะเป็นของที่ฝ่ายหญิงเก็บไว้เอง แต่สุดท้ายก็ตกทอดสู่ลูกหลานในเรือน ฝ่ายชายอย่างไรก็มีแต่ได้กับได้

อย่างบ้านเดิมของหยางอวี้เหนียง ทั้งที่ทิ้งบุตรสาวเอาไว้แท้ ๆ ทว่าทางบ้านเดิมกลับขนเงินทองกลับไปจนเกลี้ยง ร้อยทั้งร้อยไม่เคยมีใครทำเช่นนี้ ไม่พูดถึงเสียยังดีกว่า

อันที่จริงหากจวนโหวไม่ห่วงเรื่องหน้าตา ยอมขึ้นโรงขึ้นศาล เงินก้อนนี้ย่อมถูกตัดสินให้เป็นของหยวนเจี่ยเอ๋อร์ เพียงแต่เฉินเฮ่ออวี่ไม่อยากทำเรื่องให้ถึงที่สุด ซ้ำยังยอมชดเชยเงินให้บ้านนั้นไปอีกมากโข

บ้านเดิมของซูเสี่ยวนางยากจน ข้าวของที่เก็บหอมรอมริบไว้ในมือตอนนี้ ล้วนเป็นสิ่งที่ฉางซิงโหวประทานให้เมื่อครั้งที่นางยังเป็นที่โปรดปรานในปีก่อน ๆ บวกกับนางรู้จักเก็บหอมรอมริบ จึงพอจะมีเงินเก็บติดตัวอยู่บ้าง

นางคิดจะนำของเก่าบางชิ้นไปขาย ควักเงินออกมาสักสามสี่ร้อยตำลึงเพื่อรวบรวมให้ครบหนึ่งพันสองร้อยตำลึงเป็นเงินสินสอด จากนั้นค่อยซื้อผ้าพับกับเครื่องประดับที่กำลังเป็นที่นิยม เรื่องพวกนี้ล้วนไม่มีปัญหา

เพียงแต่วันมะรืนต้องไปตระกูลเหมย จำต้องมีของขวัญแรกพบติดมือไปด้วย นอกจากห่านป่าแล้ว ทางที่ดีควรมีของล้ำค่าอีกสักชิ้น นางคิดไปคิดมาก็ยังไม่รู้ว่าจะเอาอะไรไปดี

นางเป็นแค่อนุคนหนึ่ง จะมีของล้ำค่าอันใดที่นำออกหน้าออกตาได้กัน

ขณะกำลังกลัดกลุ้ม จู่ ๆ ก็ได้ยินซวงสี่สาวใช้ประจำเรือนวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "อี๋เหนียง ฮูหยินบอกว่าร่างกายไม่ค่อยสบาย ให้ท่านไปปรนนิบัติรับใช้ตอนป่วยเจ้าค่ะ"

ปรนนิบัติรับใช้ตอนป่วยหรือ

ซูเสี่ยวนางชะงักไป เมื่อครั้งยังสาว ฮูหยินโหวชอบใช้วิธีนี้กดข่มพวกนาง เอะอะก็ให้ยืนทั้งวัน คุกเข่าไปครึ่งค่อนคืน จนทรมานแทบขาดใจ

แต่ตอนนี้ต่างก็อายุปูนนี้กันแล้ว ฮูหยินโหวไม่ได้เล่นลูกไม้นี้มาตั้งกี่ปีแล้วเล่า

คราวนี้ป่วยจริงงั้นหรือ

ในช่วงหนึ่งปีที่ผ่านมาซูเสี่ยวนางเองก็มักจะรู้สึกไม่สบายเนื้อสบายตัวอยู่บ่อย ๆ บางครั้งระดูยังคลาดเคลื่อนอีกด้วย

เคยตามท่านหมอมาตรวจชีพจรอยู่หลายหน แต่ก็บอกอะไรชัดเจนไม่ได้ ชี้แจงเพียงว่าน่าจะถึงวัยอันควร ระดูคงใกล้จะหมด จึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีอาการอ่อนเพลียและวูบวาบตามตัว

ท่านหมอกำชับให้นางอย่าคิดมาก รักษาสภาพอารมณ์ให้เบิกบาน เพื่อผ่านช่วงเวลานี้ไปอย่างราบรื่น

นี่คือความชราที่มาเยือน นางจึงหมดใจจะไปแก่งแย่งชิงดีในเรือนหลังอีก สายตาคอยจับจ้องเพียงเรื่องของบุตรชายตนเองเท่านั้น และหลีกเลี่ยงที่จะข้องแวะกับฮูหยินโหวมาโดยตลอด

นางรีบจัดแจงแต่งตัวเล็กน้อย แล้วพาซวงสี่มุ่งหน้าไปยังเรือนหลัก

ภายในเรือนหลักเงียบสงัด ครั้นก้าวเข้าประตูก็เห็นฮูหยินโหวประทับนั่งอยู่บนตั่งหลัวฮั่นอย่างสุขสบาย ในมือถือตำราเครื่องหอม กำลังหัดปรุงเครื่องหอมอยู่เสียด้วยซ้ำ

นี่มีส่วนใดคล้ายคนป่วยกัน

ซูเสี่ยวนางรับรู้ได้ทันทีว่า นี่มิใช่การล้มป่วย แต่เป็นการหาเรื่องชัด ๆ

นางรวบรวมสมาธิเต็มเปี่ยม แล้วย่อกายคารวะฮูหยินโหวอย่างนอบน้อมยิ่ง

ฮูหยินโหวไม่แม้แต่จะปรายตามอง ปล่อยให้นางย่อกายค้างอยู่ครู่ใหญ่ จึงค่อยเอ่ยขึ้น "มาแล้วหรือ ยกอ่างน้ำแข็งตรงนั้นมา แล้วช่วยพัดลมเย็น ๆ ให้ข้าที"

ซูเสี่ยวนางมองอ่างน้ำแข็งขนาดมหึมาตรงมุมห้อง ก็รู้ว่าอีกฝ่ายจงใจจะกลั่นแกล้งกดข่มนาง

นางมิได้โง่ ย่อมรู้ดีว่าเรื่องการแต่งงานนี้ไปขัดตาใครบางคนเข้าแล้ว

ทว่าเพื่อความสุขของบุตรชาย ไม่ว่าจะต้องทนกล้ำกลืนความอยุติธรรมเพียงใดนางก็ทนได้ อย่างไรก็ต้องทนให้ถึงวันที่บุตรชายแต่งภรรยาเข้าเรือนให้จงได้

นางไม่พูดพร่ำทำเพลง พับแขนเสื้อขึ้นแล้วยกอ่างน้ำแข็งมาวางไว้ใกล้ ๆ ฮูหยินโหว จากนั้นหยิบพัดด้ามจิ้วทรงกลมขึ้นมาพัดให้อีกฝ่าย

สายลมเย็นพัดผ่านระลอกแล้วระลอกเล่า ฮูหยินโหวเหยียดแขนอย่างสบายเนื้อสบายตัว "ทำตัวว่าง่ายแต่แรกก็สิ้นเรื่อง อายุก็ปูนนี้แล้ว ยังไม่มีไหวพริบเอาเสียเลย จะหยิบจับทำอะไรสักอย่างยังต้องให้ข้าคอยสั่งคอยสอน"

"เป็นบ่าวที่บกพร่องเองเจ้าค่ะ" ซูเสี่ยวนางตอบรับอย่างว่าง่าย

"อากาศร้อนเช่นนี้ ในห้องเจ้ามีอ่างน้ำแข็งบ้างหรือไม่"

"เรียนฮูหยิน ในห้องของบ่าวไม่มีเจ้าค่ะ"

น้ำแข็งในฤดูร้อนนั้นล้ำค่ายิ่งนัก เหล่าเจ้านายต่างมีส่วนแบ่งตามโควตา ทว่าอนุภรรยานับเป็นเพียงบ่าวรับใช้ แม้จะเป็นอนุภรรยาของจวนโหว ก็มิได้รับความสะดวกสบายเช่นนั้น

ฮูหยินโหวแค่นเสียงฮึในลำคอ "ลูกชายเจ้าช่างเก่งกาจนัก ไฉนจึงไม่รู้จักกตัญญูต่อเจ้าบ้างเล่า"

ซูอี๋เหนียงก้มหน้าลง "เขายังเด็กนัก ไม่ประสีประสา ย่อมคิดไม่ถึงเรื่องพวกนี้เจ้าค่ะ"

แท้จริงแล้วเฉินเฮ่ออวี่ซื้อเสื่อสานหยกขาวกับมุ้งโปร่งระบายอากาศให้นางแต่เช้า ซ้ำยังบอกว่าจะแบ่งน้ำแข็งของตนมาให้นางด้วย

เป็นซูอี๋เหนียงเองที่ไม่ยอมรับไว้ เพียงลูกชายมีใจกตัญญูนางก็ดีใจแล้ว อีกทั้งเป็นอนุภรรยาจะทำตัวโดดเด่นเกินไปมิได้

ฮูหยินโหวพลันโยนไม้เขี่ยกำยานทิ้ง ถมึงตาตวาดลั่น "เจ้าตาบอดหรือไร พัดลมแรงถึงเพียงนั้น ทำเอาไฟกำยานที่ข้าฝังไว้ดับหมดแล้ว!"

ซูอี๋เหนียงรีบหยุดพัดทันที พลางเอ่ยยอมรับผิด "บ่าวผิดไปแล้วเจ้าค่ะ คราวนี้จะพัดให้เบาลง"

ยังมิทันสิ้นเสียง ฮูหยินโหวก็ยื่นเท้าถีบอ่างน้ำแข็งบนตั่งจนคว่ำ ก้อนน้ำแข็งและน้ำเย็นเฉียบไหลนองเต็มพื้นเสียงดังโครมคราม สาดกระเซ็นเปียกไปทั่วทั้งรองเท้า ถุงเท้า และชายกระโปรงของซูอี๋เหนียง

"คุกเข่าลงไป!"

ฮูหยินโหวระงับโทสะไม่อยู่ ซูอี๋เหนียงนังแพศยาผู้นี้ล่อลวงฉางซิงโหวมาหลายปี อายุสี่สิบกว่าแล้วยังทำให้ตาแก่นั่นเชื่อฟังคำพูดนางได้อีก!

เคราะห์ดีที่นางตั้งครรภ์สามครั้ง รอดมาได้เพียงคนเดียว หากมีลูกชายเพิ่มอีกคน ป่านนี้คงได้ปีนขึ้นมาเหยียบหัวตนทำตัววางอำนาจบาตรใหญ่เป็นแน่!

ซูอี๋เหนียงกล้ำกลืนฝืนทน บอกตัวเองว่ารอให้เรื่องแต่งงานจัดการเรียบร้อยแล้วค่อยว่ากัน นางค่อยๆ ย่อกายลงคุกเข่าบนน้ำแข็งอันเย็นเฉียบ

"เจ้าจงคุกเข่าตรงนี้ให้ครบสองชั่วยาม คุกเข่าจนกว่าน้ำแข็งบนพื้นจะละลายและแห้งไปเสีย"

ฮูหยินโหวกล่าวพลางหันไปง่วนกับเครื่องหอมเหล่านั้นต่อ

กลิ่นหอมหวานเลี่ยนลอยอบอวลอยู่ในอากาศ เข้มข้นยิ่งนัก

ซูอี๋เหนียงสูดดมไปนานเข้า ก็รู้สึกอึดอัดแน่นในลำคอและหน้าอก แสบคันในอกตีรวนขึ้นมาเป็นระลอก อยากจะอาเจียนแต่ก็มิกล้าอาเจียน ได้แต่สะกดกลั้นไว้อย่างสุดชีวิต

ในเรือนหลักล้วนเป็นคนสนิทของฮูหยินโหว เรื่องข้างในไม่มีทางแพร่งพรายออกไป อีกทั้งคนนอกก็ไม่มีใครกล้าก้าวเข้ามา ซูอี๋เหนียงครานี้เรียกได้ว่าร้องฟ้าฟ้าไม่ขาน ร้องดินดินไม่ตอบอย่างแท้จริง

ข้าวกลางวันยังมิทันได้กินก็ต้องมา ทั้งยังคุกเข่าอยู่เช่นนั้นจนตะวันตกดิน ถึงได้ประคองหัวเข่ากลับไป พอล้มตัวลงนอนบนเตียงก็เหนื่อยล้าจนแทบลุกไม่ขึ้น

ทว่าเรื่องนี้ยังมิใช่จุดสิ้นสุด เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ซูอี๋เหนียงยังมิทันลุกขึ้นมา ซวงสี่กำลังประคบร้อนที่หัวเข่าซึ่งเขียวคล้ำจนม่วงให้นางอยู่

มามาเฒ่าแห่งเรือนหลักก็มาพานางไปปรนนิบัติดูแลอาการป่วยด้วยตนเอง เหลือบมองขาทั้งสองข้างของนางแล้วเบะปาก เอาแต่เร่งให้นางรีบเดิน

ซูอี๋เหนียงคิดว่าวันพรุ่งนี้ก็จะเป็นพิธีสู่ขอ ถามนาม วันมะรืนไปตรวจดวงชะตาที่วัดและแจ้งมงคล การแต่งงานครั้งนี้ก็ถือว่าตกลงกันได้แล้ว

ฮูหยินโหวก็แค่ริษยาที่ลูกชายของนางได้ตระกูลฝั่งภรรยาที่ดีมิใช่หรือ

จะไปขอให้ฉางซิงโหวออกหน้าหนุนหลังก็มิใช่ทำไม่ได้ เพียงแต่หากฮูหยินโหวอาละวาดขึ้นมา เกรงว่าจะกระทบกระเทือนขั้นตอนการแต่งงาน

ปล่อยให้นางระบายอารมณ์ไปเถิด อดทนผ่านช่วงสองสามวันนี้ไปก็พอ

ด้วยเหตุนี้ ซูอี๋เหนียงจึงต้องทุบไหล่นวดขา ยกน้ำชาเทน้ำปรนนิบัติอยู่ที่เรือนหลักอีกสองวัน

แต่ละวันต้องโดนก่นด่าไม่กี่ประโยคและคุกเข่าหนึ่งชั่วยาม แต่นางก็กัดฟันทนทั้งสิ้น

ฮูหยินโหวเห็นนางยอมถูกตีไม่สู้ ถูกด่าไม่ตอบ ซึ่งหาได้ยากยิ่ง ทั้งยังไม่ไปฟ้องฉางซิงโหว ก็ยิ่งแสดงว่านังแพศยาตัวดีผู้นี้พึงพอใจการแต่งงานกับตระกูลเหมยยิ่งนัก นางจึงยิ่งเดือดดาลหนักขึ้นไปอีก

วันที่ยี่สิบแปดเดือนเจ็ด ฮูหยินสวีส่งคนมาส่งข่าวว่าตระกูลเหมยตกลงแล้ว

ฉางซิงโหวส่งห่านป่าคู่หนึ่ง กำไลหยกขาวมันแพะชั้นเลิศคู่หนึ่ง พร้อมด้วยผลไม้และขนมไปให้ในทันที

ขณะเดียวกันก็รับเทียบดวงชะตาของเหมยต่วนกลับมา แล้วส่งหลงจู๊หลี่นำไปตรวจดวงชะตาที่วัดว่านอัน

ก่อนพลบค่ำ หลงจู๊หลี่กลับมาแสดงความยินดีด้วยรอยยิ้มเบิกบาน "ขอแสดงความยินดีกับท่านโหวด้วยขอรับ ดวงชะตากับแม่นางน้อยสกุลเหมยดียิ่งนัก เป็นคู่สร้างคู่สมที่สวรรค์ประทานแท้ๆ!"

ฉางซิงโหวหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี ถือเทียบดวงชะตามุ่งหน้าไปยังเรือนหลัง

ขั้นต่อไป จะต้องเลือกฤกษ์ในเดือนแปดเพื่อทำพิธีหมั้นหมาย ถึงเวลาต้องส่งสินสอดแล้ว

จะส่งไปวันใด ส่งของมากน้อยเพียงใด เรื่องนี้ต้องหารือกับฮูหยินโหวให้ดี รายละเอียดในอดีตล้วนเป็นนางที่จัดการทั้งสิ้น

เหล่าสาวใช้และหญิงรับใช้สูงวัยในเรือนหลักกำลังปรนนิบัติอยู่ในลานเรือน ครั้นเห็นฉางซิงโหวมาอย่างกะทันหันในเวลานี้ ก็พากันลนลานทำตัวไม่ถูก

ฉางซิงโหวรู้สึกผิดปกติอยู่บ้าง จึงโบกมือสั่งให้พวกนางยืนอยู่ตรงนั้นห้ามส่งเสียง แล้วสาวเท้าก้าวเข้าสู่ห้องโถงใหญ่ด้วยตนเอง

ใครจะคาดคิด ทันทีที่ก้าวพ้นประตูเข้ามา ก็เห็นซูเสี่ยวนางคุกเข่าอยู่บนเศษกระเบื้องแตกเกลื่อนพื้น ก้มหน้าก้มตาบีบนวดเท้าให้ฮูหยินโหวอย่างว่าง่าย

สีหน้าของเขาพลันบึ้งตึงลงทันที