บทที่ 93 สู่ขอ

วันแรกที่เฉินเฮ่ออวี่ก้มหน้าก้มตาเขียนหนังสืออย่างขะมักเขม้นอยู่ในห้องเก็บฟืน ตรงกับวันที่ยี่สิบหกเดือนเจ็ดพอดี เช้าตรู่วันนั้นฉางซิงโหวก็หิ้วของขวัญออกจากจวนไปเชิญแม่สื่อแล้ว

แม่สื่อที่เขาไปเชิญคือมารดาของเสนาบดีกรมกลาโหมผู้เป็นขุนนางระดับหัวหน้าของฉางซิงโหว นางคือฮูหยินผู้เฒ่าสวี สตรีตราตั้งขั้นหนึ่ง

ฮูหยินผู้เฒ่าสวีผู้นี้ ยามสาวก็เคยเป็นวีรสตรีควบม้าควงดาบออกสู่แนวหน้า พูดจาทำสิ่งใดเฉียบขาดฉับไวดั่งสายฟ้าฟาด มารดาของฉางซิงโหวเป็นลูกพี่ลูกน้องห่าง ๆ ของนาง ทั้งสองตระกูลจึงไปมาหาสู่กันอยู่เสมอ

เนื่องจากเรื่องแต่งงานคราวนี้ต้องทาบทามอย่างเร่งด่วน คนแรกที่ฉางซิงโหวคิดถึงจึงเป็นท่านป้าผู้นี้ ฐานะสูงส่งพอ ทั้งยังมีทั้งบุตรชายบุตรสาว ถือเป็นสตรีผู้มีวาสนาพร้อมสรรพ

และก็เป็นไปตามคาด พอฮูหยินสวีได้ยินว่าเป็นบ้านของมหาเสนาบดีเหมย ก็ตอบตกลงอย่างรวดเร็ว

นางสั่งให้สาวใช้และหญิงรับใช้รีบไปนำชุดทางการสำหรับพบแขกออกมา ประทินโฉมแต่งตัวเสร็จสรรพก็มุ่งหน้าไปยังสกุลเหมยทันที

ยังไม่ทันถึงเที่ยงวัน ฮูหยินสวีก็มาถึงจวนฉางซิงโหวอีกครั้ง ด้วยเพราะมารดาของฉางซิงโหวต้องไปพักผ่อนคลายร้อนบนเขาทุกฤดูร้อน ตอนนี้จึงไม่อยู่ที่จวน

นางจึงไปพบฮูหยินโหวต้วนซื่อ

ฮูหยินโหวได้ยินว่าท่านป้ามาหาอย่างกะทันหันก็แปลกใจยิ่งนัก รีบออกไปต้อนรับขับสู้

ครั้นทั้งสองฝ่ายนั่งลงเรียบร้อย น้ำชายกขึ้นมาเสิร์ฟแล้ว ฮูหยินโหวก็ยังมีสีหน้าฉงนสงสัย ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมาด้วยเรื่องอันใด

ฮูหยินสวีเองก็แปลกใจ เหตุใดคนผู้นี้ถึงดูเหมือนไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยเล่า

นางจึงทำได้เพียงเปิดปากพูดก่อน เอ่ยยิ้ม ๆ ว่า "หลานสะใภ้ เรื่องที่พวกเจ้าไหว้วานข้า สำเร็จแล้วนะ"

"เรื่องอันใดหรือเจ้าคะ" ฮูหยินโหวไม่รู้เรื่องจริง ๆ จึงอดตึงเครียดขึ้นมาไม่ได้ การที่ท่านป้าผู้นี้มาหาถึงเรือนด้วยตนเอง ย่อมมิใช่เรื่องเล็กเป็นแน่

"อ้าว เจ้าไม่รู้รึ เช่นนั้นก็ไปเรียกฝูหวาออกมาเถอะ"

ฮูหยินสวีรู้ดีว่าหลานสะใภ้คนนี้มักจะเลอะเลือนจับต้นชนปลายไม่ถูก จึงขี้เกียจพูดจาเกรงใจ เรียกชื่อเล่นวัยเด็กของฉางซิงโหวออกมาตรง ๆ

ฝ่ายฉางซิงโหวที่อยู่เรือนหน้าได้รับข่าวนานแล้ว กำลังวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาพอดี จึงประสานมือคำนับขอบคุณ "ท่านป้า ลำบากท่านผู้เฒ่าต้องเดินเรื่องด้วยตนเองแล้วขอรับ"

"ไม่ลำบาก ไม่ลำบากเลย ยังดีที่ข้าไม่ทำให้ความไว้วางใจของเจ้าเสียเปล่า"

ฮูหยินสวียิ้มตาหยี "ตอนที่ข้าไปถึงเมื่อเช้านี้ ท่านเก๋อเหล่าก็กำลังรออยู่ที่บ้านพอดี ได้ปรึกษาหารือเรื่องการแต่งงานนี้ร่วมกับฮูหยินของเขาแล้ว บอกว่ามะรืนนี้จะให้คำตอบพวกเรา"

ยามที่ฝ่ายหญิงได้รับคำสู่ขอ โดยทั่วไปมักจะรักษามารยาทเพื่อแสดงความสงวนท่าที ไม่ตอบตกลงในทันที แม้ว่านี่จะเป็นการแต่งงานที่ทั้งสองฝ่ายตกลงกันไว้ล่วงหน้าแล้วก็ตาม

"เจ้าฝูหวาเอ๋ย เรื่องแต่งงานคราวนี้เจ้าจัดการได้งดงามยิ่งนัก ท่านเก๋อเหล่าเหมยเป็นขุนนางตงฉินบริสุทธิ์ ธรรมเนียมตระกูลเข้มงวดกวดขัน นับเป็นทองแผ่นเดียวกันที่ดีจริง ๆ"

ฮูหยินสวีมีนิสัยตรงไปตรงมา นางชื่นชมท่านเก๋อเหล่าเหมยผู้อุทิศตนเพื่อแว่นแคว้นเหมือนกันมาแต่ไหนแต่ไร

"เอ่อ เรื่องแต่งงานอันใดกันหรือเจ้าคะ"

ฮูหยินโหวฟังแล้วรู้สึกถึงความผิดปกติ ในเรือนไม่มีคุณหนูที่ถึงวัยต้องสู่ขอ ส่วนในบรรดาคุณชายก็มีเพียงพ่อหม้าย หรือว่าจะสู่ขอแม่นางตระกูลท่านเก๋อเหล่าเหมยให้เขากัน

นางเริ่มร้อนรน จึงรีบสอดปากขึ้นมา "ท่านป้า..."

"พอข้าได้ยินเจ้าบอกว่าเป็นตระกูลท่านเก๋อเหล่าเหมย ข้าก็เต็มใจรับเรื่องนี้ทันที! ตระกูลอย่างพวกเรา ได้เกี่ยวดองกับตระกูลบัณฑิตสูงส่งอย่างสกุลเหมย นับว่าดียิ่งนัก!"

ฮูหยินสวีไม่สนใจคำพูดของฮูหยินโหว ยังคงสนทนาพึมพำกับฉางซิงโหวต่อไป

"ขอรับ ๆๆ ท่านพูดถูกที่สุดแล้ว!" ฉางซิงโหวถูมือไปมาอย่างตื่นเต้น แม้จะรู้ล่วงหน้าอยู่แล้วว่าต้องสำเร็จ แต่ก็ยังดีใจอยู่ดี "สกุลเหมยบอกว่าจะให้คำตอบมะรืนนี้หรือขอรับ เช่นนั้นก็ต้องเทียบดวงชะตาแล้วใช่หรือไม่"

"หากพวกเขาตกลง มะรืนนี้ส่งข่าวมาบอกข้า พวกเราก็ค่อยส่งของขวัญแรกพบไป ถือเป็นการสู่ขออย่างเป็นทางการ จากนั้นข้าจะส่งดวงชะตาของแม่นางน้อยมาให้ เจ้าก็หาคนนำไปเทียบดวงชะตาที่วัดเสีย"

"หลวงจีนใหญ่ที่วัดว่านอันเทียบดวงชะตาได้แม่นยำยิ่งนัก เจ้าพวกเด็ก ๆ ในบ้านก็เทียบดวงชะตาที่นั่นกันหมด ครั้งนี้ก็ไปหาพวกเขาอีกแล้วกัน" ฉางซิงโหวครุ่นคิด

เรื่องแต่งงานของลูก ๆ หลายคนล้วนเป็นฮูหยินโหวที่คอยจัดการ เขาจำได้เพียงขั้นตอนคร่าว ๆ เท่านั้น

"ได้สิ หากทุกอย่างราบรื่นเป็นมงคล ก็ทำพิธีหมั้นหมายได้เลย ข้าดูแล้วแม่นางสกุลเหมยก็อายุไม่น้อยแล้ว คงอยากจะรีบจัดงานแต่งให้เรียบร้อยโดยเร็วเช่นกัน"

"จริงด้วย เขาก็อายุยี่สิบสี่ปีแล้ว คนทั้งสองไม่อาจรั้งรอได้อีก ข้าคิดว่าจะหาฤกษ์ดีทำพิธีหมั้นหมายในเดือนแปด เดือนเก้าส่งเทียบขอฤกษ์ เดือนสิบก็รับตัวเจ้าสาว"

การเสร็จสิ้นขั้นตอนทั้งหมดภายในสามเดือน นับว่ารวดเร็วยิ่งนักสำหรับตระกูลใหญ่โต

ฮูหยินโหวฟังไปฟังมาในที่สุดก็เข้าใจแล้ว ฉางซิงโหวข้ามหน้าตนไปทาบทามฮูหยินสวีให้เป็นแม่สื่อ หมายหมั้นหลานสาวของมหาเสนาบดีเหมยให้เฉินเฮ่ออวี่ ส่วนว่าเป็นหลานสาวคนไหนนั้นยังไม่กระจ่างแจ้ง

นางโกรธจนควันแทบออกหู เรื่องการแต่งงานของลูกๆ ไม่ว่าจะเป็นบุตรภรรยาเอกหรือบุตรอนุ ล้วนเป็นหน้าที่ของภรรยาเอกอย่างนางทั้งสิ้น

ฉางซิงโหวมีสิทธิ์อะไรมาข้ามหน้านาง?

นี่มิใช่เป็นการป่าวประกาศให้ทั่วหล้ารู้หรือว่า มารดาเลี้ยงสายตรงอย่างนางไร้ซึ่งคุณธรรม?

ทว่าในยามนี้มีผู้อาวุโสอย่างฮูหยินสวีอยู่ด้วย นางจึงมิได้พูดอะไรมาก ทำเพียงนั่งปั้นหน้าบึ้งตึงอยู่ด้านข้าง

ฮูหยินสวีพูดจบความแล้ว ก็ลุกขึ้นกล่าวลา "ข้าออกจากตระกูลเหมยก็ตรงมาแจ้งข่าวดีที่นี่ทันที ตอนนี้เวลาไม่เช้าแล้ว ข้าขอตัวกลับบ้านก่อนล่ะ"

ฉางซิงโหวรีบลุกขึ้นห้ามไว้ "ท่านน้าช้าก่อน อยู่ทานข้าวก่อนค่อยกลับเถิดขอรับ ท่านอุตส่าห์เหน็ดเหนื่อยเพื่อธุระบ้านข้ามาตลอดช่วงเช้า จะให้กลับไปทั้งท้องว่างได้อย่างไรกัน"

พูดพลางหันไปถลึงตาใส่ฮูหยินโหวทีหนึ่ง นี่คือผู้อาวุโส เจ้าจะนั่งเงียบไม่พูดไม่จาอยู่ตรงนั้นได้อย่างไร ช่างไม่รู้จักดูตาม้าตาเรือเอาเสียเลย!

ฮูหยินสวีเองก็ปรายตามองฮูหยินโหว ยิ้มเยาะอย่างเสียดสี ฮูหยินโหวถือดีว่าบ้านเดิมตนมีตระกูลสูงส่ง แม้แต่กับแม่สามีแท้ๆ ยังทำส่งเดชขอไปที แล้วจะมาให้ความเคารพท่านน้าเช่นนางได้อย่างไร

วันๆ เอาแต่วางท่าฮูหยินโหวให้ใครดูกัน

จากนั้นนางจึงเอ่ยขึ้นว่า "มารดาเจ้าไปพักผ่อนคลายร้อนในหุบเขาอีกแล้วรึ สองสามวันนี้ร้อนจนทนแทบไม่ไหว รอให้ธุระเรื่องนี้ของเจ้าเสร็จสิ้น ข้าก็จะไปหานางอยู่พักผ่อนสักสองวันเหมือนกัน"

ฉางซิงโหวยิ้มรับพลางกล่าว "ท่านแม่ของข้ากลัวร้อน พอเข้าเดือนหกก็ต้องขึ้นเขาไปแล้ว จะกลับมาก็ช่วงก่อนเทศกาลไหว้พระจันทร์ หากท่านน้าจะไปเมื่อใด ข้าจะไปส่งด้วยตนเองขอรับ"

ฮูหยินสวีเอ่ยปากรับคำว่าดีไม่ขาดสาย ก่อนจะยิ้มแย้มเดินจากไป

ฉางซิงโหวเดินไปส่งจนถึงประตูใหญ่ ฮูหยินโหวเดินตามหลังมาช้าๆ อย่างห่างเหินไร้ความกระตือรือร้น

พอม้าและรถของจวนสวีแล่นไกลออกไปแล้ว เขาก็ชักสีหน้าบึ้งตึงเดินมุ่งหน้าไปยังเรือนชั้นในทันที พร้อมตวาดเสียงเข้ม "เจ้าตามข้าเข้ามานี่!"

ฮูหยินโหวได้ยินก็แทบระเบิดโทสะ อะไรกัน เจ้ายังจะกล้ามาโมโหใส่ข้าอีกรึ?

คนทั้งสองต่างมีใบหน้ามืดครึ้มดั่งมีเมฆดำปกคลุม สาวเท้าอย่างรวดเร็วกลับมายังเรือนเอก ทำเอาพวกสาวใช้และหญิงรับใช้หวาดกลัวจนไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่น้อย พอยกน้ำชาขึ้นมาถวายเสร็จ ก็รีบถอยออกไปเงียบๆ พร้อมปิดประตูลั่นดาลไว้

เมื่อรอบด้านไร้ผู้คน ฉางซิงโหวก็เป็นฝ่ายเปิดฉากก่อน "เจ้าเป็นอะไรไป ท่านน้ามาแท้ๆ เจ้ากลับเอาแต่วางท่าไม่พูดไม่จา เป็นถึงนายหญิงของบ้าน แม้แต่มื้อกลางวันยังไม่คิดจะเอ่ยปากรั้งไว้รึ"

"ข้ายังเป็นนายหญิงของบ้านหลังนี้อยู่อีกหรือ ข้านึกว่าตนเองถูกหย่าขาดไปแล้วเสียอีก เจ้าถึงมีเรื่องอะไรก็ไม่จำเป็นต้องบอกข้าแล้ว!" ฮูหยินโหวประชดประชันด้วยน้ำเสียงเหน็บแนม

ฉางซิงโหวถึงกับสะอึก กระแอมในลำคอเบาๆ "เรื่องนี้ตกลงกันกะทันหัน ข้ายังไม่ทันได้ปรึกษากับเจ้า"

"เหอะ ไม่ต้องปรึกษาข้าน่ะดีที่สุดแล้ว ไปปรึกษากับดวงใจของเจ้าก็พอ! ในบ้านหลังนี้ ยังมีภรรยาเอกกับอนุ ยังมีการแบ่งแยกสายตรงกับสายรองอยู่อีกหรือไม่!"

ช่วงสองสามเดือนมานี้ ฉางซิงโหวทำตัวผิดแผกไปจากเดิม กลับไปคลุกคลีสนิทสนมกับซูอี๋เหนียงอย่างดูดดื่ม กระทั่งเรือนของเจินอี๋เหนียงยังไปน้อยลง ฮูหยินโหวจึงได้แต่แอบเคียดแค้นจนฟันแทบหักอยู่ลับหลัง

ทว่าเมื่อคิดอีกที อย่างไรเสียชายผู้นี้ก็ไม่มาเรือนของนางอยู่แล้ว หากเขาไปหาเจินอี๋เหนียง นางยังต้องคอยกังวลว่าอีกฝ่ายยังสาวอาจจะตั้งครรภ์ขึ้นมาได้

ซูอี๋เหนียงไม่ตั้งครรภ์มาหลายปี หอยกาบแก่เช่นนั้นย่อมไม่อาจออกไข่มุกได้อีก ก็นับว่าช่วยให้เบาใจไปเปลาะหนึ่ง

เพียงแต่เรื่องการหมั้นหมายเป็นเรื่องใหญ่ หากข้ามหน้านางไปปรึกษากับซูอี๋เหนียง เช่นนั้นย่อมยอมไม่ได้เด็ดขาด เพราะนี่คือการท้าทายอำนาจและสถานะของนางโดยตรง

ฉางซิงโหวเองก็ชักสีหน้าไม่พอใจ กำลังยกถ้วยชาขึ้นดื่ม พอพูดด้วยความร้อนรนเศษใบชาก็กระเด็นออกมาจากปาก

"เจ้าอย่าได้ดึงคนอื่นเข้ามาพาดพิงส่งเดช! เรื่องนี้เป็นข้ากับมหาเสนาบดีเหมยตกลงกันเป็นการชั่วคราว อย่าว่าแต่เจ้าไม่รู้เรื่องเลย แม้แต่ฮูหยินผู้เฒ่าเหมยและฮูหยินใหญ่เหมยก็ไม่รู้เรื่องเช่นกัน!"

ฮูหยินโหวได้ฟังเช่นนั้น ในใจจึงค่อยรู้สึกผ่อนคลายลงบ้าง ทว่าปากยังไม่ยอมจำนน ส่งเสียงฮึดฮัดอย่างเย็นชาคราหนึ่ง

"เอาเถิด อย่างไรเจ้าก็เข้าข้างนางอยู่ดี! ไม่ให้ข้ารู้ก็ดียิ่ง เรื่องหลังจากนี้เจ้าก็จัดการเองคนเดียวเสียให้หมด ข้าจะได้ไม่ต้องเปลืองสมองไปกังวลให้เหนื่อยเปล่า"

ฉางซิงโหวฟังแล้วก็บันดาลโทสะ ฝ่ามือใหญ่ตบลงบนโต๊ะเสียงดังปังๆ "ข้าไปเข้าข้างใครกัน! บ้านนี้ใครเป็นคนตัดสินใจกันแน่! มารดามันเถอะ หากเจ้าไม่อยากดูแลเรื่องในบ้านก็ช่างปะไร บิดามีคนพร้อมทำงานอีกถมเถ!"

พอฮูหยินโหวเห็นเขาเป็นเช่นนี้ ก็ไม่กล้าเถียงต่ออีก

หากเรื่องแต่งงานถูกยกให้คนอื่นจัดการเข้าจริงๆ นั่นต่างหากถึงจะทำให้ตนเองขายหน้าครั้งใหญ่ ผู้คนคงได้พากันนินทาว่านางสูญเสียอำนาจดูแลเรือนไปแล้วเป็นแน่

"หลายวันก่อนเจ้าเล่นตุกติกอะไรกับเรื่องแต่งงาน เจ้าเองย่อมรู้แก่ใจ อย่าคิดว่าโยนเรื่องไปให้หลินซื่อแล้วข้าจะไม่รู้ความจริง ที่ข้าไม่มาคิดบัญชีกับเจ้าก็ถือว่าไว้หน้ามากพอแล้ว ข้ายังจะกล้าฝากเรื่องแต่งงานของเขาไว้ในมือเจ้าอีกหรือ พวกเรารู้ทันกันดีอย่าให้ต้องพูดฉีกหน้ากันเลย พอได้แล้ว!"

ฉางซิงโหวอดไม่ได้ที่จะรื้อฟื้นบัญชีเก่าขึ้นมาพูด พอพูดจบก็เลิกม่านประตูเดินจากไป

ฮูหยินโหวพลันหนาวสะท้านไปทั้งร่าง นั่งนิ่งไม่ไหวติง เรื่องวางยาวันนั้น นางยังนึกว่าพอโยนความผิดให้หลินซื่อแล้ว ทุกอย่างจะผ่านพ้นไปเสียอีก

ที่แท้ตาแก่นั่นรู้เรื่องทั้งหมดมาตลอด...

ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิดใจ ภรรยาใหม่ที่หาให้ลูกอนุ ภูมิหลังตระกูลกลับดียิ่งกว่าภรรยาของลูกชายตนเองเสียอีก จะให้นางยอมรับได้อย่างไร

นางขยำผ้าเช็ดหน้าในมืออย่างเคียดแค้น พลันเอ่ยสั่งเสียงดัง "ใครอยู่ข้างนอก ไปตามซูอี๋เหนียงมา! ข้ารู้สึกไม่ค่อยสบาย ให้นางมาคอยปรนนิบัติรับใช้ยามป่วยเสียหน่อย"