บทที่ 92 ซ้อมสอบ

มหาเสนาบดีเหมยจะจัดระเบียบธรรมเนียมในบ้านอย่างไร นั่นมิใช่เรื่องที่เฉินเฮ่ออวี่ต้องไปกังวลอีก เขากับหลิวอวิ๋นฉี่ทุ่มเทให้กับการเตรียมตัวสอบอย่างเต็มที่

โดยทั่วไปแล้ว การสอบระดับย่วนจะแบ่งออกเป็นสองรอบ ใช้เวลาสอบทั้งหมดสามวัน

ผู้เข้าสอบจะถูกขังไว้ในสถานที่สอบห้ามออกมา กินดื่มขับถ่ายล้วนอยู่ในห้องคอกแคบๆ เพียงห้องเดียว โดยมีอาหารและน้ำดื่มที่ทางสนามสอบจัดเตรียมไว้ให้

หลิวอวิ๋นฉี่แนะนำให้เขาปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมล่วงหน้า จึงจงใจหาห้องเก็บฟืนเล็กๆ ขึ้นมาห้องหนึ่ง แล้วพาดแผ่นไม้กว้างพอดีตัวไว้สองแผ่น สมมุติว่าเป็นคอกสอบ เพื่อให้เขาเข้าไปอยู่เป็นเวลาสามวัน

เฉินเฮ่ออวี่ถือม้วนข้อสอบปึกหนึ่ง ยืนอยู่หน้าห้องเก็บฟืนเล็กๆ ที่ส่งกลิ่นอับชื้น มองดูแมลงตัวกะปิวิ่งผ่านพื้นไปอย่างรวดเร็ว มุมปากของเขากระตุกวูบ

หลิวอวิ๋นฉี่มองทะลุความคิดของเขา "พี่เฉิน ท่านไปปรับตัวให้คุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมดูก่อนเถิด ไม่จำเป็นต้องอยู่ครบสามวันก็ได้ หากทำข้อสอบเสร็จก็ออกมาล่วงหน้าได้ จากนั้นพวกเราค่อยพักผ่อนสักสามสี่วัน ก็จะพอดีกับการสอบในวันที่สองเดือนแปด"

พูดพลางยื่นตะกร้าสอบที่ตนเตรียมไว้ส่งให้ ปรายตามองเขาด้วยแววตาอ่อนโยนเปี่ยมด้วยการให้กำลังใจ แล้วพยักพเยิดคางไปทางห้องเก็บฟืน

เฉินเฮ่ออวี่...

สุดท้ายเขาก็ยังคงถือตะกร้าสอบด้วยมือข้างหนึ่ง อีกข้างหนีบข้อสอบแล้วเดินเข้าไป

ในเมื่อทุกคนต่างก็ผ่านมันมาได้ มีหรือที่ตนจะทำไม่ได้!

การสอบรอบแรกคือการสอบรอบหลัก ส่งข้อสอบตอนเที่ยงวันของวันที่สอง

เนื้อหาที่สอบค่อนข้างเป็นพื้นฐาน หลักๆ คือเถี่ยจิง โม่ยี่ จิงยี่ และปิดท้ายด้วยการแต่งบทกวีหนึ่งบท

สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นพื้นฐานทั้งสิ้น ไม่อาจทำให้ 'นักเรียนเก่า' เช่นเขาจนมุมได้เลยสักนิด

เขาอ่านหัวข้ออย่างละเอียดรอบหนึ่ง ฝนหมึกอย่างสงบนิ่ง ในใจขบคิดวิธีตอบข้อสอบ แล้วจรดพู่กันเขียนลงไปอย่างตั้งใจ

ต้องยอมรับว่าหลิวอวิ๋นฉี่มีประสบการณ์มากจริงๆ จัดแจงสนามสอบจำลองแห่งนี้ออกมาได้สมจริงเป็นอย่างยิ่ง

ชายคาห้องต่ำเตี้ย ม้านั่งยาวก็สั้นนัก ชายร่างสูงใหญ่อย่างเฉินเฮ่ออวี่นั่งเพียงครึ่งวันก็ปวดเอวเมื่อยหลังไปหมด จำต้องลุกขึ้นขยับแข้งขยับขาเสียหน่อย ทว่าพลั้งเผลอทำศีรษะชนเข้าอย่างจัง เจ็บจนเห็นดาวระยิบระยับ

ครั้นถึงเวลาอาหาร ชิวซานก็หัวเราะแหะๆ ยกแผ่นแป้งแห้งกรังทั้งเย็นทั้งแข็งสองชิ้นกับน้ำเย็นหนึ่งชามมาให้เขา

เฉินเฮ่ออวี่...

อาหารพรรค์นี้ แม้แต่สุนัขในจวนโหวก็ยังไม่แตะเลยด้วยซ้ำ

ชิวซานยิ้มเจื่อนพลางอธิบาย "อาจารย์หลิวบอกว่า อาหารที่สนามสอบจัดไว้ให้ก็เป็นเช่นนี้ขอรับ..."

พูดจบก็เผ่นแน่บหายไปในพริบตา

มีสุนัขไล่กวดหลังเจ้าอยู่หรือไร

เฉินเฮ่ออวี่ก่นด่าในใจเงียบๆ พลางถอนหายใจออกมาอีกคำรบหนึ่ง

ย่างเข้าสู่ยามค่ำคืนยิ่งเป็นเวรกรรม เปลวเทียนริบหรี่ สายลมพัดมาวูบหนึ่งก็สั่นไหวอย่างรุนแรงจนมองข้อสอบไม่เห็นแม้แต่น้อย

เฉินเฮ่ออวี่กลัวว่าตาตนเองจะบอดนัก ยุคสมัยนี้ไม่มีแว่นสายตาสั้นขายเสียด้วย ฟ้ามืดแล้วก็นอนเสียเถอะ

เขาพับเก็บข้อสอบ ใช้น้ำเปล่าบ้วนปากถือเสียว่าแปรงฟันแล้ว อย่างไรเสียเขาก็มิได้รับประทานอะไรมากมายอยู่แล้ว

เขากวาดสายตามองห้องแคบๆ ที่เหมือนกรงขังแห่งนี้ ยุงและแมลงบินว่อนส่งเสียงหึ่งๆ แผ่นไม้แคบๆ แผ่นเดียวนั้นจะไปนอนพอตัวเขาได้อย่างไร

ช่างทรมานยิ่งกว่าการนั่งเบาะแข็งบนรถไฟขบวนเขียวในยุคปัจจุบันเสียอีก

เขาแทบจะต้องนอนขดตัวอยู่บนแผ่นไม้ ยืดแข้งยืดขาก็ไม่ได้ นับเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ต้องมากลุ้มใจเพราะตนเองขายาว

ซ้ำร้ายในฤดูร้อนเหงื่อออกมาก เสื้อผ้าเปียกชื้นเหนียวเหนอะหนะแนบติดตัว ช่างไม่สบายตัวเอาเสียเลย

ยุงยังคงส่งเสียงร้องเพลงงึมงำไม่หยุดอยู่ข้างหู ประเดี๋ยวประด๋าวก็แวะมามอบจุมพิตให้เขา ช่างน่าโมโหนัก

เขาพลิกตัวลุกขึ้นนั่ง ค้นหาหญ้าอ้ายไล่ยุงในตะกร้าสอบมาจุดไฟ แล้วดื่มน้ำสะระแหน่ไปเล็กน้อย ก่อนจะนั่งเหม่อลอย

แว่วเสียงเตือนเนิบๆ ของซิ่วสุ่ยดังมาจากที่ไกลๆ "ผู้เข้าสอบท่านนี้ ในเมื่อไม่ตอบข้อสอบแล้ว ก็รีบดับเทียนเสียเถิด ผู้เข้าสอบหนึ่งคนรับเทียนเล่มเล็กได้เพียงสองเล่มเท่านั้นนะขอรับ"

เฉินเฮ่ออวี่ถอนหายใจ ดับเทียน แล้วล้มตัวลงนอนพยายามข่มตาหลับต่อไป

สะลึมสะลือคล้ายหลับไปเนิ่นนาน ครั้นลืมตาตื่นขึ้นมากลับพบว่าราตรีกำลังมืดมิด ความจริงเพิ่งผ่านไปเพียงไม่นานเท่านั้น

เรื่องทั้งหมดนี้ ช่างทรมานยิ่งกว่าการทำข้อสอบเสียอีก!

กว่าจะทนจนฟ้าสางได้มิใช่เรื่องง่าย เฉินเฮ่ออวี่รีบลุกขึ้น อาศัยช่วงฟ้าสางที่อากาศยังเย็นสบายลงมือทำข้อสอบอย่างรวดเร็ว

มื้อเช้ายังคงเป็นแป้งแห้งสองชิ้นกับน้ำเย็นหนึ่งชาม เขาคร้านจะมองหน้าชิวซานเต็มที

สามวันเต็มๆ เจ้ามารดามันเถอะ เตรียมแป้งแห้งกรังให้ท่านปู่อย่างข้าเก้าคูณสองเป็นสิบแปดชิ้นเลยใช่หรือไม่

ชิวซานคิดในใจเงียบๆ ไม่ใช่สิบแปดชิ้นเสียหน่อย เป็นสิบหกชิ้นต่างหาก มื้อสุดท้ายไม่ให้ท่านกินหรอก จะปล่อยท่านออกจากสนามสอบแล้ว

ช่วงพยัคฆ์สารทแผลงฤทธิ์ ดวงตะวันยามเที่ยงวันค่อยๆ ลอยสูงขึ้น อากาศยิ่งทวีความร้อนอบอ้าว

เฉินเฮ่ออวี่จึงถอดเสื้อตัวนอกออกเสียเลย ทั้งยังแหวกสาบเสื้อตัวใน เผยให้เห็นแผงอกขาวผ่องส่วนหนึ่ง

ช่างมันเถอะ ขอเย็นสบายไว้ก่อนค่อยว่ากัน!

กว่าจะทนจนถึงเที่ยงวันก็ไม่ใช่เรื่องง่าย หลิวอวิ๋นฉี่เดินทอดน่องเชื่องช้าเข้ามาเก็บกระดาษคำตอบ

ตอนที่ยืนตรวจดูกระดาษข้อสอบอยู่ตรงหน้าโต๊ะของเฉินเฮ่ออวี่ เขาก็ดันเรอเอิ๊กออกมาเป็นกลิ่นหมูน้ำแดงโดยไม่ได้ตั้งใจ จึงได้รับค้อนควักตาเขียวปั๊ดจากเฉินเฮ่ออวี่ไปสองวงเต็มๆ

การสอบรอบที่สองคือวิชาคำนวณ คัมภีร์ ร้อยแก้ว และบทกวี ความยากเพิ่มขึ้นมาบ้าง

เฉินเฮ่ออวี่รับกระดาษข้อสอบมากวาดตาดูรอบหนึ่ง รู้สึกว่าตนตอบได้สักแปดเก้าส่วน ก็ฟุบหน้าหลับเป็นตายทันที

ทั้งคืนนอนไม่เต็มอิ่ม แถมยังต้องเร่งทำข้อสอบมาตลอดช่วงเช้า ช่างง่วงงุนอ่อนเพลียเหลือทน

เขาต้องงีบกลางวันให้สบายสักตื่น เพื่อจะได้มีแรงกระปรี้กระเปร่ามาทำข้อสอบ

ทว่าพอนอนลงไปกลับข่มตานอนไม่ค่อยหลับ ท้องไส้เอาแต่ส่งเสียงร้องโครกครากไม่หยุด

ข้าหิวแล้ว เขาคิดในใจ

ท้องยังคงส่งเสียงร้องโครกครากต่อไป

ข้าอยากถ่ายอุจจาระแล้ว เขาคิดในใจ

เพิ่งจะลุกขึ้นหมายจะไปส้วม ซิ่วสุ่ยก็ตีหน้าขรึมเข้ามาขวางเขาไว้ "ห้ามออกมา!"

เฉินเฮ่ออวี่กุมท้อง "นายน้อยอย่างข้าปวดท้องหนัก"

ซิ่วสุ่ยชี้ไปที่ใต้แผ่นไม้รองนอน เฉินเฮ่ออวี่จึงก้มตัวลงไปควานเอากระบอกปัสสาวะที่ส่งกลิ่นฉุนกึกออกมาอันหนึ่ง

"นี่มันไว้ปัสสาวะ ปากแคบแค่นี้จะไปถ่ายหนักได้อย่างไร เต็มแล้วด้วย รีบเอาไปเททิ้งให้นายน้อยเร็วเข้า"

ซิ่วสุ่ยรับกระบอกปัสสาวะไปแล้วยัดกลับเข้าไปใต้แผ่นไม้ตามเดิม จากนั้นก็ชี้นิ้วไปยังอีกฝั่งใต้แผ่นไม้

เฉินเฮ่ออวี่ไม่เข้าใจ ก้มลงไปคลานมองดู ใบหน้าพลันเขียวคล้ำขึ้นมาทันที มีถังสุขภัณฑ์ตั้งอยู่อีกใบจริงๆ ด้วย

เขาเงยหน้าขึ้นมองซิ่วสุ่ยด้วยความแค้นเคือง ขู่ฟ่อว่า "เจ้าเด็กนี่ ไม่อยากแต่งเมียแล้วหรืออย่างไร"

หนังหน้าของซิ่วสุ่ยกระตุกเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยอย่างเด็ดเดี่ยว "ท่านผู้เข้าสอบ หากท่านยังเป็นเช่นนี้อีก... บ่าวจะลากท่านออกไปและริบกระดาษข้อสอบของท่านเสีย!"

เฉินเฮ่ออวี่ "..."

เจ้าเด็กนี่ใจกล้าเทียมฟ้าดีแท้

ทนฟ้าทนดินได้ แต่กลั้นอุจจาระผายลมนั้นทนไม่ไหว

ในที่สุดเฉินเฮ่ออวี่ก็ต้องจำใจหน้าแดงก่ำ นั่งยองๆ ปลดทุกข์ลงบนถังสุขภัณฑ์ในเพิงโปร่งที่ลมโกรกทั้งสี่ทิศแห่งนี้จนได้

มิหนำซ้ำ ซิ่วสุ่ยยังยึดมั่นในกฎระเบียบของสนามสอบ ปฏิเสธที่จะนำถังสุขภัณฑ์และกระบอกปัสสาวะไปเทให้อีกด้วย

ในวันฤดูร้อนอันอบอ้าว ภายในคอกสอบเล็กๆ คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นประหลาดพิกล

ทำให้เฉินเฮ่ออวี่ทั้งเศร้าทั้งแค้นระคนกัน จนคำตอบในกระดาษข้อสอบเริ่มกลายเป็นการวิพากษ์วิจารณ์สภาพสังคมไปเสียแล้ว

เพราะอยากรีบส่งกระดาษข้อสอบ เขาจึงทาขี้ผึ้งสะระแหน่ลงบนขมับเสียชุ่มโชก เย็นยะเยือกจนแสบร้อนหน้าผากไปหมด ทั้งยังฉุนเข้าตาจนแทบลืมไม่ขึ้น

เมื่อถูกกระตุ้นเช่นนี้ ความคิดจึงพลันกระจ่างแจ้งขึ้นมาอย่างน่าประหลาด ทำข้อสอบได้รวดเร็วปานลมกรด

พริบตาเดียวก็พลบค่ำอีกครา ชิวซานส่งแป้งย่างแห้งกรังให้เขาสองชิ้นด้วยความเวทนา คราวนี้แถมเนื้อตากแห้งมาให้ก้อนหนึ่งเป็นพิเศษ

จากนั้นก็วางชามน้ำไว้บนโต๊ะ แล้วเผ่นแน่บหนีไปอย่างรวดเร็ว

เฉินเฮ่ออวี่ที่ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง เสื้อผ้าแทบจะถอดออกหมดร่าง "..."

พอมองเนื้อตากแห้งก้อนนั้นอีกที ก็หมดความอยากอาหารไปสิ้นเชิง

อาจเป็นเพราะตรากตรำมาสองวันหนึ่งคืนจนเหน็ดเหนื่อยสาหัส คืนนี้เฉินเฮ่ออวี่จึงผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว

ครั้นเขาตื่นขึ้นมากลางดึก ก็รู้สึกปวดเอวจนแทบจะหัก แผงอกทั้งเจ็บทั้งคันคะเยอ

ลืมตาขึ้นดูก็พบว่าลำตัวท่อนล่างของตนห้อยตกลงไปกองกับพื้น เช่นนี้แล้วเอวกับขาจะไม่ปวดระบมได้อย่างไร

พอลูบคลำหน้าอกดูอีกที ก็โดนยุงตัวเมียจอมหื่นกามพวกนั้นกัดจนเป็นตุ่มแดงเต็มไปหมด!

สวรรค์ลงทัณฑ์แท้ๆ!

สนามสอบเอาชีวิตนี่!

คิดดูว่าในยุคปัจจุบันเขาเรียนหนังสือมาเกือบยี่สิบปี ผ่านสนามสอบมาร่วมร้อยครั้ง เคยต้องมารับกรรมเช่นนี้ที่ไหนกัน

ความรันทดผุดขึ้นกลางใจจนแทบจะหลั่งน้ำตาออกมาสองหยด แต่คิดดูอีกทีช่างมันเถอะ จึงขยี้หางตากลืนกลั้นมันกลับไป

สู้ควานหายาหม่องเขียวมาทาตุ่มที่ถูกยุงกัดดีกว่า

ในที่สุดก็ทนจนถึงเช้าวันรุ่งขึ้น เขารีบทำข้อสอบที่เหลือด้วยความเร็วสูงสุด ยังไม่ทันเที่ยงวันก็ส่งกระดาษข้อสอบล่วงหน้าเสียแล้ว

ก่อนหน้านี้เขาเคยลองสอบเสมือนจริงมาแล้วหนหนึ่ง นั่นเป็นการทำข้อสอบให้เสร็จภายในเวลาที่กำหนด

กินอยู่สุขสบายทั้งสิ้น จึงไม่รู้สึกว่ายากลำบากอะไร ถึงขั้นคิดว่าการสอบย่วนซื่อก็มีระดับแค่นี้เอง

ยามนี้ถึงได้รู้ว่าตนเองลำพองใจเกินไป ลำพังสภาพแวดล้อมในสนามสอบก็แทบจะพรากเอาชีวิตไปครึ่งหนึ่งแล้ว การเรียนหนังสือช่างเป็นเรื่องทุกข์ทรมานโดยแท้!

ชิวซานกับซิ่วสุ่ยช่วยกันลงมือ รื้อร่างเฉินเฮ่ออวี่ที่ส่งกลิ่นเหม็นหึ่ง หนวดเคราขึ้นรกครึ้ม และแทบจะเปลือยกายล่อนจ้อนออกมาจากโต๊ะแผ่นไม้ แล้วหามเข้าไปในเรือน

ตลอดทางทั้งสองคนต่างกลั้นหายใจจนดวงหน้าน้อยๆ แดงก่ำ

จ้าวซานจงเดินมาดูความครึกครื้นด้วยความสงสัย "เฮ้ เจ้าตัวหนักขนาดนั้นเชียวหรือ ดูสิ เหนื่อยจนพวกเจ้าสองคนหน้าดำหน้าแดงไปหมดแล้ว"

เขาเอ่ยพลางเดินเข้ามาใกล้เฉินเฮ่ออวี่ ทันใดนั้นก็ร้องลั่นออกมาคำหนึ่งว่า "มารดามันเถอะ!"

พลางกระโดดเผ่นถอยหลังไปหลายก้าวเพื่อหลบเลี่ยง "เจ้ามารดามันเถอะ ตกลงไปในหลุมส้วมมาหรืออย่างไร ทั้งเปรี้ยวทั้งเหม็นหึ่งขนาดนี้!"

มิน่าเล่าเจ้าเด็กสองคนนั้นถึงได้กลั้นจนหน้าดำหน้าแดง ที่แท้ก็เหม็นจนคนเขาแทบจะหายใจไม่ออกนี่เอง!

เกิดมาจนป่านนี้เฉินเฮ่ออวี่เพิ่งจะเคยถูกรังเกียจเดียดฉันท์ถึงเพียงนี้เป็นครั้งแรก โกรธจนมือไม้สั่นระริก

อากาศร้อนอบอ้าวปานนี้แถมยังถูกขังอยู่ตั้งสามวัน เหงื่อกาฬไหลท่วมตัวออกมาไม่รู้กี่ชั้น ซ้ำยังต้องนั่งเฝ้าถังสิ่งปฏิกูลถึงสองใบ จะไม่ให้เหม็นได้อย่างไรกัน

พวกเจ้ามีความเห็นอกเห็นใจกันบ้างได้หรือไม่

ทว่าชิวซานกับซิ่วสุ่ยผู้ไร้ซึ่งความเห็นอกเห็นใจ กลับเอากระดาษม้วนเป็นเกลียวอุดรูจมูกไว้อย่างเปิดเผย แล้วลงมือจับเขาแก้ผ้าจนล่อนจ้อนเหมือนไก่ถอนขน ก่อนจะโยนต้วมลงไปในอ่างอาบน้ำใบใหญ่

ชิวซานกรีดนิ้วคีบเสื้อผ้ากางเกงของเขาเอาไปทิ้ง

ฝ่ายซิ่วสุ่ยนั้นมีแรงเยอะ จึงใช้สบู่หอมขัดถูตัวเขาอย่างเอาเป็นเอาตายถึงสามรอบ

ที่น่าโมโหเข้าไปอีกก็คือจ้าวซานจง ยืนอยู่นอกหน้าต่างแล้วส่งเสียงร้องเชียร์กระซิบกระซาบไม่หยุดหย่อน

"ซิ่วสุ่ย ออกแรงอีกหน่อย ใช้แปรงขัดเลย!"