บทที่ 91 จัดระเบียบ

ฉางซิงโหวทั้งตกใจทั้งยินดี รีบสาวเท้าตามออกไปส่งแขก

ทั้งยังไม่ลืมหันกลับมาส่งสายตาให้เจ้าลูกทึ่มของตนที่กำลังยืนงงเป็นไก่ตาแตก รีบตามมาสิเว้ย

เฉินเฮ่ออวี่งงงันอยู่บ้างจริงๆ แต่พลันได้สติขึ้นมา หากมหาเสนาบดีเหมยไม่มีใจคอกว้างขวางถึงเพียงนี้ จะก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งโส่วฝู่ได้อย่างไร

เพียงแต่หลังจากเหมยต้าหลางสิ้นลมไป เขาก็หมดอาลัยตายอยาก ขี้เกียจจะดูแลเรื่องในเรือน จนปล่อยให้ฮูหยินผู้เฒ่ากับเรือนสองคอยปิดฟ้าด้วยฝ่ามือ ก่อเรื่องวุ่นวายจนบ้านช่องเละเทะไปหมด

คิดได้ดังนั้น เขาก็กระโดดผล็อยก้าวข้ามธรณีประตูตามมหาเสนาบดีเหมยไปติดๆ พลางเข้าไปประจบประแจงช่วยประคองอีกฝ่ายอย่างเอาอกเอาใจ

"ท่านปู่! ขอบพระคุณท่านที่เปี่ยมด้วยคุณธรรมความเที่ยงธรรมขอรับ! ท่านผู้เฒ่าวางใจได้ ข้าจะไม่มีทางให้ต่วนเอ๋อร์ต้องทนรับความน้อยเนื้อต่ำใจเป็นอันขาด! หากท่านลงมือทุบตีเจ้าสารเลวเหมยจื่อหานนั่นแล้วไม่ถนัดมือ เรียกข้าได้เลยนะขอรับ ข้าน่ะมีแรงเหลือเฟือ..."

"ช่างเจ้าเถอะ!" มหาเสนาบดีเหมยทั้งโกรธทั้งขำ สะบัดมือเขาออก ช่างกล้าเรียกข้าว่าท่านปู่เสียแล้ว

"ไปสอบย่วนซื่อให้ผ่านก่อนเถอะ หากสอบไม่ผ่าน เจ้าก็ต้องมาบ้านข้าทุกวัน ข้าจะคุมเจ้าอ่านตำราด้วยตัวเอง"

ชายชราพูดจบก็ยักคิ้วให้เขา

เฉินเฮ่ออวี่พลันรู้สึกสันหลังวาบขึ้นมาทันที

ฉางซิงโหวดีใจจนเนื้อเต้น "ศิษย์พี่! หากท่านยอมเหน็ดเหนื่อยสั่งสอนเขา ย่อมไม่มีอะไรจะดียิ่งไปกว่านี้แล้ว! พูดตามตรงนะ พวกเราน่ะล้วนรักลูก ห่วงลูกจนไม่กล้าลงไม้ลงมือตี ถึงได้ไม่เอาถ่านเช่นนี้ เอาแบบนี้เป็นอย่างไร พวกเรามาสลับกัน ท่านสั่งสอนลูกชายข้าด้วยตนเอง จะดุด่าว่าตีอย่างไรข้าไม่บ่นสักคำ หากลูกชายท่านต้องโดนตีล่ะก็ ส่งมาได้เลย ข้าเองก็มีเรี่ยวแรงเหลือเฟือ..."

เมื่อมองแผ่นหลังของสองตาเฒ่าที่เดินเคียงกันจากไป เฉินเฮ่ออวี่แทบจะร้องไห้ออกมา นี่พ่อแท้ๆ หรือเปล่าเนี่ย

คืนนี้ไม่ต้องกลับเรือนแยกแล้ว เฉินเฮ่ออวี่คอตกเดินกลับไปเรือนหลัง คิดดูแล้วจึงแวะไปรายงานตัวที่เรือนของซูเสี่ยวนางก่อน

วันพรุ่งนี้ก็จะต้องไปสู่ขอแล้ว อย่างไรก็ต้องแอบเปรยบอกนางสักหน่อย เพราะนางคอยเป็นกังวลเรื่องการแต่งงานของเขามาโดยตลอด

ซูเสี่ยวนางกำลังดื่มรังนกตุ๋นนมสดก่อนนอน พอได้ยินว่าคนที่ไปสู่ขอคือหลานสาวของมหาเสนาบดีเหมย นางก็ตกใจจนรังนกในปากสำลัก จากนั้นก็โก่งคอขย้อนจนอ้วกเอาอาหารทั้งมื้อออกมาจนหมดเกลี้ยง

เฉินเฮ่ออวี่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก พลางช่วยทุบหลังและเช็ดปากให้นาง พลางถามว่า "ท่านทำใจยอมรับไม่ได้ขนาดนั้นเลยหรือขอรับ"

ถึงขั้นพะอืดพะอมจนอ้วกออกมาเนี่ยนะ

ซูเสี่ยวนางรับน้ำชาจากมือสาวใช้มาบ้วนปาก "เจ้าเด็กบ้า ทำไมถึงปิดปากเงียบขนาดนี้ เสียแรงที่แม่เจ้าคอยเลือกภรรยาให้เจ้าทั้งวันทั้งคืน"

พูดจบนางก็ดึงลิ้นชักโต๊ะคังออก หยิบสมุดเล่มหนึ่งออกมาอย่างลับๆ ล่อๆ ก่อนจะกระซิบว่า "เจ้าดูสิ นี่ข้าเสียเงินจ้างคนไปสืบมาเชียวนะ ล้วนเป็นแม่นางที่ดีเลิศยอดเยี่ยมกันทั้งนั้น"

เฉินเฮ่ออวี่ทั้งขำทั้งขื่น พลิกเปิดดูทีละหน้า แต่ละหน้าล้วนเขียนชื่อสตรี อายุ รูปร่างหน้าตา ชาติตระกูล แม้กระทั่งญาติโกโหติกาว่ามีใครเป็นผู้มีอำนาจบารมีบ้างก็จดบันทึกไว้ในสมุดอย่างครบถ้วน

บางหน้ายังมีภาพวาดคร่าวๆ ลายเส้นโย้เย้บิดเบี้ยวจนดูไม่ออกว่างดงามหรือขี้ริ้ว

เขาปิดสมุดลง "ท่านอย่าได้เหนื่อยเปล่าเลยขอรับ นี่ก็ตกลงเป็นสกุลเหมยแล้ว พรุ่งนี้ท่านพ่อก็จะไหว้วานคนไปสู่ขอแล้ว"

ซูเสี่ยวนางอยู่แต่ในเรือนหลังมานาน จึงไม่ค่อยรู้เรื่องราวระหว่างเรือนต่างๆ ของสกุลเหมยเท่าใดนัก

เพียงได้ยินชื่อของมหาเสนาบดีเหมยก็ตื่นเต้นดีใจ รู้สึกว่าการแต่งงานครั้งนี้ถูกใจนางยิ่งนัก

นางถามคำถามมากมายด้วยความยินดีปรีดา แม่นางคนนั้นชื่ออะไร อายุเท่าไร ปีนักษัตรอะไร หน้าตาสะสวยหรือไม่ บ้านเดิมของมารดาอยู่ที่ไหน บิดามีตำแหน่งขุนนางขั้นใด

ถามเสียจนเฉินเฮ่ออวี่รู้สึกรำคาญใจ การจะแต่งงานสักครั้งนี่มันช่างยุ่งยากเสียจริง

พอได้ยินว่าบิดาของเหมยต่วนเป็นขุนนางขั้นสาม นางก็ดีใจจนตบหน้าขาฉาดแทบจะกระโดดตัวลอย

ทว่าไม่ทันไรก็ถูกเฉินเฮ่ออวี่สาดน้ำเย็นรดศีรษะเข้าให้ ขุนนางขั้นสามน่ะเป็นความจริง แต่คนตายไปแล้วก็เป็นความจริงเช่นกัน

ส่วนจะไปเป็นขุนนางอยู่ในปรโลกหรือไม่ และเป็นขุนนางขั้นใด เรื่องนั้นตนก็ไม่อาจล่วงรู้ได้จริงๆ

"แบบนี้ไม่ดีเลย ดวงพิฆาตบิดาชัดๆ" ซูเสี่ยวนางพึมพำขึ้นมาประโยคหนึ่ง

เฉินเฮ่ออวี่ขมวดคิ้วแน่น ขึ้นเสียงกล่าวว่า "ท่านอย่าได้พูดเช่นนี้เป็นอันขาดนะขอรับ! จะมีดวงพิฆาตไม่พิฆาตอะไรกัน หากพูดเช่นนี้ ลูกๆ ทุกคนของเหมยต้าหลางมิต้องมีดวงพิฆาตบิดากันหมดหรือ แล้วคู่สามีภรรยามหาเสนาบดีเหมยก็มีดวงพิฆาตบุตร เรือนสองเรือนสามสกุลเหมยก็พิฆาตพี่ชาย พิฆาตพี่ใหญ่..."

"ไอ้หยา ไม่พิฆาตก็ไม่พิฆาตสิ เจ้าจะร้อนใจไปไย" ซูเสี่ยวนางรีบลูบหลังปลอบให้เขาใจเย็นลง "ข้าก็แค่พูดไปอย่างนั้น! เจ้าไม่ถือสาก็พอแล้ว"

อย่างไรเสียมหาเสนาบดีเหมยก็ยังมีสุขภาพแข็งแรงดี ย่อมดีกว่าพวกตระกูลขุนนางชั้นผู้น้อยตั้งมากโข

"บิดาของเจ้าได้บอกหรือไม่ว่าจะให้สินสอดเท่าใด เรื่องนี้กะทันหันเกินไป ข้ายังไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลยสักอย่าง"

ซูเสี่ยวนางลนลานลุกขึ้น เดินไปเปิดหีบทันที "ต้องเลือกของมีค่าให้นางไว้ก้นหีบสักชิ้น"

เฉินเฮ่ออวี่ยิ้มอย่างจนใจ พลางรั้งนางไว้ "ดึกดื่นป่านนี้ท่านจะรีบร้อนไปไย พรุ่งนี้ไปสู่ขอก็ยังไม่ต้องเอาสินสอดทองหมั้นไปด้วย ค่อยๆ หาเถิด"

ซูเสี่ยวนางยิ้ม ที่หางตามีรอยตีนกาปรากฏขึ้นบางๆ "เจ้าได้แต่งภรรยาใหม่ เรือนหลังมีคนช่วยดูแล แม่ก็จะได้วางใจเสียที ข้าลองคิดดูแล้ว เด็กทั้งสองคนนั้นข้าจะช่วยเจ้าเลี้ยงดูเอง จะได้ไม่ไปรบกวนชีวิตภรรยาใหม่จนทำให้นางไม่สบอารมณ์"

ในยุคสมัยนี้ สตรีที่แต่งเข้ามาเป็นภรรยาใหม่ จำต้องดูแลและปฏิบัติต่อบุตรของภรรยาคนก่อนเป็นอย่างดี มิเช่นนั้นจะถูกตำหนิว่าไร้คุณธรรมและขี้ริษยา

ทว่าลึกๆ ในใจคนทั่วไปย่อมไม่มีใครยินดีนัก เรื่องที่แม่เลี้ยงเลี้ยงดูเด็กจนเสียคนจึงมีให้เห็นอยู่เนืองๆ

การที่ซูเสี่ยวนางดึงดันจะรับภาระนี้ไว้เอง ล้วนมาจากหัวอกของมารดาผู้เปี่ยมด้วยความเมตตา คิดอ่านวางแผนเพื่อพวกเขาอย่างสุดหัวใจ

เฉินเฮ่ออวี่ซาบซึ้งใจยิ่งนัก "อี๋เหนียงคอยเป็นห่วงเป็นใยข้าทุกเรื่อง ข้าจดจำไว้ในใจเสมอ"

สองแม่ลูกสกุลเฉินสมปรารถนา ต่างก็ยิ้มแย้มเบิกบานใจ

ทว่าทางฝั่งมหาเสนาบดีเหมยพอกลับถึงจวนแล้ว อารมณ์กลับไม่รื่นรมย์เช่นนั้น

ทันทีที่ก้าวเข้าประตู เขาก็ตะโกนเรียกนายท่านรองเหมยไปยังศาลบรรพชน ควักไม้หวายกระหน่ำตีศีรษะและใบหน้าไม่ยั้งไปหลายสิบที ทำเอานายท่านรองเหมยกลิ้งหนีคลานสะเปะสะปะ ร้องตะโกนขอความช่วยเหลือลั่น

ฮูหยินผู้เฒ่าเหมยได้ยินข่าวก็รีบรุดมา โผเข้ากอดปกป้องบุตรชายไว้พลางร้องไห้น้ำตานองหน้า "ท่านก็ตีข้าให้ตายไปเลยเถิด! ขอแค่ไว้ชีวิตหน่อเนื้อเชื้อไขคนเดียวที่เหลืออยู่นี้ให้ข้าก็พอ!"

สกุลเหมยมีบุตรชายสามคน บุตรคนโตกับคนรองเกิดจากนาง ส่วนคนที่สามเป็นบุตรอนุ ซึ่งมักไร้ตัวตนในสายตาคนเสมอ

บุตรคนโตว่านอนสอนง่ายมาโดยตลอด ส่วนคนรองกลับถูกนางตามใจจนเสียคน ไม่ได้มีความก้าวหน้าอันใด

มหาเสนาบดีเหมยขว้างไม้หวายทิ้ง แค่นเสียงเย็นชา "หากเจ้ายังเห็นแก่ความเป็นสามีภรรยา ก็อย่าได้มาขัดขวางข้า! ถ้าไม่ใช่เพราะมันไร้ความสามารถ ปล่อยให้เมียกับลูกทำเรื่องชั่วช้าตามอำเภอใจ จะเกิดเรื่องบัดซบเช่นนี้ขึ้นหรือ ถึงขั้นกล้าทำร้ายเลือดเนื้อเชื้อไขตระกูลตนเอง! ข้าไม่ตีเมียของมัน แต่ข้าจะตีเจ้าผู้ชายไม่เอาถ่านตัวนี้แหละ!"

นายท่านรองเหมยคุกเข่าตัวสั่นงันงกอยู่บนพื้น เอ่ยปากขอความเมตตา "ลูกไม่รู้จริงๆ ว่านังสารเลวนั่นก่อเรื่องอันใดขึ้นมา หากรู้แต่แรก ย่อมไม่มีทางยอมให้..."

"เจ้าหูหนวกหรือตาบอดกันแน่! พวกมันทำเรื่องชั่วช้าไม่ใช่แค่เรื่องเดียว และไม่ใช่แค่วันเดียว คนที่นอนร่วมหมอนอยู่ข้างกายเจ้าทุกค่ำคืน เจ้าจะไม่ระแคะระคายเลยสักนิดเชียวหรือ!"

นายท่านรองเหมยคิดในใจ ใครจะไปนอนร่วมหมอนกับนังแก่หน้าเหลืองนั่นทุกค่ำคืนกัน

ข้าไปนอนค้างที่เรือนอนุต่างหากเล่า ข้าถูกปรักปรำจริงๆ นะ

เมื่อเห็นเขากะพริบตาปริบๆ ตีหน้าซื่อราวกับไม่รู้อะไรสักอย่าง มหาเสนาบดีเหมยก็โมโหจนคว้าไม้หวายขึ้นมาอีกครั้ง

"เจ้าโง่เง่าเช่นนี้ได้ใครมากัน บิดาเจ้าอย่างข้าเฉลียวฉลาดเป็นเลิศ เหตุใดถึง... หึ ถึงได้คลอดเจ้าลูกหมูโง่บัดซบเช่นนี้ออกมาได้..."

ฮูหยินผู้เฒ่าเหมยหนังตากระตุก เอาอีกแล้ว มาอีกแล้ว

ทุกครั้งที่ลงมือตีลูก ก็เอาแต่ด่าว่าลูกโง่ ไม่ได้ความฉลาดของเขาไป ความหมายก็คือได้มาจากนางงั้นรึ

ครั้นมหาเสนาบดีเหมยบอกเล่าเรื่องราวที่ได้ยินมาจากศาลต้าหลี่จนหมดเปลือก ฮูหยินผู้เฒ่าเหมยกับนายท่านรองเหมยต่างก็อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง โจวซื่อสกุลเหมย นางกล้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ!

ต่อให้ไม่ชอบเรือนใหญ่เพียงใด ทว่าเด็กสองคนนั้นก็ยังเป็นคนสกุลเหมย เป็นสายเลือดที่นายท่านใหญ่เหมยทิ้งไว้เบื้องหลัง

ฮูหยินผู้เฒ่าเหมยไม่เคยคิดฝันเลยสักนิดว่าจะให้เหมยจื่อชิงกลายเป็นคนเสเพลที่เอาแต่กินดื่มเที่ยวบ่อนเสพสุรา และยิ่งไม่เคยคิดจะให้เหมยต่วนถูกผู้ใดลวนลามล่วงเกิน นั่นมันทำลายเกียรติยศชื่อเสียงของคนทั้งตระกูลเหมยเชียวนะ!

นางโกรธจนหน้าเขียวคล้ำ ผุดลุกขึ้นจากพื้นพรวดพราด ชี้นิ้วใส่นายท่านรองเหมยแล้วตวาดว่า "คราวนี้เจ้าสมควรโดนตีจริงๆ ไฉนถึงปล่อยให้นางทำเรื่องเหลวไหลได้ถึงเพียงนี้ หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป เจ้ายังมีหน้าก้าวเท้าออกจากบ้านอีกหรือ บุตรชายบุตรสาวของเจ้ายังจะแต่งงานออกเรือนได้อยู่อีกหรือไม่!"

นายท่านรองเหมยถูกประคบประหงมมาแต่เล็ก วันๆ เอาแต่เสเพลหาความสำราญ อย่างไรเสียในบ้านก็มีท่านพ่อกับพี่ใหญ่คอยเป็นผู้ตัดสินใจทุกเรื่องอยู่แล้ว

หากไม่ใช่เพราะพี่ใหญ่มาด่วนจากไปกะทันหัน แล้วโจวซื่อสกุลเหมยยุยงให้เขากุมอำนาจเป็นผู้นำตระกูล เขาก็ขี้เกียจจะเอาเรื่องพวกนี้มาใส่หัวอยู่แล้ว

บัดนี้พอเกิดเรื่องจะมาเอาความกับเขาหรือ

เขาเองก็ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยจริงๆ

ทว่าเขาก็รู้ว่าสถานการณ์ร้ายแรง จึงรีบปั้นหน้าขึงขัง บอกว่าจะไปสั่งสอนนังสารเลวนั่นให้สาสม

ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะลุกขึ้น ก็เจ็บจนร้องโอดโอยไม่หยุด ท่านพ่อลงมือหนักหน่วงเกินไปแล้ว ยามคิมหันต์เสื้อผ้าก็บางเบา หวดเสียจนตัวเขาเต็มไปด้วยรอยแผลแตกเป็นทางยาว

ฮูหยินผู้เฒ่าเหมยเห็นเช่นนั้นก็กลับมานึกสงสาร กอดบุตรชายไว้พลางร่ำไห้ "ถุย! ล้วนเป็นความผิดของนังสารเลวโจวซื่อทั้งนั้น ท่านจะมาตีลูกข้าทำไมกัน!"

มหาเสนาบดีเหมยหลับตาลง เฉินเฮ่ออวี่พูดถูกแล้ว คนพวกนี้สั่งสมนิสัยเสียมานานจนหยั่งรากลึก หากมิได้ลิ้มรสความยากลำบากเสียบ้าง ก็ไม่มีวันเปลี่ยนสันดานได้

ถึงเวลาที่ตระกูลเหมยต้องจัดระเบียบธรรมเนียมบ้านเสียใหม่จริงๆ แล้ว