บทที่ 90 เก๋อเหล่า

เฉินเฮ่ออวี่พาเหมยต่วนกลับไปส่งยังเรือนบรรพบุรุษสกุลเหมยที่หมู่บ้านเหราเหอโดยตรง ฮูหยินใหญ่เหมยเห็นทั้งสองคนกลับมาด้วยกันก็ประหลาดใจเป็นอันมาก

หลายวันก่อน ตอนที่ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลเหมยในเมืองซ่างจิงส่งมามารับตัวเหมยต่วนเข้าไปพักในเมือง นางก็รู้สึกกระสับกระส่ายไม่สบายใจอยู่แล้ว

เหมยต่วนถึงวัยออกเรือนแล้ว การรับตัวไปในยามนี้ ย่อมอดกังวลไม่ได้ว่าทางนั้นจะจับคู่ส่งเดช

ครั้นเหมยต่วนเล่าเรื่องราวทั้งหมดอย่างละเอียด มือในแขนเสื้อของฮูหยินใหญ่เหมยก็ค่อย ๆ กำแน่น นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่จึงเอ่ยขึ้นว่า "เหมยโจวซื่อคิดจะบีบให้ข้าตายชัด ๆ!"

เหมยโจวซื่อก็คือฮูหยินรองเหมยนั่นเอง

เฉินเฮ่ออวี่กำชับว่า "ตอนนี้อย่าเพิ่งแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไป แม้แต่น้องชิงก็อย่าเพิ่งบอก ข้าจะไปพบเหมยเก๋อเหล่าเพื่อพูดคุยให้กระจ่างเอง"

เหมยจื่อชิงยังเด็ก หากวู่วามขึ้นมาจะยิ่งเสียการ

ฮูหยินใหญ่เหมยมองเขาด้วยความซาบซึ้งใจ "เด็กดี เรื่องในวันนี้ต้องขอบใจเจ้าจริง ๆ... เรื่องที่เหลือเจ้าไม่ต้องยุ่งแล้ว ข้าจัดการเองได้"

นางก้มหน้าลงพลางยิ้มอย่างเย็นชา "ที่ข้ากินเจสวดมนต์อยู่ที่หมู่บ้านเหราเหอ เป็นเพราะข้ารู้สึกผิดต่อสามีผู้ล่วงลับ ที่ข้าหลบเลี่ยงเรื่องวุ่นวายในเมืองซ่างจิง เป็นเพราะเข้าใจความเจ็บปวดของท่านพ่อตาแม่ยาย หาใช่เพราะข้ากลัวเหมยโจวซื่อผู้นั้นไม่... ข้าไม่เคยเห็นนางอยู่ในสายตาด้วยซ้ำ"

เฉินเฮ่ออวี่ยิ้มบาง ๆ "ในเมื่อข้าลงมือไปแล้ว คนชั่วนี้ก็ให้ข้าเป็นเถิด จะดึงคนเข้าไปพัวพันเพิ่มอีกคนให้เปล่าประโยชน์ทำไมกัน"

บางครั้งสตรีก็แข็งกร้าวเกินไปไม่ได้ เพราะจะทำให้บุรุษรู้สึกว่ากำลังท้าทายอำนาจของตน

โดยเฉพาะบุคคลระดับเหมยเก๋อเหล่า ย่อมไม่มีทางทนเห็นสะใภ้ที่เคยทำผิดมีปากมีเสียงเด็ดขาด

กว่าเฉินเฮ่ออวี่จะกลับถึงเรือนพักตากอากาศก็จวนจะพลบค่ำแล้ว ชิวซานที่ถูกทิ้งไว้ให้คอยสืบข่าวเข้ามารายงานว่า แม่นางน้อยทั้งสามคนถูกส่งตัวกลับบ้านของตนแล้ว

ทางตระกูลเฉียวยังไม่รู้ว่ามีความเคลื่อนไหวอย่างไร แต่ตระกูลเหมยวุ่นวายจนโกลาหลไปหมด นายท่านรองเหมยวิ่งโร่ไปเอะอะโวยวายที่จวนฉางซิงโหวรอบหนึ่งแล้ว

ทว่าถูกเหมยเก๋อเหล่าที่ตามมาทีหลังเอาไม้เท้าไล่หวดไปหลายที โทษฐานทำเรื่องขายขี้หน้า

จากนั้นเขากับฉางซิงโหวก็คุยกันอยู่ในห้องหนังสืออยู่นาน ฉางซิงโหวจึงสั่งให้คนส่งจดหมายมายังเรือนพักตากอากาศ ให้เฉินเฮ่ออวี่รีบกลับจวนโดยเร็ว

เฉินเฮ่ออวี่ขานรับคำหนึ่ง แล้วไปผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน เนื้อตัวเปื้อนทั้งเลือดทั้งดินเหนอะหนะน่ารำคาญใจ

ตอนที่เขากลับถึงจวนฉางซิงโหวก็ล่วงเลยเวลาอาหารเย็นไปแล้ว นึกไม่ถึงว่าเหมยเก๋อเหล่าจะยังอยู่ในห้องหนังสือของฉางซิงโหว ไม่ได้กลับไป

พอเห็นเขาเดินเข้ามา ฉางซิงโหวก็รีบลุกขึ้น แสร้งทำเป็นกัดฟันกรอดแล้วฟาดลงบนไหล่เขาไปหลายที

ครั้นเห็นเหมยเก๋อเหล่าไม่มีทีท่าจะห้ามปราม เขาก็ชักมือกลับอย่างเก้อเขิน

แล้วเอ่ยกับเฉินเฮ่ออวี่ว่า "เจ้าตัวแสบ ต่อให้เหมยจื่อหานทำไม่ถูก เจ้าก็ไม่ควรส่งตัวไปที่ศาลต้าหลี่นี่หว่า มัดมันกลับบ้านแล้วให้พ่อมันสั่งสอนสักยกก็พอ..."

เฉินเฮ่ออวี่ไม่ได้ตอบคำบิดา แต่หันไปมองเหมยเก๋อเหล่าซึ่งนั่งอยู่ตรงที่นั่งประธาน

ใบหน้าซูบตอบของเหมยเก๋อเหล่าเต็มไปด้วยริ้วรอย ชายชราผู้อายุย่างเข้าสู่วัยหกสิบนี้ ตรากตรำทำงานเพื่อบ้านเมืองมาทั้งชีวิต ไม่กี่ปีก่อนต้องเผชิญกับความเจ็บปวดจากการสูญเสียบุตรชาย ทั้งยังถูกเล่ห์เหลี่ยมของเรือนสองหลอกลวงซ้ำเติม จนดูแก่ชราลงไปมากอย่างเห็นได้ชัด

ดวงตาเหยี่ยวอันเฉียบคมคู่นั้นจับจ้องเฉินเฮ่ออวี่อยู่นานโดยไม่เอ่ยคำใด

เฉินเฮ่ออวี่ยืนนิ่งอยู่อย่างเปิดเผยผ่าเผย สบตากลับไปโดยไร้ซึ่งความเกรงกลัวหรือคิดหลบเลี่ยง

ในความทรงจำของเหมยเก๋อเหล่า บุตรชายคนเล็กของตระกูลเฉินผู้นี้มักจะทำตัวเหลาะแหละแต่งหน้าทาปาก เดินเหินยังดูเจ้าเล่ห์พิลึกพิลั่น ราวกับไม่มีวันยืนหลังตรงได้

ไม่ได้เจอกันไม่กี่ปี กลับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ตอนนี้รูปร่างสูงโปร่ง ยืนตัวตรงสง่า ใบหน้าหล่อเหลาแฝงความเด็ดเดี่ยวกล้าหาญ ความแน่วแน่ในแววตายากที่ใครจะมองข้าม

ในที่สุด เหมยเก๋อเหล่าก็ถอนหายใจออกมา "เป็นเพราะข้าเข้มงวดไม่พอ ถึงทำให้ต่วนเอ๋อร์ต้องลำบาก เจ้าเองก็คงโมโหแทบบ้าเลยสินะ"

ย่อมต้องโมโหแทบบ้าอยู่แล้ว มิเช่นนั้นคงไม่ลงมือหนักหน่วงปานนั้น ทั้งยังดึงดันจะส่งเข้าคุกให้ได้

เหมยเก๋อเหล่าไม่ได้ไปเยี่ยมเยียนเจ้าตัวขายขี้หน้านั่นเลย

มีเพียงฮูหยินรองเหมยที่ไปเยี่ยมมาหนหนึ่ง พอกลับมาก็ร้องไห้จนตาแดงก่ำเป็นกระต่าย เอาแต่พรรณนาถึงสภาพน่าเวทนาของเหมยจื่อหาน วิงวอนขอความเมตตาให้เขารีบพาตัวเด็กคนนั้นออกมาโดยเร็ว

เฉินเฮ่ออวี่ชะงักไป พายุลูกใหญ่ที่คิดไว้ไม่ได้พัดกระหน่ำลงมา เหมยเก๋อเหล่าช่างเป็นจิ้งจอกเฒ่าเจนโลกสมคำร่ำลือ

เขาเอียงคอคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมา "ท่านมิได้ตำหนิที่ข้าลงมือหนักเกินไปหรือ"

"คนหนุ่มสาวรักแรงเกลียดแรง อีกทั้งยังอยากแสดงฝีมือต่อหน้าสตรีในดวงใจ ย่อมเข้าใจได้"

เหมยเก๋อเหล่ายกถ้วยชาขึ้นจิบช้า ๆ หนึ่งคำ "ทว่า ทำการสิ่งใดไม่ไว้หน้ากันเช่นนี้ ก็ใช่ว่าจะเป็นผลดี"

เฉินเฮ่ออวี่นึกในใจ ข้าไม่ได้ส่งเรื่องไปถึงกรมตรวจการ ให้เจ้าเลือกจัดการไอ้สุนัขตัวนั้นด้วยตัวเอง ยังไว้หน้าไม่พออีกหรือ

มีคำด่าอยู่คำหนึ่ง ไม่รู้ควรพูดออกไปดีหรือไม่

เฉินเฮ่ออวี่กล่าวอย่างจริงจัง "คิดว่านี่คงมิใช่ครั้งแรกที่เหมยจื่อหานก่อเรื่องชั่วช้า ทุกครั้งท่านล้วนกลบเกลื่อนปิดบังไว้เพื่อชื่อเสียงของตระกูลใช่หรือไม่ ขอถามหน่อยเถิด เขาเคยซาบซึ้งในความปรารถนาดีของท่านหรือไม่ เขาสำนึกกลับตัวแล้วหรือยัง"

เหมยเก๋อเหล่าพูดไม่ออก เรือนสองไม่เอาถ่านมาโดยตลอด หากมิใช่เพราะเรือนใหญ่สิ้นคนไปแล้ว เขาจะทนฝืนคัดเอาแม่ทัพจากพวกคนแคระไปทำไมกัน

ฉางซิงโหวรีบหัวเราะกลบเกลื่อน "โธ่ เจ้าเด็กนั่นมันเสเพลมาแต่ไหนแต่ไร ก็ให้พ่อมันโบยสั่งสอนสักสองสามยกก็พอ จะถึงคราวที่เจ้าต้องไปสั่งสอนลูกแทนคนอื่นเสียเมื่อไรกัน มันจะเลวก็เรื่องของมัน เจ้าก็อย่าถึงขั้นส่งมันเข้าคุกตะรางเลย"

เหมยเก๋อเหล่า...

ไม่ใช่สิ ไฉนข้าถึงรู้สึกว่าเจ้ากำลังหัวเราะเยาะบ้านข้าอยู่เล่า

เฉินเฮ่ออวี่มองความคิดในใจของเขาออก "ใต้เท้าเหมย ข้าจริงใจใคร่แต่งเหมยต่วนเป็นภรรยา จะหาเรื่องตั้งตนเป็นศัตรูกับตระกูลเหมยอย่างไร้เหตุผลได้อย่างไร แท้จริงแล้วสิ่งที่เหมยจื่อหานกับฮูหยินรองกระทำในคราวนี้... มันล้ำเส้นความอดทนของข้าไปแล้ว"

"นี่เป็นเรื่องภายในตระกูลเหมยของข้า อย่าว่าแต่เจ้ายังมิได้แต่งเหมยต่วนเลย ต่อให้แต่งแล้ว เรื่องของตระกูลเหมยก็ไม่ถึงตาเจ้าเข้ามาก้าวก่าย!"

เหมยเก๋อเหล่าขึ้นเสียง กระแทกถ้วยชาลงบนโต๊ะเสียงดังโครม น้ำชาสาดกระเซ็น ไหลนองไปตามเนื้อไม้ชิงชัน

เฉินเฮ่ออวี่จับจ้องหยดน้ำชาที่หยดติ๋ง ๆ พลางเอ่ยช้า ๆ "ท่านกล่าวเช่นนี้ ผู้น้อยคงต้องบังอาจถามสักคำ หากเป็นท่าน เมื่อได้ยินว่าสตรีในดวงใจถูกคนลวนลามเหยียบย่ำ ท่านจะทำเช่นไร"

เขาเงยหน้าขึ้น สบตากับเหมยเก๋อเหล่าตรง ๆ น้ำเสียงแฝงความจนใจ "เพื่อสิ่งที่เรียกว่าชื่อเสียงและผลประโยชน์ของตนเอง สมควรต้องสละชีวิตของนางเลยหรือ"

เหมยต่วนดูภายนอกอ่อนหวานนุ่มนวล ทว่าเนื้อแท้ดื้อรั้นเด็ดเดี่ยว ฮูหยินรองเหมยคิดว่านางจะยอมแต่งให้เหลียงฮั่นเฟิงเพื่อรักษาชื่อเสียง นั่นนับว่าประเมินนางต่ำเกินไปแล้ว

หากเกิดเรื่องที่ไม่อาจแก้ไขกลับคืนขึ้นมาจริง ๆ เหมยต่วนไม่มีทางมีชีวิตอยู่ต่อไปแน่

เหมยเก๋อเหล่าถูกเขาต้อนจนจนมุม แม้จะให้ความสำคัญกับหลานชายมาตลอด แต่หากต้องแลกชีวิตของหลานสาวเพื่อรักษาชื่อเสียงของหลานชาย คำพูดเช่นนี้เขาก็พูดไม่ออก

"อาสะใภ้และลูกพี่ลูกน้องคนละเรือน เพื่อทรัพย์สินเงินทองเพียงน้อยนิด ถึงกับบีบคั้นบุตรหลานเรือนใหญ่จนไม่เหลือทางรอด ปีก่อนก็ชักจูงล่อลวงเหมยจื่อชิงไปเที่ยวหอนางโลม มั่วสุมในบ่อนพนัน ปีนี้ยังให้หลานชายเศษสวะที่ไร้การศึกษามาลวนลามเหมยต่วน ขอถามหน่อยเถิด นี่เป็นเรื่องที่คนดี ๆ เขาทำกันหรือ"

เฉินเฮ่ออวี่ยิ้มพลางซักต่อ "เรื่องพวกนี้ท่านคงไม่รู้เลยสินะ"

ล่อลวงเหมยจื่อชิงไปเที่ยวหอนางโลม มั่วสุมในบ่อนพนันหรือ รูม่านตาของเหมยเก๋อเหล่าหดเกร็งลง เหลวไหลสิ้นดี!

เฉินเฮ่ออวี่กล่าวเสียงดังกังวาน "ข้าเฉินเฮ่ออวี่แม้จะเป็นคนเสเพล แต่ก็รู้ว่าลูกผู้ชายดีไม่กินข้าวแบ่งสมบัติ สตรีดีไม่ใส่ชุดแต่งงานเดิม วันหน้าข้าจะพึ่งพาความสามารถของตนเองเลี้ยงดูภรรยาบุตรและครอบครัว ไม่มีทางคิดคดแย่งชิงทรัพย์สมบัติของผู้อื่นเหมือนเรือนสองบ้านท่านเด็ดขาด!"

ฉางซิงโหวปรบมือให้บุตรชายอยู่ในใจเงียบ ๆ ยอดเยี่ยมมาก!

เหมยเก๋อเหล่านิ่งงันไปเนิ่นนาน ตกลงยังมีอีกกี่เรื่องกันแน่ที่เขาไม่ล่วงรู้

ภาพความสงบสมัครสมานกลมเกลียวที่เห็นในวันวาน ล้วนเป็นเพียงภาพลวงตากระนั้นหรือ

ทว่าเฉินเฮ่ออวี่ไม่คิดจะปล่อยเขาไปง่าย ๆ แม้ต่อแว่นแคว้นและราษฎรท่านจะเป็นขุนนางที่ดี แต่กลับมิใช่ประมุขเรือนที่ดีเลยสักนิด!

ในฐานะประมุขของตระกูล ไม่สืบหาความจริง ไม่ผดุงความยุติธรรม เอาแต่ประนีประนอมโบกปูนไกล่เกลี่ยไปวัน ๆ มิใช่เพียงทำร้ายสองพี่น้องเหมยต่วนเท่านั้น หากยังเป็นการส่งเสริมให้เหมยจื่อหานถลำลึกสู่ความตกต่ำลงไปทีละก้าวไม่ใช่หรืออย่างไร

เขายกยิ้มเย้ยหยัน "เรือนสองฉลาดเฉลียวปานนั้น เชี่ยวชาญการวางแผนคิดคำนวณ หากนำไปทำเรื่องอื่นไฉนเลยจะไม่สำเร็จ ทำไมต้องเอามาใช้กับคนในครอบครัวเดียวกันด้วย ข้าจะบอกความจริงแก่ท่านให้ เหมยจื่อหานคนนี้ไม่มีวันสร้างอนาคตอันใดได้ หากท่านส่งต่อกิจการของตระกูลให้เขา นั่นแหละถึงจะเป็นการทำลายตระกูลเหมยอย่างแท้จริง... หากให้ข้าสาธยายสิ่งที่เขาทำไว้ข้างนอกให้ท่านฟัง เกรงว่าฝาโลงของบรรพบุรุษตระกูลเหมยคงจะปิดเอาไว้ไม่อยู่เสียแล้ว"

"เฮ้ย ๆๆ พูดเรื่องโลงศพโลงเสิกอะไรกัน เหลวไหลน่า!" ฉางซิงโหวรีบปรามเขาไว้ เจ้าเด็กเวรนี่กระทั่งบรรพบุรุษของคนอื่นก็ยังกล้าเอามาล้อเล่น

แม้เขาจะรู้สึกว่าสิ่งที่ลูกชายพูดนั้นถูกต้องเป็นที่สุดก็ตาม

เหมยเก๋อเหล่าทอดถอนใจ พลางหัวเราะอย่างจนปัญญา "ข้าหลงคิดว่าวงศ์ตระกูลของตนมีธรรมเนียมเคร่งครัดบริสุทธิ์ นึกไม่ถึงว่าแท้จริงแล้วกลับเป็นเพียงหนองโคลนเน่าเหม็นแห่งหนึ่ง..."

"รู้ผิดแล้วแก้ไขย่อมประเสริฐยิ่ง ท่านเองก็มิต้องมัวโทษตนเองแล้วขอรับ ยังคงต้องรีบลงมือจัดระเบียบธรรมเนียมตระกูลเสียโดยไว" เฉินเฮ่ออวี่ได้ทีก็รีบเกาะตามน้ำไปทันควัน

เหมยเก๋อเหล่า...

นี่ข้าต้องมาฟังเจ้าเด็กนี่สั่งสอนงั้นรึ

"แล้วเจ้าคิดจะทำอย่างไร" เขาปรับสีหน้าให้เคร่งขรึมลงพลางเอ่ยถามเฉินเฮ่ออวี่

จุดประสงค์ที่เขามาในวันนี้ ก็เพื่อปรามมิให้เจ้าเด็กเวรนี่ก่อเรื่องให้เอิกเกริกใหญ่โต

"ข้าเพียงบอกเล่าสิ่งที่รู้แก่ท่านตามความจริงเท่านั้น ส่วนจะทำอย่างไร ย่อมเป็นเรื่องของท่าน ตระกูลเหมยจะไปได้ไกลเพียงใด มิใช่ต้องดูว่าท่านจะกุมหางเสืออย่างไรหรอกหรือขอรับ"

เฉินเฮ่ออวี่อ่านความคิดของเขาออกปรุโปร่ง

เจ้าเด็กเหลือขอนี่ถึงกับเอาอนาคตของตระกูลเหมยมาท้าทายเขา! ฉลาดหลักแหลม ใฝ่ก้าวหน้า ทั้งยังมีความกล้าหาญ ก็นับว่าคู่ควรกับหลานสาวของตนอยู่หรอก

เหมยเก๋อเหล่าแค่นเสียงหึ "วันพรุ่งให้บิดาเจ้าไปหาแม่สื่อ แล้วมาส่งสินสอดหมั้นหมายที่จวนเหมย เรื่องอื่นหลังจากนั้น เจ้าห้ามก้าวก่ายอีกเป็นอันขาด"

เหมยเก๋อเหล่ากล่าวพลางลุกขึ้นก้าวออกไปข้างนอก "ต่อให้ต้องตีเดรัจฉานพวกนั้นให้ตายคามือ ก็ต้องเป็นข้าที่ลงมือเอง"