บทที่ 89 ควบคุมตัว

ครั้นเฉินเฮ่ออวี่รุดมาถึงศาลต้าหลี่ สตรีทั้งสามก็ถูกไต่สวนเสร็จสิ้นแล้ว กำลังนั่งปาดน้ำตาอยู่ในลานเรือนด้านหลัง

พอมองเห็นเหมยต่วนเดินเข้ามา แต่ละคนต่างก็ถมึงทึงจ้องมองอย่างเย็นชา เพียงแต่เกรงกลัวท่าทางดุดันดุจยมทูตของเฉินเฮ่ออวี่ จึงไม่กล้าอ้าปากเท่านั้น

เฉินเฮ่ออวี่ระอาใจจนยอมแพ้ คนคิดร้ายผู้อื่นแท้ ๆ ไฉนกลับทำท่าทางราวกับตนเองเป็นผู้เคราะห์ร้ายไปเสียได้

เพียงเพราะพวกเจ้าคิดร้ายไม่สำเร็จ ก็เลยจะหันมาด่าทอผู้เสียหายแทนงั้นหรือ

มือปราบชั้นผู้น้อยเข้ามาตามเหมยต่วนเข้าไปให้การ เฉินเฮ่ออวี่จึงนั่งลงในลานเรือน เหม่อมองบานประตูนั้นนิ่งงัน คล้ายกับอยากมองทะลุเข้าไปดูว่าข้างในกำลังซักถามสิ่งใด

เฉียวหย่าเหนียงเดินมาข้างกายเขา เอ่ยเสียงเย็นชาปนเสียงขึ้นจมูกอันหนักอึ้ง "เจ้าจะแต่งสตรีไม่รักษาจริยธรรมของสตรีเช่นนี้จริง ๆ หรือ สตรีพรรค์นี้ แค่เล่นสนุกด้วยก็พอแล้ว จะตบแต่งเข้าเรือนได้อย่างไร—"

"หุบปากของเจ้าเสีย!" เฉินเฮ่ออวี่ไม่แม้แต่จะมองนางสักแวบ น้ำเสียงแฝงความเย็นชาและเหินห่าง "เป็นข้าที่ไม่รักษาจริยธรรมของบุรุษ เป็นข้าที่อยากอยู่กับนางเอง ก่อนที่ความอดทนที่ข้ามีต่อเจ้าจะหมดลง ไสหัวไปให้พ้นเดี๋ยวนี้"

"เจ้าแต่งกับคนมากรักหลายใจเช่นนาง อย่ามานึกเสียใจทีหลังก็แล้วกัน" เฉียวหย่าเหนียงโกรธจนตัวสั่น ยังคงปากแข็งข่มขู่

"เจ้าลองพูดมาสิ เหตุใดข้าต้องนึกเสียใจที่แต่งกับนาง" เฉินเฮ่ออวี่หันหน้าไปมองนาง แววตาเย็นยะเยียบ

"ไม่ว่าข้าจะแต่งกับนางหรือไม่ ก็ไม่มีทางไปข้องแวะกับสตรีเอาแต่ใจและจิตใจชั่วร้ายอย่างเจ้าเด็ดขาด หากข้าจะนึกเสียใจ ก็คงเป็นเรื่องที่ไม่ควรรู้จักเจ้าตั้งแต่แรก"

"แต่ว่า ข้าชอบเจ้านี่!" เฉียวหย่าเหนียงคุมสติไม่อยู่ ร้องไห้โฮออกมา ทั้งร้องไห้ทั้งกระทืบเท้า "ข้าจะไปทูลขอเสด็จลุงฮ่องเต้ ให้พระราชทานสมรสให้ข้า! ข้าจะเอาเจ้า ข้าไม่เอาใครทั้งนั้น!"

เฉินเฮ่ออวี่เงียบไป ครู่ใหญ่จึงเอ่ย "ข้าไม่มีวันแต่งกับเจ้าชั่วชีวิต เจ้าจะเคียดแค้นข้า ข้าก็ไม่มีอะไรจะแก้ตัว แต่หากเจ้ายังกล้าทำร้ายนางอีกล่ะก็ อย่าว่าแต่เจ้าเป็นท่านเซี่ยนจู่เลย ต่อให้เป็นจวิ้นจู่หรือองค์หญิง ข้าก็ไม่ละเว้นเจ้าแน่"

กล่าวจบก็เลิกคิ้วใส่เฉียวหย่าเหนียง "ถือเสียว่านับแต่นี้เจ้ากับข้าเป็นเพียงคนแปลกหน้า วันหน้าอย่าได้มาพัวพันกันอีก!"

พอได้ยินเหมยต่วนเล่าถึงการกระทำของเฉียวหย่าเหนียงที่หอฝูซุ่น ความรู้สึกผิดต่อเฉียวหย่าเหนียงที่หลงเหลือเพียงเศษเสี้ยวในใจเฉินเฮ่ออวี่ก็พลันมลายหายไปสิ้น

เขาคิดมาตลอดว่าไม่ว่าใครทำสิ่งใดก็ต้องมีขอบเขตบรรทัดฐานของตน ทว่าเฉียวหย่าเหนียงกลับไร้ซึ่งขอบเขตใด ๆ

"ไม่ ข้าทำไม่ได้ เจ้า... เจ้าลืมเรื่องเมื่อก่อนของเราแล้วหรือ—" เฉียวหย่าเหนียงน้ำตานองหน้า พลางปรี่เข้ามากอดแขนเสื้อของเฉินเฮ่ออวี่ไว้

"เมื่อก่อนหรือ เมื่อก่อนท่านเซี่ยนจู่ก็แค่เห็นข้าเป็นของเล่นแก้เหงาไม่ใช่หรือ" เฉินเฮ่ออวี่สะบัดแขนเสื้อออกอย่างแรงแล้วหัวเราะเยาะตนเอง

"ทำไมรึ เมื่อก่อนท่านเซี่ยนจู่อยากแต่งให้ข้าด้วยหรือ เกรงว่าคงเป็นเพราะเจ้าทนรับการถูกปฏิเสธไม่ได้ ยิ่งไม่ได้มาก็ยิ่งอยากได้เสียมากกว่ากระมัง"

"ข้าเปล่า—" เฉียวหย่าเหนียงโผเข้ามาอีกครั้ง แต่ถูกเฉินเฮ่ออวี่เบี่ยงตัวหลบจนนางคว้าได้แต่ความว่างเปล่า

เขาใช้สายตารังเกียจมองนาง ราวกับกำลังมองแมลงวันหัวเขียวตัวหนึ่ง "อะไรกัน อยากให้ข้าลากเจ้ากลับไปสกุลเฉียว เพื่อให้ท่านจวิ้นจู่สั่งสอนเจ้าให้ดีรึอย่างไร"

เฉียวหย่าเหนียงสะอึกหยุดสะอื้นในบัดดล เจ้าสารเลวเฉินเฮ่ออวี่ผู้นี้ทำเรื่องเช่นนั้นลงคอจริง ๆ แน่

หลายปีก่อนเคยมีคุณชายเสเพลคนหนึ่งคิดประชันขันแข่งกับเขาจนล่วงเกินเข้า

เขาก็มัดมืออีกฝ่ายแล้วลากกลับบ้านเยี่ยงลากหมาตายไปตลอดทาง ซ้ำยังชิงฟ้องร้องเอาผิด ป่าวประกาศความผิดอยู่หน้าประตูใหญ่ แม้แต่ท่วงท่าตอนที่อีกฝ่ายร่วมหลับนอนกับคณิกาบนเตียงก็ยังแจกแจงเสียละเอียดยิบ

ทำเอาคนในตระกูลนั้นอับอายจนหน้าดำหน้าแดง ต้องออกมาขอขมาต่อหน้า หวังเพียงให้พ่อตัวดีผู้นี้รีบไสหัวไปให้พ้น

เฉินเฮ่ออวี่แค่นเสียงฮึ "ข้าเป็นคนอย่างไร เจ้ารู้ดี หน้าตาศักดิ์ศรีอะไรนั่น ข้าไม่เคยเห็นอยู่ในสายตา มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ขอแค่ให้ตัวข้าสะใจไว้ก่อนเป็นพอ หากเจ้ายังกล้าก่อเรื่องวุ่นวายกับนางอีก เราก็รอดูกัน"

กล่าวจบก็ก้าวเท้าเดินไปยังห้องบันทึกคำให้การ แล้วตะโกนถาม "บันทึกเสร็จหรือยัง ข้าเข้าไปได้หรือไม่"

เฉียวหย่าเหนียงยืนเหม่อมองแผ่นหลังของเขาอย่างจนปัญญา

จะเอาเรื่องหรือแก้แค้นเฉินเฮ่ออวี่งั้นหรือ

แม้แต่มารดาอย่างอวิ๋นหยางจวิ้นจู่ก็ไม่มีทางยินยอม อวิ๋นหยางจวิ้นจู่เพื่อที่จะเกาะเกี่ยวอำนาจตระกูลใหญ่และรักษาชื่อเสียงเกียรติยศ จึงไม่เคยยอมให้นางเสียแรงไปกับ "คนไม่ได้ความ" อย่างเฉินเฮ่ออวี่เลยสักนิด

อีกทั้งท่านแม่ยังได้ปูทางเชื่อมสัมพันธ์ไว้ให้นางแล้ว ถึงขนาดยอมลดตัวไปเอาอกเอาใจมารดาผู้ให้กำเนิดอันต่ำต้อยของฝ่ายนั้น ซึ่งแท้จริงก็เป็นเพียงสาวใช้ล้างเท้าในตำหนักฮองเฮาเท่านั้น

ดังนั้น หากมารดารู้ว่านางวิ่งไล่ตามเฉินเฮ่ออวี่จนตัวเองต้องถูกกักตัวไว้ในศาลต้าหลี่เช่นนี้ จะต้องถูกดุด่าสั่งสอนยกใหญ่อย่างแน่นอน

เฉียวหย่าเหนียงคิดจนปวดหัวไปหมด ไม่รู้จะรับมืออย่างไร ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าการที่ท่านน้ากักขังนางไว้ในศาลต้าหลี่ก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่ต้องกลับไปถูกท่านแม่ดุด่าและสั่งกักบริเวณ

สองพี่น้องเหมยหรูกับเหมยฮวนที่อยู่ข้างๆ ต่างมองตาค้าง พวกนางรู้เพียงว่าเซี่ยนจู่เฉียวสนิทสนมกับเฉินเฮ่ออวี่ ไม่นึกเลยว่าความรู้สึกจะลึกซึ้งถึงเพียงนี้!

ถึงขั้นต้องอ้อนวอนเฉินเฮ่ออวี่อย่างน่าเวทนาปานนั้น!

ประเด็นสำคัญคือฝ่ายชายไม่ต้องการนางเลยสักนิด ไฉนถึงได้ไร้ยางอายถึงเพียงนี้นะ

มิน่าเล่านางถึงได้แอบส่งข่าวให้ฮูหยินรองเหมย บอกว่าเหมยต่วนคิดจะปีนขึ้นกิ่งเกียรติยศ คำพูดคำจามีแต่ยุแยงให้ขัดขวางการแต่งงานครั้งนี้

หากเรือนใหญ่ได้ที่พึ่งพิง ย่อมหมายความว่าเหมยจื่อชิงจะได้ลืมตาอ้าปาก ถึงเวลานั้นเรือนสองจะยังมีที่ยืนอะไรอีก

ประกอบกับหลังจากเหมยเก๋อเหล่าได้พบกับฉางซิงโหวแล้ว ก็กำชับภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากเป็นพิเศษให้รับตัวเหมยต่วนเข้ามายังเมืองหลวงเพื่อดูตัว

ข่าวนี้ทำให้ฮูหยินรองเหมยตื่นตระหนกจนลนลาน จึงลงมือทันทีโดยมิได้ไตร่ตรองให้รอบคอบ

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ สายตาที่สองพี่น้องสกุลเหมยมองเฉียวหย่าเหนียงก็เริ่มไม่ชอบมาพากลขึ้นมาทันที

นางตัวดีเจ้าแผนการผู้นี้ เอาตระกูลเหมยของพวกเรามาเป็นเครื่องมือแย่งชิงบุรุษด้วยความหึงหวง ทำให้ตระกูลเหมยของพวกเราต้องขายหน้าจนหมดสิ้น

ความแค้นนี้ผูกกันไว้แล้ว คอยดูเถิดว่าพวกเราจะไม่ฟ้องท่านปู่!

พอนึกถึงสีหน้าเคร่งขรึมไม่เคยยิ้มแย้มของท่านปู่ ทั้งสองคนก็ตกใจกลัวจนส่งเสียงสะอื้นฮึกฮัก วันคืนไฉนถึงได้ทรมานเช่นนี้นะ

ภายในห้อง เฉินเฮ่ออวี่ตวัดพู่กันเขียนใบคำฟ้องอย่างคล่องแคล่ว แล้วยื่นให้จ้าวซานจง

อีกฝ่ายทั้งขำทั้งขัน "เจ้าจะฟ้องบ้านพ่อตาตัวเองจริงๆ หรือนี่"

โดยทั่วไปเรื่องอื้อฉาวสกปรกในเรือนหลัง หากมิได้เกิดเรื่องใหญ่โตถึงขั้นคอขาดบาดตาย มักจะสะสางกันเป็นการลับทั้งสิ้น

เฉินเฮ่ออวี่ก็ซ้อมสองคนนั้นจนน่วมไปหมดแล้ว ขังไว้อีกไม่กี่วันก็เพียงพอแล้ว

หากยื่นฟ้องร้อง เหมยต่วนจะต้องมาขึ้นศาลหลายครั้ง แม่นางน้อยที่ยังไม่ออกเรือนต้องมาเผยโฉมต่อหน้าธารกำนัล...

อีกอย่าง หากนางฟ้องเหมยจื่อหาน ก็เท่ากับตัดขาดกับตระกูลเหมยโดยสิ้นเชิง เหมยเก๋อเหล่าก็คงไม่ยินยอมเช่นกัน

เฉินเฮ่ออวี่เป็นสหายของเขา เหมยต่วนก็นับเป็นภรรยาสหาย เรื่องนี้เขาจึงต้องคอยปกป้องเอาไว้

จ้าวซานจงเกลี้ยกล่อม "ข้ารู้ว่าเจ้าโมโห เรื่องนี้พวกเขาทำได้ไม่ถูกทำนองคลองธรรมจริงๆ! แต่อภัยได้ก็ควรให้อภัย อย่างไรเสียเจ้าก็ต้องไว้หน้าตาเฒ่าเหมยบ้าง เรื่องนี้หากแพร่งพรายออกไป เหมยจื่อหานตายไปก็สมควรแล้ว แต่ตาเฒ่าเหมยจะต้องเสียหน้าเป็นคนแรก เกรงว่าจะต้องลาออกจากตำแหน่งเพื่อแสดงความรับผิดชอบ"

พวกคนในกรมตรวจการก็ไม่ใช่พวกกินเบี้ยหวัดไปวันๆ เสียด้วย คงได้ถวายฎีกาเล่นงานเหมยเก๋อเหล่าจนแทบแทรกแผ่นดินหนีแน่

ซ้ำศัตรูทางการเมืองยังจะฉวยโอกาสเหยียบซ้ำ คนวัยปูนนี้หากล้มลงแล้ว ย่อมไม่มีทางพลิกฟื้นกลับมาได้อีก

เมื่อเหมยเก๋อเหล่าล้มลง ทายาทรุ่นหลังของตระกูลเหมยก็ยังขาดช่วง อย่าว่าแต่คนอื่นเลย แม้แต่เหมยจื่อชิงก็พลอยไม่ได้ประโยชน์ไปด้วย

ก็แค่จะตีหนูแต่กลัวแจกันแตกเท่านั้น

เฉินเฮ่ออวี่เองก็นึกถึงจุดนี้ ว่ากันตามจริงแล้ว เหมยเก๋อเหล่าเคยเป็นถึงพระอาจารย์ของฮ่องเต้ ซื่อสัตย์จงรักภักดีต่อฝ่าบาทมาโดยตลอด อีกทั้งยังเห็นอกเห็นใจราษฎร สร้างคุณงามความดีเพื่อบ้านเมืองและประชาชนไว้มากมาย

เขาถอนหายใจแล้ววางพู่กันลง "ใบคำฟ้องนี้ข้าจำเป็นต้องเขียน ขอรบกวนท่านช่วยนำไปมอบให้เหมยเก๋อเหล่าด้วยขอรับ ส่วนจะจัดการเหมยจื่อหานอย่างไร ก็ให้ผู้เฒ่าเป็นคนตัดสินใจเถิด ตลอดชีวิตของท่านเคยร้องทุกข์แทนราษฎร ลบล้างมลทินให้ผู้คนมากมาย ไม่รู้ว่าครั้งนี้จะทวงความยุติธรรมให้หลานสาวของตนเองได้หรือไม่"

"คิดได้เช่นนี้ก็ถูกแล้ว ข้าเชื่อว่าเหมยเก๋อเหล่าจะไม่เข้าข้างคนผิด"

จ้าวซานจงตบไหล่เขา "รู้หรือไม่ว่าเหตุใดข้าถึงต้องขังพวกเขาไว้เจ็ดวันค่อยไต่สวน เพราะเจ้ายังต้องเข้าสอบย่วนซื่อ ก่อนที่เจ้าจะเข้าสนามสอบ จะมีเรื่องผิดพลาดมาทำให้เสียเวลาไม่ได้เป็นอันขาด"

เฉินเฮ่ออวี่ดันมือเขาออก ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง แล้วคุกเข่ากราบกรานอย่างเป็นทางการ

ทะลุมิติมาเนิ่นนานถึงเพียงนี้ เขายังคงไม่ชินกับธรรมเนียมของคนโบราณที่เอะอะก็คุกเข่าคำนับ ทว่าครั้งนี้เขากลับคุกเข่าด้วยความเต็มใจอย่างยิ่ง

"พระคุณที่ท่านอ๋องทรงปกป้องและเกื้อหนุน เฮ่ออวี่มิอาจตอบแทนได้หมด หากมีสิ่งใดที่ต้องการข้า แม้ต้องตายหมื่นครั้งก็ไม่ปฏิเสธขอรับ! ขอท่านคอยดูต่อไปในภายภาคหน้า ข้าจะต้องจงรักภักดีเพื่อบ้านเมืองและราษฎร ช่วยท่านทำงานอย่างสุดความสามารถแน่นอน!"

จ้าวซานจงหัวเราะหึๆ ยื่นมือไปพยุงเขาขึ้นมา "ข้าถูกชะตากับเจ้า เห็นเจ้าเป็นพี่น้อง รู้สึกว่าเจ้าไม่เหมือนคนอื่นที่คอยแต่จะหาผลประโยชน์จากข้า หรือแสร้งทำประจบเอาใจ หากเจ้ามาทำเป็นเกรงอกเกรงใจกับข้าอีก เช่นนั้นพวกเราก็หมดสนุกกันพอดี"

เฉินเฮ่ออวี่หัวเราะ "เรื่องหนึ่งก็ส่วนเรื่องหนึ่ง เป็นพี่น้องก็ส่วนพี่น้อง บุญคุณที่ท่านมีต่อข้า อย่างไรข้าก็ต้องพูดขอรับ!"

"อย่ามาเล่นลิ้นไปหน่อยเลย อีกประเดี๋ยวข้าก็จะปล่อยคนแล้ว ตาแก่เหมยกับพวกคงได้ข่าวแล้วบุกมาที่นี่เป็นแน่"

จ้าวซานจงคลึงหัวคิ้ว "ข้ากะว่าจะหลบหน้าเขาสักสองสามวัน เจ้าคิดไว้หรือยังว่าจะรับมืออย่างไร"

"ข้าฟังพี่ใหญ่ ท่านหลบเขาสักสองสามวัน ข้าก็หลบเขาสักสองสามวันขอรับ!"

"ไสหัวไปเลย—"

มารดามันเถอะ เจ้าก่อเรื่องแล้วยังคิดจะมุดหัวหลบอีก เช่นนั้นพวกเขามิต้องมาตามเฉ่งเอากับข้าหรือไร

จ้าวซานจงเลิกคิ้วหนาขึ้น "คำฟ้องก็รับไว้แล้ว คนก็กักตัวไว้แล้ว บิดาจะขอเผ่นก่อนละ!"

เจ้าจัดการเอาเองก็แล้วกัน!

เล่นทุบตีหลานชายคนโตสายตรงของเขาจนหน้าบวมเป็นหัวหมู มัดเป็นหมูตอน แล้วเอาคานหามแห่กลับมาถึงศาลต้าหลี่ตลอดทาง

ยังจะกล้าบากหน้าไปสู่ขอหลานสาวเขาได้อย่างไร

เฉินเฮ่ออวี่จึ๊ปาก ส่งเสียงจึ๊ๆ สองที เรื่องนี้ชักจะจัดการยากอยู่สักหน่อยจริงๆ