บทที่ 88 แต่งกับเจ้า

เมื่อเห็นคนเริ่มมุงดูมากขึ้นเรื่อย ๆ จ้าวซานจงก็หลับตาลงอีกครา... เจ้าตัวสร้างเรื่องเอ๊ย!

ทว่าเรือนสองตระกูลเหมยก็รังแกคนเกินไปจริง ๆ!

คิดจะแต่งงานก็ส่งคนมาสู่ขอดี ๆ กลางวันแสก ๆ กลับมาฉุดกระชากลากถูดรุณีเช่นนี้มันเรื่องอันใดกัน

ว่ากันตามจริง นี่นับเป็นคดีอาญาได้เลยด้วยซ้ำ!

พอมองคนที่นอนเกลื่อนอยู่บนพื้นทั้งสี่คน แต่ละคนล้วนสะบักสะบอมกระจัดกระจาย เหมยจื่อหานยังคงส่งเสียงร้องโอดโอยไม่หยุด

เขาโบกมือ สั่งให้องครักษ์ไปกันชาวบ้านที่มายืนมุงดูเรื่องสนุกให้ออกไป

แล้วสั่งให้ชิวซานกับซิ่วสุ่ยเข้าไปดึงตัวเฉินเฮ่ออวี่ออกมา

อย่างไรเสียที่นี่ก็เป็นที่สาธารณะ ไม่สมควรทำให้เรื่องราวบานปลายใหญ่โต

เฉินเฮ่ออวี่ลุกขึ้นยืน เขายังคงโมโหจนหายใจหอบฟึดฟัด มือเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดสีแดงฉาน ไม่รู้ว่าเป็นเลือดของตนเองหรือของเจ้าสองคนนั้นกันแน่

อารมณ์ของเหมยต่วนสงบลงแล้ว นางขอบตาบวมแดงเดินเข้าไป ดึงมือของเฉินเฮ่ออวี่ขึ้นมาแล้วใช้ผ้าเช็ดหน้าพันแผลไว้ให้

เหมยจื่อหานที่นอนอยู่บนพื้นตาบวมเป่งจนลืมไม่ขึ้น เมื่อเห็นภาพนี้ลาง ๆ ก็พลันครวญครางออกมาทันที

"มือมันไม่ได้เป็นแผลสักนิด นั่นมันเลือดข้า! เฉินเฮ่ออวี่ ไอ้สารเลว ข้าจะให้ท่านปู่จับเจ้าขังคุก เจ้าอย่าหวังว่าจะได้ไปสอบเคอจวี่เลย! โอ๊ย... ข้าจะตายแล้ว..."

"ใต้เท้าจ้าว! ข้าขอฟ้องร้องเหมยจื่อหานกับไอ้เต่าบัดซบแซ่เหลียงในข้อหาข่มเหงรังแกสตรี! ขอใต้เท้าโปรดให้ความเป็นธรรมแก่พวกเราด้วยขอรับ!" เฉินเฮ่ออวี่พลันกล่าวขึ้นเสียงดัง

นิ้วชี้ตรงไปที่เหมยจื่อหานอย่างดุดัน "เดรัจฉานผู้นี้แหละที่ปล่อยให้ญาติของตนเองลงมือก่อเหตุ! มันเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด เป็นตัวการอยู่เบื้องหลัง ต้องจับมันไปด้วยกันขอรับ!"

เหมยจื่อหานถูกเขาชี้หน้าก็สงบเสงี่ยมลงทันควัน ในใจก่นด่ามารดาตนเองยกใหญ่ งานดี ๆ ที่ท่านมอบหมายให้ข้าแท้ ๆ เชียว

จ้าวซานจงอดไม่ได้ที่จะถอยร่นไปข้างหลังเล็กน้อย นึกเสียใจจริง ๆ ที่ตนแส่หาเรื่องมารอดูความครึกครื้น

แสร้งทำเป็นว่าข้าไม่ได้มาที่นี่จะได้หรือไม่

ทว่าเฉินเฮ่ออวี่ได้ปลดสายรัดเอวของเหมยจื่อหานออกอย่างคล่องแคล่ว แล้วมัดแขนขาทั้งสี่ข้างรวมเป็นก้อนเดียว ประหนึ่งหมูรอส่งขายตลาด

จากนั้นก็เดินไปมัดคนแซ่เหลียงต่อ ระหว่างที่ปลดสายรัดเอวและมัดเชือกนั้น ก็บังเอิญเหยียบเข้าที่มือหักของอีกฝ่ายไปหลายหน ก็น่าจะสักเจ็ดแปดเก้าสิบครั้งได้

คนแซ่เหลียงไม่กล้าร้องเสียงดัง เพราะกลัวว่าจะถูกแก้แค้นหนักข้อยิ่งกว่าเดิม

เขาได้แต่ครางฮือเบา ๆ พลางหลั่งน้ำตา แค้นใจนักที่แขนหลุดจนยกไม่ขึ้น

ผู้คนในห้องต่างมองดูเหตุการณ์ทั้งหมดนี้อย่างเงียบงัน

ทุกคราที่เห็นคนแซ่เหลียงโดนเหยียบเข้าสักที ทุกคนก็พร้อมใจกันทำหน้าเหยเกและมุมปากกระตุกตามไปหลายหน

เจ้าคนแซ่เหลียง เจ้าจำเป็นต้องกางมือระเกะระกะขวางทางไว้บนพื้นด้วยหรือ เช่นนี้จะไปโทษคนอื่นที่เหยียบเจ้าได้หรือไร

เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น เฉินเฮ่ออวี่ก็เริ่มสงบลง โทสะอันเกรี้ยวกราดเมื่อครู่ถูกควบคุมไว้ได้แล้ว

ชั่วชีวิตนี้เขาเกลียดบุรุษที่อาศัยพละกำลังข่มเหงสตรีที่สุด ยิ่งคราวนี้เป็นผู้หญิงของตนเองที่ถูกรังแก จึงเหมือนจุดชนวนระเบิดอารมณ์เขาเข้าอย่างจัง

เขาหิ้วคอคนทั้งสองขึ้นมากองรวมกัน หัวสุนัขสองหัวโขกชนกันดังโป๊กจนเกิดเสียงร้องโอดโอยขึ้นอีกระลอก

เมื่อเห็นว่าเหมยจื่อหานยังคิดจะด่าทอต่อ จึงถอดรองเท้าของอีกฝ่ายข้างหนึ่งยัดเข้าไปในปากเสียเลย ทำเอาเจ้าตัวโมโหจนได้แต่หลั่งน้ำตาเงียบ ๆ คราวนี้โลกทั้งใบพลันสงบลงในพริบตา

จากนั้นเฉินเฮ่ออวี่ก็หันไปประสานมือคารวะจ้าวซานจง "ใต้เท้า พวกเขารังแกคน ขอท่านโปรดให้ความเป็นธรรมแก่พวกเราด้วยขอรับ"

จ้าวซานจงกัดฟันกรอด อยากจะสวนกลับไปใจแทบขาดว่า ตกลงแล้วใครรังแกใครกันแน่

ทว่าเขายังคงอดกลั้นไว้ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยถาม "แม่นางเหมย เจ้าจะฟ้องร้องว่าพวกเขาข่มเหงรังแกเจ้าจริง ๆ หรือ"

ช่วงเวลานี้เหมยต่วนคิดกระจ่างแจ้งทุกอย่างแล้ว หากเรื่องที่นางถูกบุรุษฉุดกระชากลวนลามแพร่งพรายออกไป ชื่อเสียงของนางย่อมป่นปี้ไม่เหลือ

แต่ในเมื่อเฉินเฮ่ออวี่ลงมือทำร้ายคนเพื่อระบายโทสะแทนนาง นางก็ไม่มีวันยอมให้เขาต้องติดคุกเพราะเหตุนี้เด็ดขาด

นางจึงพยักหน้าอย่างเด็ดเดี่ยวและกล้าหาญ สายตาเย็นชาจับจ้องไปยังเดรัจฉานสองตัวบนพื้น

"ใต้เท้า ผู้น้อยขอฟ้องร้องเหลียงฮั่นเฟิง ฐานลวนลามเหยียดหยามและคิดจะขืนใจผู้น้อยเจ้าค่ะ! พี่ชายร่วมตระกูลเหมยจื่อหานเป็นผู้นำพาเหลียงฮั่นเฟิงมา เขาไม่เพียงไม่ช่วยเหลือ ซ้ำยังขัดขวางองครักษ์ของผู้น้อย เขาก็เป็นผู้สมรู้ร่วมคิดด้วยเจ้าค่ะ!"

"เหมยต่วน เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ เจ้าไม่ต้องการชื่อเสียงแล้ว ตระกูลเหมยก็ไม่ต้องเอาชื่อเสียงแล้วหรือไร!" เหมยหรูแผดเสียงตวาดใส่เหมยต่วน

เรื่องพรรค์นี้หากแพร่งพรายออกไป ชื่อเสียงตระกูลเหมยก็เป็นอันจบสิ้นกัน!

ไม่ต้องพูดถึงว่าท่านปู่จะลงโทษพวกนางอย่างไร แค่ในภายภาคหน้าก็คงไม่มีตระกูลดี ๆ ที่ไหนยอมแต่งงานเกี่ยวดองด้วยแล้ว!

เรื่องนี้เกี่ยวพันไปถึงลูกหลานตระกูลเหมยทุกคนที่ยังไม่ออกเรือน เหมยหรูกับเหมยฮวนจึงร้อนใจจนตาแดงก่ำ แทบอยากจะพุ่งเข้าไปตบหน้าเหมยต่วนสักสองสามฉาดเพื่อให้หุบปากเสีย

"พวกพี่สาว ท่านลวงข้ามาซื้อเครื่องประดับ คงคิดการไว้แต่แรกแล้วใช่หรือไม่ คงไม่บังเอิญถึงขั้นมาพบเฉียวเซี่ยนจู่ แล้วยังมาเจอเดรัจฉานผู้นั้นหรอกกระมัง" เหมยต่วนเอ่ยเสียงเย็น นิ้วเรียวชี้ตรงไปยังพี่สาวลูกพี่ลูกน้องทั้งสอง "พวกท่านกล้าพูดหรือไม่ว่าไม่รู้เรื่องรู้ราว"

เหมยหรูกับเหมยฮวนสบตากัน ในใจสั่นสะท้านไม่กล้ายอมรับ

เป็นท่านแม่ที่สั่งให้พวกนางล่อเหมยต่วนออกมาจริงๆ โดยอาศัยจังหวะให้มาพบกับญาติผู้พี่สกุลเหลียง เพื่อกุข่าวลือเสียหายให้คนทั้งคู่

จากนั้นฮูหยินรองเหมยค่อยไปเปรยต่อหน้าท่านย่าว่าทั้งสองมีใจตรงกันแต่แรก หวังจะผูกเรื่องแต่งงานนี้ให้สำเร็จจนได้

ผู้ใดจะไปคาดคิดว่าจะไปสะกิดเอาตัวซวยอย่างเฉินเฮ่ออวี่ผู้นี้เข้า

เมื่อเห็นสภาพพี่ชายแท้ๆ กับญาติผู้พี่นอนเกลือกกลิ้งอยู่บนพื้นแทบไม่เป็นผู้เป็นคน พวกนางยังจะกล้ายอมรับอีกหรือ

น้ำตาของเหมยต่วนไหลอาบแก้ม "ข้าอยู่เรือนบรรพบุรุษมาสี่ปี แทบไม่เคยพบหน้าพวกท่าน มั่นใจว่ามิเคยล่วงเกินพี่ชายพี่สาวแม้แต่น้อย ชื่อเสียงของสตรีสำคัญยิ่งกว่าฟ้าดิน เหตุใดพวกท่านจึงต้องทำร้ายข้าถึงเพียงนี้ หากวันนี้คุณชายเฉินมาไม่ทันการณ์ หรือว่าข้าต้องปลิดชีพตนเองเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์อย่างนั้นหรือ"

จ้าวซานจงใจกระตุกวูบ สีหน้าพลันเคร่งขรึมขึ้นมาทันที

สตรีหวงแหนความบริสุทธิ์และชื่อเสียงยิ่งชีพ หากพวกตนมาไม่ทันเวลา เกรงว่าในเมืองซ่างจิงคงต้องมีคดีคนตายเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งศพแล้ว

เรื่องนี้ ต้องจัดการ

เฉินเฮ่ออวี่นั่งลง ทอดถอนใจพลางยกมือขึ้นลูบหน้าผาก "ข้าไม่ชอบลงไม้ลงมือกับสตรี"

เหมยหรูกับเหมยฮวนรีบถอนหายใจโล่งอก ยังดี รอดตัวไปที

"แต่ข้าก็ไม่ปล่อยคนที่รังแกเหมยต่วนไปเฉยๆ เช่นกัน เอาอย่างนี้แล้วกัน รอให้พวกเจ้าทั้งสองแต่งงานออกเรือนไปเมื่อใด ข้าค่อยไปสนทนากับสามีของพวกเจ้าสักหน่อย" เฉินเฮ่ออวี่เอ่ยเสริมขึ้นเนิบๆ "ข้าอยากจะดูนักว่า ภายภาคหน้าผู้ใดจะมีบุญวาสนาถึงเพียงนั้น ได้แต่งสตรีใจคออำมหิตเช่นนี้ไปเป็นภรรยา"

หากชื่อเสียงเช่นนี้แพร่งพรายออกไป พวกนางสองคนยังจะมีหน้าได้แต่งออกไปอีกหรือ

เหมยหรูกับเหมยฮวนน้ำตาร่วงรินไร้เสียง จะตีสตรีก็ตีเถิด อย่าทำเช่นนี้เลย

จ้าวซานจงนวดขมับ เอาเถอะ เรื่องซุบซิบก็ดูจนหนำใจแล้ว

เขาโบกมือเรียกองครักษ์เข้ามา ลากเอาสุกรสองตัวบนพื้น... ไม่สิ ลากตัวจำเลยทั้งสองคนออกไป

"ข้าเห็นพวกเขาสองคนเมื่อครู่ไฟโทสะแรงกล้านัก ส่งไปขังคุกใหญ่สักเจ็ดวันดับไฟเสียก่อน หากไม่มีคำสั่งของข้า ห้ามปล่อยตัวออกมาเด็ดขาด!"

เหมยจื่อหานได้ยินเช่นนั้นก็ร้อนรนจนส่งเสียงอู้อี้ ทว่าน่าแค้นใจที่ถูกพื้นรองเท้ายัดปากไว้ จึงพูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว

จ้าวซานจงปรายตามองเฉินเฮ่ออวี่กับเหมยต่วนปราดหนึ่ง "ไปกันเถอะ ไปบันทึกคำให้การและเขียนคำร้องเสีย"

เขารู้ดีว่าประเดี๋ยวท่านผู้เฒ่าเหมยคงต้องรีบรุดมาหาเขาแน่ สกุลเหมยทนขายหน้าเรื่องพรรค์นี้ไม่ได้หรอก

ทว่าไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องดำเนินตามขั้นตอนให้ครบถ้วน

อืม...

จะปล่อยให้ข่าวรั่วไหลเร็วเกินไปไม่ได้ เขาไม่ได้อยากเจอตาเฒ่าเหมยเสียหน่อย

จ้าวซานจงขมวดคิ้ว ตวัดสายตามอง

"มัดแม่นางน้อยทั้งสามคนนี้ไปด้วย เอาตัวไปบันทึกคำให้การ!"

เฉียวหย่าเหนียงเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ "ท่านน้า! มัดข้าหรือเจ้าคะ"

"ก็เจ้านั่นแหละ ตัวไร้ขื่อไร้แป! วันหลังข้าจะบอกให้แม่เจ้าตีขาเจ้าให้หักเสียก่อน!" จ้าวซานจงเอ่ยอย่างรำคาญใจ

เพื่อจะเสนอหน้าประเคนตัวให้บุรุษ ถึงกับลงมือทำเรื่องชั่วร้ายอำมหิตเช่นนี้ ช่างขายหน้าราชวงศ์แท้ๆ!

สตรีทั้งสามทั้งโกรธทั้งแค้น ทว่าก็ไม่กล้าร้องแรกแหกกระเชอขอความเป็นธรรมต่อหน้าผู้คน

พวกนางรีบสวมหมวกคลุมหน้าปิดบังใบหน้า แล้วถูกคุมตัวไปยังศาลต้าหลี่ ถูกแล้ว ศาลต้าหลี่นั่นแล

เรื่องราวอย่างไรก็ต้องควบคุมให้อยู่ในมือตนเอง จ้าวซานจงถอนหายใจ

ครั้นคนอื่นไปกันหมดแล้ว สองคนที่เหลืออยู่เป็นกลุ่มสุดท้ายต่างก็สบตากัน

ใบหน้าของเหมยต่วนซีดเผือด เอ่ยเสียงสั่นเครือ "เขา... เขาเพียงแค่ดึงข้อมือข้าจริงๆ แล้วก็ลูบแก้มข้า สี่... สี่ครั้ง"

ในใจนางหวาดกลัวเหลือเกิน หากเรื่องในวันนี้แพร่งพรายออกไป ผู้คนย่อมต้องนินทาว่าร้ายอย่างน่าเกลียด คำคนกลืนกินชีวิตคนได้ เฮ่อหลางยังจะแต่งงานกับนางอยู่หรือไม่

เฉินเฮ่ออวี่มองนางด้วยแววตาอ่อนโยน ในอกรู้สึกเจ็บแปลบและขมขื่นระคนกัน

สังคมในยุคนี้ช่างแปลกประหลาดสิ้นดี ด้านหนึ่งไม่รังเกียจเรื่องสามีภรรยาหย่าร้าง หญิงม่ายแต่งงานใหม่ กระทั่งสตรีที่หย่าร้างหรือหญิงม่ายก็ยังสามารถแต่งเข้าไปอยู่ในตระกูลที่ดีได้

ทว่าอีกด้านหนึ่งกลับเข้มงวดกับแม่นางน้อยที่ยังไม่ออกเรือนอย่างยิ่งยวด ขอเพียงมีชื่อเสียงด่างพร้อยแม้เพียงนิด ก็อย่าได้หวังว่าจะแต่งเข้าตระกูลสูงศักดิ์ได้เลย

ดังนั้นประมุขตระกูลใหญ่ผู้คร่ำครึบางคน เพื่อสิ่งที่เรียกว่าชื่อเสียงของตระกูล ถึงกับยอมสั่งประหารเด็กสาวที่สูญเสียความบริสุทธิ์เป็นการลับ

เขานึกเสียใจอย่างสุดซึ้งที่เคยทำให้เหมยต่วนต้องตกอยู่ในอันตราย จะเอาวิธีคบหาดูใจแบบคนยุคปัจจุบันไปปฏิบัติต่อคนยุคนี้ได้อย่างไรกัน หากมีคนล่วงรู้เข้า นั่นไม่เท่ากับทำร้ายนางหรอกหรือ...

เหมยต่วนเห็นเขาเงียบไปเนิ่นนานก็ยิ่งหวาดกลัว นัยน์ตาดั่งกวางน้อยเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตา นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสะอื้นว่า "ข้าไม่ได้อยากข้องแวะอันใดกับเขาจริงๆ นะ เป็นเขาที่จู่ๆ ก็โผล่มา—"

ทันใดนั้น นางก็ถูกเฉินเฮ่ออวี่รวบตัวเข้าไปกอดไว้อย่างอ่อนโยน เขาเอ่ยเสียงแผ่วว่า "ข้าไม่ดีเอง ข้าจัดการเรื่องราวไม่รอบคอบจนพลอยทำให้เจ้าเดือดร้อน กลัวแล้วใช่หรือไม่ ทั้งหมดเป็นความผิดข้าเอง โทษข้าเถอะ..."

เหมยต่วนซบศีรษะลงตรงซอกไหล่ของเขา ปล่อยให้น้ำตาหลั่งรินลงมาเงียบๆ "ท่านจะรังเกียจข้าหรือไม่"

"เด็กโง่ ข้าไม่มีทางรังเกียจเจ้า ต่อให้มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นจริงๆ ข้าก็จะแต่งกับเจ้า เจ้าไม่ได้ทำอะไรผิดเลยสักนิด คนที่ทำผิดคือพวกมันต่างหาก"

เฉินเฮ่ออวี่ประคองใบหน้าของนางขึ้นมา สบตานางพลางเอ่ยทีละคำอย่างหนักแน่นว่า "ข้าจะแต่งกับเจ้า ท่านพ่อของข้าไปทาบทามสู่ขอกับท่านปู่ของเจ้าแล้ว..."