บทที่ 87 โทสะเดือดดาล

เฉินเฮ่ออวี่ตกใจจนสะดุ้ง ลุกขึ้นยืนทันทีแล้วถามว่า "พูดให้ชัด เรื่องมันเป็นอย่างไรกันแน่"

เขาเอ่ยถามพลางสาวเท้าเดินออกไปข้างนอก โดยไม่รอฟังคำตอบจากชิวซานด้วยซ้ำ

ปากก็เอ่ยขออภัยจ้าวซานจง "ท่านอ๋อง ข้าต้องขออภัยด้วย ข้าจำต้องรีบไปก่อน เรื่องรายละเอียดเอาไว้วันหลังเราค่อยคุยกัน"

จ้าวซานจงขมวดคิ้ว ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเรียกองครักษ์สองนายตามหลังเฉินเฮ่ออวี่ไป

ทางด้านนี้ เฉินเฮ่ออวี่เดินไปพลาง ฟังชิวซานอธิบายไปพลาง

"องครักษ์ไม่กี่คนที่เราจ้างไว้ เมื่อครู่วิ่งมาส่งข่าวคนหนึ่งขอรับ บอกว่าแม่นางน้อยเหมยตามพวกพี่น้องตระกูลเหมยไปซื้อเครื่องประดับที่หอฝูซุ่น แต่ไม่รู้เป็นอย่างไร จู่ ๆ มีญาติคนหนึ่งชื่อคุณชายเหลียงโผล่มา พูดคุยไปได้ไม่กี่คำก็ลงไม้ลงมือลวนลามแม่นางน้อยเหมย ส่วนคุณชายและแม่นางน้อยตระกูลเหมยก็ไม่ห้ามปรามเลยสักนิด"

พูดไม่ทันขาดคำก็เดินมาถึงหน้าประตู ซิ่วสุ่ยจูงม้ารออยู่แล้ว

ชิวซานรีบช่วยจับโกลนม้าให้เฉินเฮ่ออวี่ "คนของเราเห็นท่าไม่ดีจึงปรากฏตัวเข้าไปขวาง ทว่ากลับถูกนายท่านใหญ่เหมยตวาดใส่จนชะงัก ถึงอย่างไรคนเขาก็เป็นขุนนาง องครักษ์เราเป็นแค่ชาวบ้าน..."

ได้ยินถึงตรงนี้ เส้นเลือดที่หน้าผากของเฉินเฮ่ออวี่ก็ปูดโปน สองหมัดกำแน่น

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นฝีมือของเหมยจื่อหาน ส่วนคุณชายเหลียงนั่นก็คงเป็นหมาขี้เรื้อนตัวไหนสักตัวจากทางฝั่งลุงของมันแน่

มารดามันเถอะ กล้าลงมือกับน้องสาวลูกพี่ลูกน้องของตัวเอง วันนี้หากข้าไม่บิดเอาตับไตไส้พุงพวกมันออกมาระบายโทสะ ข้าไม่ยอมเลิกราเด็ดขาด!

เมื่อนึกถึงว่าเหมยต่วนกำลังเผชิญกับความตื่นตระหนก เขาก็แทบทนรอไม่ไหวอีก พลิกตัวขึ้นหลังม้าแล้วเอาเดือยกระทุ้งสีข้างม้าอย่างแรง ดึงสายบังเหียนแน่นแล้วพุ่งทะยานออกไปราวกับลูกเกาทัณฑ์

จ้าวซานจงวิ่งตามออกมา ได้แต่สำลักฝุ่นควันที่กีบม้าตะกุยทิ้งไว้ เขาไอโขลก ๆ พลางตะโกนเสียงดัง "ย่านชุมชนควบม้าไม่ได้นะ—"

ทว่ายามนี้เฉินเฮ่ออวี่มีหรือจะยอมฟังเขา

พอนึกถึงเหมยต่วน ใจเขาก็ร้อนรนราวกับถูกเพลิงผลาญ ต่อให้ถูกจับเข้าคุกตะราง เขาก็ต้องรีบไปให้ถึงโดยเร็วที่สุด

จ้าวซานจงตะโกนไปพลาง ก็ขึ้นม้าควบตามไปพลาง "อย่าได้ควบม้าในย่านชุมชน—"

คนเดินถนน...

เจ้าคนที่กำลังควบม้าในย่านชุมชนนั่นน่ะ ตกลงเจ้าตะโกนบอกใครไม่ให้ควบม้ากันแน่

ยังดีที่เรือนพักตั้งอยู่ใจกลางเมือง เดิมทีก็เป็นย่านที่เจริญรุ่งเรืองอยู่แล้ว ไม่นานเฉินเฮ่ออวี่ก็ควบม้ามาถึงหอฝูซุ่น

องครักษ์ที่เขาจ้างไว้คนหนึ่งกำลังเดินกระวนกระวายอยู่หน้าประตู พอเห็นเขามาถึงก็แทบจะร้องไห้ "คุณชาย ข้าน้อยไร้ความสามารถ..."

"นำทาง!"

เฉินเฮ่ออวี่สาวเท้าบุกเข้าไปข้างในโดยไม่แม้แต่จะปรายตามองรอบข้าง แววตาแฝงความดุดันเหี้ยมเกรียม

เขารู้แจ้งแก่ใจว่านี่ไม่ใช่เจตนาของมหาเสนาบดีเหมยอย่างแน่นอน ต้องเป็นเรือนสองที่เล่นตุกติกแน่!

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็อย่าหาว่าเขาไม่เกรงใจ ไอ้เศษสวะคุณชายเสเพลเหมยจื่อหานนั่นมีชนักติดหลังอยู่ในมือเขากี่เรื่องจนนับไม่ถ้วน ช่างประไร ประเดี๋ยวจะแฉออกมาให้หมดเปลือกไปเลย

อยากจะสืบทอดกิจการตระกูลเหมยงั้นหรือ ชาติหน้าค่อยไปเกิดใหม่แล้วกัน!

องครักษ์รีบนำเขาขึ้นไปยังห้องส่วนตัวบนชั้นสอง ทั้งกลุ่มแผ่รังสีโทสะเกรี้ยวกราดจนหลงจู๊กับเสี่ยวเอ้อร์หวาดผวาตัวสั่นงันงก ไม่กล้าเข้าไปขัดขวาง

เพิ่งจะขึ้นมาถึงชั้นสอง ก็เห็นชายท่าทางคล้ายองครักษ์สองคนยืนเฝ้าอยู่ที่ระเบียงทางเดิน พอเห็นพวกเขาจึงปรี่เข้ามาขวาง

โทสะของเฉินเฮ่ออวี่ไม่อาจสะกดกลั้นได้อีกต่อไป ลงมือครานี้จึงอำมหิตเป็นพิเศษ

เขาเหวี่ยงหมัดออกไปเต็มแรงสิบส่วน เพียงไม่กี่กระบวนท่าก็คว่ำตัวการลงไปกองกับพื้นแล้วบิดแขนจนหลุด ชิวซานกับซิ่วสุ่ยรีบพุ่งเข้าไปสยบอีกคนไว้ได้ทันควัน

ชิวซานแอบจุดเทียนไว้อาลัยให้เหมยจื่อหานอยู่ในใจ... นี่เป็นครั้งแรกที่คุณชายโมโหถึงเพียงนี้ เกรงว่าจะจบลงไม่ง่ายเสียแล้ว

ทันใดนั้น ก็ได้ยินเสียงร้อง "อ๊าก" ดังมาจากในห้องห้องหนึ่ง ทว่ากลับเป็นเสียงผู้ชายงั้นหรือ

เฉินเฮ่ออวี่ไม่ทันได้คิดให้ถี่ถ้วน รีบก้าวพรวดเข้าไปแล้วผลักประตูเปิดออกอย่างแรง ก็เห็นชายผอมกะหร่องหน้าตาหยาบโลนคนหนึ่งกำลังกระชากข้อมือของเหมยต่วนอยู่จริง ๆ

ชายผู้นั้นพูดอย่างฉุนเฉียว "นังเด็กบ้าไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ยังกล้ากัดข้าอีกหรือ ข้าอุตส่าห์ให้เกียรติเจ้า อย่าทำเป็นเล่นตัวไปหน่อยเลย!"

เหมยต่วนน้ำตาคลอเบ้า ตะโกนลั่น "ข้าจะฟ้องท่านปู่ พวกเจ้าข่มเหง..."

ครั้นได้ยินเสียงเปิดประตูดังขึ้น นางเงยหน้ามองเห็นเฉินเฮ่ออวี่ ก็โฮแตกออกมาทันที

เมื่อครู่นางพยายามข่มใจเตือนตนเองมิให้หวาดกลัว แท้จริงแล้วในใจกลัวจนแทบแย่ พอมาเห็นเขาในตอนนี้จึงมิอาจกลั้นไว้ได้อีกต่อไป

ชายหน้าตาหยาบโลนผู้นั้นยังคงพูดต่อไป "ยอมเป็นของข้า รับรองว่าเจ้าจะ..."

เฉินเฮ่ออวี่สาวเท้าไม่กี่ก้าวก็ถึงตัว ไม่พูดพร่ำทำเพลงคว้าหมับเข้าที่ข้อมือข้างที่รั้งเหมยต่วนไว้ของมัน แล้วออกแรงบีบลงไป ชายหน้าตาหยาบโลนร้องลั่นราวกับหมูถูกเชือด พลางปล่อยมือจากเหมยต่วนทันที

เมื่อได้ยินเสียงเอะอะ เหมยจื่อหานก็พาพวกหญิงสาวเดินออกมาจากห้องด้านใน หนึ่งในนั้นกลับเป็นเฉียวหย่าเหนียง!

ในมือพวกนางยังถือเครื่องประดับเงินทองอยู่ ดูเหมือนกำลังเลือกเครื่องประดับอยู่ในห้องด้านใน

เฉินเฮ่ออวี่โมโหจนแทบหัวเราะออกมา

เหมยจื่อหาน สองพี่น้องตระกูลเหมย และเฉียวหย่าเหนียงพร้อมสาวใช้ พากันเลือกเครื่องประดับอยู่ในห้องด้านในอย่างสบายอารมณ์ โดยไม่สนใจเลยสักนิดว่าเหมยต่วนกำลังถูกชายหน้าตาหยาบโลนผู้นี้รังแก มารดามันเถอะ ขอยอมใจเลยจริงๆ ญาติพรรค์นี้ไม่มีเสียยังจะดีกว่า

เฉินเฮ่ออวี่คิดพลางยื่นมือไปกระชาก ออกแรงหักแขนของชายหน้าตาหยาบโลนจนข้อต่อหลุด แล้วถีบเข้าที่ท้องของมันอย่างสุดแรงหนึ่งที

เจ้าไก่อ่อนนี่ทนมือทนตีนไม่ได้เลยสักนิด ร่างลอยละลิ่วปลิวไปกระแทกเข้ากับโต๊ะอย่างจัง กาน้ำชาและถ้วยชาตกลงพื้นแตกกระจายเสียงดังโครมคราม

สตรีทั้งหมดในที่นั้นกรีดร้องขึ้นมาพร้อมกัน เหมยจื่อหานก็ตกใจจนตัวสั่นงันงก เฉินเฮ่ออวี่ไปมีฝีมือระดับนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน

ไม่สิ เหตุใดเขาถึงมาออกหน้าแทนเหมยต่วนได้

เขาพยายามรวบรวมความกล้า ชี้นิ้วไปทางเฉินเฮ่ออวี่พลางกล่าว "เจ้าอย่าเพิ่งวู่วาม เรื่องนี้... มะ... มีเรื่องเข้าใจผิด"

เฉินเฮ่ออวี่ไม่แม้แต่จะปรายตามองเขา รวบตัวเหมยต่วนที่กำลังสะอื้นเข้ามากอดไว้ในอ้อมอกอย่างทะนุถนอม ลูบไหล่นางเบาๆ "อย่ากลัวเลย ข้ามาแล้ว"

พูดจบก็ดันตัวนางไปยืนอยู่ตรงมุมห้องเบาๆ ก่อนจะตีหน้าหล่อเหลาให้เย็นเยียบแล้วเดินตรงไปยังชายหน้าตาหยาบโลนที่นอนอยู่บนพื้น

ชายหน้าตาหยาบโลนร้องโหยหวนพลางกระถดตัวถอยหลัง แขนข้างที่ข้อต่อหลุดลากไปกับพื้น ยกไม่ขึ้นแม้แต่น้อย

เฉินเฮ่ออวี่เดินเข้าไปใกล้ โน้มตัวลงมองมัน มุมปากยกขึ้นแสยะยิ้มเย็นชา "ใช้มือข้างนี้ดึงรั้งนางใช่หรือไม่"

"หา... อ๊ากกก..." ชายหน้าตาหยาบโลนตัวสั่นสะท้าน ไม่ทันเข้าใจความหมายของเขา

ทันใดนั้น เฉินเฮ่ออวี่ก็เหยียบลงบนมือของมันอย่างแรง ใช้เท้าบดขยี้อย่างโหดเหี้ยม เศษกระเบื้องแตกบนพื้นปักลึกเข้าไปในเนื้อ เลือดสดๆ ซึมทะลักออกมาทันที ความเจ็บปวดเสียดแทงถึงขั้วหัวใจบวกกับความหวาดกลัวทำให้มันแผดเสียงร้องโหยหวนดังยิ่งกว่าเดิม

เฉินเฮ่ออวี่สีหน้าไม่เปลี่ยน คว้าคอเสื้อมันยกขึ้นเล็กน้อยแล้วเอ่ยเสียงต่ำ "เจ้ามีกี่หัวกันถึงกล้ามาแตะต้องนาง เชื่อหรือไม่ว่าข้าจะควักตับไตไส้พุงของเจ้าออกมาโยนให้หมูกิน"

จ้าวซานจงที่เพิ่งตามมาถึงข้างหลังหลับตาลงเล็กน้อย แต่ก่อนเฉินเฮ่ออวี่มีชื่อเสียงเน่าเหม็นสารพัด ทว่าไม่เคยมีใครบอกว่าเขาเหี้ยมโหดอำมหิตเลยสักคน

บุรุษที่มักจะยิ้มแย้มและชอบเอาอกเอาใจผู้อื่นอยู่เสมอ จู่ๆ กลับเปลี่ยนสีหน้าเช่นนี้ เห็นทีคงไปแตะโดนขีดจำกัดเข้าจริงๆ

ใบหน้าของเฉียวหย่าเหนียงซีดเผือด นางกำหมัดแน่นทั้งสองข้างจนสั่นเทา นางรู้ดีว่าตนเองจบสิ้นแล้ว ชาตินี้ไม่มีทางได้เฉินเฮ่ออวี่มาครอบครองอีกตลอดกาล

เหมยจื่อหานที่อยู่ข้างๆ รวมทั้งเหมยหรูและเหมยฮวนผู้เป็นน้องสาวต่างตัวสั่นงันงกด้วยความหวาดกลัว แต่กลับไม่กล้าก้าวขาแม้แต่ก้าวเดียว

เหมยหรูยังใจกล้าขยิบตาให้เหมยต่วน กระซิบเสียงเบา "ต่วน... ต่วนเหนียง ขะ... ข้า... เจ้าช่วยบอกเร็วเข้าว่าไม่เกี่ยวกับข้า เป็นญาติผู้พี่เหลียงเองที่..."

พลันถูกเฉินเฮ่ออวี่เงยหน้าขึ้นตวัดสายตาดุดันเหี้ยมเกรียมมองมา ทำเอานางตกใจจนไม่กล้าเอ่ยปาก ได้แต่สะอึกสะอื้นร้องไห้ออกมาเบาๆ

เหมยจื่อหานถอยร่นออกไปด้านนอกพลางเอ่ย "กลางวันแสกๆ ลงไม้ลงมือเช่นนี้ไม่ได้นะ ข้าเป็นถึงหลานชายคนโตสายตรงของมหาเสนาบดีเหมย ข้ากับเจ้าก็มีความสนิทสนมกันไม่น้อย..."

เฉินเฮ่ออวี่ปล่อยมือจากเจ้าหยาบโลนสกุลเหลียง แล้วเหวี่ยงมันกระแทกลงกับพื้นอย่างแรง

เขาหักข้อนิ้วดังกร๊อบ ยิ้มตาหยีมองเหมยจื่อหาน พลางก้าวเท้าเข้าหาทีละก้าว

"เจ้าเป็นหลานชายคนโตสายตรงของมหาเสนาบดีเหมยอย่างนั้นรึ เหมยต่วนก็นับเป็นหลานสาวสายตรงของเขาเช่นกัน! จิตสำนึกของเจ้าถูกสุนัขกินไปหมดแล้วหรือไร ถึงได้หลอกลวงทำร้ายน้องสาวตัวเองเช่นนี้"

เหมยจื่อหานถอยหลังกรูดพลางละล่ำละลัก "มะ... ไม่เกี่ยวกับข้านะ เป็นท่านแม่... อ๊ะ... ท่านแม่ของข้าอยากให้ญาติผู้น้องเหลียงแต่งกับเหมยต่วนต่างหาก"

ทันใดนั้น แผ่นหลังของเขาก็ชนเข้ากับใครคนหนึ่งโดยไม่ระวัง หันกลับไปมองก็พบว่าเป็นคนแปลกหน้า รูปร่างสูงใหญ่ล่ำสันแต่กลับฉีกยิ้มร่า ซ้ำยังเอ่ยกับเขาอย่างอ่อนโยนว่า "เจ้าเหยียบเท้าข้าแล้ว"

พูดพลางผลักเขาไปข้างหน้า ดันตัวไปจนถึงตรงหน้าเฉินเฮ่ออวี่

เหมยจื่อหาน...

พลันรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว

"แม่เจ้าเป็นตัวอะไรกัน! มหาเสนาบดีเหมยยังอยู่ ฮูหยินใหญ่เหมยก็ยังอยู่ นางเป็นคนระดับไหน ถึงกล้ามาก้าวก่ายเรื่องการแต่งงานของเหมยต่วน?!"

เฉินเฮ่ออวี่พูดไปเสียงก็ยิ่งดังขึ้น จู่ๆ ก็คว้ากาน้ำชาใบหนึ่งทุ่มใส่เหมยจื่อหาน เสียงแตกกระจายดังเพล้ง เหมยจื่อหานร้องลั่นด้วยความขวัญผวา

ยังไม่ทันได้อ้าปากพูด ก็ถูกเฉินเฮ่ออวี่ชกหมัดเดียวคว่ำลงไป จากนั้นก็ขึ้นคร่อมร่างบนพื้นกระหน่ำชกไปอีกหลายสิบหมัด จนใบหน้าของเขาฟกช้ำดำเขียวหลากสีสันราวกับร้านขายของชำก็มิปาน

เจ้าเต่าบัดซบสกุลเหลียงนั่นน่าชังก็จริงอยู่ ทว่าอย่างไรก็เป็นคนนอก

แต่เหมยจื่อหานในฐานะพี่ชายลูกพี่ลูกน้อง กลับชักศึกเข้าบ้านให้คนมาย่ำยีทำลายน้องสาวแท้ๆ ของตน ยิ่งน่ารังเกียจชิงชังกว่าเป็นร้อยเท่า!

ด้วยเหตุนี้เฉินเฮ่ออวี่จึงยิ่งลงมือหนักข้อขึ้น ทุกหมัดอัดเข้าเนื้อเน้นๆ ซ้อมเสียจนเหมยจื่อหานร้องโหยหวนเสียงหลง ได้ยินไปไกลถึงสองลี้

ทำเอาเหมยหรู เหมยฮวน และเฉียวหย่าเหนียงตกใจจนพากันกรีดร้องร่ำไห้ระงม

บรรดาผู้คนที่อยู่ในห้องส่วนตัวห้องข้างๆ พอได้ยินเสียงเอะอะผิดปกติ ต่างก็พากันชะโงกหน้าเข้ามามุงดูเรื่องสนุก