บทที่ 86 ร่วมหุ้น

มหาเสนาบดีเหมยยอมพบหน้า เรื่องนี้ก็นับว่าสำเร็จไปแล้วครึ่งหนึ่ง

เฉินเฮ่ออวี่ดีใจยิ่ง การกระทำยิ่งทวีความระมัดระวัง ไม่ยอมก้าวเท้าออกจากประตูบ้านง่าย ๆ เอาแต่ร่ำเรียนตำราอยู่กับหลิวอวิ๋นฉี่

เนื้อหาพื้นฐานของ "สี่ตำรา" เขาทำความเข้าใจจนทะลุปรุโปร่งแล้ว หลิวอวิ๋นฉี่จึงเลือกจุดสำคัญมาทดสอบซักถามอยู่เสมอเพื่ออุดรอยรั่วเสริมจุดบกพร่อง คนหนึ่งเต็มใจสอน อีกคนเต็มใจเรียน ทั้งสองจึงอยู่ร่วมกันอย่างปรองดองยิ่ง

ทว่าเฉินเฮ่ออวี่คิดไม่ถึงเลยว่า การเร่งรัดการแต่งงานของตนคราวนี้ จะก่อให้เกิดความวุ่นวายขึ้นมาอีกระลอก

ผ่านไปพักใหญ่ ในที่สุดจ้าวซานจงก็ปรากฏตัว ที่แท้มีคดีหนึ่งพัวพันกับการขนส่งทางน้ำ ท่านอ๋องใจกล้าผู้นี้ถึงกับติดตามไปปราบโจรด้วย มิน่าเล่าจึงติดต่อไม่ได้อยู่หลายวัน

คราวนี้พอกลับมาก็รีบมาหาเฉินเฮ่ออวี่ก่อนเป็นคนแรก โดยบอกว่าพระชายาสิบรบเร้าอยู่หลายคราว่าอยากคุยเรื่องร่วมมือกับเฉินเฮ่ออวี่ จะร่วมกับเขาสร้างสโมสรสตรีบ่อน้ำพุร้อนขึ้นมา

เรื่องนี้อยู่นอกเหนือความคาดหมายของเฉินเฮ่ออวี่อย่างยิ่ง ราวกับมีลาภลอยหล่นลงมาจากฟากฟ้า ทำเอาเขามึนงงไปหมด

คราวก่อนที่ได้ยลพระพักตร์โดยบังเอิญนั้น อาศัยการชักนำขององค์ชายสิบ ในฐานะวิญญาณคนยุคปัจจุบันที่ได้พบผู้ปกครองยุคศักดินาเป็นครั้งแรก เขาก็ยังประหม่าอยู่ไม่น้อย

อย่างไรเสียก็ไม่ได้เกิดและเติบโตที่นี่ ย่อมขาดความยำเกรงที่มีมาแต่กำเนิดต่อผู้ปกครองบ้านเมือง กลัวก็แต่วาจาและท่าทีที่เผลอไผลไปจะทำให้ฝ่าบาททรงมองว่าลบหลู่ดูหมิ่น ถึงตอนนั้นคงได้จบเห่กันพอดี

โชคดีที่องค์ชายสิบช่วยหนุนหลังเขา และฝ่าบาทเองก็ดูเหมือนไม่อยากเปิดเผยฐานะ ทั้งสามคนจึงสนทนากันอย่างถูกคอ

ฝ่าบาทยังทรงให้กำลังใจให้เขาไปช่วยงานที่ศาลต้าหลี่ด้วยซ้ำ นี่มิใช่ล็อกชามข้าวเหล็กของเขาไว้แน่นหนาแล้วหรอกหรือ

ดีอกดีใจจนเนื้อเต้น อยากจะตอบแทนบุญคุณที่องค์ชายสิบมองเห็นคุณค่าและช่วยชักนำให้ต่อหน้ามาโดยตลอด

คิดไม่ถึงว่า ตนยังไม่ทันได้มอบของขวัญขอบคุณ อีกฝ่ายก็โยนระเบิดแห่งความประหลาดใจลูกใหญ่ใส่เขาเสียแล้ว ถึงกับจะให้เขาร่วมหุ้นในสโมสรสตรีบ่อน้ำพุร้อนเนี่ยนะ!

เฉินเฮ่ออวี่แอบหยิกต้นขาตัวเองอย่างไม่เอาถ่าน เจ็บแฮะ

จากนั้นจึงถามจ้าวซานจงด้วยความสงสัย "ใต้เท้าจ้าว ท่านอ๋องสิบ คำพูดของท่านนี้เป็นเรื่องจริงหรือขอรับ"

จ้าวซานจงขำท่าทางของเขา "จะไม่จริงได้อย่างไร พระชายาอ่านแผนการเสริมความงามอะไรนั่นของเจ้าแล้วก็ดีใจยกใหญ่ ลงมือจัดการตามที่เขียนไว้ในนั้น ทั้งยังให้สหายสนิทไม่กี่คนของนางได้ลองดูก่อน กระแสตอบรับดีทีเดียว นางรบเร้าข้าไม่หยุดให้เจ้าเขียนรายละเอียดเพิ่ม ข้าเลยบอกไปว่าเจ้ากำลังยุ่งกับการสอบ จะไปมีเวลาได้อย่างไร"

"ถูกแล้วขอรับ ต้องรบกวนพระชายารออีกสักสองสามวัน ใกล้จะถึงการสอบย่วนซื่อแล้ว พอสอบเสร็จก็จะได้พิจารณาอย่างละเอียดว่าจะเปิดสำนักเสริมความงามบ่อน้ำพุร้อนอย่างไร" เฉินเฮ่ออวี่รีบพยักหน้ารับ

ค่านิยมในยุคนี้ พ่อค้ามีฐานะต่ำต้อย ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องให้ความสำคัญกับเส้นทางเคอจวี่ก่อน อีกทั้งพวกพี่น้องลุงป้าน้าอาบ้านเหมยต่วนต่างก็เป็นผู้คงแก่เรียน ตนจะกลายเป็นพวกบ๊วยสุดก็คงดูไม่ดี

หากมหาเสนาบดีเหมยได้ยินเข้า คงต้องกลอกตามองบนใส่เขาสักหลายสิบตลบ เจ้ามันอยู่รั้งท้ายอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง

"ข้าขี้เกียจจะยุ่งกับสำนักเสริมความงามอะไรนี่ แต่พระชายาอย่างไรก็เป็นสตรีฝ่ายใน นางเป็นผู้หญิง ย่อมมีหลายเรื่องที่ไม่สะดวกทำ ข้าคิดว่าหากเจ้าร่วมหุ้นได้ก็ดี อย่างน้อยเจ้าจะได้คอยดูแลเรื่องการสร้างเรือนและการตกแต่งของบ้านพักตากอากาศ แล้วก็ทำ 'แผนการตลาด' อะไรนั่นออกมาเป็นระยะ ๆ เขาพูดกันแบบนี้ใช่หรือไม่"

จ้าวซานจงจิบชาพลางเดาะลิ้นแล้วพูดไปด้วย

เขาชอบใจความคิดของเฉินเฮ่ออวี่อยู่มาก พอพูดว่าทั้งได้สวยงามทั้งได้เงินทอง ก็ดึงดูดพระชายาจอมงกเงินของเขาได้อยู่หมัด นางมัวแต่ทุ่มเทจิตใจค้นคว้าเรื่องสำนักเสริมความงามจนคร้านจะมาสนใจเรื่องของเขากับชายารอง ช่างเป็นเรื่องที่น่ายินดีสำหรับทุกฝ่ายจริง ๆ

"เรื่องนี้ไม่มีปัญหาเลยขอรับ!" เฉินเฮ่ออวี่มั่นใจเต็มเปี่ยม เรื่องการตกแต่งไม่ได้ยากเกินความสามารถเขาเลย ยุคปัจจุบันเขาเคยตกแต่งบ้านของตัวเองมาถึงสองหลัง ย่อมมีประสบการณ์อยู่บ้าง

ต่อให้มีจุดที่ไม่เข้าใจ ก็สามารถจ้างช่างฝีมือผู้ชำนาญการมาออกความคิดเห็นได้ เงินถึงเสียอย่างก็เรียบร้อย

เขาถึงกับคิดไปไกลกว่านั้น กิจการต่อยอดของสำนักเสริมความงามนี้ก็สามารถทำควบคู่ไปด้วยกันได้ เช่น ร้านอาหารเล็ก ๆ ที่เขาตั้งใจจะเปิด ร้านตัดเย็บเสื้อผ้าที่เหมยต่วนจะทำ ล้วนสามารถเกื้อหนุนซึ่งกันและกันได้มิใช่หรือ

"ดี เช่นนั้นเรื่องนี้ก็ตกลงตามนี้ เจ้าต้องทำเรื่องนี้ให้สำเร็จเล่า จะทำเงินก้อนโตหรือไม่ไม่ใช่เรื่องสำคัญ ขอเพียงประคับประคองให้อยู่รอดได้ก็พอ อย่าปล่อยให้พระชายาว่างเป็นใช้ได้"

จ้าวซานจงพูดพลางลูบจมูกแก้เก้อ

เฉินเฮ่ออวี่ตื่นเต้นดีใจเต็มอก จึงไม่มีแก่ใจจะไปแซวล้อเลียนความคิดเล็กคิดน้อยของอีกฝ่าย

แล้วจึงเอ่ยอย่างอึกอักถึงสาเหตุที่ตนมาหาจ้าวซานจง ว่าอยากไหว้วานให้เขาช่วยพูดคุยกับอวิ๋นหยางจวิ้นจู่ เพื่อเกลี้ยกล่อมให้เฉียวหย่าเหนียงยอมถอย

"ไม่ว่าแต่ก่อนจะเป็นอย่างไร ในเมื่อไม่เหมาะที่จะเป็นสามีภรรยากัน ไยจึงไม่ตัดใจปล่อยมือไปอย่างเด็ดขาดเล่า"

จ้าวซานจงขมวดคิ้ว ในฐานะพระอนุชาร่วมพระมารดาขององค์เหนือหัว ความผูกพันระหว่างเขากับพี่สาวลูกพี่ลูกน้องสายรองผู้นี้หาได้ลึกซึ้งไม่

แม้อวิ๋นหยางจวิ้นจู่จะคอยเข้ามาตีสนิทอยู่บ่อยครั้ง ทว่าจ้าวซานจงรู้สึกว่านางเป็นคนหวังผลประโยชน์มากเกินไป จึงไม่เคยแยแสการประจบประแจงของนางเลย

เฉินเฮ่ออวี่เห็นว่าเขาลำบากใจ จึงกล่าวอย่างละอายใจว่า "หากท่านอ๋องทรงลำบากใจยิ่ง เรื่องนี้ก็ช่างเถิดขอรับ ท่านมีพระคุณต่อข้าล้นพ้น ข้าไม่ควร..."

"หาได้ลำบากใจอันใดไม่ ข้าเพียงพูดไม่กี่ประโยคย่อมไม่เสียหายอะไร"

จ้าวซานจงโบกมือตัดบท "ข้าแค่คิดว่าหย่าเหนียงถูกตามใจจนเสียคน เกรงว่าคำพูดของอวิ๋นหยาง นางก็คงไม่ยอมฟังกระมัง"

เฉินเฮ่ออวี่ก้มหน้าใคร่ครวญอยู่นาน "ท่านพูดถูกแล้ว ข้าปฏิเสธไปหลายคราแต่นางกลับไม่เข้าหูเลยสักนิด บางทีอาจจะยังไม่หายเคืองกระมัง เรื่องนี้ข้าเองก็มีส่วนผิด ย่อมสมควรแล้วที่ต้องแบกรับไว้ เพียงแต่ไม่อยากให้นางพาลไปลงที่คนอื่น"

จ้าวซานจงหัวเราะร่า "ใครต่อใครต่างบอกว่าเจ้าชอบใหม่หน่ายเก่า เป็นตัวเปิดในสมรภูมิรักอันเสเพล เหตุใดข้ากลับมองว่าเจ้าเป็นบุรุษคลั่งรักเสียได้เล่า คอยปกป้องทะนุถนอมแม่นางน้อยเหมยมาโดยตลอดเชียว"

เฉินเฮ่ออวี่หัวเราะเจื่อน "เมื่อก่อนเป็นเพราะข้าประพฤติตนไม่ดี ทำการสิ่งใดไม่คำนึงถึงหัวท้าย จึงทำให้คนเข้าใจผิดไป ข้าคิดว่าในเมื่ออวิ๋นหยางจวิ้นจู่เองก็ไม่เห็นด้วย จะลองไปพูดคุยเปิดอกกับนางดูดีหรือไม่ แต่คิดดูอีกทีก็เห็นว่าไม่เหมาะ"

"ย่อมไม่เหมาะอยู่แล้ว! หากเจ้าไปพูดต่อหน้านางว่าไม่ถูกใจลูกสาวนาง อวิ๋นหยางเป็นพวกรักศักดิ์ศรียิ่งกว่าสิ่งใด มิคิดว่าเจ้าจงใจไปตบหน้านางหรืออย่างไร"

"เฮ้อ ข้ารีบแต่งงานให้เร็วที่สุดคงดีกว่า"

"อืม เจ้ารีบแต่งงานไปเสียเถอะ พวกแม่นางน้อยเหล่านั้นจะได้ตัดใจ ไม่เห็นหรือว่าวันแข่งชู่จวี๋พวกนางส่งเสียงเชียร์เจ้าดังเพียงใด ข้าจะหาโอกาสไปคุยกับอวิ๋นหยางให้ หย่าเหนียงช่างเอาแต่ใจเกินไปแล้ว มีสตรีที่ไหนหน้าหนาตามตื๊อบุรุษเช่นนี้กัน"

จ้าวซานจงปรายตามองเขา "จุ๊ๆ เกิดมาหน้าตาหล่อเหลา ปัญหากลุ้มใจก็ไม่เหมือนชาวบ้านเขาจริง ๆ เชียว"

"อย่าเลยดีกว่า ข้ายอมไม่มีความกลุ้มใจเช่นนี้เสียยังดีกว่า"

ท่าทางกลัดกลุ้มปั้นยากของเฉินเฮ่ออวี่ ทำเอาจ้าวซานจงระเบิดเสียงหัวเราะลั่น

ผ่านไปอีกราวสิบกว่าวัน เขาก็มาหาเฉินเฮ่ออวี่อีกครั้ง บอกว่าอวิ๋นหยางจวิ้นจู่เองก็ไม่ได้คิดจะเกี่ยวดองกับตระกูลเฉิน และรับปากว่าจะอบรมสั่งสอนเฉียวหย่าเหนียง พร้อมทั้งจะรีบหาคู่หมั้นคู่หมายให้นางโดยเร็ว

ส่วนอีกเรื่องหนึ่งคือ พระชายาตั้งใจจะแบ่งหุ้นให้เฉินเฮ่ออวี่หนึ่งส่วน โดยเขาจะต้องลงขันเป็นเงินหนึ่งหมื่นตำลึง

เรื่องนี้ไม่ได้เป็นภาระสำหรับเฉินเฮ่ออวี่เลย ตอนนี้เขามีเงินเก็บส่วนตัวอยู่ถึงสามหมื่นกว่าตำลึงแล้ว

เมื่อเห็นเขาตอบตกลงอย่างง่ายดาย จ้าวซานจงก็อดแปลกใจไม่ได้ "ตอนเจ้าชนะพนันได้เงินมาหนึ่งหมื่นตำลึง เจ้าตื่นเต้นดีใจอย่างกับคนไม่เคยเห็นเงิน แทบจะกอดกินกอดนอนเสียให้ได้ บัดนี้จะควักจ่ายออกไปกลับไม่เสียดายมือสั่นเลยรึ"

เฉินเฮ่ออวี่กระแอมไอเคลียร์คอ "จากกันสามวันต้องมองกันใหม่ บัดนี้ข้าไม่ใช่ไอ้จนกรอบอย่างเมื่อก่อนแล้ว!"

จ้าวซานจงถึงกับพูดไม่ออก...

"เอาเถอะ ขออวยพรให้เรือนประทิ่นโฉมของพวกเจ้ากอบโกยเงินทองเป็นกอบเป็นกำก็แล้วกัน!"

"นั่นมันแน่อยู่แล้ว! ในเมืองซ่างจิงมีฮูหยินและคุณหนูสูงศักดิ์ตั้งมากมาย พวกนางมีเงินทองเหลือเฟือ ทว่ากลับยังไม่มีเรือนประทิ่นโฉมครบวงจรเลยสักแห่ง พวกเราย่อมทำเงินได้อย่างแน่นอน"

ความบันเทิงที่เป็นที่นิยมของสตรีในยุคนี้ ย่อมหนีไม่พ้นการตีคลี โยนลูกศรลงคนโท ชุยหวาน ชู่จวี๋ ซวงลู่ หรือไพ่เยี่ยจื่อ หากไม่เช่นนั้นก็เป็นการชุมนุมประชันบทกวี การปรุงเครื่องหอม ประชันชา และอื่นๆ ซึ่งสิ่งเหล่านี้ คฤหาสน์บ่อน้ำพุร้อนของพวกเขาสามารถจัดให้ได้อย่างครบครัน

บรรดาฮูหยินผู้สูงศักดิ์เหล่านี้พอมาถึงที่นี่ ได้รับการบำรุงผิวพรรณ นวดผ่อนคลายร่างกาย และการปรนนิบัติทางกายอื่น ๆ อีกทั้งในระหว่างที่งดงามขึ้นยังได้เพลิดเพลินกับสหายสนิท แถมในคฤหาสน์ยังมีอาหารเลิศรสนานาชนิดคอยบริการ มิใช่เรื่องยอดเยี่ยมหรอกหรือ

เฉินเฮ่ออวี่พูดน้ำลายแตกฟอง จนแม้แต่คนนอกวงการอย่างจ้าวซานจงยังฟังเพลิน และเป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าเรื่องนี้อาจจะทำได้จริง

ทันใดนั้น ชิวซานก็กระแทกประตูเปิดผลัวะเข้ามา สีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด "คุณชาย เร็วเข้าขอรับ แม่นางน้อยเหมยเกิดเรื่องแล้ว!"