บทที่ 85 เจรจาสู่ขอ

ก่อนจะถึงเวลาห้ามสัญจรยามค่ำคืน เฉินเฮ่ออวี่ก็ส่งสองพี่น้องสกุลเหมยกลับถึงเรือนในตรอกเสี่ยวฮวาจือทันเวลา แล้วจึงรีบรุดกลับจวนฉางซิงโหว

เช้าวันรุ่งขึ้น เฉินเฮ่ออวี่ตื่นแต่เช้าตรู่ ไปดักหน้าฉางซิงโหวไว้ก่อนที่บิดาจะไปเข้าร่วมการประชุมขุนนางช่วงเช้า

ฉางซิงโหวเห็นเขาก็ตกใจ นึกว่าเกิดเรื่องใหญ่โตอะไรขึ้น จึงเอ่ยปากถามรัวเร็วว่าเหตุใดถึงกลับมาบ้าน

เฉินเฮ่ออวี่ยิ้มหน้าระรื่นบอกว่าคิดถึงท่านพ่อ จึงโดนหมัดเหล็กของฉางซิงโหวซัดเข้าใส่ทีหนึ่ง "คิดจะหลอกพ่อของเจ้า ฝันไปเถอะ!"

เฉินเฮ่ออวี่ยิ้มพลางเบี่ยงตัวหลบ แล้วเอ่ยว่า "ท่านพ่อย่อมปราดเปรื่องที่สุด มีเรื่องใดบ้างที่ปิดบังท่านได้ขอรับ!"

"มีผายลมอะไรรีบปล่อยออกมา วันนี้ข้ายังมีธุระสำคัญ" ฉางซิงโหวจัดแจงเสื้อผ้าไปพลาง มองดูท้องฟ้าไปพลาง "หากไม่รีบร้อนก็รอข้ากลับมาก่อนค่อยว่ากัน วันนี้สายแล้ว"

"ด่วนสิขอรับ ด่วนจี๋ราวไฟลนก้นเลย" เฉินเฮ่ออวี่รีบเอ่ย "ท่านพ่อไปเปรยกับเหมยเก๋อเหล่าก่อนสักหน่อย แล้วค่อยปรึกษากันว่าจะไปสู่ขอเมื่อใดดีขอรับ?"

ฉางซิงโหวชะงักมือ ชำเลืองมองเขาปราดหนึ่ง "ไหนว่ารอให้สอบย่วนซื่อผ่านก่อนค่อยว่ากันมิใช่หรือ"

"เดิมทีก็ไม่รีบขอรับ เพียงแต่วานนี้ท่านอ๋องสิบจัดแข่งชู่จวี๋ ข้าเห็นว่าน่าสนุกดี..."

เฉินเฮ่ออวี่รู้สึกเก้อเขินเล็กน้อย "ก็เลยพานางไปเที่ยวเล่นด้วย ใครจะไปรู้ว่าจะบังเอิญเจอท่านหญิงเซี่ยนจู่สกุลเฉียวเข้า จนเกิดเรื่องพัวพันกันยกใหญ่ ข้ากลัวว่านางจะเที่ยวไปโพนทะนา... จนทำลายชื่อเสียงของเหมยต่วนเข้า ท่านพ่อรีบไปสู่ขอกับเหมยเก๋อเหล่าก่อนเถิดขอรับ ทำให้เรื่องนี้เปิดเผยถูกต้องเสียแต่เนิ่นๆ ข้าจะได้วางใจ"

"ฮึ!" ฉางซิงโหวโมโหจนหนวดกระดก "ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้ามันทนไม่ไหว! ไหนบอกว่าย้ายออกไปเพื่ออ่านหนังสืออย่างไรเล่า แล้วนี่นึกครึ้มไปเตะชู่จวี๋อะไรกัน มิหนำซ้ำยังพาแม่นางน้อยไปด้วยอีก!"

"โธ่ วานนี้มันเทศกาลชีซีมิใช่หรือขอรับ พวกสตรีก็ออกไปเที่ยวเล่นกันทั้งนั้น นางเอาแต่อุดอู้อยู่แต่ในเรือนบรรพบุรุษสกุลเหมย หลายปีดีดักไม่ได้ก้าวออกไปไหน ข้าเห็นว่าน่าสงสารออก..."

"ไปๆๆ เล่ห์เหลี่ยมทะนุถนอมหญิงงามของเจ้านี่มีเป็นชุดๆ เชียวนะ!" ฉางซิงโหวพูดพลางก้าวเท้าเดินออกไป "วันนี้เข้าประชุมขุนนางยามเช้า คงได้เจอเหมยเก๋อเหล่า ข้าจะลองไปถามเขาดูก่อน ว่าอยากได้หลานเขยไร้ความสามารถอย่างเจ้าหรือไม่"

พอนึกขึ้นได้ว่าหากการแต่งงานนี้สำเร็จ ตนเองจะต้องกลายเป็นรุ่นลูกหลานต่ำกว่าตาเฒ่าเหมยไปหนึ่งรุ่น ในใจก็ชักไม่สบอารมณ์ขึ้นมา

เฉินเฮ่ออวี่ไม่สนเรื่องรุ่นหรือลำดับอาวุโสอะไรทั้งนั้น พอเห็นบิดายอมตกลง ก็เหมือนยกภูเขาออกจากอกได้ก้อนหนึ่ง

เขาหมุนตัวก็ตรงไปขอนัดพบจ้าวซานจง หมายจะให้อีกฝ่ายช่วยเกลี้ยกล่อมเฉียวหย่าเหนียง ทว่าใครจะรู้ว่าเขางานยุ่งยิ่งนัก ติดต่อกันหลายวันยังไม่ได้พบหน้าแม้แต่เงา

ฉางซิงโหวเป็นคนเปิดเผยตรงไปตรงมา ในเมื่อรับปากเรื่องการแต่งงานนี้แล้ว ย่อมไม่เล่นแง่ถ่วงเวลา

ประกอบกับนิสัยใจร้อนทำอะไรรวดเร็วปานลมพัด ในวันนั้นจึงตรงไปหาเหมยเก๋อเหล่าเพื่อหารือทันที

หลังเลิกประชุมขุนนางช่วงเช้าก็ใกล้เที่ยงแล้ว ฉางซิงโหวสอดส่ายสายตามองหาเงาร่างของเหมยเก๋อเหล่าท่ามกลางฝูงชน

เขาเป็นขุนนางฝ่ายบู๊ ส่วนเหมยเก๋อเหล่าเป็นขุนนางฝ่ายบุ๋น ยามเข้าเฝ้าจึงยืนแยกกันคนละแถว

ยังดีที่ชุดขุนนางสีชาดของขุนนางขั้นหนึ่งอย่างเหมยเก๋อเหล่า ช่างตัดกับผมขาวโพลนและใบหน้าชราที่ย่นยู่จนสะดุดตายิ่งนัก เวลานี้กำลังสั่นเคราโต้เถียงอยู่กับเสนาบดีกรมกลาโหม

ฉางซิงโหวแลเห็นเขาในเวลาไม่นาน ก็ยิ้มจนตาหยีด้วยความดีใจ วิ่งเหยาะๆ ไล่ตามไปพลางกู่ร้อง "เหล่าเหมย! เหล่าเหมย! ช้าก่อน!"

เหล่าเหมย? ใกล้ตายงั้นรึ? หน้าผากเหมยเก๋อเหล่ากระตุกยิบ นี่ไอ้หลานเต่าตัวไหนบังอาจมาแช่งข้า!

เขาหันขวับกลับไปมอง อ้าว ที่แท้ก็เป็นเจ้าเด็กเหลือขอฉางซิงโหวคนนี้นี่เอง!

พลันยกเท้าก้าวฉับๆ หนีทันที!

สมัยหนุ่มๆ ทั้งสองคนเคยเป็นศิษย์ร่วมสำนักเดียวกัน เหมยเก๋อเหล่ามีอายุมากกว่าฉางซิงโหวราวเจ็ดแปดปี ตั้งแต่ตอนนั้นฉางซิงโหวก็ไม่รู้จักเด็กไม่รู้จักผู้ใหญ่แล้ว

ยามปกติทั้งสองชอบปะทะคารมขัดคอกันเป็นอาจิณ ต่อมาคนหนึ่งไปทางบุ๋น อีกคนเรียนบุ๋นไม่รอดจึงเบนสายไปทางบู๊ ความสัมพันธ์จึงค่อยห่างเหินกันไปบ้าง

"เฮ้ เจ้าตาเฒ่านี่ อายุอานามป่านนี้แล้วยังจะวิ่งไวอีก! ไม่กลัวแข้งขาเคล็ดหรืออย่างไร!"

ฉางซิงโหวหอบแฮ่กๆ วิ่งตามเหมยเก๋อเหล่าทัน แล้วคว้าหมับเข้าที่แขนเสื้ออีกฝ่าย "ไปเถอะ เที่ยงวันนี้ข้าเลี้ยงเอง!"

"ไม่ไป!" เหมยเก๋อเหล่าส่ายหน้ารัวเป็นกลองป๋องแป๋ง "ไร้เหตุผลมาประจบเอาใจ หากไม่คิดร้ายก็ต้องหวังปล้นชิง"

"สมบัติเก่าของเจ้ามีอยู่กระจิริดเพียงนั้น ยังไม่พอให้ไปเที่ยวหอนางโลมไม่กี่รอบด้วยซ้ำ มีค่าอะไรให้ข้าต้องไปปล้นไปขโมยกัน!"

หากพูดถึงเรื่องความหน้าหนาแล้ว ฉางซิงโหวหนากว่าเฉินเฮ่ออวี่มากนัก เขาปรี่เข้าไปคล้องแขนเหมยเก๋อเหล่า "ศิษย์พี่ที่รัก วันนี้ข้าต้องเลี้ยงเจ้าให้ได้ มีเรื่องน่ายินดีเกิดขึ้นแล้ว"

เหมยเก๋อเหล่าหยุดชะงักฝีเท้า คิ้วกระตุก ชำเลืองตามองเขา "ปล่อยมือก่อน มีเรื่องดีอะไร?"

"ไปถึงเจ้าก็รู้เอง!"

หากเทียบกำลังวังชาแล้ว เหมยเก๋อเหล่าที่เป็นบัณฑิตฝ่ายบุ๋นย่อมมิใช่คู่มือของฉางซิงโหวที่เป็นฝ่ายบู๊ ไม่ว่าจะอย่างไรก็สู้ไม่ได้ จึงถูกเขากึ่งลากกึ่งดึงขึ้นรถม้า มุ่งหน้าตรงไปยังหอเถียนเซียง

เดิมทีเหมยเก๋อเหล่าคิดจะดิ้นรนขัดขืนสุดกำลัง แต่พอได้ยินฉางซิงโหวบอกว่าจองห้องส่วนตัวที่ดีที่สุดในหอเถียนเซียง ภัตตาคารอันดับหนึ่งของเมืองหลวงไว้แล้ว เขาก็ล้มเลิกความคิดที่จะขัดขืนในทันที

กระแอม เจ้าเฒ่าฉางซิงโหวผู้นี้นับว่ามีความจริงใจน่าชมเชยอยู่บ้าง

ทว่า ยังไม่ทันที่อาหารเลิศรสของหอเถียนเซียงจะยกมาครบ เหมยเก๋อเหล่าก็ตบโต๊ะผุดลุกขึ้น "อะไรนะ! เจ้าลูกเสเพลไม่เอาถ่านของเจ้าคิดจะแต่งหลานสาวข้าเนี่ยนะ"

ฉางซิงโหวแคะจมูก กล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ "ข้าถึงขนาดยอมลดศักดิ์ลงมาต่ำกว่าเจ้ารุ่นหนึ่งแล้วแท้ๆ! เจ้า... เจ้าอย่าได้เอาเรื่องเก่ากาลก่อนมาว่าคนอื่นอยู่เรื่อย ลูกชายข้ากลับตัวกลับใจตั้งนานแล้ว ยามนี้ตั้งใจอ่านหนังสือขนาดไหนเจ้ารู้หรือไม่ เดือนหน้าพอสอบผ่านย่วนซื่อได้เป็นซิ่วไฉ ข้าก็จะบริจาคเงินซื้อยศถาบรรดาศักดิ์ให้เขา"

พูดพลางคีบขาหมูย่างชิ้นใหญ่ให้เหมยเก๋อเหล่า "รีบกินเข้า นี่ของโปรดของเจ้ามิใช่หรือ"

"โอ้ รักการอ่านหนังสือถึงเพียงนั้น ไฉนถึงมีเวลาว่างออกไปข้างนอกได้ แล้วไปเจอหลานสาวข้าตั้งแต่เมื่อใด"

เหมยเก๋อเหล่านั่งลง แทะขาหมูไปพลางเอ่ยถามด้วยความระแวงสงสัย "หลานสาวเรือนใหญ่ของข้าอาศัยอยู่ที่เรือนบรรพบุรุษมาโดยตลอด ไม่เคยออกไปพบปะผู้คนข้างนอก"

"ไม่เคยพบปะผู้คน ก็ใช่ว่าจะออกไปข้างนอกไม่ได้มิใช่หรือ" ฉางซิงโหวปรนนิบัติเลาะเนื้อติดกระดูกให้เหมยเก๋อเหล่าอย่างเอาอกเอาใจ ช่วยไม่ได้ นี่เป็นทั้งศิษย์พี่ใหญ่และว่าที่ทองแผ่นเดียวกัน อย่างไรก็ต้องเอาใจใส่สักหน่อย

"บังเอิญเจอบนถนนใหญ่รึ ถึงได้เข้ามาทักทายพูดคุย"

เหมยเก๋อเหล่าชักไม่สบอารมณ์ ฮูหยินใหญ่ผู้นี้ปล่อยให้แม่นางน้อยออกไปเดินเตร็ดเตร่บนถนนตามอำเภอใจได้อย่างไร ดูเอาเถิด บังเอิญไปเจอกับเจ้าหนุ่มเสเพลเข้าจนได้มิใช่หรือ

"ดูเจ้าพูดเข้าสิ จะมาทักทายเกี้ยวพาราสีอะไรกัน ข้าพูดความจริงกับเจ้าเลยแล้วกัน เป็นหลานชายเจ้าที่รู้จักกับลูกชายข้า พวกเขาต่างเป็นถงเซิงและอยากสอบย่วนซื่อในปีนี้ด้วยกันทั้งคู่ ก็เลยไปเล่าเรียนกับกู้เต๋อชวนด้วยกัน"

เมื่อเอ่ยถึงเหมยจื่อชิง เหมยเก๋อเหล่าก็ชะงักตะเกียบ แววตาหม่นลงเล็กน้อย "ดังนั้น ไปๆ มาๆ ก็เลยได้พบต่วนเอ๋อร์ของข้าอย่างนั้นหรือ"

"ก็น่าจะทำนองนั้น" ฉางซิงโหวสังเกตเห็นความลังเลของเขา "ยามนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว เรื่องเหลวไหลพวกนั้นเขาไม่เคยแตะต้องอีก มีแต่ตั้งหน้าตั้งตาอ่านหนังสือ ข้ารู้ว่าต่อให้เขาสอบติดซิ่วไฉ ในสายตาตระกูลบัณฑิตผู้ดีอย่างพวกเจ้าก็คงเป็นได้แค่อันดับรั้งท้าย คงจะดูแคลนบ้านข้าเป็นแน่ ทว่า ก็ใช่ว่าจะต้องสอบได้จิ้นซื่อสองกระดานเท่านั้นถึงจะมีหนทางก้าวหน้าเสียหน่อย..."

"เจ้าคิดมากไปแล้ว" เหมยเก๋อเหล่าทอดถอนใจ เอ่ยขัดขึ้นมา "คนเรามีหลากหลาย ทุกอาชีพล้วนประสบความสำเร็จได้ทั้งนั้น ยิ่งไปกว่านั้นบัณฑิตแท้จริงแล้วกลับเป็นผู้ที่ยากแค้นลำบากที่สุด ข้าจะไปดูแคลนชาติตระกูลของเจ้าได้อย่างไร"

"เช่นนั้นเจ้าก็ตกลงแล้วรึ" ฉางซิงโหวดีใจยิ่งนัก

"ขอข้าคิดดูก่อน" เหมยเก๋อเหล่ายกจอกเหล้าขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด "พริบตาเดียวเวลาก็ผ่านไป ต่วนเอ๋อร์โตปานนี้แล้วจริงๆ ข้าละเลยไปแท้ๆ..."

ฉางซิงโหวย่อมรู้ดีว่าบุตรชายคนโตคือบาดแผลในใจที่อีกฝ่ายไม่อยากแตะต้อง เอาใจเขามาใส่ใจเรา ไม่ว่าบ้านไหนเจอเรื่องพรรค์นี้เข้าไปก็คงไม่มีทางสบายใจได้

เขาตบมือของเหมยเก๋อเหล่าเบาๆ "เรื่องที่ผ่านไปแล้ว... ก็ปล่อยวางเถิด คนที่ยังมีชีวิตอยู่ต่างหากที่สำคัญที่สุด ต่อให้เจ้าไม่อยากให้อภัยสะใภ้ใหญ่ แต่เด็กสองคนนั้นบริสุทธิ์ เจ้ายังต้องดูแลพวกเขา หากไม่พึ่งพาเจ้าแล้ว พวกเขายังจะพึ่งใครได้อีก"

เหมยเก๋อเหล่าพูดไม่ออก จู่ๆ ก็ก้มหน้าน้ำตาไหลริน "ต้าหลางของข้า เฉลียวฉลาดและรักการเรียนมาตั้งแต่เด็ก ข้าทุ่มเทแรงกายแรงใจฟูมฟักเขาจนเติบใหญ่ นับตั้งแต่เริ่มเรียนหนังสือตอนสี่ขวบ หน้าร้อนร้อนจนผดผื่นขึ้น หน้าหนาวเหน็บหนาวจนแผลหิมะกัด ไม่เคยมีวันใดที่เขาวางตำราลง... กว่าจะได้เป็นขุนนางขั้นสามมิใช่เรื่องง่าย ผู้ใดจะคาดคิดเล่าว่าจะต้องมาพังพินาศเพราะน้ำมือสตรีคนหนึ่ง"

ฉางซิงโหวเงียบงัน รินเหล้าให้เขาจนเต็มจอก พลางยกจอกเหล้าขึ้น จู่ๆ ก็นึกถึงคำพูดประโยคหนึ่งขึ้นมา "ลูกเต้าล้วนเป็นหนี้กรรม!"

จะมิใช่หนี้กรรมได้อย่างไรกัน

ตัวเขาเองในยามนี้มิใช่กำลังมาเอ่ยปากขอร้องคนอื่นเพื่อลูกอยู่หรอกหรือ

สองวันต่อมา ฉางซิงโหวก็ให้คนส่งจดหมายไปให้เฉินเฮ่ออวี่ฉบับหนึ่ง บอกให้เขาตั้งใจอ่านหนังสือให้สบายใจ รอจนสอบผ่านย่วนซื่อแล้ว เหมยเก๋อเหล่าจะพบหน้าเขาสักครั้ง