บทที่ 84 อธิษฐานขอพร

เหมยต่วนกัดริมฝีปาก อึกอักคล้ายอยากพูดแต่ก็รั้งไว้

เฉินเฮ่ออวี่รู้ทันความคิดนาง "อยากถามอะไรหรือ"

"กลัวเจ้าจะว่าข้าก้าวก่ายเรื่องของเจ้า แต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้..."

"เป็นเรื่องดี ไม่ต้องกังวลหรอก" เฉินเฮ่ออวี่ยิ้มพลางลดเสียงลงต่ำ "ต่อไปข้ามีเงินเลี้ยงดูเจ้าแล้ว ท่านอ๋องแนะนำงานให้ข้างานหนึ่ง"

"จริงหรือ" สองพี่น้องตระกูลเหมยทั้งประหลาดใจทั้งยินดี "ที่ไหนกัน"

"ชู่..." เฉินเฮ่ออวี่กดเสียงให้เบาลง "ที่นี่ไม่สะดวก ไว้ทุกอย่างแน่ชัดแล้วค่อยคุยกันเถอะ"

"ได้ๆ ตอนนี้ยังไม่พูดก็ได้" เหมยต่วนยกจอกขึ้นอย่างเบิกบานใจ "ยินดีด้วยนะ!"

เหมยจื่อชิงยกจอกขึ้นตามด้วย "พี่เฉินท่านเก่งจริงๆ อาศัยความสามารถของตนเองหางานทำได้ ต่อไปข้าต้องเรียนรู้จากท่าน พึ่งพาตนเองสร้างตัวให้ได้!"

เฉินเฮ่ออวี่ก็ยกจอกขึ้นจิบคำหนึ่ง "ขอบใจ เจ้ายังอายุน้อย เป็นช่วงเวลาที่ต้องมุ่งมั่นตั้งใจเล่าเรียน อย่าเพิ่งรีบร้อนทำงานทำการ ในตำรามีเรือนทองคำ คำกล่าวนี้มิใช่เรื่องเหลวไหล ขอเพียงเจ้าสงบจิตใจทุ่มเทให้กับการอ่านตำรา ย่อมสร้างอนาคตอันรุ่งโรจน์ได้ในวันหน้า"

เหมยต่วนมองเฉินเฮ่ออวี่ด้วยสายตาอ่อนโยน แล้วมองเหมยจื่อชิง ชายสองคนนี้คือคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตนาง ณ ตอนนี้

คนทั้งสองสามารถให้กำลังใจซึ่งกันและกัน ก้าวหน้าไปด้วยกันเช่นนี้ ช่างดียิ่งนัก

จู่ๆ เฉินเฮ่ออวี่ก็เอ่ยถามนาง "เจ้าดีใจถึงเพียงนี้เชียวหรือ ไม่ถามข้าสักคำหรือว่าได้เบี้ยหวัดเดือนละเท่าใด งานเล็กๆ เช่นนี้ได้แค่เดือนละยี่สิบสามสิบตำลึง ไม่กลัวว่าจะไม่พอให้เจ้าใช้จ่ายหรืออย่างไร สตรีเช่นพวกเจ้า ปิ่นปักผมอันเดียวก็ปาเข้าไปตั้งหลายสิบตำลึงแล้ว..."

"หัวใหญ่เท่าใดก็สวมหมวกขนาดเท่านั้น เจ้าหาได้เท่าใดข้าก็ไม่รังเกียจว่าน้อยหรอก" เหมยต่วนรีบขัดคำเขา "เจ้าเห็นข้าเป็นคนอย่างไรกัน มีมากหรือมีน้อยก็ใช้ชีวิตไปได้ทั้งนั้น พวกเราก็ค่อยๆ วางแผนใช้จ่ายอย่างรอบคอบไปก็สิ้นเรื่อง!"

หญิงสาวมุ่ยปากอย่างแง่งอน พลางพึมพำเสียงเบา "มารดาข้าอาจจะคำนึงถึงชาติตระกูลและทรัพย์สิน แต่ข้าไม่มีทางคิดเช่นนั้นแน่นอน! ตอนที่ข้ารู้จักกับเจ้า ข้ายังไม่รู้เสียด้วยซ้ำว่าเจ้าเป็นใคร!"

เหมยจื่อชิงนั่งฟังอยู่ข้างๆ อย่างนึกสนุก จู่ๆ ก็โพล่งขึ้นมา "พี่ ท่านพูดเพ้อเจ้ออะไรกัน ตอนที่ท่านรู้จักเขาก็เป็นข้าพาเขากลับบ้านมิใช่หรือ ข้าก็บอกท่านตั้งนานแล้วว่าเขาเป็นใคร"

เหมยต่วนพลันรู้ตัวว่าตนเผลอหลุดปาก เหมยจื่อชิงยังไม่รู้จนถึงตอนนี้เลยว่า เป็นนางที่ไหว้วานให้เฉินเฮ่ออวี่ไปลากตัวเขากลับมาจากบ่อนพนัน

"เจ้าพาข้ากลับไป ตอนแรกนางก็ไม่รู้เบื้องหลังตระกูลของข้าอยู่ดีมิใช่หรือ" เฉินเฮ่ออวี่รีบสอดปากช่วยไกล่เกลี่ย

เหมยจื่อชิง "..."

เขารู้สึกว่ามีบางอย่างทะแม่งๆ หรือว่าพี่สาวจะพึงใจอีกฝ่ายตั้งแต่แรกพบกันแล้ว

ทว่าไม่นานเรื่องนี้ก็ถูกคนทั้งสองเฉไฉเบี่ยงเบนไป ทั้งหมดรีบกินข้าวกันอย่างรวดเร็ว แล้วตรงดิ่งไปยังย่านการค้าในเมืองซ่างจิงเพื่อตระเวนดูร้านรวง

การดูร้านรวงมิได้ราบรื่นนัก ชิวซานไม่เข้าใจว่าร้านขายเสื้อผ้าสำเร็จรูปควรใช้เรือนแบบใด ที่หามาได้ไม่เล็กเกินไปก็ห่างไกลเกินไป ยากจะหาที่ถูกใจได้

แต่เหมยต่วนก็มิได้รีบร้อน ในขั้นนี้จุดสำคัญของนางคือการฝึกฝนช่างปักผ้า รับงานเล็กๆ น้อยๆ ในตำบลไปก่อน ไว้ค่อยหาหน้าร้านในเมืองซ่างจิงในภายหลังก็ยังไม่สาย

ทุกคนเดินหยุดๆ พักๆ แวะดื่มน้ำชาที่ร้านน้ำชาอีกคนละจอก เวลาก็ล่วงเลยมาจนถึงช่วงพลบค่ำ

เหมยจื่อชิงไม่อยากนั่งดื่มชา เขาอยากไปเดินดูของที่ร้านหนังสือว่านหัว จึงดึงตัวซิ่วสุ่ยให้ไปเป็นเพื่อน แล้วทิ้งชิวซานไว้คอยปรนนิบัติข้างกาย

เหมยต่วนเอ่ยว่า "รอน้องชิงกลับมาแล้ว พวกเรารีบไปลอยโคมที่ริมแม่น้ำกันเถอะ"

"ทำไมหรือ มีเรื่องด่วนอันใดรึ"

"ความจริงแล้ว ท่านแม่ไม่วางใจ วันนี้จึงตามเข้าเมืองมาด้วย ตอนนี้นางพักอยู่ที่เรือนในตรอกเสี่ยวฮวาจือ พวกเรากลับดึกเกินไปคงไม่ดี"

เฉินเฮ่ออวี่ประหลาดใจอย่างยิ่ง "แล้วเหตุใดจึงไม่ชวนท่านป้าออกมาเดินเที่ยวด้วยกันเล่า หากข้ารู้ คงเชิญท่านป้ามาด้วยแล้ว"

"หลายปีมานี้ท่านแม่กินเจสวดมนต์ ไม่ข้องแวะกับเรื่องพวกนี้นานแล้ว..." เหมยต่วนกล่าวพลางลดน้ำเสียงลงต่ำ

"เรือนในตรอกเสี่ยวฮวาจือเป็นสินเดิมของท่านแม่ ถึงพวกเราจะกลับเมืองซ่างจิง ก็ไม่มีทางกลับไปที่ตระกูลเหมยหรอก หากมีใครเห็นนางเดินเตร่ไปทั่ว เกรงว่าคงมีคำนินทาว่าร้ายผุดขึ้นมาอีก"

เฉินเฮ่ออวี่นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง นายท่านใหญ่สกุลเหมยผู้นั้นเป็นผู้สืบทอดที่เหมยเก๋อเหล่าทุ่มเทเลี้ยงดูมาอย่างดี อุตส่าห์สอบติดจิ้นซื่อ เลื่อนขั้นจนเป็นถึงขุนนางขั้นสาม คิดไม่ถึงว่าจะหน้ามืดตามัวเพราะวาจาสตรีจนทำความผิดเข้า ทั้งยังต้องมาสังเวยชีวิตไปอีก

หากสละชีพเพื่อแผ่นดินก็ว่าไปอย่าง อย่างน้อยยังหลงเหลือชื่อเสียงวีรชน ทว่ายามนี้กลับถูกสวมหมวกคนโกงกินบ้านเมืองละเมิดกฎหมาย การที่สองสามีภรรยาเหมยเก๋อเหล่าจะผูกใจเจ็บฮูหยินใหญ่เหมยถึงเพียงนั้น จึงพอเข้าใจได้

แท้จริงแล้วแม้พวกเขาไม่เอ่ยสิ่งใด ฮูหยินใหญ่เหมยก็สำนึกเสียใจจนแทรกซึมเข้ากระดูกดำแล้ว การใช้ชีวิตของนางยามนี้ไม่ต่างอันใดกับการติดคุก หากมิใช่เพื่อบุตรสาวบุตรชายวัยเยาว์ทั้งสองคนนี้ นางคงไม่คิดข้องแวะกับทางโลกอีกต่อไปเป็นแน่

เฉินเฮ่ออวี่ทอดถอนใจ เรื่องราวในอดีตดั่งควันไฟ มิอาจหวนคืน จะโทษก็คงต้องโทษที่นายท่านใหญ่เหมยรักใคร่ตามใจภรรยาจนเกินไป ทั้งยังเคราะห์ร้ายประจวบเหมาะเข้าพอดี

"ฮูหยินยอมเดินทางมาสักเที่ยว ก็เพื่อให้พวกเจ้าได้ออกมาเที่ยวเล่นสินะ"

"ท่านแม่บอกว่า ขังไว้แต่ในเรือนก็จะทำให้พวกเรากลายเป็นคนไร้ประโยชน์ ต่อให้น้องชิงร่ำเรียนหนังสือ การปิดประตูค้นคว้าอยู่คนเดียวก็ใช้ไม่ได้ นางเห็นด้วยที่ให้พวกเราออกมาเปิดหูเปิดตา แต่ก็ยังวางใจไม่ลงอยู่ดี หากพวกเราไปพักที่ตรอกเสี่ยวฮวาจือกันเอง นางคงกังวลจนนอนไม่หลับ"

"มีข้าอยู่ทั้งคนนี่ เดิมทีข้าจองโรงเตี๊ยมไว้ให้พวกเจ้าแล้วเชียว" เฉินเฮ่ออวี่เชิญพวกเขามา ย่อมต้องตระเตรียมไว้อย่างรอบคอบ

"ถุย มีท่านอยู่สิยิ่งไม่ปลอดภัย" เหมยต่วนปรายตามองเขาค้อนหนึ่ง แฝงประกายมารยาหญิงอันอ่อนหวานไร้สิ้นสุด

เฉินเฮ่ออวี่ใจเต้นวูบวาบ ชายหญิงยามมีความรักมักพลุ่งพล่านไปด้วยฮอร์โมน ทว่าเขารู้ดีว่ามิอาจรักใคร่ตามประสาคนยุคปัจจุบันได้ ก่อนแต่งงานจำต้องรักษากิริยาให้เหมาะควร

เขาก้มหน้าพลางนวดหว่างคิ้วเบา ๆ "อย่ามายั่วข้านะ"

เหมยต่วนหน้าแดงซ่าน กำลังจะแก้ตัวว่าตนเองมิได้ทำเช่นนั้นสักหน่อย

พลันเห็นเหมยจื่อชิงกระโดดโลดเต้นเดินเข้ามา สองวันนี้เขาได้ออกมาเที่ยวอย่างผ่อนคลายซึ่งหาได้ยาก ทั้งยังมีสหายร่วมทาง มองสิ่งใดจึงรู้สึกแปลกใหม่ไปเสียหมด

"รีบไปกันเถิดขอรับ พี่ใหญ่เฉิน ข้างนอกมีคนเยอะแยะเลย"

ชิวซานเองก็เอ่ยเตือน "หากช้าไปเกรงว่าริมแม่น้ำซวีเจียงจะผ่านรถม้าลำบาก พวกเรารีบไปกันแต่เนิ่น ๆ เถิดขอรับ"

เขาบอกให้ร้านค้าจัดขนมและผลไม้ใส่ตะกร้าเตรียมไว้หนึ่งใบ อีกทั้งน้ำชาอีกสองสามถังแล้ว

ครั้งนี้เฉินเฮ่ออวี่ไม่ได้ขี่ม้า เขากับสองพี่น้องตระกูลเหมยและฮวาหลิงเอ๋อร์สาวใช้นั่งอยู่ในรถม้า ส่วนชิวซานกับซิ่วสุ่ยนั่งบังคับรถอยู่ด้านนอก

ครั้นถึงริมฝั่งแม่น้ำซวีเจียง ชิวซานนำรถม้าไปฝากไว้ตรงหน้าร้านอาหารแห่งหนึ่ง แล้วทุกคนจึงเดินเท้าต่อไป

ผู้คนเนืองแน่นไหล่เบียดไหล่จริงตามคาด โคมไฟหลากสีสองฟากฝั่งถูกจุดสว่างไสว ระยิบระยับแพรวพราว

ทั้งยังมีแผงลอยขายของกินและน้ำชงกลิ่นหอมอยู่อีกมาก ครึกครื้นเป็นอย่างยิ่ง

ที่มีมากที่สุดคือแผงขายโคมดอกบัว โคมดอกบัวสารพัดแบบประดิษฐ์ขึ้นอย่างประณีตสมจริง มีเหล่าหญิงสาววัยแรกแย้มยืนรุมล้อมอยู่เต็มไปหมด

เทศกาลชีซีนี่นะ จุดประสงค์หลักก็เพื่อให้สตรีทั้งหลายได้ออกมาเที่ยวเล่นกัน

เฉินเฮ่ออวี่กระดากอายเกินกว่าจะเบียดเสียดเข้าไป จึงปรายตามองเหมยต่วนแล้วพยักพเยิดคางไปทางนั้น

เหมยต่วนยิ้มพลางพาฮวาหลิงเอ๋อร์เดินเข้าไปใกล้แผง ต่างคนต่างเลือกโคมมาคนละดวง ยืมพู่กันและหมึกของพ่อค้าเขียนชื่อลงไป

โคมสองดวงราคาเพียงสิบหกอีแปะ เฉินเฮ่ออวี่ล้วงเงินจากถุงผ้าส่งให้นาง เหมยต่วนเม้มปากยิ้ม จู่ ๆ ก็บังเกิดความรู้สึกคล้ายสามีควักเงินซื้อของให้ภรรยา จึงยื่นมือรับเงินไปจ่ายค่าของด้วยความขัดเขิน

พอเฉินเฮ่ออวี่ขยับเข้ามาใกล้ หญิงสาวรอบข้างเห็นเข้าก็อดจับจ้องพลางกระซิบกระซาบวิพากษ์วิจารณ์มิได้

ย่อมหนีไม่พ้นคำถามทำนองว่านี่คือคุณชายบ้านไหน เหตุใดจึงได้หล่อเหลาถึงเพียงนี้ ฟังจนเหมยต่วนเบิกบานใจเป็นล้นพ้น

เหมยจื่อชิงไม่สนใจของพรรค์นี้ จึงรีบลากซิ่วสุ่ยไปดูของกินที่แผงข้าง ๆ นานแล้ว

เฉินเฮ่ออวี่รู้สึกว่าบรรยากาศเช่นนี้คล้ายคลึงกับตลาดนัดกลางคืนในยุคปัจจุบันไม่มีผิด ริมถนนมีกับแกล้ม น้ำแกง และเครื่องดื่มเย็นราคาย่อมเยาว์คุณภาพดีวางขายละลานตา

อย่างเช่นปลาเผา เป็ดย่าง ผัดเนื้อกระต่าย น้ำบ๊วย ซุปแป้งใส ขนมสุ่ยจิงเจ่าเอ๋อร์ น้ำเย็นผสมเกล็ดหิมะ และอื่น ๆ แต่ละอย่างต่างมีรสชาติเฉพาะตัว ชุดละสิบถึงสิบห้าอีแปะ ชาวบ้านทั่วไปก็ซื้อกินไหว

ชั่วประเดี๋ยว เหมยจื่อชิงก็ซื้อน้ำแข็งไสเกล็ดหิมะรสแตงโมและลูกท้อมาสองสามถ้วย เพื่อให้ทุกคนได้ลองชิม

เหมยต่วนตะโกนบอกให้เขากินน้อยหน่อย ระวังจะเย็นท้องจนปวดไส้ แต่เหมยจื่อชิงแสร้งทำเป็นหูทวนลม

เฉินเฮ่ออวี่รับมาถ้วยหนึ่งแล้วตักกินไปสองสามคำ รสชาติดีจริงดังว่า มิได้ด้อยไปกว่าไอศกรีมในยุคปัจจุบันเลยสักนิด

"กินของเย็นพวกนี้เสร็จ ห้ามกินเนื้อสัตว์มัน ๆ มากเกินไปเชียว เดี๋ยวจะเกิดปวดท้องไส้ปั่นป่วนขึ้นมาจะรักษายาก"

ตอนเด็ก ๆ เฉินเฮ่ออวี่เคยกินเช่นนี้จนลำไส้อักเสบมาแล้ว ทว่ายุคสมัยนี้ไม่มียาปฏิชีวนะ จึงต้องระมัดระวังให้มากไว้ก่อน

"โธ่ ทราบแล้วขอรับ ประเดี๋ยวข้าไม่กินเนื้อแล้วกัน" เหมยจื่อชิงเอ่ยอย่างยิ้มแย้ม แล้วก็มุดผ่านฝูงชนไปยังแผงทำขนมเป่าหลัวอีกครั้ง

เหมยต่วนทอดถอนใจอย่างจนปัญญา "ยามนี้ท่านพูดอะไรเขาก็ยอมฟังหมด คำพูดข้าใช้การไม่ได้เสียแล้ว"

"เขาเป็นน้องชาย ย่อมชอบตามติดพี่ชายเป็นธรรมดา" เฉินเฮ่ออวี่ยิ้มพลางแอบกุมมือของนางไว้เงียบ ๆ "คนเยอะนัก ประเดี๋ยวจะเบียดเสียดจนพลัดหลงกัน พวกเราไปหาที่ลอยโคมกันเถอะ"

เหมยต่วนย่อมคล้อยตามเขาทุกอย่าง ทั้งสองหาจุดที่ผู้คนบางตา แล้ววางโคมดอกบัวลงสู่แม่น้ำ ปล่อยให้มันลอยเอื่อยไปตามกระแสน้ำ

นางพนมมือทั้งสองข้างตั้งจิตอธิษฐานเงียบ ๆ พลางทอดสายตามองโคมดอกบัวที่ลอยไกลออกไป หวังให้สิ่งที่ตนขอนั้นสมปรารถนาทุกประการ

เมื่อสังเกตเห็นว่าสีหน้าของนางมีความหม่นหมองอยู่บ้าง เฉินเฮ่ออวี่จึงยืนอยู่ด้านหลังของนางแล้วเอ่ยอย่างอ่อนโยน "ประเดี๋ยวข้าจะไปซื้อดอกบัวคู่ให้เจ้าสักคู่ แล้วจับแมงมุมสักคู่ใส่กล่องไว้ให้เจ้า หากพรุ่งนี้มันชักใยไม่กลมไม่ตรงขึ้นมาล่ะก็..."

เหมยต่วนหลุดหัวเราะพรืดออกมา คนผู้นี้เอาแต่แกล้งหยอกเย้าคนอื่นอยู่เรื่อย!

นางหันกลับมาค้อนใส่ด้วยความเอียงอาย "เหลวไหล มันต้องชักใยได้ทั้งกลมทั้งตรงแน่ ข้าต้องได้รับพรคล่องแคล่วสิ!"

ยามยลโฉมหญิงงามใต้แสงโคม ช่างงดงามหมดจดไร้ที่เปรียบ

เฉินเฮ่ออวี่ถึงกับยืนเหม่อตะลึงลานไปชั่วขณะ