บทที่ 83 การเรียกเข้าพบ

เฉินเฮ่ออวี่จนปัญญาอยู่ในใจ เขาย่อมเข้าใจความทุกข์ทรมานของการรักแต่ไม่อาจครอบครองดี

การปฏิเสธอย่างเย็นชาอาจจะไม่เป็นธรรมกับเฉียวหย่าเหนียงอยู่บ้าง ทว่าชะตากรรมที่ฟ้าลิขิตมาเคยยุติธรรมกับเขาอย่างเฉินเฮ่ออวี่เสียที่ไหนเล่า

เขาแบกรับความผิดแทนร่างเดิมมามากเกินพอแล้ว เรื่องอื่นเขายอมทนได้หมด มีเพียงเรื่องการแต่งงานเท่านั้นที่เขาไม่ยอมทนเด็ดขาด

ความสัมพันธ์ระหว่างร่างเดิมกับเฉียวหย่าเหนียง แต่เดิมก็เป็นเพียงวิบากกรรมคู่หนึ่ง

แม้กระทั่งร่างเดิมก็แค่รักสนุก ไม่เคยคิดจะผูกพันลึกซึ้งทางใจกับนาง ตอนนั้นหยางอวี้เหนียงยังมีชีวิตอยู่ และเฉียวหย่าเหนียงก็ไม่มีทางยอมเป็นอนุภรรยา ด้วยประสบการณ์เด็ดบุปผาไม่ซ้ำหน้าของร่างเดิม มีหรือจะมอบความหวังให้เฉียวหย่าเหนียง

ยิ่งไปกว่านั้น ยามนั้นเฉียวหย่าเหนียงก็มิได้ต้องตาเขา เผลอๆ ยังนึกดูแคลนความเสเพลไร้ความสามารถของเขาด้วยซ้ำ คิดเพียงว่าเขาเป็นเพื่อนเล่นแก้เบื่อที่น่าสนใจคนหนึ่งเท่านั้น

แต่กลับเป็นหลังจากที่เฉินเฮ่ออวี่ข้ามมิติมาและเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ เฉียวหย่าเหนียงถึงได้เริ่มมีใจให้

อีกทั้งการที่เฉินเฮ่ออวี่ทำเย็นชาไม่สนใจ ก็ยิ่งปลุกความอยากเอาชนะของนาง นางจึงยิ่งปรารถนาจะได้เขามาครอบครอง

นางก็เป็นเพียงเด็กที่ถูกตามใจจนเสียนิสัย สิ่งใดที่อยากได้ก็ต้องคว้ามาให้จงได้ ความจริงแล้วมีความรู้สึกรักใคร่สักเท่าใดกันเชียว เกรงว่ากระทั่งตัวนางเองก็ยังตอบไม่ถูก

เมื่อเฉินเฮ่ออวี่คิดตกตรงจุดนี้ จึงเตรียมจะไปขอให้ท่านอ๋องสิบช่วยเสียหน่อย ช่วยเกลี้ยกล่อมหลานสาวคนนี้ให้ทีจะได้หรือไม่

แน่นอนว่าเรื่องที่สำคัญที่สุดในยามนี้ คือต้องรีบแต่งเหมยต่วนเข้าเรือนให้เร็วที่สุด!

เขาบีบมือเหมยต่วนเบาๆ ขณะก้าวเดินเคียงกัน "ไม่ต้องกังวลนะ ข้าจะจัดการเรื่องนี้เอง"

หากบอกว่าไม่กังวลก็คงโกหก ทว่าเวลานี้ก็จนปัญญาที่จะทำอะไรได้จริงๆ

เหมยต่วนเงยหน้าขึ้นยิ้มให้เขา "ข้าอยากไปกินข้าวที่หอเทียนเซียง"

นางหมดอารมณ์จะกินข้าวที่สมาคมฉีอวิ๋นแล้วจริงๆ ขืนอยู่นานเข้าประเดี๋ยวจะบังเอิญเจอเฉียวหย่าเหนียงอีก

"ได้สิ!" เฉินเฮ่ออวี่เข้าใจความคิดของนาง "กินข้าวเสร็จข้าจะพาเจ้าไปดูร้านค้า ยามว่างข้าให้ชิวซานไปตระเวนดูมาสองสามแห่งแล้ว... ร้านตัดเย็บเสื้อผ้าของเจ้ามิใช่ว่าอยากได้ทำเลดีๆ หรือ"

เหมยต่วนแปลกใจอยู่บ้างที่เขายังจำเรื่องนี้ได้ ในใจจึงรู้สึกยินดีขึ้นมาอีกครั้ง "ดีสิ ร้านค้าในเมืองซ่างจิงข้ายังไม่มีเวลาไปดูเลย เรื่องผ้าพรรณกับงานเย็บปักก็คิดไว้เกือบหมดแล้ว ล้วนหาพวกสตรีและแม่นางน้อยจากหมู่บ้านเหราเหอมาทำงาน ถือเสียว่าช่วยเปิดลู่ทางทำมาหากินให้คนในหมู่บ้านด้วย"

ร้านเสื้อผ้าเล็กๆ ของนางชั่วคราวนี้ตั้งอยู่ที่หมู่บ้าน เริ่มมีคนสั่งตัดจากในตำบลเข้ามาบ้างแล้ว พอหาเงินค่าขนมติดกระเป๋าได้บ้าง

ทว่าในอนาคตนางย่อมต้องกลับมาใช้ชีวิตที่เมืองซ่างจิง ทางนี้จึงจำเป็นต้องเลือกหาร้านค้าไว้สักแห่งเช่นกัน

ทั้งสองเดินมาถึงหน้าประตู เฉินเฮ่ออวี่ก็ตบรางวัลเป็นเงินให้บ่าวรับใช้สองคนที่คอยปรนนิบัติ

สั่งให้คนหนึ่งไปตามชิวซานที่คอกม้า ส่วนอีกคนให้ไปแจ้งหลิวอวิ๋นฉี่ก่อนว่าตนขอตัวล่วงหน้าไปก่อน แล้วค่อยไปตามหาซิ่วสุ่ยกับเหมยจื่อชิง

เคราะห์ดีที่สมาคมฉีอวิ๋นไม่ได้กว้างใหญ่เป็นพิเศษ ทั้งยังมีทางเชื่อมถึงกันหมด เพียงชั่วครู่ทุกคนก็มารวมตัวกันครบ

เหมยต่วนกับเหมยจื่อชิงขึ้นรถม้า เฉินเฮ่ออวี่และซิ่วสุ่ยขี่ม้าขนาบข้างทั้งสองฝั่ง ส่วนชิวซานล่วงหน้าไปจองที่นั่งที่หอเทียนเซียงก่อนแล้ว

ตลอดทางความตื่นเต้นของเหมยจื่อชิงยังไม่สร่างซา เขาเลิกม่านรถม้าขึ้นชวนเฉินเฮ่ออวี่คุยไม่หยุดปาก รบเร้าขอให้พาตนมาเล่นชู่จวี๋และตีคลีม้าอีกหลังสอบย่วนซื่อเสร็จ ซึ่งเฉินเฮ่ออวี่ก็เออออรับปากไปทีละเรื่อง

ไม่นานนัก ทั้งสี่คนก็มาถึงหอเทียนเซียง ชิวซานออกมารอต้อนรับอยู่ที่หน้าประตูแล้ว "วันนี้พวกเรามาช้าไปสักหน่อย ห้องส่วนตัวชั้นบนถูกจับจองไปหมดแล้ว รับประทานที่โถงใหญ่ได้หรือไม่ขอรับ"

พูดจบก็มองเฉินเฮ่ออวี่อย่างน่าเวทนา "เป็นบ่าวไร้ความสามารถเองขอรับ ได้ยินว่าชั้นบนมีคนใหญ่คนโตมา"

เฉินเฮ่ออวี่ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก เหมยต่วนก็ชิงพูดขึ้นก่อน "หอเทียนเซียงคนแน่นขนัดเป็นปกติอยู่แล้ว พวกเรานึกจะมาก็มาปุบปับ ไม่มีที่นั่งย่อมเป็นเรื่องธรรมดา นั่งที่โถงใหญ่นี่แหละ"

"ขอรับ!" ชิวซานดีใจจนยิ้มแก้มแทบปริ ยังคงเป็นแม่นางเหมยที่อารมณ์ดีมีเมตตา เขารีบก้าวไปข้างหน้าเพื่อนำทาง "แม่นางเหมยเชิญด้านในขอรับ—"

ถึงกับไม่แม้แต่จะมองเฉินเฮ่ออวี่สักแวบ ขอเพียงแม่นางเหมยเห็นพ้องก็เป็นพอแล้ว

ช่างประจบสอพลอนัก!

เฉินเฮ่ออวี่ทั้งขำทั้งโมโหแต่ก็เดินตามเข้าไป คนกลุ่มนั้นนั่งลงที่โต๊ะริมหน้าต่างตัวหนึ่ง ไม่นานก็มีคนยกจานผลไม้พร้อมยื่นรายการอาหารมาให้ทันที

เฉินเฮ่ออวี่ยื่นรายการอาหารให้เหมยต่วน เลือกกับข้าวจานโปรดมาหลายอย่าง คนทั้งโต๊ะปรึกษาหารือ พูดคุยหัวเราะกันอย่างรื่นเริงเบิกบานใจ

ภายในห้องส่วนตัวบนชั้นสอง มีคนผลักบานหน้าต่างมองลงมา ชายวัยกลางคนร่างสูงใหญ่วัยสี่สิบเศษชี้ไปทางเฉินเฮ่ออวี่พลางเอ่ยว่า "นั่นมิใช่ชายหนุ่มที่แข่งชู่จวี๋เมื่อครู่หรอกหรือ เป็นคนของศาลต้าหลี่พวกเจ้าอย่างนั้นหรือ"

จ้าวซานจงชะโงกหน้ามองลงไปด้านล่าง ยิ้มตาหยีพลางกล่าวว่า "ช่างบังเอิญจริงขอรับ เขาคือบุตรชายคนเล็กของฉางซิงโหว เฉินเฮ่ออวี่ คดีรองเท้าแดงคราวก่อนก็ได้เขาช่วยชี้แนะไม่น้อย ข้าเคยเอ่ยถึงกับท่านแล้ว"

"เขาดำรงตำแหน่งใดในศาลต้าหลี่หรือ" ชายวัยกลางคนเอ่ยถาม "คนหนุ่มมีชีวิตชีวากระฉับกระเฉงหน่อยนับว่าดี คลี่คลายคดีได้ ทั้งยังเตะชู่จวี๋เก่งกาจ ที่หายากที่สุดคือมิใช่คนชอบโอ้อวด รู้จักกาลเทศะ"

"เขามิใช่ขุนนางของศาลต้าหลี่หรอกขอรับ ทว่าข้ากะว่าจะรอให้เขาสอบย่วนซื่อผ่านเสียก่อน ค่อยเรียกตัวมารับตำแหน่งฝ่ายบุ๋น เช่นพวกจู่ปู้หรือลู่ซื่อทำนองนั้น"

จ้าวซานจงแอบหัวเราะในใจ ไม่ชอบโอ้อวดหรือ นั่นเป็นเพราะท่านไม่เคยเห็นว่าแต่ก่อนเขาทำตัวโดดเด่นเรียกร้องความสนใจเก่งกาจเพียงใดต่างหาก

"ดูท่าทางเขาก็ยี่สิบกว่าแล้ว ยังสอบย่วนซื่อไม่ผ่านอีกหรือ"

"ขอรับ เป็นเซียนเรื่องรักสนุก ปีนี้จู่ๆ ก็คิดได้ว่าต้องขยันอ่านตำรา ข้าดูแล้วสติปัญญาเขานับว่าไม่เลว ท่านเองก็ทราบ งานของศาลต้าหลี่ คนที่อยู่ในกรอบระเบียบเกินไปใช่ว่าจะทำได้ดี"

ชายวัยกลางคนหัวเราะร่า ปิดบานเฟี้ยมลงแล้วเดินกลับมานั่งที่โต๊ะตามเดิม "รักสนุกเหมือนเจ้าน่ะสิ ถึงได้ถูกนิสัยกัน!"

"เขาก็มิได้เก่งแต่เรื่องเล่นสนุกอย่างเดียวนะขอรับ สองวันก่อนเพิ่งจะเขียนสิ่งที่เรียกว่า 'แผนการสถานเสริมความงาม' ให้แม่นางในเรือนหลังของข้า ทำเอาเจ้าหล่อนถูกอกถูกใจยกใหญ่ บอกจะลุยก็ลุยทันที อ้างว่าจะกอบโกยเงินทองก้อนโต ช่วงนี้เลยมัวแต่ง่วนอยู่กับอะไรที่เรียกว่าสถานเสริมความงามอันดับหนึ่งแห่งเมืองซ่างจิงนั่น"

"สถานเสริมความงามหรือ คือสิ่งใดกัน"

"เอ่อ น่าจะเป็นสถานที่ทำให้พวกสตรีงดงามขึ้นกระมังขอรับ" จ้าวซานจงเองก็รู้ครึ่งๆ กลางๆ ใครจะไปสนว่ามันเป็นสิ่งใดของพวกผู้หญิง ขอเพียงพวกนางไม่มาหาเรื่องวุ่นวายใส่เขาก็พอแล้ว!

"เจ้าเรียกเขาขึ้นมาสิ ข้าอยากพบหน้าสักหน่อย" ชายวัยกลางคนเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจนัก "ไม่แน่ว่าเจ้าเด็กนี่อาจจะเปิดสถานที่ทำให้พวกบุรุษดูดีขึ้นมาได้บ้างกระมัง"

จ้าวซานจงทั้งประหลาดใจทั้งยินดี "เสด็จพี่จะทรงพบเขาหรือ เจ้าเด็กนี่ช่างโชคหล่นทับแท้ๆ!"

"เหลวไหล! ได้รับการเรียกพบจากเจิ้น จะเรียกว่าโชคหล่นทับเช่นนั้นได้อย่างไร" ชายวัยกลางคนแสร้งทำเป็นขุ่นเคือง ชี้หน้าจ้าวซานจง "ยังคงปากไม่มีหูรูดเหมือนเดิม"

จ้าวซานจงยิ้มแหะๆ พลางตบปากตัวเองเบาๆ ทีหนึ่ง "ข้าสมควรโดนตำหนิ! ต้องบอกว่าเขามีวาสนาสูงส่งยิ่งนักขอรับ!"

พูดพลางก็สั่งให้คนไปตามเฉินเฮ่ออวี่ ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วถามต่อ "จะบอกให้เขารู้ฐานะของท่านหรือไม่ขอรับ"

"ไม่จำเป็น"

ทางด้านนี้ เฉินเฮ่ออวี่กำลังรับประทานอาหารร่วมกับสองพี่น้องตระกูลเหมยอย่างรื่นเริง จู่ๆ ก็มีผู้ติดตามที่ดูคุ้นหน้าคนหนึ่งเดินเข้ามาประสานมือคารวะ "ท่านอ๋องสิบของพวกเราขอเชิญขอรับ" กล่าวจบก็ผายมือชี้ขึ้นไปบนชั้นสอง

เฉินเฮ่ออวี่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนยิ้มแล้วกล่าว "ที่แท้ท่านอ๋องสิบก็อยู่บนชั้นสองนี่เอง"

มิน่าเล่าชิวซานถึงได้บอกว่ามีบุคคลสำคัญเหมาพื้นที่ชั้นสอง ทว่าปกติท่านอ๋องสิบไม่ถือสาพิธีรีตอง ทำสิ่งใดก็เรียบง่ายไม่โอ่อ่า คงไม่ถึงขั้นกินข้าวแค่มื้อเดียวยังต้องเหมาทั้งชั้นสองกระมัง

วันนี้กลับทำเช่นนี้ ย่อมต้องมีบุคคลสำคัญยิ่งคอยเป็นเพื่อนร่วมโต๊ะแน่ ใครกันจะมีหน้ามีตากว้างขวางถึงเพียงนั้น

เฉินเฮ่ออวี่ฉุกคิดขึ้นมา ในหัวพลันผุดความคิดหนึ่งขึ้นมา คงไม่ใช่หรอกนะ

หากเป็นเช่นนั้นจริงย่อมเป็นบุคคลระดับสูงสุดอย่างแท้จริง ทว่าเหตุใดถึงต้องการพบคนต่ำต้อยไร้ชื่อเสียงเรียงนามเช่นเขาเล่า

เขาระงับความสงสัยในใจไว้ หันไปเอ่ยกับเหมยต่วนว่า "พวกเจ้ากินกันไปก่อนนะ ข้าไปครู่เดียวเดี๋ยวก็กลับมา"

เหมยต่วนนึกอยากถามว่าเหตุใดเขาจึงมีความสัมพันธ์ไปมาหาสู่กับท่านอ๋องสิบได้ ทว่าท่ามกลางสายตาผู้คนมากมาย นางจึงสงบปากสงบคำลงและพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย

เฉินเฮ่ออวี่ส่งสายตาให้ซิ่วสุ่ยเพื่อบอกให้ดูแลสองพี่น้องตระกูลเหมยให้ดี จากนั้นจึงเดินตามผู้ติดตามขึ้นไปยังชั้นสอง

การไปครานี้กินเวลานานโข เหมยต่วนกระวนกระวายใจยิ่งนัก ข้าวปลาแทบไม่ได้แตะต้อง

กลับเป็นเหมยจื่อชิงที่ช่วยปลอบให้นางคลายกังวล ในเมื่อพี่เฉินรู้จักมักจี่กับท่านอ๋องสิบ อาจมีเรื่องจำเป็นต้องปรึกษาหารือกันก็เป็นได้

เหมยต่วนกลับคิดไปถึงเฉียวเซี่ยนจู่ อย่างไรเสียอีกฝ่ายก็เป็นหลานสาวของท่านอ๋องสิบ ไม่รู้ว่าน้าหลานจะใจตรงกัน คิดเกลี้ยกล่อมสิ่งใดกับเฉินเฮ่ออวี่หรือไม่

ในที่สุดก็รอจนเฉินเฮ่ออวี่เดินลงมาจากชั้นบน เมื่อเห็นใบหน้าเปื้อนยิ้มของเขาดูท่าทางมิได้มีเรื่องร้ายอันใด เหมยต่วนจึงโล่งอก รีบเรียกเสี่ยวเอ้อร์ให้นำกับข้าวที่เย็นชืดไปอุ่นให้ร้อน อีกทั้งยังเปลี่ยนน้ำชาร้อนถ้วยใหม่ให้เฉินเฮ่ออวี่อย่างเอาใจใส่

เฉินเฮ่ออวี่เดินกลับมานั่งลงข้างโต๊ะ เอ่ยคำขอบคุณ ก่อนกล่าวว่า "รีบกินกันเถอะ พอไปดูร้านรวงเสร็จ ฟ้ามืดแล้วจะได้ไปลอยโคมดอกบัวขอพรกันพอดี"