บทที่ 82 โทษตัวเอง

เมื่อเห็นเฉินเฮ่ออวี่มีสีหน้างุนงง เหมยต่วนจึงยู่ปากน้อยๆ ยื่นปลายนิ้วออกไปจิ้มๆ ที่หน้าอกของเขา

"วันนี้นางก็มาดูแข่งชู่จวี๋ด้วย แถมยังตะโกนเสียงดังว่าท่านยอดเยี่ยมมากอีกต่างหาก"

"ใครกัน" เฉินเฮ่ออวี่ถามออกไปแล้วถึงค่อยนึกขึ้นได้ "อ๋อ... เฉียวหย่าเหนียงน่ะหรือ"

"ฮึ" เหมยต่วนดิ้นหลุดจากอ้อมแขนของเขา หันหลังให้ไม่สนใจ

เฉินเฮ่ออวี่หัวเราะแห้งๆ ขยับตัวไปตรงหน้านาง "กลิ่นน้ำส้มสายชูหึ่งเชียว ข้ายังไม่เคยแตะต้องแม้แต่มือนางด้วยซ้ำ... ข้าสาบานได้ เรื่องพวกนั้นมันผ่านไปแล้ว—"

"เรื่องในอดีตมีเรื่องอันใดบ้างเล่า" แม่นางน้อยไม่ยอมรามือ ยังคงเชิดปากขึ้นต่อไป

เฉินเฮ่ออวี่มองนาง จู่ๆ ก็นึกอยากจะบอกความจริงแก่นางขึ้นมาครามครัน ทว่าก็สะกดกลั้นเอาไว้ อย่าทำให้นางตกใจกลัวจะดีกว่า

แต่เขารู้ดีว่า ในฤดูหนาวตอนที่เหมยต่วนอายุสิบเอ็ดปี นางต้องสูญเสียบิดาไป หลังจากตามมารดาคุ้มกันโลงศพกลับบ้านเกิด ก็ต้องทนรับโทสะและสายตาดูแคลนเย็นชาจากคนตระกูลเหมยจนหมดสิ้น

ตั้งแต่อายุสิบสองจนถึงสิบหกปี นางถูกทอดทิ้งไว้ที่เรือนบรรพบุรุษตระกูลเหมยในคฤหาสน์เหราเหอมาโดยตลอด ไม่รู้เลยว่าอนาคตของตนอยู่ที่ใด

พี่สาวทั้งสองคนล้วนแต่งออกไปอยู่ต่างแดน แม้ว่าฮูหยินใหญ่เหมยจะพยายามชดเชยให้สองพี่น้องอย่างเต็มที่มาตลอด ทว่าเมื่อขาดการปกป้องจากบิดา สุดท้ายนางก็กลายเป็นเด็กสาวที่ไร้ซึ่งความรู้สึกมั่นคงปลอดภัย

เขาไม่อยากให้นางต้องคอยกังวลหวาดระแวงเช่นนี้ในภายภาคหน้า สู้เปิดอกพูดจากันให้กระจ่างแจ้ง ดีกว่าจะมามัวเล่นปริศนาคำทายคลุมเครือบอกให้นางไม่ต้องกังวล

เฉินเฮ่ออวี่ถอนหายใจ ดึงนางเข้ามากอดแน่นอีกครั้ง แนบหน้าผากชิดกับกระหม่อมของนาง เอ่ยอย่างอ่อนโยนว่า "ปีกลายมีอยู่สองสามเดือนที่พวกเราพบกันบ่อยๆ อืม... ตีคลี ชู่จวี๋ ไปร่วมงานชุมนุมบทกวี... เฉียวเซี่ยนจู่มีนิสัยเปิดเผยตรงไปตรงมาเหมือนบุรุษ ทุกคนคุยกันถูกคอ ก็นัดเจอกันเป็นประจำ... และก็ไม่ได้มีแค่ข้ากับนางเสียหน่อย ยังมีคนอื่นๆ ด้วย พี่ชายร่วมตระกูลของเจ้าอย่างเหมยจื่อหานก็มักจะไปร่วมวงอยู่บ่อยๆ"

"พวกท่าน... ทำอะไรด้วยกันมากมายขนาดนั้นเชียว ข้าตีคลีก็ยังไม่เป็นเลย—"

เฉินเฮ่ออวี่จุมพิตหน้าผากของนาง เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "ข้าสอนเจ้าเอง ต่อไปข้าจะพาเจ้าไปตีคลี ชู่จวี๋ พาเจ้าไปตามตรอกซอกซอยหาของอร่อยกิน นั่งเรือล่องธาราชมจันทร์... เมื่อก่อนเป็นข้าเองที่ทำสิ่งใดไม่รู้จักขอบเขต ขอเพียงมีคนแสดงความชื่นชมชอบพอออกมา ข้าก็พลอยเหลิงตามไปด้วย... เฮ้อ เรื่องในอดีตไม่พูดถึงจะดีกว่า เจ้าต้องเชื่อข้านะ ต่อไปจะไม่มีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นอีกเด็ดขาด"

"แต่... เฉียว เฉียวเซี่ยนจู่ดูเหมือนจะยังทำใจลืมเรื่องในอดีตได้ยากอยู่ดี"

"ข้ารู้ ข้าบอกกับนางอย่างชัดเจนแล้ว ว่าเป็นไปไม่ได้เด็ดขาดที่จะคบหากับนาง อีกอย่าง ทั้งท่านพ่อของข้าและท่านแม่ของนางก็ไม่ได้สนับสนุน เตือนข้าตั้งนานแล้วว่าห้ามไปมาหาสู่กับนาง—"

"เช่นนั้นท่านเลิกไปมาหาสู่กับนางเพราะท่านพ่อของท่านกับท่านแม่ของนางไม่เห็นชอบหรอกหรือ แท้จริงแล้วท่านยังอยากไปมาหาสู่อยู่ใช่หรือไม่"

เฉินเฮ่ออวี่หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก คำถามนี้ช่างชวนให้จนมุมเกินไปแล้วกระมัง

เขาก้มตัวลง สอดมือข้างหนึ่งใต้ข้อพับเข่าของนาง อีกมือโอบไหล่ ช้อนร่างนางขึ้นมาในท่าอุ้มพาด "ข้าอยากแต่งกับเจ้าเพียงคนเดียว ต้องการแค่เจ้าเพียงคนเดียว หืม? เข้าใจหรือไม่"

เหมยต่วนตกใจ ร้องเสียงหลงออกมาเบาๆ พลางตัดพ้ออย่างเอียงอาย "ท่านรีบปล่อยข้าลงมานะ!"

"อย่าหวังเลย!" เฉินเฮ่ออวี่อุ้มนางเดินตรงไปยังห้องชั้นใน เท้าข้างหนึ่งเตะประตูเปิดออก "มาปรนนิบัติข้าอาบน้ำก่อนเถอะ เจ้าจะได้ไม่ต้องว่างจนคิดฟุ้งซ่าน!"

เนิ่นนานผ่านไป เหมยต่วนก็เดินหน้าแดงก่ำออกมา มือหนึ่งซับปลายผมที่เปียกชื้นเล็กน้อย พลางแก้ห่อผ้าที่พกติดตัวมา หยิบกระโปรงตัวนอกออกมาแล้วหันหลังเปลี่ยน

เพิ่งจะจัดแจงเรียบร้อยดี เฉินเฮ่ออวี่ก็เดินออกมาจากห้องชั้นในด้วยสีหน้าอิ่มเอมเปรมปรีดิ์ บนร่างสวมเพียงเสื้อตัวในที่แหวกกว้าง เผยให้เห็นกล้ามท้องแน่นตึง เขาเช็ดผมไปพลางนั่งลง ยิ้มกรุ้มกริ่มจ้องมองแม่นางน้อย

เหมยต่วนกระทืบเท้าด้วยความขัดเขินปนโมโห "รีบสวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อยประเดี๋ยวนี้!"

"อือ" เขาสนใจแต่จะเช็ดผมต่อไป ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

เหมยต่วนเดินเข้าไปแย่งผ้าเช็ดตัวในมือเขามาช่วยเช็ดผมให้ กระซิบเสียงเบาว่า "รีบใส่เร็วเข้าเถอะ อีกประเดี๋ยวน้องชิงกลับมาก็จะได้เวลากินข้าวแล้ว"

เฉินเฮ่ออวี่ยิ้มพลางดึงสาบเสื้อปิดเข้าหากัน แล้วค่อยๆ สวมใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย

อากาศร้อน เขาจึงสวมเพียงเสื้อเต้าเผาคอไขว้ตัวเดียว ซึ่งเป็นตัวที่เหมยต่วนนำติดตัวมาให้ในครานี้ ตัดเย็บจากผ้าโปร่งผสมป่านฝ้าย มีลวดลายเล็กน้อยเฉพาะตรงขอบคอเสื้อและปลายแขน สวมใส่แล้วเย็นสบายยิ่งนัก

รอจนเขาสวมเสื้อผ้าเสร็จสรรพ เหมยต่วนก็เกล้ามวยผมให้เขาเรียบร้อยพอดี

"ไปกันเถอะ ออกไปหาพวกเขากินข้าวกัน" เฉินเฮ่ออวี่เอ่ย "สองคนนี้รู้ความไม่เบา ป่านนี้ยังไม่ยอมกลับมาเลย"

พูดจบก็หัวเราะคิกคัก การมีใจตรงกันและรักใคร่ผูกพันเช่นนี้ ช่างเป็นภาพชีวิตที่งดงามที่สุดจริง ๆ

เหมยต่วนหน้าแดงระเรื่อ "รอข้าเก็บกวาดห้องด้านในสักประเดี๋ยวนะเจ้าคะ"

เฉินเฮ่ออวี่คว้ามือดึงนางไว้ "ที่นี่มีบ่าวหญิงคอยเก็บกวาดอยู่แล้ว ไยต้องให้เจ้าลงมือเองเล่า"

เหมยต่วนค้อนเขาขวับหนึ่งแล้วดันมือเขาออก "โธ่เอ๋ย จะให้คนอื่นเข้ามาดูได้อย่างไรกัน..."

พูดพลางวิ่งเข้าไปเก็บกวาดข้างใน

เฉินเฮ่ออวี่คิดตามแล้วก็หัวเราะหึ ๆ ออกมา

ทั้งสองเดินออกจากห้องส่วนตัว เวลาก็ล่วงเข้าสู่ช่วงบ่ายแล้ว หลิวอวิ๋นฉี่กินมื้อกลางวันเสร็จก็นอนหลับอุตุอยู่ในห้องส่วนตัวเพื่อฟื้นฟูเรี่ยวแรง

เฉินเฮ่ออวี่พาเหมยต่วนเดินเล่นไปรอบ ๆ สมาคมฉีอวิ๋นไม่ได้มีแค่ชู่จวี๋เท่านั้น แต่ยังมีตีโปโล โยนลูกศรลงคนโท ตีลูกฉุยหวาน และการละเล่นอื่น ๆ อีกมากมาย ซึ่งมีหลายอย่างที่เหมาะให้สตรีเล่นสนุก

"ทางนี้ยังมีคนสอนการละเล่นให้สตรีโดยเฉพาะด้วย ล้วนเป็นหญิงที่มีพละกำลังแข็งแรงทั้งนั้น" เฉินเฮ่ออวี่ชี้ชวนให้นางดูทีละอย่าง "รอวันหน้าพวกเราแต่งงานกันแล้ว ข้าจะจ้างอาจารย์หญิงมาสอนเจ้าเล่นโดยเฉพาะสักคน"

"ดีเจ้าค่ะ! ข้าเห็นลานเมื่อครู่นี้ สตรีก็เล่นชู่จวี๋เหมือนกัน" ถึงอย่างไรเหมยต่วนก็ยังอายุน้อย ทั้งยังรักสนุก ยิ่งพูดก็ยิ่งอยากลอง จึงเขย่าแขนเขาพลางออดอ้อน "ข้าก็อยากเรียนบ้างเหมือนกัน..."

"เรื่องเล็กน้อยแค่นี้เอง!" เฉินเฮ่ออวี่ลูบศีรษะนางด้วยความเอ็นดู "อยู่บ้านเจ้าก็เรียนขี่ม้ากับน้องชิงไปก่อน ไว้ภายหน้าข้าจะพาเจ้าไปตีโปโล อันนั้นก็น่าสนุกมากเช่นกัน"

เหมยต่วนยิ้มแป้น กำลังจะเอ่ยปากตกลง แต่จู่ ๆ สายตาก็มองไปข้างหน้าแล้วหยุดยืนนิ่งไม่ขยับ

เฉินเฮ่ออวี่รู้สึกถึงความผิดปกติ จึงหันไปมอง เห็นเฉียวหย่าเหนียงพาหญิงสาวตระกูลสูงศักดิ์หลายคนยืนมองพวกเขาอยู่ตรงหัวมุมลานเรือน ด้วยสีหน้าตกตะลึงยิ่งนัก

เขาถอนหายใจเงียบ ๆ อยู่ในอก จูงมือเหมยต่วนเดินหน้าต่อไป ทำเป็นมองไม่เห็นเสีย เพราะคำที่ควรพูดก็พูดไปหมดสิ้นแล้ว

เฉียวหย่าเหนียงเห็นเขาทำเมินเฉยราวกับนางไม่มีตัวตน ในใจก็ทั้งโกรธทั้งแค้นและเจ็บปวด ไม่รู้ว่าเหมยต่วนใช้มนตร์ใดมาล่อลวงเขาจนลุ่มหลงได้เพียงนี้ ไม่ว่ารูปร่าง หน้าตา หรือชาติตระกูล นางด้อยกว่าตรงไหนกัน!

เหล่าคุณหนูตระกูลสูงด้านข้างที่ล่วงรู้ถึงความพัวพันระหว่างนางกับเฉินเฮ่ออวี่ ต่างมองตากันเลิ่กลั่ก ไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่คำเดียว

กระทั่งตอนที่คนทั้งสองกำลังจะเดินผ่านไป เฉียวหย่าเหนียงก็พลันสังเกตเห็นว่า กระโปรงของเหมยต่วนเปลี่ยนเป็นสีเหลืองอ่อนแล้ว!

ไม่ใช่สิ เมื่อครู่ตอนอยู่ข้างลานเตะบอลยังเป็นสีม่วงอยู่แท้ ๆ นางเห็นแจ่มแจ้งชัดเจนตา!

หรือว่าพวกเขา... พวกเขาได้... แล้วหรือ...

เฉียวหย่าเหนียงเบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ มิน่าเล่า อีกฝ่ายยอมลดตัวลงไปปรนนิบัติบุรุษนี่เอง ถึงได้หลงใหลหัวปักหัวปำเช่นนี้!

พอนึกถึงว่าเฉินเฮ่ออวี่กับนางปีศาจจิ้งจอกตัวน้อยนั่นเพิ่งจะกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันในห้องส่วนตัว โทสะก็แล่นพล่านขึ้นสู่กระหม่อมจนไม่อาจสะกดกลั้นได้อีกต่อไป

"นังแพศยา ลอบสมสู่ก่อนแต่งงาน!"

นางสติหลุดจนพูดจาไม่เลือกคำ ด่ากราดสิ่งที่คิดในใจออกมาทันที ทั้งยังก้าวพรวดเข้าไปอย่างเดือดดาลแล้วกระชากเสื้อผ้าของเหมยต่วน แรงดึงมหาศาลนั้นทำเอาร่างของเหมยต่วนเซถลา

เฉินเฮ่ออวี่จับสังเกตได้ว่านางปรี่เข้ามา จึงรีบโผเข้ารวบกอดเหมยต่วนไว้ได้ทันท่วงที นางจึงไม่ล้มลงไป

เขาอดไม่ได้ที่จะตวัดสายตาดุดันจ้องมองเฉียวหย่าเหนียง สตรีผู้นี้ชักจะล้ำเส้นเกินไปแล้ว!

"หุบปากของเจ้าเดี๋ยวนี้! อย่าคิดว่าตนเองเป็นถึงเซี่ยนจู่แล้วจะมาพ่นวาจาเลอะเทอะได้!"

น้ำเสียงของบุรุษหนุ่มทวีความเย็นเยียบ สายตาคู่นั้นคมปลาบราวกับมีใบมีดซ่อนอยู่ เฉียวหย่าเหนียงตัวสั่นเทาเล็กน้อย นางชี้นิ้วใส่เหมยต่วน "พวกเจ้า... พวกเจ้าทำเรื่องบัดสี—"

"เฉียวหย่าเหนียง!" เฉินเฮ่ออวี่ตวาดตัดบท พลางก้าวประชิดตัวนางทีละก้าวแล้วเอ่ยเสียงเหี้ยม "ดูแลเรื่องของตัวเองให้ดีก็พอ อย่ามารบกวนข้าอีก! และอย่าได้บังอาจมาระรานนางเป็นอันขาด หาไม่แล้ว เจ้าก็น่าจะรู้ดีว่าข้าเป็นคนอย่างไร"

พูดจบ เขาก็จูงเหมยต่วนที่น้ำตาคลอเบ้าก้าวเดินต่อไปข้างหน้า สายตาจับจ้องไปเบื้องหน้าพลางเอ่ยเสียงเบา "ข้าขอโทษ ข้าวู่วามเกินไปเอง"

ใช่แล้ว เป็นเขาที่บุ่มบ่ามเกินไปจริง ๆ

ชายหญิงที่กำลังตกอยู่ในห้วงรัก ย่อมแทบอดรนทนไม่ไหวที่จะแนบชิดติดกันตลอดเวลา จึงเลี่ยงการหยอกเย้าคลอเคลียไม่ได้

ทว่านี่ไม่ใช่ยุคปัจจุบัน เขาไม่ควรทำเช่นนั้นเลยจริง ๆ แม้ทั้งสองจะยังมิได้ล่วงล้ำเส้นแบ่งขั้นสุดท้าย แต่หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ย่อมทำลายชื่อเสียงของเหมยต่วนจนป่นปี้

แม้ว่าต้าหัวเฉาจะมีธรรมเนียมที่เปิดกว้าง สตรีสามารถออกนอกบ้านทำการค้า หรือออกไปข้างนอกกับคู่หมั้นได้ ทว่าอย่างไรเสียก็ย่อมมีขอบเขตอยู่ดี ดังเช่นสิ่งที่พวกเขาทำกันในห้องส่วนตัวเมื่อครู่นี้ ก็นับว่าข้ามเส้นเกินงามไปบ้างแล้ว

แม้จะบอกว่าเป็นเพราะหักห้ามใจไม่อยู่ แต่การทำเช่นนี้จะทำให้เหมยต่วนต้องแบกรับชื่อเสียงว่า "เสเพลไม่รักนวลสงวนตัว" จนกระทั่งเมื่อครู่นางไม่มีจุดยืนที่จะโต้เถียงกลับได้เลย ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งตำหนิตัวเอง

เขาหยุดฝีเท้าลง ไม่สนใจสายตาตกตะลึงระคนประเมินของคนข้างหลังเหล่านั้น สองมือช่วยปาดน้ำตาให้เหมยต่วน แล้วรวบตัวนางเข้ามาไว้ในอ้อมอก "พรุ่งนี้ข้าจะไปสู่ขอเจ้าที่บ้าน พวกเรารีบทำตามขั้นตอนสามหนังสือหกพิธีการให้เสร็จสิ้นโดยเร็ว แล้วแต่งเจ้าเข้าเรือนก่อนสิ้นปี ดีหรือไม่"

ในยุคสมัยนี้ สำหรับตระกูลที่เคร่งครัดในธรรมเนียม ขั้นตอนสามหนังสือหกพิธีการต้องใช้เวลาถึงหนึ่งหรือสองปี แต่เขาไม่อาจรอได้นานถึงเพียงนั้น!

เหมยต่วนแย้มยิ้มยังมิทันได้เอ่ยตอบ เฉียวหย่าเหนียงก็กรีดร้องขึ้นมาก่อน "พวกเจ้า! ข้าไม่ยอมนะ!"