บทที่ 81 ชนะแล้ว

เข้าประตูแล้ว!

ทั่วทั้งสนามพลันเงียบกริบไปชั่วขณะ ก่อนที่ทุกคนจะได้สติด้วยความยินดีปรีดา เสียงโห่ร้องกึกก้องพลันดังกระหึ่มจนแสบแก้วหู!

เฉินเฮ่ออวี่ยืนเอามือค้ำหัวเข่า หอบหายใจแฮก ๆ อย่างเหน็ดเหนื่อย

ทั้งสองฝ่ายฝีมือสูสีคู่คี่ ฟาดแข้งกันอย่างดุเดือดจนผลาญเรี่ยวแรงไปไม่น้อย แม้แต่เขายังรู้สึกเหนื่อยล้า คนอื่นย่อมเหนื่อยยิ่งกว่าเป็นแน่

จ้าวซวี่ส่งเสียงโห่ร้องกู่ก้องอย่างตื่นเต้น โบกไม้โบกมือวิ่งพล่านไปทั่วสนาม เขายังมีอายุเพียงสิบแปดปี อยู่ในวัยที่เรี่ยวแรงกำลังวังชาล้นเหลือ ความตื่นเต้นทำให้ลืมสิ้นซึ่งความเหน็ดเหนื่อย

เขาตื่นเต้นจนถึงขีดสุด ใบหน้าแดงก่ำ โบกมือให้ฝูงชนไม่หยุด ก่อนจะโผเข้าหาเฉินเฮ่ออวี่แล้วสวมกอดเต็มรัก พลางตะโกนเสียงดังลั่น "เฉินเฮ่ออวี่ ทำได้ไม่เลวเลย! พวกเรามาร่วมมือกันต่อ!"

ทีมสีแดงเฮฮากันยกใหญ่ ฝั่งทีมสีเหลืองย่อมไม่สบอารมณ์เท่าใดนัก ระหว่างช่วงพักต่างพากันมองมาทางพวกเขาไม่วางตา กระซิบกระซาบปรึกษาแผนการรับมือ

เหมยต่วนปรบมือด้วยความตื่นเต้น สายตาจับจ้องเงาร่างของเฉินเฮ่ออวี่ตาไม่กระพริบ เขาขยับวิ่งไปทางไหน สายตานางก็คอยมองตามไปทางนั้น

นางไม่ได้รู้กฎกติกาการเตะชู่จวี ทว่าเหมยจื่อชิงที่อยู่ด้านข้างกลับตื่นเต้นยิ่งกว่านาง คอยเจื้อยแจ้วอธิบายไม่หยุดปาก

สรุปสั้น ๆ แค่ประโยคเดียว พี่เฉินของเขาร้ายกาจมากเป็นพอ

เหมยต่วนเพิ่งมาสถานที่เช่นนี้เป็นครั้งแรก ย่อมสำรวมระวังตัว ไม่กล้าส่งเสียงเอะอะเอิกเกริกเหมือนอย่างแม่นางน้อยวัยแรกรุ่นคนอื่น ๆ

นางได้ยินคนรอบข้างส่งเสียงตะโกนกู่ร้องไม่ขาดสาย ในใจพลันหวานล้ำ ทว่าก็เจือความกังวลอยู่บ้าง ชายผู้นี้ ไยถึงได้เป็นที่ถูกตาต้องใจของเหล่าแม่นางถึงเพียงนี้นะ?

หลังการแข่งขันเริ่มขึ้นอีกครั้ง เฉินเฮ่ออวี่ก็ลงสู่สนามอีกหน เหมยต่วนมองดูเขาวิ่งอยู่ในลานเตะลูกหนัง ในใจรู้สึกทั้งปลาบปลื้มทั้งภาคภูมิใจ

ทันใดนั้นมีคนส่งเสียงเรียกมาทางนาง นางชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะมองตามเสียงนั้นไป——

เป็นแม่นางที่กระชากสายรัดเอวของเฉินเฮ่ออวี่ในร้านตำราวันนั้น เฉียวหย่าเหนียง เซี่ยนจู่เหนียงเหนียง

รอยยิ้มของเหมยต่วนพลันชะงักค้าง หัวใจเริ่มเต้นระรัว

เฉียวหย่าเหนียงยักคิ้วให้นางอย่างลำพองใจ เบะปากด้วยความเหยียดหยาม ก่อนจะหันกลับไปดูการแข่งขันต่อ

เหมยต่วนละสายตากลับมา ก้มหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ครั้นมองไปยังเฉินเฮ่ออวี่อีกครา ในแววตาก็เจือด้วยความกังวลใจขึ้นมาหลายส่วน

ส่วนเหมยจื่อชิงยังคงแหกปากตะโกนโห่ร้องอย่างพาซื่อ ไม่ได้สังเกตสีหน้าของพี่สาวเลยแม้แต่น้อย

หลังเริ่มการแข่งขันครึ่งหลัง ทางฝั่งกรมคลังก็มีคนมาประกบติดเฉินเฮ่ออวี่เป็นพิเศษ เขาขยับไปที่ใดคนผู้นั้นก็ตามติดไปที่นั่น ทำเอาขยับตัวลำบากจนแผลงฤทธิ์ไม่ออก

คนผู้นี้เป็นชายหนุ่มแซ่อวี๋ ทั้งยังเป็นบุตรหลานขุนนางผู้มีบรรดาศักดิ์ ร่างกายกำยำล่ำสัน ในอดีตพวกเขาเคยเตะชู่จวีด้วยกันมาก่อน

นอกจากนี้ จ้าวเฟินยังลงสนามมาด้วยอีกคน และคอยหาจังหวะเข้ามาขัดขวางเขาอยู่ตลอด

ขณะวิ่งยังสบโอกาสเอ่ยถาม "เฉินเฮ่ออวี่ เปิ่นหวางไม่ยักรู้มาก่อนว่าคนเสเพลเช่นเจ้า จะเตะชู่จวีได้เก่งกาจถึงเพียงนี้?"

เฉินเฮ่ออวี่ฟังออกว่าวาจานี้แฝงเจตนาร้ายอย่างชัดเจน หากมิใช่เพราะพ่ายแพ้แล้วใจแคบ ก็คงต้องมีเรื่องบาดหมางอะไรกันมาก่อนเป็นแน่?

ทว่ายามนี้ไม่มีเวลาให้คิดมาก คนแซ่อวี๋กับจ้าวเฟินทั้งสองคนประกบเขาไว้แน่นหนาจนกระดิกตัวแทบไม่ได้

โดยเฉพาะคนแซ่อวี๋ที่ตามติดหนึบราวกับกอเอี๊ยะหนังหมา ทำเอาเฉินเฮ่ออวี่จนปัญญาเหลือเกิน

ทั้งสองฝ่ายคุมเชิงกันจนตกอยู่ในภาวะชะงักงันชั่วขณะ ต่างฝ่ายต่างมีโอกาสทำประตู ทว่ากลับยังไม่มีใครเตะเข้าสักลูก

การแข่งขันใกล้จะสิ้นสุดลง ทั้งสองฝ่ายก็ยังคงทำประตูไม่ได้เสียที ทว่าทีมสีแดงกลับสงบนิ่งกว่า เพราะต่อให้ยื้อไปจนหมดเวลา พวกเขาก็ยังกำชัยชนะอย่างมั่นคงด้วยคะแนนหนึ่งต่อศูนย์

กระนั้นผู้คนในสนามยังพอมีเรี่ยวแรงให้อวดลีลา เมื่อรับลูกได้ก็มักจะเล่นลวดลายออกมา เรียกเสียงโห่ร้องชื่นชมจากอัฒจันทร์ผู้ชมได้เป็นระลอก บรรยากาศคึกคักอย่างยิ่ง

ครั้นเวลาล่วงเลยไป เรี่ยวแรงของคนส่วนใหญ่ก็เริ่มถดถอยร่อยหรอลงเรื่อย ๆ

และแล้ว โอกาสที่เฉินเฮ่ออวี่เฝ้ารอก็มาถึงจนได้

ล้อเล่นน่า การฝึกฝนร่างกายอย่างทรหดตลอดครึ่งปีมานี้ของเขาใช่ว่าจะทำเล่น ๆ เสียเมื่อไร

อาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายหมดแรงตามไม่ทัน เขาก็เข้าปะทะกับคนแซ่อวี๋ตรง ๆ สองร่างชนกระแทกเข้าหากัน แม้รูปร่างของทั้งคู่จะพอฟัดพอเหวี่ยง ทว่าคนแซ่อวี๋กลับไม่บึกบึนแน่นหนาเท่าเฉินเฮ่ออวี่อย่างเห็นได้ชัด พละกำลังย่อมเทียบเขาไม่ติด

เฉินเฮ่ออวี่อาศัยพละกำลังอันล้นเหลือ เลี้ยงลูกฝ่าผู้เล่นไปสองคนอย่างรวดเร็ว ก่อนจะส่งลูกไปให้องค์ชายเจ็ดจ้าวซวี่

นึกไม่ถึงว่าทุกคนจะคอยจับตาองค์ชายเจ็ดจ้าวซวี่ไว้นานแล้ว พอเขารับลูกได้ปุ๊บ ก็มีคนสามสี่คนพุ่งเข้ามาล้อมกรอบสกัดทันที

จ้าวซวี่ตกใจจนสะดุ้ง ปรายตามองเห็นเฉินเฮ่ออวี่อยู่ใกล้ ๆ จึงเตะลูกส่งกลับไปทางเขาทันที

เฉินเฮ่ออวี่เห็นลูกลอยละลิ่วมา ความคิดหนึ่งก็แล่นวาบขึ้นมาในหัว เขากระโดดลอยตัวขึ้นกลางอากาศ ก่อนจะตวัดเท้าหวดเต็มแรงเพื่อยิงประตู—

ทีมแดงทำประตูได้อีกครั้งแล้ว!

ผู้ชมบนอัฒจันทร์ต่างส่งเสียงโห่ร้องกรี๊ดกร๊าด เพื่อนร่วมทีมแดงวิ่งกรูเข้ามาสวมกอดเฉินเฮ่ออวี่อย่างแนบแน่น พร้อมกับโบกไม้โบกมือด้วยความตื่นเต้นดีใจ

ทีมแดงนำสองต่อศูนย์ หางกระดิกเชิดหน้าชูตาจนแทบจะชี้ขึ้นฟ้า

ทำเอาเสนาบดีกรมคลังโมโหเดือดดาล ด่าทอศาลต้าหลี่ว่าไม่ซื่อตรง ดึงตัวช่วยภายนอกที่เก่งกาจเกินไปมาร่วมทีม ชนะก็ไม่ถือว่าสมศักดิ์ศรี

ทีมเหลืองเองก็ไม่อยากพ่ายแพ้อย่างหมดรูป จึงยังคงดิ้นรนสุดชีวิต หวังว่าจะทำประตูตีไข่แตกให้ได้อย่างน้อยสักหนึ่งลูก

ทว่าน่าเสียดายที่เวลาเหลือไม่มากแล้ว ทีมแดงตั้งรับอย่างรัดกุมแน่นหนา พลางทุ่มเทสุดกำลังเพื่อสกัดกั้นการบุกแลกชีวิตของทีมเหลือง

จนกระทั่งการแข่งขันสิ้นสุดลง คะแนนหยุดอยู่ที่สองต่อศูนย์ ท้ายที่สุดทีมเหลืองก็ต้องกลับไปพร้อมความชอกช้ำใจ

หลังเลิกการแข่งขัน ทุกคนยังคงคึกคักตื่นเต้นไม่คลาย พลางถกเถียงเรื่องได้เปรียบเสียเปรียบในการแข่งเมื่อครู่กันต่อ

ต่างก็เป็นคนหนุ่มเหมือนกัน จึงพูดคุยถูกคอกันอย่างรวดเร็ว พร้อมกับนัดแนะกันว่าต่อไปต้องมาเตะแข่งกันบ่อย ๆ

ดวงตะวันแผดแสงร้อนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ทุกคนต่างเหงื่อท่วมตัวจนมีกลิ่นเปรี้ยว จึงพากันกล่าวคำอำลาแล้วแยกย้าย

เฉินเฮ่ออวี่เดินตัวชุ่มเหงื่อมาถึงทางออก พอมองไปยังอัฒจันทร์ สองพี่น้องเหมยต่วนก็ไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว เขารู้ดีว่าพวกนางคงไปรออยู่ที่ห้องส่วนตัว

เขาจึงประสานมือคารวะอำลาองค์ชายเจ็ดจ้าวซวี่ แล้วเรียกหลิวอวิ๋นฉี่ให้เดินไปยังห้องส่วนตัวด้วยกัน

การบริการของสโมสรฉีอวิ๋นยอดเยี่ยมยิ่งนัก ภายในห้องส่วนตัวแบ่งเป็นห้องชั้นนอกชั้นใน ทั้งยังมีอ่างอาบน้ำ แน่นอนว่าราคาก็ไม่เบาเช่นกัน

เฉินเฮ่ออวี่จองไว้สองห้อง หลิวอวิ๋นฉี่อยู่ห้องหมายเลขสิบเก้า ส่วนพวกเขาอยู่ห้องหมายเลขยี่สิบ

เมื่อผลักประตูห้องหมายเลขยี่สิบเข้าไป เหมยต่วนกำลังจัดแจงเสื้อผ้าผลัดเปลี่ยนที่เขานำมา ครั้นเห็นเขาเดินเข้ามา นางก็เงยหน้าขึ้นยิ้ม "เมื่อครู่ท่านเก่งกาจจริง ๆ ข้าตื่นเต้นจนหน้าแดงไปหมด แต่ก็เขินอายเกินกว่าจะตะโกนเชียร์ท่านเสียงดัง"

เฉินเฮ่ออวี่ยิ้มร่าเดินเข้าไปนั่งลง คว้าผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดใบหน้าอย่างลวก ๆ

"คราวนี้เล่นกับพวกข้าราชการ เลยยังไม่กล้าปล่อยฝีมือเต็มที่... คราวหน้าเวลาพวกพี่น้องของข้าเตะด้วยกัน จะให้เจ้าดูฝีมือที่แท้จริงของพี่ชายคนนี้"

เหมยต่วนหลุดขำพรืด พลางปรายตามองเขา "ดีสิ ข้าจะรอดูว่าท่านจะเก่งกาจสักแค่ไหน"

พูดจบนางก็ยื่นผ้าเช็ดตัวให้เขา "ด้านในเตรียมน้ำร้อนไว้แล้ว รีบไปอาบน้ำเถอะ"

เฉินเฮ่ออวี่กวาดตามองด้านในแวบหนึ่งแล้วเอ่ยถาม "น้องชิงกับซิ่วสุ่ยล่ะ"

เหมยต่วนเอ่ยอย่างเกรงใจ "น้องชิงเห็นอะไรก็ใคร่รู้ไปหมด อยากให้ซิ่วสุ่ยพาไปเดินดูรอบ ๆ ข้าคิดว่านานทีปีหนเขาจะได้มา ให้ไปเปิดหูเปิดตาบ้างก็ดีเหมือนกัน"

พูดจบก็ช้อนตาขึ้นมองเฉินเฮ่ออวี่ "ท่านไม่ตำหนิที่ข้าตัดสินใจไปเองใช่หรือไม่"

เฉินเฮ่ออวี่ยิ้มยิงฟัน รวบตัวนางเข้ามากอดแน่น "เจ้าอยากทำสิ่งใดก็ย่อมได้ทั้งนั้น ข้าไม่มีคำคัดค้านแม้แต่ครึ่งคำ..."

พูดไม่ทันขาดคำ ริมฝีปากก็ถูกประกบปิดลงเสียก่อน...

เนิ่นนานผ่านไป ถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตนยังเหงื่อเปรี้ยวท่วมตัว

"ข้าเหม็นหรือไม่"

"นางเคยถอนพิษให้ท่านด้วยหรือเปล่า"

เฉินเฮ่ออวี่...

ใครกัน

อะไรนะ

นี่มันเรื่องไหนโยงไปเรื่องไหนกันล่ะเนี่ย